ตอนที่ 94 นิวตันในหลุมเกี่ยวอะไรกับข้าวะ
“บุกเข้าไป! เอาอีกสักรอบ! อย่ามาหอบให้มากนัก! กัดฟันไว้แล้วพุ่งขึ้นไปเลย!”
ช่วงนี้จางเฟยอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก พอมีโอกาสก็ระบายใส่พวกทหารใหม่เต็มที่
ทหารใหม่หลายร้อยคนที่เพิ่งรับเข้ามาถูกเขาซ้อมจนแทบตาย แต่ก็ไม่มีใครกล้าโวย เพราะไม่มีใครสู้เขาได้
ไม่ไกลนัก สวีฉู่กับกวนอวี่นั่งอยู่ในศาลา มองดูการฝึกของทหารใหม่ตรงหน้า
สวีฉู่กอดอก กล้ามแขนปูดโปน พูดขึ้นว่า “หยุนฉาง เจ้ากลับไปเยี่ยมพี่กงหมิงบ้างหรือยัง?”
ดวงตาเรียวของกวนอวี่กระตุกเล็กน้อย ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ
สวีฉู่ขมวดคิ้ว “พวกเจ้าทำภารกิจด้วยกัน เขาเป็นแบบนี้แล้ว เจ้าจะไม่สนใจหน่อยหรือ?”
กวนอวี่ก็ยังส่ายหน้าเหมือนเดิม
สวีฉู่เริ่มหงุดหงิด กัดฟันหยิบดาบถูหลงขึ้นมา “ตอนนั้นเจ้าก็ไม่ควรแยกกับเขาตั้งแต่แรก” พูดจบก็เดินออกไป สีหน้าเต็มไปด้วยอารมณ์
กวนอวี่มองทหารที่กำลังฝึกอยู่พักหนึ่ง แล้วเงยหน้ามองท้องฟ้าอย่างเหม่อลอย
ตอนนั้นเอง หูโถวถือกล่องอาหารเดินเข้ามา
“พี่กวน ไปดูท่านสวีหน่อยเถอะครับ ท่านสวีไม่ยอมกินข้าวอีกแล้ว”
คิ้วเข้มของกวนอวี่กระตุก เขาพยักหน้า “กล่องอาหารนั่น ให้ข้าเถอะ”
ทั้งสองเดินเรียงกันไปยังลานบ้านเล็ก ๆ ที่ค่อนข้างเปลี่ยว
พอถึงประตู ก็ได้ยินเสียง “ปัง ปัง ปัง” ดังมาจากข้างใน
เมื่อผลักประตูเข้าไป ก็เห็นสวีหวงถอดเสื้อท่อนบน โถมตัวชนเสาไม้ไม่หยุด เหมือนจะระบายพลังที่ไม่มีที่สิ้นสุด
เสียงเปิดประตูดังพอสมควร แต่สวีหวงกลับไม่หยุด กลับพุ่งชนเสาไม้แรงกว่าเดิม
ปัง!
เสาไม้ที่ฝังอยู่ในพื้นถึงกับหลุดกระเด็นขึ้นมา กลางพื้นเกิดหลุมลึก ฝุ่นและเศษดินปลิวว่อน กระเด็นใส่หน้าท้องที่เต็มไปด้วยเหงื่อของสวีหวงจนเกิดรอยข่วนบาง ๆ
เขาไม่สนใจเลย มองไปที่ก้อนหินกลมหนัก ๆ ข้าง ๆ หยิบก้อนใหญ่ที่สุดขึ้นมาโยนขึ้นฟ้า รับด้วยมือเดียว แล้วโยนสลับมือไปมา ไม่สนสายตากวนอวี่และหูโถวที่มองอยู่
หูโถวดึงชายเสื้อกวนอวี่อย่างลำบากใจ พูดเบา ๆ “พี่กวน รีบห้ามเถอะครับ เขาซ้อมตั้งแต่เช้า ยังไม่กินอะไรเลย ถ้าไม่กินอีก ร่างคงพังแน่”
กวนอวี่พยักหน้า เดินไปที่โต๊ะหิน มองดูหมั่นโถวกับซุปเนื้อที่เย็นชืดบนโต๊ะ แล้วคิ้วขมวดแน่น
เขาวางกล่องอาหารลง เปิดออกดู
มื้อเที่ยงเตรียมไว้หรูไม่น้อย — ไก่ย่างหนึ่งตัว หมั่นโถวหนึ่งจาน กับข้าวเย็นอีกสองอย่าง และเหล้าอีกหนึ่งไห
พอเห็นเหล้า เขาก็รู้ทันทีว่ามันต้องเป็นเหล้าชั้นดีที่เว่ยเฉิงให้มา
เขายกเหล้าออกมาวาง จัดอาหารให้เรียบร้อย แล้วนั่งลงบนเบาะหญ้า หยิบไหเหล้ามาเปิดฝา
กลิ่นหอมแรงของเหล้าหมักลอยออกมาทันที ทำให้เขากลืนน้ำลายเบา ๆ แล้วมองสวีหวงที่ยังไม่หันมา จากนั้นยกไหขึ้นดื่มอึกใหญ่ พร้อมเรอออกมาอย่างสบายใจ
หูโถวตกใจ รีบเตือน “พี่กวน! เหล้านั่นคุณชายให้มา มีแค่ไหเดียวเองนะ!”
ปัง!
พื้นใต้เท้าสั่นสะเทือน กวนอวี่หันขวับ เห็นสวีหวงจ้องไหเหล้าในมือเขาด้วยสายตาไม่พอใจ
หูโถวตกใจ รีบพูดแก้ “ท่านสวี อย่าโกรธเลยครับ เดี๋ยวผมไปขอคุณชายเพิ่มให้ก็ได้ เอาสองไหเลย!”
สวีหวงเดินเข้ามา ร่างสูงใหญ่เต็มไปด้วยแรงกดดัน ทำให้หูโถวเผลอถอยหลังไปสองก้าว
กวนอวี่วางไหเหล้าลงบนโต๊ะ หยิบขาไก่ขึ้นมาเคี้ยวพลางพูด “นางเด็กคนนั้นไม่เป็นไรแล้ว ภรรยาคุณชายไปหาหมอให้ แถมคุณชายยังต้มยาให้เองด้วย ได้พักอีกไม่กี่วันก็คงเดินได้แล้ว”
คิ้วของสวีหวงค่อยคลายลง หยิบไหเหล้ามาดื่มรวดเดียวหมด ก่อนพูดเสียงต่ำ “ข้าขอบคุณคุณชายกับฮูหยินแทน”
กวนอวี่ยังเคี้ยวขาไก่ พูดห้วน ๆ “อยากขอบคุณก็ไปเองสิ ข้าถามอะไรเจ้าก็ไม่ตอบ ถ้าไม่ได้ถามชาวบ้านจนทั่วคงไม่รู้เรื่อง... เอาเถอะ เด็กนั่นเข้มแข็งดี บอกว่าอยากมาขอบคุณเจ้าด้วยตัวเอง เจ้าก็ไปเจอหน่อยเถอะ”
สวีหวงหยิบหมั่นโถวขึ้นมา มองแล้วลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้า “ข้าไม่ไปดีกว่า”
กวนอวี่เงยหน้ามอง เขาถอนหายใจเบา ๆ “งั้นไปพบคุณชายเถอะ แผนที่วางไว้ล่าช้าไปสองวันแล้ว คุณชายบอกว่า นอกจากเจ้าแล้ว คนอื่นไปก็ไร้ประโยชน์”
สีหน้าสวีหวงเปลี่ยน เขาชกเข้าที่หน้าตัวเองหนึ่งหมัดจนมุมปากแตก เลือดซึมออกมา
หูโถวตกใจสุดขีด
สวีหวงลุกขึ้น “ข้าทำให้คุณชายเสียการเวลา ต้องขอรับโทษ”
“จะรับโทษบ้าอะไรน่ะ! มากินข้าวก่อน เดี๋ยวของดีเสียหมด!” เสียงของเว่ยเฉิงดังขึ้นจากหน้าประตู ทั้งสามหันไปเห็นเว่ยเฉิงเดินเข้ามาพร้อมสวีติ้ง สีหน้าไม่ค่อยพอใจนัก
ทั้งสามรีบยืนขึ้นคำนับ
เว่ยเฉิงมองสวีหวงแวบหนึ่ง แล้วเดินไปนั่งบนเสาไม้ที่หักอยู่
สวีหวงทำหน้ารู้สึกผิด “คุณชาย ข้า...”
เว่ยเฉิงโบกมือไม่สนใจ มองสภาพเละเทะของลานบ้านแล้วพูด “ไม่ต้องแก้ตัว ข้าเข้าใจ ถ้าเป็นข้า ก็คงทนไม่ได้เหมือนกัน”
เขาหยุดนิดหนึ่ง แล้วพูดต่อ “อย่าห่วงไปเลย นางปลอดภัยแล้ว”
สวีหวงค้อมศีรษะ “ทั้งหมดเป็นเพราะยาของคุณชาย กับการดูแลของฮูหยิน”
เว่ยเฉิงส่ายหน้า “ไม่หรอก เป็นเพราะนางเข้มแข็งต่างหาก”
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เว่ยเฉิงเงยหน้าถาม “ว่าไง พักพอหรือยัง?”
สวีหวงคำนับ “เป็นเพราะข้าใจอ่อน ทำให้เสียเวลา ขอคุณชายให้โอกาสชดใช้”
เว่ยเฉิงหัวเราะ “ก็ยังดีที่อีกฝ่ายขี้ระแวง ข้าใช้กลศึกเมืองว่างพวกมันก็ไม่กล้าบุก ตอนนี้เจ้าก็มีเวลาพักแล้ว พักให้เต็มที่ พรุ่งนี้เช้าออกเดินทาง อย่าใจร้อนอีกล่ะ”
สวีหวงหน้าแดง พยักหน้าอย่างกระอักกระอ่วน
ทันใดนั้น มีเสียงตะโกนจากนอกลาน
“คุณชาย! แล้วข้าล่ะ! ข้าด้วยสิ!”
เพียงพริบตาเดียว จางเฟยกระโดดข้ามกำแพงสูงสองเมตรกว่า ร่างหมุนกลางอากาศเหมือนนกยักษ์กางปีก เหยียบเท้าซ้ายบนเท้าขวา หมุนสามรอบครึ่งก่อนลงพื้นอย่างมั่นคง
“เห้ย! นั่นมันขัดกับกฎแรงโน้มถ่วงของนิวตันแล้วนะ!” เว่ยเฉิงอุทานออกมาโดยไม่ทันคิด
จางเฟยยืดตัวตรง มองรอบ ๆ อย่างงงงัน “นิวตัน? ใครวะ? ข้าไปเหยียบฝาโลงมันตอนไหน?”
“ฝาโลงนิวตันมาเกี่ยวอะไรกับข้าด้วย?” เขาปัดฝุ่นออกจากเสื้อ แล้วพูดอย่างร้อนรน “คุณชาย คราวนี้ต้องให้ข้าได้ออกศึกบ้างนะ อย่าลำเอียงสิ! ถ้าให้ข้าฝึกต่ออีก ข้าคงตายก่อนแน่!”
เว่ยเฉิงพ่นลมหายใจแรง ปัดจมูกตัวเองเหม็นเหงื่อ “เรื่องจะให้ใครคุมทัพไว้ก่อน แต่บอกข้าทีสิ เจ้านี่กี่วันแล้วไม่ได้อาบน้ำ?”
จางเฟยนับนิ้ว “ก็แค่... หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด วันเอง”
(จบตอน)