ตอนที่ 90 ท่องเที่ยว
ฉู่เหอฟังคำพูดของลูกชายแล้วหัวเราะ “อาการนอนไม่หลับของแม่แก หายแล้วสินะ!”
ฉู่เทียนหลินถึงแม้จะมั่นใจว่าพลัมปลุกจิตที่เขาทำขึ้นต้องได้ผลแน่ แต่ก็ไม่คิดว่าจะเห็นผลเร็วขนาดนี้ ถึงอย่างนั้นก็อดสงสัยไม่ได้—ทำไมพ่อถึงพูดเหมือนรู้ว่าเป็นเพราะพลัมนั่นล่ะ? หรือพ่อรู้จริง ๆ ว่าเขาเป็นคนทำ? เป็นไปไม่ได้สิ!
สีหน้าแปลกใจของเขาทำให้จี้เยว่หัวเราะออกมา “เมื่อวานพลัมที่ลูกซื้อมานั่น ของดีมากเลยนะ แม่ว่าเขาคงใช้สมุนไพรชั้นดีหลายอย่างในการแปรรูปแน่ ๆ มีฤทธิ์ช่วยสงบประสาทกับบำรุงจิตใจ แม่แค่กินไม่กี่ลูกก็หลับสนิท ตื่นมาก็สดชื่นอย่างกับสาว ๆ เลย!”
ฉู่เทียนหลินถึงได้เข้าใจ—แท้จริงแม่เข้าใจว่าเป็นเพราะพลัมดองชั้นดีนั่นเอง เขาเลยยิ้มบาง “งั้นก็ดีแล้วครับ แม่หายเหนื่อยสักที”
ความจริงพลัมปลุกจิตที่เขาทำนั้นแน่ละ วิเศษจริง แต่อย่างที่ว่ากัน “ยาทุกอย่างย่อมมีพิษ” ถึงเตาสร้างสรรค์จะช่วยกลั่นให้พิษเหลือเพียงน้อยนิด แต่ถ้ากินมากเกินไปทุกวันก็ไม่ปลอดภัยแน่
เขาจึงเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง “แม่ครับ พลัมนั่นอาจช่วยแม่ได้เพราะผสมสมุนไพรบางชนิดไว้นะ ถึงจะดีแต่ก็ยังเป็นยา กินน้อย ๆ พอได้ แต่อย่ากินทุกวันเลย ลองเว้นสักสองสามวันดู ถ้าหลับได้ดีอยู่แล้วก็ไม่ต้องกินอีกครับ”
ฉู่เหอที่ฟังอยู่ข้าง ๆ ส่ายหน้า “อาการนอนไม่หลับที่เป็นมาหลายปี จะให้หายขาดทันทีได้ยังไงกัน อีกอย่าง สมุนไพรจีนมันไม่แรงเท่ายาฝรั่งหรอก ปลอดภัยกว่ากันเยอะ ปล่อยให้แม่แกกินต่ออีกหน่อยเถอะ จะได้บำรุงไปด้วย”
ฉู่เทียนหลินได้แต่ยิ้มแห้ง “งั้นก็แล้วแต่พ่อกับแม่ครับ” แต่ในใจคิดไว้แล้ว—คราวหน้าเขาจะเอาพลัมธรรมดามาแทนก็พอ แม่จะได้ไม่กินของจริงมากเกินไป เพราะตอนนี้อาการนอนไม่หลับของแม่หายสนิทแล้วนั่นเอง
ต่อจากนั้นสองวัน จี้เยว่ก็หลับสบายทุกคืน หน้าตาสดใสขึ้นผิดหูผิดตา บรรยากาศในบ้านเต็มไปด้วยความรื่นรมย์ จนกระทั่งเช้าวันหนึ่ง เธอพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มสดใส “คราวนี้ถือว่าครอบครัวเรามีเรื่องดีสองเรื่องพร้อมกันเลยนะ เทียนหลินสอบติดมหาวิทยาลัย ส่วนแม่ก็หายจากโรคนอนไม่หลับ ถึงเวลาแล้วล่ะที่เราควรจะไปเที่ยวพักผ่อนกันสักที!”
“เที่ยวเหรอครับ?” ฉู่เทียนหลินตาโต “จะไปที่ไหน?”
“ยังไม่ได้ตัดสินใจเลยจ้ะ ลูกต่างหากเป็นคนตัดสิน คราวนี้ลูกคือพระเอกของบ้าน อยากไปไหนแม่ตามใจทั้งหมดเลย!”
เขานิ่งคิดนิดหนึ่งก่อนยิ้มกว้าง “งั้น…ไปทะเลกันดีไหมครับ?”
สำหรับเด็กหนุ่มที่เติบโตในภาคเหนือของจีนอย่างเขา แทบไม่เคยเห็นทะเลด้วยตาจริง ๆ เลยแม้แต่ครั้งเดียว แม่น้ำยังแทบนับครั้งได้ การได้ไปเห็นทะเลสักครั้งถือเป็นความฝันเล็ก ๆ ในใจมาตั้งแต่เด็ก
แต่ลึก ๆ แล้ว เขามีอีกเหตุผลหนึ่ง—เขาอยากทดลอง “หลอมรวมสิ่งมีชีวิตในทะเล” ดูบ้าง
สัตว์บกมันลำบากเกินไปที่จะทดลอง ถ้าสร้างสิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดขึ้นมาบนบกแล้วโดนคนเห็นเข้า คงเป็นเรื่องใหญ่ แต่ในมหาสมุทรกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา เต็มไปด้วยสิ่งลึกลับที่มนุษย์ไม่รู้จัก แม้จะมีสิ่งมีชีวิตประหลาดโผล่มา ก็ไม่มีใครเอะใจแน่นอน
ภาพจากหนังฝรั่งที่มีทั้งปลาปีศาจ ปลาฉลามยักษ์ หรือสัตว์ประหลาดใต้ทะเลลึก ล้วนแต่สร้างจากจินตนาการ แต่มันก็ชี้ให้เห็นอย่างหนึ่ง—ในทะเลนั้น ไม่มีใครรู้จริง ๆ ว่ามีอะไรอยู่ข้างใต้บ้าง!
ดังนั้นถ้าเขาจะ “สร้างสัตว์ทะเลสายพันธุ์ใหม่” สักชนิดสองชนิดขึ้นมาจริง ๆ คนก็แค่คิดว่าเป็นสิ่งมีชีวิตพันธุ์หายาก หรือกลายพันธุ์จากสารเคมีเท่านั้นเอง
“ไปทะเลเหรอ?” จี้เยว่หันมามองลูกชาย ยิ้มตาเป็นประกาย “งั้นไปซานย่าดีไหมลูก?”
ซานย่า—เมืองท่องเที่ยวชื่อดังทางตอนใต้สุดของจีน ที่ได้รับฉายาว่า “ฮาวายแห่งตะวันออก” มีหาดทรายขาวทอดยาว น้ำทะเลใสสีคราม เป็นหนึ่งในสี่เมืองท่องเที่ยวระดับแนวหน้าของประเทศ ฟังแค่ชื่อก็รู้สึกอยากไปแล้ว
ฉู่เทียนหลินได้ยินก็ตอบทันที “ดีเลยครับ ไปซานย่ากัน!”
ทั้งแม่ทั้งลูกคุยกันด้วยความตื่นเต้น จี้เยว่เลยรีบไปชวนฉู่เหอร่วมวงสนทนา แน่นอนว่าผู้เป็นสามีไม่ขัดใจอยู่แล้ว—ในบ้านนี้ ระบบอำนาจแบ่งชัดเจน ฉู่เทียนหลินฟังพ่อ ฉู่เหอฟังแม่ และแม่ก็…มักจะฟังลูกชาย ดังนั้นเมื่อสองคนนั้นตกลงกันแล้ว เขาจะกล้าปฏิเสธได้อย่างไร
การเดินทางครั้งนี้จึงถูกกำหนดทันที จี้เยว่รีบจองทัวร์ระดับดีหน่อย เพื่อให้ทริปนี้สมกับเป็นการฉลองความสุขของครอบครัว เธอเลือกแบบทัวร์พรีเมียม ราคาคนละสองพันแปดร้อยหยวน (ได้ส่วนลดพิเศษด้วย) รวมสามคนก็ประมาณแปดพันสี่ร้อยหยวน
ถ้าไปถึงที่นั่นแล้วยังมีค่าใช้จ่ายจิปาถะอีกนิดหน่อย ก็คงแตะหมื่นหยวนแน่ แต่ใครจะสนล่ะ—ลูกชายสอบติดมหาวิทยาลัยอันดับต้นของประเทศแล้ว แถมแม่ยังสุขภาพดีขึ้นมาก ถือเป็นการลงทุนเพื่อความสุขของครอบครัวอย่างแท้จริง
“ถือว่าเป็นการเดินทางแบบฉับพลันครั้งแรกของบ้านเราเลยนะ!” จี้เยว่พูดพลางหัวเราะ
ตารางเดินทางถูกกำหนดไว้พรุ่งนี้เช้า พวกเขาจะบินจากเจิ้งหยางไปซานย่า ทัวร์จัดการทุกอย่างให้ ทั้งตั๋วเครื่องบินและที่พัก ส่วนไกด์จะไปพบกันเมื่อถึงสนามบินปลายทาง
ปกติครอบครัวนี้ไม่ใช่คนใช้จ่ายฟุ่มเฟือยเลย ตลอดหลายปีมานี้ถ้าต้องเดินทางไกลก็ขึ้นแต่รถไฟราคาถูก ไม่เคยนั่งเครื่องบินมาก่อน ครั้งนี้นับเป็นครั้งแรกของทั้งสามคน
คืนนั้นทั้งบ้านจัดการร้านสะดวกซื้อที่เปิดอยู่ให้เรียบร้อย เตรียมพร้อมสำหรับการหยุดยาว และปิดท้ายด้วยการติดป้าย “ปิดร้าน 5 วัน” ไว้หน้าประตู แล้วเก็บกระเป๋ารอออกเดินทาง
เช้าวันต่อมา พวกเขาออกจากบ้านแต่เช้าไปสนามบินเจิ้งหยาง ขั้นตอนทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่น—แลกบัตรขึ้นเครื่อง ผ่านจุดตรวจ และรอที่เกตอย่างตื่นเต้น
จี้เยว่กับฉู่เหอนั่งชิดกันยิ้มแย้มเหมือนคู่รักวัยรุ่น ส่วนฉู่เทียนหลินที่นั่งข้าง ๆ ก็ได้แต่มองแล้วอมยิ้ม ก่อนจะดึงโน้ตบุ๊กเครื่องโปรดออกมาเปิดเกมเล็ก ๆ ฆ่าเวลา
“หึ…คราวนี้แหละ” เขาพึมพำเบา ๆ พลางจ้องหน้าจอด้วยแววตาเป็นประกาย “ถึงเวลาทดลองของจริงในทะเลแล้วสินะ…”
(จบตอน)