ในที่สุด!!

หยางยี่เล่นกับเจ้าตัวน้อยจนกระทั่งเธอเหนื่อยและผอนหลับไปในอ้อมแขนของพ่อของเธอ

เมื่อเจ้าตัวน้อยหลับไปแล้ว หยางยี่ก็กลับไปเขียนนิยายของเขาต่อ

อย่างไรก็ตาม ต้นฉบับที่เขาอัพโหลดไว้ก่อนหน้านี่ใกล้จะหมดแล้ว และในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา เขาได้ทำการเขียนนิยายเกือบ 200,000 คำ เขาตัดสินใจอัพโหลดนิยายทั้งหมดลงในแพลตฟอร์ม และตั้งเวลาการเผยแพร่ในคราวเดียว

อย่างไรก็ตาม เมื่อหยางยี่เข้ามาหลังบ้านผู้แต่ง เขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

นั้นอะไร?

หยางยี่ งงงวยและมองไปที่กล่องจดหมาย เขาเห็นว่ามีจดหมายมากกว่าร้อยฉบับที่ส่งถึงเขา! และเกือบทั้งหมดส่งมาโดยบรรณาธิการที่ชื่อ เฉียงจื่อ

"สวัสดีผู้แต่ง ผมเป็นบรรณาธิการของเว็บไซต์…."

"ผมมีเรื่องบางอย่างอยากจะคุยกับคุณ"

"ได้โปรดเพิ่ม SNS ของฉัน:27960XXXXX เพื่อความสะดวกในการติดต่อ" (T: SNS คือระบบแชทของโลกนี้ คล้ายๆ messenger )

"หยางยี่ เมื่อคุณเห็นข้อความนี้ โปรดตอบกลับด้วย..."

“เป็นอะไรหรือเปล่า ผมเห็นว่าคุณไม่ได้ออนไลน์มาสองวันแล้ว?”

"ถ้าคุณเห็นข้อความได้โปรดตอบกลับด้วย ขอบคุณ..."

"พี่ชาย โปรดเพิ่มผมใน SNS สักที ผมอยากคุยกับคุณ ได้โปรด!"

……

มีข้อความส่งมามากกว่าร้อยฉบับ หยางยี่รู้สึกถึงความอุตสาหะของเฉียงจื่อผ่านหน้าจอ... เขาไม่เข้าใจเล็กน้อย: "มีเรื่องด่วนอะไรขนาดนั้น?"

หยางยี่ อ่านข้อความไม่จบและปิดกล่อจดหมาย จากนั้นก็อัพโหลดนิยายสิบบทถัดไป และตั้งเวลาสำหรับการเผยแพร่อัตโนมัติ

หลังจากอัพโหลดนิยายเสร็จ หยางยี่ก็ค้นหาแอปSNSบนอินเทอร์เน็ตและดาวน์โหลด ศึกษาวิธีใช้ และลงทะเบียนหมายเลขของตัวเอง

"27960..." หยางยี่พูดเบา ๆ เพิ่มเฉียงจื่อและพิมพ์ว่า "ผมคือหยางยี่"

เวลาใกล้จะสามทุ่มแล้ว หยางยี่เหลือบดูเวลา เขารู้สึกว่า ไม่ว่าบรรณาธิการจะทำงานหนักแค่ไหน เขาก็คงจะเลิกงานไปแล้ว ดังนั้นเขาจึงปิดหน้าเว็บและเตรียมที่จะออกจากแอป SNS และกลับไปพักผ่อน

แต่จู่ๆ ไม่กี่วินาทีหลังจากที่เขาส่งข้อความไปหาเฉียงจื่อ เฉียงจื่อก็ตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว

"หยางยี่ คุณใช่หยางยี่ ผู้เเต่ง "Soldiers Assault" หรือไม่?

……

กลับมาที่กองบรรณาธิการของ Qiyue.com เมื่อไม่กี่นาทีก่อน เฉียงจื่อกำลังชงกาแฟหนึ่งแก้ว เพื่อขจัดความง่วงของเขา

"ทำไมเขาถึงไม่ตอบฉัน หรือ ว่าเขาจะเลิกแต่งนิยายแล้ว" เฉียงจื่อนั่งลงและขมวดคิ้วพร้อมถอนหายใจ

เพื่อรอหยางยี่ เขามักจะนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เกือบตลอดเวลา เขาเลิกงานตอนหกโมงเย็น แต่เขาก็ยังคงอยู่ในบริษัท จวบจนบัดนี้...

"ฉันจะรอเขาจนถึงเที่ยงคืน ถ้าเขายังไม่ออนไลน์ ฉันจะกลับบ้าน พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่"

แต่เสียงแจ้งเตือนทำให้ เฉียงจื่อ กลับมารู้สึกตื่นตัวในทันใด

"ได้โปรด ได้โปรด!" เขาผิดหวังมานับครั้งไม่ถ้วน เฉียงจื่อ อธิษฐานและคลิกที่การแจ้งเตือนของระบบ SNS

การแจ้งเตือนคำขอเป็นเพื่อน ข้อความของอีกฝ่าย: "ผมคือหยางยี่"!

หยางยี่?

เฉียงจื่อดีใจมาก คลิกเข้าไปอย่างรวดเร็ว และโต้ตอบทันที ตื่นเต้นเล็กน้อย: "หยางยี่ คุณใช่หยางยี่ ผู้แต่ง "Soldier Assault" หรือไม่?"

ผ่านไปหลายวินาที เฉียงจื่อรู้สึกว่าในช่วงหลายวินาทีที่ผ่านไปเหมือนผ่านหลายปี และในที่สุดก็มีคำตอบกลับมา: "ใช่"

เป็นเขา เป็นเขาจริงๆ!

เฉียงจื่อพิมพ์อย่างมีความสุขและถามว่า "หยางยี่เป็นชื่อจริงของคุณหรือไม่ หรือเป็นเพียงแค่นามปากกา?"

สมาคมลิขสิทธิ์ในโลกนี้แข็งแกร่งมาก

มันสามารถปกป้องข้อมูลส่วนตัวของเจ้าของลิขสิทธิ์ได้อย่างสมบูรณ์ แม้แต่เจ้าหน้าที่ของ Qiyue.com ก็ไม่สามารถเข้าถึงข้อมูลส่วนตัวเช่นชื่อจริงของผู้แต่งเมื่อเขาลงทะเบียนได้

"ชื่อจริง" คำตอบของอีกฝ่ายยังกระชับมาก

"ปัจจุบันหนังสือของคุณได้รับความนิยมและความสนใจอย่างเป็นเอกฉันท์จากกองบรรณาธิการของเรา ดังนั้น ในฐานะบรรณาธิการฉันได้รับมอบหมายให้พูดคุยกับคุณเกี่ยวกับบางสิ่ง" เฉียงจื่อพิมพ์ตอบอย่างรวดเร็ว

"พูดมาสิ" อีกฝ่ายตอบกลับ

เฉียงจื่อ เจ็บเล็กน้อย เขาเป็นคนพูดกับคนอื่นไม่ค่อยเก่ง เขาไม่ได้คาดหวังว่าจะมีใครใช่คำพูดเหมือนทองมากกว่าเขา เมื่อมองไปที่คำตอบสามคำ เฉียงจื่ออยากจะอาเจียนเป็นเลือดจริงๆ!

"คืออย่างนี้ หนังสือเล่มปัจจุบันของคุณอยู่ในสถานะขายดีที่สุด เราหวังว่าคุณจะสามารถชะลอการอัปเดตได้เล็กน้อย"

"คุณไม่จำเป็นต้องอัพเดตหลายหมื่นคำทุกวัน! ผู้แต่งหลายคนบนเว็บไซต์ส่วนใหญ่อัปเดต 4,000 คำต่อวัน เพื่อสามารถกระตุ้นให้ผู้อ่านอินกับเรื่องราวได้มากขึ้น" เฉียงจื่อพูดเกินจริงเล็กน้อย จริงๆ แล้วผู้แต่งส่วนใหญ่ ลงมากกว่านั้น

เมื่อหยางยี่เห็นคำถามนี้ เขาก็งงเล็กน้อย เขาจำได้อย่างไรว่าบรรณาธิการในใลกก่อนมักจะให้ผู้แต่งลงวันล่ะมากๆ แต่บรรณาธิการในใลกนี่ต้องการให้เขาอัพเดตช้าๆ จริงหรือ

อย่างไรก็ตาม หยางยี่ไม่ได้สนใจมากนัก เขาตอบอย่างเป็นกันเอง: "ลงสองบทต่อวันไม่ถึงว่ามาก! ลงแค่บทเดียวผู้อ่านจะไม่โวยเอาหรอ?"

เฉียงจื่ออธิบายอย่างรวดเร็ว: "ไม่แน่นอน ตราบใดที่คุณแก้ไขบทที่เสียหาย ประมาณสองพันคำต่อบท และอัปเดตสามถึงสี่บททุกวัน ผู้อ่านจะไม่ออกมาโวยแน่นอน"

อย่างไรก็ตามหยางยี่ไม่สนใจเขาตอบว่า: "ลืมมันไปเถอะมัน ยุ่งยากเกินไป"

เฉียงจื่อหารู้ไม่ว่านวนิยายเรื่องนี้ หยางยี่ลอกเขามาอีกที มันจะลำบากมากที่จะขอให้เขาใช้ความพยายามอย่างมากในการแก้ไขบท และเพิ่มจำนวนบท!

"แต่นี่ มันจะทำให้คุณจะเสียกำไรนะ" เฉียงจื่อตอบกลับอย่างอ่อนแรง

เมื่อหยางยี่ได้ยินเฉียงจื่อพูดว่าหนังสือของเขาขายดี เขาเปิดหลังบ้านของผู้เเต่งขึ้นมาและดูด้วยความสงสัย หลังบ้านของผู้เเต่งเชื่อมโยงกับองค์กรลิขสิทธิ์สามารถดูสถิติเกี่ยวกับค่าตอบแทนของผู้แต่งได้ตลอดเวลา แน่นอนว่าข้อมูลจะถูกซิงโครไนซ์ แต่เงินจะต้องได้รับการชำระและออกในเดือนหน้า อย่างไรก็ตาม จะต้องมีการตรวจสอบโดยบุคคลที่สาม เพื่อหาว่ามีข้อผิดพลาด การละเลย หรืออิทธิพลเทียม หรือไม่

"132409.8..." หยางยี่แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง

เขาทำเงินได้ 130,000 โดยใช้เวลาน้อยกว่าหนึ่งสัปดาห์หลังจากตีพิมพ์หนังสือ?

แน่นอนว่าส่วนใหญ่เป็นรางวัลจากผู้อ่านและข้อมูลการสมัครสมาชิกก็ไม่เด่นชัดอย่างไรก็ตาม เฉียงจื่อได้จัดเตรียมคำแนะนำมากมายสำหรับหยางยี่และ "Soldier Assault" เป็นศูนย์กลางของหัวข้อต่างๆ จ่ายมากขึ้น ความสนใจ.

แต่สิ่งที่หยางยี่ไม่รู้ก็คือเหตุผลที่มีผู้อ่านส่งรางวัลมาให้เขา ก็เพราะเพื่อให้กำลังใจเขา จากคนที่ด่าเขา!

ยิ่งมีคนด่าหยางยี่มากเท่าไร ผู้อ่านที่ชอบ "Soldier Assault" ยิ่งให้รางวัลหยางยี่มากขึ้น เพราะกลัวว่าหยางยี่จะเสียความมั่นใจจากการโดนด่า...

แต่เมื่อเห็นว่าเขาทำเงินได้หลายแสนในเวลาเพียงไม่กี่วัน หยางยี่ก็เต็มไปด้วยอารมณ์: "ในโลกนี้ การสร้างสรรค์ยังคงทำกำไรได้มาก!"

หยางยี่ไม่สนใจคำพูดของเฉียงจื่อ

ทำไมเขาต้องทำให้ตัวเองยุ่งยากด้วยเพื่อให้ได้รายได้มากขึ้น และการทำแบบนั้นอาจส่งผลกระทบต่อโครงเรื่องของ "Soldiers Assault" หรือไม่?

"โอ้ ไม่เป็นไร นิยายใกล้จะจบแล้ว" คำพูดของหยางยี่ทำให้เฉียงจื่อ แปลกใจ

นิยายใกล้จะจบแล้ว? คุณพึ่งเขียนมาได้แค่สัปดาห์กว่าๆเนี่ยนะ