ตอนที่ 80 หนึ่งขวานหนึ่งชีวิต
เมื่อฮั่นเสียนได้ยินคำพูดนั้น เขาหัวเราะเยาะเสียงเย็น “คุณชายเว่ย ช่างสำคัญตัวเองเกินไปหรือไม่ ฮั่นผู้นี้มีกองทัพนับพันอยู่เบื้องหลัง ฆ่าพวกเจ้าไม่ต่างจากเชือดไก่ปาดหมา จะมามัวต่อปากต่อคำให้เสียเวลาทำไมกัน”
เว่ยเฉิงยิ้มมุมปาก หมุนดาบถูหลงในมือพลางเย้า “ยังไงล่ะ กลัวแล้วรึ?”
ฮั่นเสียนหน้าถอดสี แต่ยังไม่ทันตอบ เสียงโวยวายจากลูกน้องก็ดังขึ้น
“ไอ้หน้าขาว เจ้าพูดอะไรนะ? แม่ทัพของข้าจะกลัวพวกเจ้าเรอะ!”
“ถูกแล้ว! ท่านแม่ทัพฮั่นแค่ขยับนิ้วก็บี้พวกเจ้าให้แหลก จะกลัวพวกกระจอกพวกนี้งั้นหรือ—ช่างขำ!”
“แม่ทัพ ข้าอาสาเอง ขอให้ข้าลงไปจัดการพวกมันให้รู้ดำรู้แดง!”
ฮั่นเสียนสบถในใจ “พวกโง่เอ๊ย!” แต่สุดท้ายก็ขมวดคิ้วครู่หนึ่ง ก่อนจำต้องพยักหน้า—แพ้ก็ว่าไปอย่าง หากปากยังเถียงกลับไม่ได้ย่อมเสียหน้าในหมู่ทหาร
ทันใดนั้น ชายร่างยักษ์คนหนึ่งขี่ม้าออกจากแนวของกองทัพไป๋ปัว เขายกหอกสนิมเขรอะขึ้นเหนือหัว “ท่านแม่ทัพวางใจ ข้าจะฟาดมันให้แหลกในสามกระบวน!”
“ไปสิ” ฮั่นเสียนตอบห้วน ๆ แต่ในใจกลับรู้ดีว่าหายนะอาจมาเยือน
ฝ่ายเว่ยเฉิง ทหารคู่ใจอย่างเฉิงโถว สวีหวง เล่อจิ้น และหวงซวี่ต่างขออาสา แต่เว่ยเฉิงยกมือห้าม ก่อนหันไปมองชายหนุ่มจากพวกโจรน้ำที่เพิ่งเข้าร่วม—ฮวาเหลียน
ฮวาเหลียนยืนมองเงียบ ๆ เดิมคิดว่ากองทัพไป๋ปัวจะมาล้างแค้นเสียอีก พอรู้ว่าเป้าหมายคือ “ศาสตราสวรรค์” เขาจึงโล่งใจอยู่บ้าง แต่ไม่ทันตั้งตัวกลับถูกเรียกชื่อ
“ฮวาเหลียน”
“เอ่อ… ข้าเหรอ?”
ปู่ของเขา ฮวาฟู่ มองหลานด้วยสายตาแน่วแน่ “คุณชายคงอยากเห็นความจริงใจของเรา ไปเถอะ ต่อให้ตายก็ต้องตายให้สมศักดิ์ศรีมังกรคะนองน้ำ!”
ฮวาเหลียนกัดฟันพยักหน้า “รับทราบ!”
“เจ้าขี่ม้าเป็นไหม?” เว่ยเฉิงถาม
“ไม่เป็นขอรับ”
“แล้วถนัดอาวุธใด?”
“ก็…ไม่ค่อยมีเหมือนกัน”
เว่ยเฉิงหัวเราะเบา ๆ “งั้นดีเลย ด้านข้างมีห่อผ้าอยู่ ข้างในมีศาสตราอีกสองชิ้น เลือกได้หนึ่งชิ้น แล้วลงไปเป็นตัวแทนข้าสู้”
ฮวาเหลียนกลืนน้ำลาย แต่เมื่อเห็นแววตาเชื่อมั่นของคุณชาย เขาก็ก้มแกะห่อผ้า ทันทีที่เห็นสิ่งอยู่ข้างใน แววตาลังเลพลันแปรเป็นมั่นใจ
“ข้าเลือกอันนี้!”
เว่ยเฉิงเหลียวมอง—ค้อนหัวแหลมสีม่วงทอง
“เจ้าแบกไหวหรือ?”
ฮวาเหลียนยิ้มกว้าง “สบายมาก ข้าตัวเล็กแต่แรงเยอะ!”
เขาสวมเกราะกันแทง ก้าวขึ้นแท่นยกที่ค่อย ๆ เลื่อนลงจากหน้าผา เผชิญหน้ากับกองทัพไป๋ปัวนับพัน
ตรงข้ามคือชายขี่ม้าร่างกำยำชื่อหลี่ซื่อ ลูกน้องของฮั่นเสียน
“เจ้าคือใคร?” หลี่ซื่อเสียงเข้ม
“ข้า…ฮวาเหลียน แห่งเขามังกร! แล้วเจ้าเล่า?”
“ข้า หลี่ซื่อ! แม่ทัพฮั่นบัญชาข้าให้มาเฉือนหัวเจ้า!”
คำยังไม่ทันจบ เขาก็เร่งม้าแทงหอกเข้าใส่ทันที
ฮวาเหลียนพลิกหลบ แล้วเหวี่ยงค้อนในมือฟาดเข้าหาหัวม้าอีกฝ่าย—“ปึง!” ดังสนั่น
ม้าทรุดฮวบ เลือดสาดพื้น หัวม้าแหลกในพริบตา
เว่ยเฉิงที่อยู่บนหน้าผายังตกตะลึง “แรงอย่างกับยักษ์!”
หลี่ซื่อกลิ้งหลบออกมาอย่างหวุดหวิด เห็นซากม้าตนเองแล้วตัวสั่น “นั่นมัน…อาวุธบ้าอะไรกัน!”
ฮวาเหลียนยกค้อนขึ้น “ฟังไว้! นี่คือ ค้อนทองฟันหมาป่า หนึ่งในอาวุธปฐพี!”
หลี่ซื่อหน้าเปลี่ยนสีรีบโบกมือ “ข้ายอมแล้ว! พวกเจ้าชนะ!”
ฮั่นเสียนบนหลังม้าเห็นลูกน้องกลับขึ้นมาหน้าซีด ยิ่งโกรธจัด “ไอ้ขี้ขลาด!” เขากำหมัดแน่น รู้แก่ใจว่าหากไม่ลงเอง ขวัญทั้งกองทัพคงแตก
เขาคว้าหอกเงิน ขึ้นม้า “ข้าจะลงไปเอง!”
เว่ยเฉิงมองลงจากยอดเขา เห็นท่าทีและอาวุธของฮั่นเสียน ก็รู้ว่าไม่ธรรมดา จึงหันไปบอกสวีหวง
“กงหมิง คราวนี้ถึงตาเจ้า”
สวีหวงประสานมือ “ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง!”
“ในห่อยังเหลืออีกชิ้น—ขวานผ่าฟ้า—สร้างมาเพื่อเจ้า จงไป เอาหัวมันมาให้ข้า!”
สวีหวงเปิดผ้า เผยขวานใหญ่สลักอักขระโบราณ แรงสั่นสะท้านจากเหล็กกล้าราวสะเทือนพื้นดิน เขากระชับบังเหียน ขึ้นม้าพร้อมขวาน แท่นยกค่อย ๆ ลดลง
ฮั่นเสียนเห็นอีกฝ่ายราวเทพสงคราม ใจหนึ่งสั่นไหว แต่ยังฝืนเย้ย “เจ้าชื่ออะไร!”
“ข้า สวีหวง แห่งเขามังกร!”
“ข้า ฮั่นเสียน แห่งกองไป๋ปัว!”
“ไม่เคยได้ยิน”
“เจ้า—!”
ทั้งคู่เร่งม้าเข้าหากัน
เสียงโลหะกระแทก “เคร้ง!” ประกายไฟปลิวว่อน
เพียงชั่วพริบตา หอกของฮั่นเสียนถูกเหวี่ยงพ้นแนว ขวาน “ผ่าฟ้า” ของสวีหวงแหวกอากาศย้อนกลับ—“ฉับ!” ก้องไปทั้งหุบเขา
ศีรษะฮั่นเสียนลอยขึ้นกลางอากาศ ก่อนหล่นกระแทกพื้น
เว่ยเฉิงบนยอดเขาตะลึง “ไวเกินไป!”
กองทัพไป๋ปัวเบื้องล่างแตกตื่น บ้างตกม้า บ้างเหยียบกันตาย เสียงกรีดร้องดังระงม
เว่ยเฉิงสั่งทันที “ทุกคนลงไป ‘จับม้า’ อย่าให้หนี!”
สวีหวงสะบัดขวานคำราม “คนจะหนีช่างมัน แต่ ม้า ต้องอยู่!”
ว่าแล้วเขาไล่ฟันไม่เลือก ทุกฟัน = หนึ่งศพ
“ขวานเดียว หนึ่งชีวิต… ขวานเดียว หนึ่งชีวิต…”
เสียงก้องสะท้อนดังกังวาน พวกไป๋ปัวที่เหลือแตกกระเจิง “อย่าฆ่าเราเลย เอาม้าไปเถอะ!” หลายคนทิ้งบังเหียนวิ่งหนีทั้งน้ำตา
เว่ยเฉิงยืนมองอยู่บนสูง ถอนหายใจ “มีม้า แต่พวกเจ้ากลับวิ่งเท้าเปล่า… เฮ้อ”
เสียงหัวเราะดังขึ้นจากด้านหลัง “คุณชาย รีบส่งคนลงไปเก็บม้าเถอะ มิฉะนั้นจะหนีหมดจริง ๆ!”
เว่ยเฉิงพยักหน้า “ถูก ต้อง—ไป!”
ชั่วครู่เดียว ม้ากว่าร้อยตัวถูกจับกุมเรียบร้อย เหล่าทหารบนเขาหัวเราะกันครื้นเครง
เว่ยเฉิงหันไปมองสวีหวง ผู้ยืนกลางลานโลหิตถือขวานดุจภูผา ยอดนักรบผู้สังหารศัตรูนับสิบด้วยขวานเดียว เขาพึมพำแผ่ว “แข็งแกร่งเสียจริง… ขวานนี้คู่ควรกับเขาที่สุดแล้ว”
(จบตอน)