ตอนที่ 165 ตัดขาด

เมื่อเฉินเจียวหรงได้ฟังคำพูดของไป๋เสี่ยวอิน นางก็โกรธจัดพลางว่า “ผู้ชายทั้งแท่งก็ต้องกล้าพูดกล้าทำสิ มีอะไรทำไมไม่กล้าพูด? เรื่องนี้นี่แหละที่แกไม่ได้เหมือนแม่ของแกเลยนะ ว่ามาเถอะ มีอะไรจะพูด หรือว่าแกกับพ่อแกเหมือนกัน นอนบนเตียงได้แค่สามสิบวินาทีก็หมดแรง?”

ไป๋เสี่ยวอินหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที รีบพูดว่า “แม่พูดอะไรน่ะ พวกเราก็แค่จูบกันเท่านั้นเอง ไม่ได้ทำอย่างอื่นเลย แต่ที่เธอเลิกกับฉัน มันก็เกี่ยวกับพ่อจริง ๆ ฉันไม่กล้าพูด แม่ดูเอาเองแล้วกัน”

พูดจบ ไป๋เสี่ยวอินก็ยื่นโทรศัพท์ให้เฉินเจียวหรง พอเฉินเจียวหรงเห็นชื่อบนหน้าจอว่าไป๋หยวนหังกับไป๋เยว่เอ๋อ ใบหน้าของนางก็พลันเปลี่ยนสี จากนั้นก็กดเข้าไปดู ข้อมูลละเอียดพร้อมหลักฐานชุดใหญ่ปรากฏต่อหน้านาง สีหน้านางกลายเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที นึกไม่ถึงเลยว่าไป๋หยวนหังจะทำเรื่องแบบนี้ก่อนแต่งงาน แถมยังมีลูกอยู่นอกบ้านอีกด้วย!

ต้องรู้ไว้ด้วยนะ ว่าตอนแต่งงานกับเฉินเจียวหรง ไป๋หยวนหังยังบอกด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นหนุ่มบริสุทธิ์! ตอนนี้ดูแล้ว ที่แท้โกหกทั้งเพนั่นเอง ก็แน่ล่ะ ของผู้ชายมันไม่มีเยื่ออะไรให้ตรวจพิสูจน์ เฉินเจียวหรงเลยเชื่อเขาไปโดยง่าย

แต่ตอนนี้ เรื่องบริสุทธิ์หรือไม่มันไม่สำคัญแล้ว แม้แต่การที่เขามีลูกนอกบ้านก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่สุด สิ่งที่ร้ายแรงกว่าคือ ไป๋หยวนหังดันไปมีสัมพันธ์กับ “ป้าแท้ ๆ ของตัวเอง” แถมลูกชายของทั้งคู่ก็อายุเกือบสามสิบแล้ว! เรื่องนี้คือความอับอายขายขี้หน้าที่สุดของตระกูลไป๋ เฉินเจียวหรงโกรธจนแทบระเบิด แต่ด้วยนิสัยเด็ดขาดของนางก็รีบตัดสินใจในทันที

เฉินเจียวหรงหันไปพูดกับไป๋เสี่ยวอินว่า “ตอนนี้แกไปบ้านคุณตาเดี๋ยวนี้เลย แล้วก็เอาบัตรประชาชนกับทะเบียนบ้านไปด้วยนะ เปลี่ยนชื่อตัวเองซะ ต่อไปนี้ให้ชื่อว่าเฉินเสี่ยวอิน ไม่ใช่ไป๋เสี่ยวอินอีก!” “แม่…นี่มัน…”

ถึงจะเคยเชื่อฟังแม่มาตลอด และในบ้านก็มีแม่เป็นใหญ่ที่สุด แต่พอจะให้เปลี่ยนนามสกุลไปเลย ไป๋เสี่ยวอินก็ยังลังเลอยู่บ้าง เฉินเจียวหรงเห็นดังนั้นก็พูดเสียงเย็นว่า “จะเปลี่ยนนามสกุล หรือจะไม่ต้องมีแม่อีกคน เลือกเอา!” ไป๋เสี่ยวอินรีบตอบ “ฉันเปลี่ยน ฉันเปลี่ยน” เฉินเจียวหรงพยักหน้า “อย่างนี้สิถึงจะเป็นลูกแม่ ถ้าไม่เปลี่ยน ต่อไปจะมีสาวที่ไหนกล้าแต่งกับลูกชายของไป๋หยวนหังอีก! ตอนนี้รีบไปเปลี่ยนชื่อ เรื่องที่เหลือให้แม่จัดการเอง” ว่าพลาง นางก็หยิบแส้หนังจากในห้อง แล้วออกไปทันที

ไป๋หยวนหังนั้นเป็นชายเพียงคนเดียวในรุ่นที่สองของตระกูลไป๋ ทำให้ได้รับการสนับสนุนอย่างเต็มที่จากครอบครัว ตำแหน่งปัจจุบันของเขาจึงสูงไม่น้อย ถึงขั้นเป็นเจ้าหน้าที่ระดับรองรัฐมนตรี งานก็ยุ่งมาก จึงไม่รู้เลยว่าเรื่องฉาวระหว่างตัวเองกับป้าแท้ ๆ ได้แพร่สะพัดไปทั่วแล้ว ส่วนเฉินเจียวหรง ภรรยาของเขา ลูกน้องของเขาก็รู้จักกันทุกคน

ดังนั้นตอนเฉินเจียวหรงมาหา ไม่มีใครกล้าห้าม นางตรงเข้าไปในห้องทำงานของไป๋หยวนหังแล้วล็อกจากด้านในทันที จากนั้นก็พูดเสียงเย็นว่า “ไป๋หยวนหัง แต่เดิมฉันยังคิดว่าแกแค่ขี้ขลาดนิดหน่อย อึดน้อยไปหน่อย ที่ไหนได้ กล้าไปนอนกับป้าแท้ ๆ ของตัวเองงั้นเหรอ!”

ไป๋หยวนหังหน้าเปลี่ยนทันที “เธอพูดอะไรน่ะ ฉันไม่เข้าใจ อย่าไปเชื่อข่าวลือ!” เฉินเจียวหรงตอบกลับ “ข่าวลือเหรอ? ตอนนี้ทั้งประเทศรู้กันหมดแล้ว หลักฐานก็ชัดเจนขนาดนั้น ทำไมแกไม่โทรถามพ่อแกหน่อยล่ะ ว่าถูกแกทำให้โกรธตายไปหรือยัง?”

ไป๋หยวนหังตกใจหน้าเสียทันที รีบจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แต่เฉินเจียวหรงนึกอะไรขึ้นได้ จึงดึงแส้ออกจากเอว พูดเสียงเย็น “เดี๋ยวก่อน โทรทีหลังเถอะ เรามาเคลียร์เรื่องของเราก่อนดีกว่า!”

ว่าจบ นางก็ฟาดแส้ใส่หน้าของไป๋หยวนหังอย่างแรง เสียงกรีดร้องดังขึ้นราวหมูถูกเชือด ไป๋หยวนหังอยากจะสู้กลับ แต่ในเมื่ออยู่ต่อหน้าภรรยาแบบเฉินเจียวหรง เขาไม่มีทางสู้ได้เลย อีกทั้งเฉินเจียวหรงนอกจากจะใช้แส้ฟาด ยังสลับต่อยด้วยกำปั้นเป็นระยะ คงเพราะรู้สึกว่ายิ่งได้ต่อยเนื้อจริง ๆ ยิ่งสะใจมากกว่า

แค่ชั่วครู่เดียว ไป๋หยวนหังก็ถูกซ้อมจนหน้าบวมปูดเหมือนหัวหมู จากนั้นเฉินเจียวหรงก็ลากเขาออกจากห้องทำงานทันที เป้าหมายนางมีเพียงหนึ่งเดียว — สำนักงานทะเบียนสมรสที่ปักกิ่ง นางต้องรีบหย่ากับเขาโดยเร็ว เพื่อไม่ให้ตัวเองกับลูกได้รับผลกระทบมากกว่านี้ ส่วนไป๋หยวนหังที่โดนตีจนหน้าเละ ก็ถูกลูกน้องเห็นเข้าพอดี เรียกได้ว่าเสียหน้าแทบแทรกแผ่นดิน

ไป๋หยวนหังพูดเสียงอ่อน “ยังไงก็เถอะ ช่วยรักษาหน้าฉันหน่อยได้ไหม?” เฉินเจียวหรงหันมาตวาด “ยังมีหน้ามาขอให้ฉันรักษาหน้าอีกเหรอ! เรื่องของแกกับป้าแท้ ๆ แพร่ไปทั่วประเทศแล้วนะ! ยังจะมีหน้ามาพูดเรื่องหน้าตาอีกเหรอ! ไม่รู้สึกเหรอว่าคนอื่นมองแกด้วยสายตาแบบไหน? ไอ้ตัวน่าขายหน้าของวงศ์ตระกูล!”

ลูกน้องของไป๋หยวนหังไม่มีใครกล้าเข้ามาช่วยเลย เพราะทุกคนต่างรู้จักนิสัยของเฉินเจียวหรงดี อีกอย่าง เรื่องที่ไป๋หยวนหังทำไว้ มันเสียชื่อไปทั้งวงศ์ตระกูลแล้ว ไม่มีใครกล้าเอาตัวเองไปพัวพันด้วย ดังนั้นไป๋หยวนหังก็ได้แต่ถูกเฉินเจียวหรงลากขึ้นรถไป โดยมีแส้กับกำปั้นของเธอตามไปเป็นระยะ ๆ จุดหมายเดียวคือสำนักงานทะเบียนสมรส

ก่อนออกจากบ้าน เฉินเจียวหรงเตรียมเอกสารครบทั้งบัตรประชาชนและทะเบียนบ้านแล้ว นางตั้งใจแน่วแน่ว่าจะหย่าทันที เพื่อไม่ให้ตระกูลเฉินต้องมารับความอับอายเพราะผู้ชายคนนี้อีก ไหนบรรพบุรุษของบ้านเฉินมีแต่คนกล้าหาญ ฆ่าทหารญี่ปุ่นถือปืนกลได้ในระยะหลายร้อยลี้ แล้วสามีของนางกลับทำเรื่องเสื่อมเสียแบบนี้ จะไม่ให้ขายหน้าปู่ทวดได้ยังไง!

ไม่กี่สิบนาทีต่อมา รถก็จอดหน้าสำนักงานทะเบียนสมรสในกรุงปักกิ่ง เฉินเจียวหรงลากไป๋หยวนหังเข้าไปที่เคาน์เตอร์ พร้อมหยิบใบหย่าที่มีทั้งลายนิ้วมือและลายเซ็นของทั้งคู่ยื่นให้เจ้าหน้าที่ ไป๋หยวนหังที่โดนซ้อมจนแทบเป็นซาก ไม่กล้าขัดขืนแม้แต่น้อย ได้แต่เซ็นชื่ออย่างว่าง่าย

ตอนนี้ชื่อเสียงของไป๋หยวนหังกับป้าแท้ ๆ อย่างไป๋เยว่เอ๋อ กลายเป็นที่พูดถึงไปทั่ว ถึงแม้เขาจะถูกภรรยาซ้อมจนสาหัส แต่เจ้าหน้าที่ที่สำนักงานทะเบียนสมรสก็ยังอดกลั้นไว้ได้ พวกเขาต่างรู้ดีว่าเป็นชายที่น่ารังเกียจ และเห็นใจเฉินเจียวหรงที่โชคร้ายได้แต่งกับคนแบบนี้ จึงช่วยดำเนินเรื่องให้รวดเร็วเป็นพิเศษ ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็เสร็จเรียบร้อย

หลังจากนั้น เฉินเจียวหรงก็เตะไป๋หยวนหังอีกสองที ก่อนจะหันหลังเดินออกไปจากที่นั่นอย่างไม่เหลียวหลัง นับจากนี้ไป ตระกูลเฉินกับตระกูลไป๋ ก็ไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีกต่อไป

(จบตอน)