ตอนที่ 107 เสี่ยวเฟยเฟย ต่อกรหนึ่งสู้ห้า (ตอนต้น)
“ข้าคือจางอี้เต๋อแห่งหลงซาน ผู้ใดกล้าประลองตัดสินความเป็นความตายกับข้า!”
“หืม?”
กัวไท่ขี่ม้าสายพันธุ์ต้าหวันอยู่หน้าเมือง กำลังตรวจแนวป้องกันบนประตูเมือง ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงตะโกนดังลั่น ใบหน้าเปลี่ยนสีในบัดดล
“อะไรนะ จางอี้เต๋อที่ไหนกัน หมอนี่คงมีสติไม่ดีละสิ ข้ายังไม่ได้สั่งให้คนออกไปท้ารบ เขากลับวิ่งมาหาความตายเองงั้นรึ?”
นายทัพข้างกายกัวไท่หลายคนต่างงุนงง มองหน้ากันไปมา ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะครืน
ในที่สุดกัวไท่ก็พูดขึ้น “คนตระกูลเว่ยนี่มันอวดดีนัก จางหู่ หมอนี่เป็นญาติแซ่เดียวกับเจ้า เจ้าก็ไปจัดการซะ”
แม่ทัพคนหนึ่งกระตุกบังเหียนม้าออกไป ดูอีกฝ่ายที่อยู่ไกลลิบ โดยเฉพาะอาวุธยาวผิดสัดส่วนในมือจางเฟย เขาพยักหน้า “ท่านแม่ทัพวางใจ ข้าจะนำหัวมันกลับมาให้ เพื่อข่มขวัญทัพเรา”
ตึง ตึง ตึง...
ฝ่ายกัวไท่ก็ตีกลองศึกขึ้น ชายชื่อจางหู่ขี่ม้าลายด่างถือดาบใหญ่เก้าห่วง ใบดาบหนา ด้านคมมีรอยสลักนูนต่ำสะดุดตา ชัดว่าเป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่ผ่านการตีหลอมมาอย่างดี
“เจ้าหนุ่มนั่น บอกชื่อมา!”
จางหู่หยุดม้าห่างจากจางเฟยราวสิบก้าว ยกดาบเก้าห่วงในมือชี้หน้าจางเฟยตะโกนถามเสียงก้อง
จางเฟยยกคิ้วกระบี่ขึ้นกวาดตามองอีกฝ่ายหัวจรดเท้า ก่อนหัวเราะ “เจ้าหูตึงหรืออย่างไร ข้านามจางเฟยแห่งหลงซาน เดินไม่เปลี่ยนชื่อ นั่งไม่เปลี่ยนนาม แล้วเจ้าล่ะ เป็นสุนัขตัวไหน?”
จางหู่ขมวดคิ้วแน่น ดวงตาเสือวาววับด้วยไฟโทสะ ฝืนอดกลั้นพูด “ไอ้หนุ่มปากสกปรก! ข้านามจางหู่แห่งอิ๋งชวน—ตายซะเถอะ!...”
จางหู่ไม่ถนัดวาจา จึงไม่พูดพล่ามอีก บีบขาม้าแล้วเงื้อดาบเก้าห่วงพุ่งเข้าใส่ทันที
ดวงตาจางเฟยสว่างวาบ เสียงหัวเราะดังก้อง “เจ้าหมาน้อยมาดีแล้ว!” ปากยังประชด แต่ร่างกลับเคลื่อนไหวฉับไว
มือข้างหนึ่งของจางเฟยยกหอกงูยาวขึ้นแทงตรง อีกมือควบม้าให้พุ่งกระโจน เสียงม้าร้องแหลมพลางพุ่งดุจสายฟ้า แผ่อำนาจราวพายุบุกทะลวง
เพียงพริบตาเดียว สถานการณ์กลับกลายเป็นอันตรายยิ่ง
จางหู่เพียงรู้สึกเหมือนมีงูยักษ์สีดำพุ่งใส่ตา หอกงูยาวนั้นดูราวมีเวทมนตร์ ปลายหอกที่เป็นรูปปลายลิ้นงูแยกพุ่งวาบอยู่ในดวงตาเขา
อาวุธที่ยาวย่อมเปรียบได้ว่าแข็งแกร่งกว่า
เมื่อเทียบหอกงูของจางเฟยกับดาบเก้าห่วงของตน แค่ประมือครั้งเดียวก็เห็นชัดว่าเสียเปรียบ
ปลายหอกของจางเฟยใกล้ถึงอกของเขาแล้ว แต่ปลายดาบของเขายังแตะไม่ถึงหัวม้าด้วยซ้ำ
“แม่เอ๊ย แบบนี้จะสู้ยังไงกัน!”
จางหู่รีบเอนตัวไปด้านหลังจนเกือบติดหลังม้า จึงรอดพ้นหอกนั้นไปอย่างเฉียดฉิว
“ฮึ ถึงตาข้าบ้างละ เจ้าหนุ่มยังอ่อนเกินไป!”
ตอนเอนตัวหนี ดวงตาจางหู่ยังจ้องคู่ต่อสู้ไม่กะพริบ เห็นจางเฟยจะขี่ม้าสวนผ่าน เขาก็สะบัดดาบเก้าห่วงฟาดไปยังคอของม้าดำที่จางเฟยนั่งอยู่
หากฟันโดนคอมา หัวม้าย่อมขาด และหัวเจ้าหนุ่มนั่นก็จะหลุดตามไปด้วย
“หา!?”
ยังไม่ทันดาบถึงเป้า ความเจ็บปวดแผ่ซ่านกลางท้องราวมีของแหลมแทงเข้าแล้วบิดอวัยวะในร่าง
ความเจ็บฉับพลันทำให้เขาปล่อยดาบหลุดมือ หันมามองหน้าท้องตนเอง ดวงตาเบิกโพลง
เห็นชายชื่อจางเฟยกำลังถือหอกสั้น ปลายหอกปักอยู่ในท้องเขา...ไม่สิ เมื่อครู่เขาเห็นกับตา ชายผู้นี้ถือหอกงูยาวมิใช่หรือ ทำไมถึงกลายเป็นหอกสั้นได้!
สติสุดท้ายของจางหู่ยังมองเห็นอีกมือหนึ่งของจางเฟย ถือด้ามหอกอีกครึ่ง กวัดแกว่งตัดลงตรงลำคอตนเองอย่างเฉียบขาด
ฉัวะ!
ปลายหอกงูแหวกผิวคออย่างง่ายดาย ศีรษะของจางหู่ขาดกระเด็น
จางเฟยได้จังหวะรีบยกสองด้ามหอกเข้าประกบ เสียง “แกร๊ก” ดังลั่น กลับเป็นหอกงูยาวดังเดิม
“เฮ้ หอกงูยาวนี่ช่างมีดีนัก ยืดก็ได้ หดก็ดี ฮ่าฮ่าฮ่า!”
เมื่อประกอบเสร็จ จางเฟยจิ้มปลายหอกลงพื้น แทงทะลุหัวจางหู่ที่ยังลืมตาไม่หลับ ยกขึ้นสูงแล้วตะโกนก้อง “ผู้ใดกล้ามาตายต่อ!”
ฝ่ายกัวไท่หน้าถอดสี เห็นเหตุการณ์ชัดทุกอย่าง เดิมจางหู่หลบพ้นแล้วกำลังจะโต้กลับ แต่หอกของอีกฝ่ายกลับแยกเป็นสองด้ามอย่างประหลาด
นายทัพคนหนึ่งข้างกายกัวไท่ขมวดคิ้วพูดเบา “แม่ทัพใหญ่ ข้าว่าอาวุธนั่นคงเป็นหนึ่งในสิบสองศาสตราปฐพีของตระกูลเว่ยแน่ ครั้งนี้ยุ่งละ”
กัวไท่ก็ขมวดคิ้วเช่นกัน มองจางเฟยที่กำลังสะบัดหอกอวดท่า พลางโกรธเคืองปนระแวง
การตายของจางหู่ทำให้กองทัพไป่ปัวด้านหลังกัวไท่เริ่มสั่นคลอน เห็นศีรษะจางหู่เสียบอยู่บนหอก ต่างขาอ่อนกลัวจนตัวสั่น
กัวไท่หูไว ตาไว เห็นชัดว่าขวัญทหารเริ่มแตก
เขาจ้องจางเฟยอยู่นาน แล้วพูดเสียงหนัก “เด็กนี่อวดดีนัก กล้าออกมาท้ารบเพียงลำพัง ฝีมือมีดีอยู่บ้าง แต่วันนี้มันต้องตายแน่! จ้าวหลง หลิวเฉิง ลู่เต๋อ ลู่เหวิน ฟังคำข้าให้ดี...”
เขากระซิบสั่งการนายทัพทั้งสี่คนที่ขยับเข้ามา สีหน้าแต่ละคนล้วนซีเรียส
กัวไท่กล่าวปิดท้าย “ไม่ว่าด้วยวิธีใด เราต้องล้างแค้นให้จางหู่ แม้ต้องเสียชื่อก็ยอม!”
นายทัพทั้งสี่สบตากัน ก่อนพยักหน้าพร้อมกันอย่างหนักแน่น
กัวไท่สะบัดมือใหญ่ทันที มีลูกน้องนำหอกสองคมมาให้หนึ่งด้าม
คราวนี้กลองศึกดังกึกก้องกว่าเดิม เสียงโห่จากกองทัพไป่ปัวดังก้องฟ้า
กัวไท่สีหน้าเข้ม กำชับคนทั้งสี่ แล้วควบม้าออกหน้า
“ไอ้หนุ่ม อย่าอวดดีนัก วันนี้ข้ากัวไท่จะสั่งสอนเจ้าเอง!”
จางเฟยกำลังชูหัวจางหู่ขึ้นโชว์บนกำแพงให้เว่ยเฉิงเห็นอยู่ พอมีคนออกมาท้ารบก็ดีใจนัก คว้าหัวนั้นขว้างทิ้งกลิ้งไปตามพื้นหลายรอบ
“ใจกล้าดี! บอกชื่อมา!” จางเฟยชี้ปลายหอกงูยาวตรงจมูกกัวไท่
กัวไท่โกรธจัด ตะโกนตอบ “เด็กไม่มีชื่อเสียง ยังไม่คู่ควรให้ข้าบอกนาม รับความตายเถอะ!”
“ฮึบ!”
“ฮึบ!”
กัวไท่ไม่พูดพล่าม ขับม้าเข้าโจมตี จางเฟยก็ไม่ยอมอ่อนข้อ หอกงูในมือสะบัดดั่งงูขาวแย้ปลายลิ้น พุ่งตรงสู่หัวใจของกัวไท่เช่นเดียวกับเมื่อครู่ที่สังหารจางหู่
(จบตอน)