ตอนที่ 225 โสมป่า

เสี่ยวอู่ฟังแล้วก็พูดขึ้นทันทีว่า “กล้าหักหลังท่านเฉิงงั้นเหรอ ฉันจะจัดการมันเดี๋ยวนี้แหละ!” พูดจบก็วางสาย แล้วรีบไปหาจี้เฟยเฟยทันที

ส่วนเรื่องผลลัพธ์ของการฆ่าคนนั้น เสี่ยวอู่กลับไม่ได้คิดเลย ไม่ว่าจะตำรวจจะจับได้หรือไม่ ถึงจับได้มากสุดก็แค่จำคุกตลอดชีวิต ซึ่งสำหรับเสี่ยวอู่แล้วมันไม่ใช่อะไรใหญ่โตนัก เพราะในเมื่อเป็นนักเลง ก็ต้องพร้อมจะสละชีวิตเพื่อเจ้านายอยู่เสมอ

ตอนนี้เขากำลังจะลงมือฆ่าจี้เฟยเฟย แม้เขาเองจะต้องติดคุกตลอดชีวิต แต่หวังเฉิงจะให้เงินจำนวนมหาศาลแก่ครอบครัวของเขา ทำให้พวกเขาอยู่สุขสบายไปทั้งชีวิต ดังนั้นเสี่ยวอู่จึงไม่ลังเลเลย เพราะเขาเป็นคนของหวังเฉิง คนของจี้เฟยเฟยเองก็รู้ดี จึงไม่มีใครขัดขวาง

ในที่สุด เสี่ยวอู่ก็มาถึงหน้าห้องของจี้เฟยเฟย เขาได้ยินเสียงอึกอักแปลกๆ ดังออกมาจากในห้อง ดวงตาของเสี่ยวอู่ปรากฏแววประหลาด ก่อนจะผลักประตูเข้าไป

แล้วสิ่งที่เห็นคือ จี้เฟยเฟยกำลังยันแขนพาดโต๊ะเครื่องแป้งอยู่ ร่างโค้งสะโพกเชิดสูง กระโปรงถูกเปิดขึ้น และเบื้องหลังเธอมีชายคนหนึ่งซึ่งเสี่ยวอู่เคยเห็นในหนังหลายเรื่อง กำลังขยับกายอย่างแรง หวังเฉิงเองก็ไม่รู้เลยว่าคำพูดเล่นๆ ของเขาจะกลายเป็นจริง—จี้เฟยเฟยแอบนอกใจเขาจริงๆ และเขาถูกหักหลังเต็มๆ

การปรากฏตัวของเสี่ยวอู่อย่างกะทันหันทำให้จี้เฟยเฟยและชายคนนั้นตกใจสุดขีด จี้เฟยเฟยรีบร้องว่า “พี่ห้า ไม่ใช่อย่างที่คิดนะ ฉันถูกบังคับ!” ส่วนชายคนนั้นรีบดึงกางเกงขึ้น เสี่ยวอู่เห็นแล้วส่ายหัวพลางพูดว่า “เธอคิดว่าฉันโง่หรือไง?”

เสี่ยวอู่พูดจบก็ชักปืนออกมาเล็งไปที่ชายคนนั้น เขารีบยกมือขึ้นคุกเข่าอยู่ตรงนั้น แต่เสี่ยวอู่ลั่นไกทันที กระสุนเจาะเข้าที่หว่างคิ้ว ก่อนที่เขาจะหันกระบอกปืนไปยังจี้เฟยเฟย

จี้เฟยเฟยเห็นแล้วรีบร้องไห้อ้อนวอน “พี่ห้า ได้โปรดอย่าฆ่าฉันเลย ต่อไปฉันจะเป็นของพี่ จะให้ทำอะไรก็ได้ ขอร้องเถอะนะ!” เสี่ยวอู่ส่ายหัว “ถึงฉันจะเป็นนักเลง แต่ก็ยังมีความรักของฉันเอง เป็นของฉันงั้นเหรอ? เธอไม่คู่ควรหรอก!”

พอพูดจบ เสี่ยวอู่ก็เหนี่ยวไกทันที ร่างของจี้เฟยเฟยทรุดลงกับพื้น เสี่ยวอู่จึงเดินทางไปมอบตัวกับตำรวจด้วยตัวเอง

การตายของจี้เฟยเฟยเป็นเรื่องใหญ่ โดยเฉพาะตอนพบศพ เธอสวมเสื้อผ้าไม่เรียบร้อย บนร่างมีร่องรอยของชาย และข้างๆ ยังมีนักแสดงชายอีกคนที่ถูกฆ่าในสภาพเดียวกัน

ชัดเจนว่า จี้เฟยเฟยและนักแสดงชายคนนั้นถูกฆ่าระหว่างมีเพศสัมพันธ์ และนักแสดงชายเองก็มีภรรยาอยู่แล้ว ส่วนจี้เฟยเฟยเองก็มีข่าวลือว่าเป็นผู้หญิงของหวังเฉิง ส่วนคนที่ฆ่าเธอก็คือลูกน้องของหวังเฉิงที่มอบตัวเอง

คนที่รู้เรื่องนี้ต่างก็เข้าใจดีว่านี่เป็นคำสั่งของหวังเฉิง เพียงแต่เสี่ยวอู่รับผิดทั้งหมดไว้คนเดียว ตำรวจก็ไม่คิดจะขุดคุ้ยต่อ เรื่องนี้จึงจบลงเพียงเท่านั้น

เมื่อหวังเฉิงเห็นข่าว เขาก็โกรธจัดสบถคำว่า “นังสารเลว!” เขาไม่คิดเลยว่าผู้หญิงคนนั้นจะกล้านอกใจเขาจริงๆ ช่างกล้าบ้าบิ่นเสียจริง!

เวลานี้ ฉู่เทียนหลินได้ลงไปยังห้องใต้ดินของหวังเฉิง ส่วนหวังเฉิงก็ยืนรออยู่ข้างนอกอย่างว่าง่าย เพราะข้างๆ ยังมีมังกรน้อยคอยจับตาอยู่! ภายในห้องใต้ดิน ฉู่เทียนหลินกวาดตามองสิ่งของรอบตัว

คลังสมบัติของหวังเฉิงเต็มไปด้วยของล้ำค่า สิ่งที่โดดเด่นที่สุดคือทองคำและเงินแท่งกองพะเนิน มองแล้วชวนลุ่มหลง นอกจากนี้ยังมีหีบอัญมณีและหีบปืนกลมากมาย ฉู่เทียนหลินเตรียมจะสร้างอาวุธระยะไกลสำหรับตนเอง

“พันมือ” มีระยะโจมตีสูงสุดยี่สิบเมตร ปืนพกทั่วไปจึงไม่มีประโยชน์นัก แม้ก่อนหน้านี้ฉู่เทียนหลินจะได้ปืนพกมาแต่ก็ไม่ได้หลอมรวมมัน

คราวนี้ในเมื่อมีปืนมากมาย เขาจึงตั้งใจจะเลือกปืนที่มีอานุภาพสูงและระยะยิงไกล แม้เขาจะไม่เชี่ยวชาญเรื่องปืน แต่ก็รู้ว่าปืนสไนเปอร์มีระยะยิงไกลและแม่นยำ เหมาะสำหรับการโจมตีระยะไกล

ข้อเสียของมันคือมีขนาดใหญ่ พกพาไม่สะดวก ฉู่เทียนหลินจึงตัดสินใจหลอมรวมปืนสไนเปอร์หนักหนึ่งกระบอกเข้ากับปืนลูกโม่สีเงินที่สวยงาม

หลังการหลอมรวม ปืนนี้จะคงรูปแบบปืนลูกโม่แต่มีอานุภาพเท่าปืนสไนเปอร์ และเมื่อฉู่เทียนหลินใช้ค่าจิตปรับแต่งเพิ่มเติม คงไม่มีปืนใดในโลกเทียบได้อีกแล้ว

จากนั้น ฉู่เทียนหลินเก็บปืนทั้งสองกระบอก รวมถึงทองแท่งไม่กี่แท่ง เพราะพื้นที่เก็บของของเขามีจำกัด จึงเลือกเฉพาะสิ่งที่สำคัญจริงๆ ส่วนทองแท่งแค่ไม่กี่แท่งก็เพียงพอ

ไม่นานต่อมา เขาเห็นกล่องไม้เล็กๆ กล่องนั้นส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ทำให้รู้สึกสบายใจ ฉู่เทียนหลินเกิดความสนใจ จึงเอื้อมมือไปแตะที่กล่อง

ทันใดนั้น เตาหลอมสรรพสิ่งก็อุ่นขึ้น พร้อมเสียงจากมันดังขึ้นว่า “ตรวจพบค่าพลังสะสม ต้องการดูดซับหรือไม่?” ฉู่เทียนหลินตกใจ เพราะนี่คือของที่มีค่าพลังสะสมอยู่!

เขารีบตอบทันทีว่า “ไม่!”

การสะสมค่าพลังเป็นสิ่งที่ฉู่เทียนหลินทำได้ยากมานาน คราวนี้มีโอกาสแบบนี้ เขาย่อมไม่ดูดซับไปโดยไม่รู้ว่ามันคืออะไร ต้องดูก่อนว่าในนั้นมีอะไรเก็บค่าพลังไว้ แล้วค่อยตัดสินใจอีกที

ฉู่เทียนหลินเปิดกล่องออก เห็นโสมป่าสีทองข้างใน มันดูงดงามราวกับจะมีรูปร่างเป็นมนุษย์ แสดงว่าอายุมันยาวนานมาก และเป็นโสมป่าของแท้ ไม่อย่างนั้นหวังเฉิงคงไม่เก็บไว้ในคลังสมบัติของเขา

แท้จริงแล้ว สมุนไพรป่าหายากเช่นนี้มีค่าพลังอยู่ในตัว เพียงแต่ไม่รู้ว่ามากหรือน้อย

ฉู่เทียนหลินคว้าโสมป่าขึ้นมาแล้วพูดว่า “ดูดซับค่าพลังของมันซะ!” ทันใดนั้นโสมป่าก็เหี่ยวลงอย่างรวดเร็ว ต่อมาเหลือเพียงเปลือกแห้งเท่านั้น

(จบตอน)