ตอนที่ 36 พี่สาวช่วยนายได้แค่นี้แหละ
“เฉินหราน เฉินหราน มาหน่อยสิ เดี๋ยวฉันแนะนำคน ๆ หนึ่งให้นายรู้จัก”
หลี่ซินยังอยากลองเดินเกมอีกสักรอบ แต่ยังไม่ทันได้พูด ก็มีคนเรียกเฉินหรานเสียก่อน เธอเลยโบกมือลาแล้วเดินออกไป
เห็นสีหน้าผิดหวังของเธอ ฉู่ซีก็พลอยเห็นใจ เอ่ยปลอบเบา ๆ ว่า “งั้น…ให้พี่ซูเสี่ยวช่วยอีกทีดีไหม?”
หลี่ซินมองไปทางซูเสี่ยวแล้วส่ายหน้า เธอไม่มี “บารมี” พอที่จะชวนคนระดับนั้นให้ขยับได้หรอก
อีกทางหนึ่ง เฉินหรานได้พบกับ จางเจ๋อ ผู้ที่รับผิดชอบงานรถที่ศาลยึดขายทอดตลาด
ชายหนุ่มดูอายุราวยี่สิบหกยี่สิบเจ็ด ปี หน้าตาเกลี้ยงเกลา ไร้หนวดเครา แต่งตัวเนี้ยบ มีกลิ่นอายข้าราชการออกมาชัดเจน
เมื่อเห็นเฉินหราน จางเจ๋อก็ยื่นมือออกมาก่อนพร้อมรอยยิ้ม “สวัสดี ผมจางเจ๋อ”
เฉินหรานยื่นมือไปจับตอบ “ผมเฉินหราน ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
หงคุนเห็นทั้งสองพูดจาสุภาพเกรงใจกัน ก็ทำเสียงหงุดหงิด “พอเถอะ ๆ ไม่ต้องพิธี ไปดูรถล็อตนั้นก่อนดีกว่า”
จางเจ๋อหัวเราะเบา ๆ พยักหน้าตอบ “ฝั่งผมพร้อมตลอด อยู่ที่น้องเฉินจะสะดวกไหม” พูดจบยังหันไปมองซูเสี่ยวด้วยสายตามีความหมาย
ชื่อเสียงของซูเสี่ยวในเมืองหลิงซื่อเป็นที่รู้จักดี มีคนสนใจมาก แต่ถ้าไม่มีสถานะหนุนหลังจริง ๆ ก็ไม่กล้าเข้าไปจีบง่าย ๆ เพราะกลัวขายหน้า
เฉินหรานเลยหันไปมองเธอตามแรงส่ง เห็นว่าเธอก็มองกลับมาเหมือนกัน ก็พลันนึกขึ้นได้ว่า คืนนี้เขายังต้องเอา Porsche 911 Turbo S ไปให้เธออีก
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “คืนนี้ผมมีธุระ งั้นเราไปดูแล้วรีบกลับก็ได้ ผมแค่อยากเช็กว่ารถครบตามลิสต์หรือเปล่า ถ้าตรง ผมเอาล็อตนี้เลย”
สำหรับเงินงวดแรก 3 ล้านหยวน เขาก็คิดไว้แล้ว วันนี้ขาย Nissan GT-R ได้เงิน 1.5 ล้านหยวน ซึ่งหงคุนไม่มีทางเบี้ยวแน่นอน ส่วนที่เหลืออีกกว่าหนึ่งล้านหยวน เขาจะเอา Bentley Continental ไปจำนำกับธนาคาร กู้ 2 ล้านหยวน ระยะเวลา 3 เดือน พอรถถูกศาลยึดโอนมาให้เขา หลังซ่อมเสร็จปล่อยขายก็ค่อยปิดหนี้คืน
ฟังดังนั้น จางเจ๋อก็ตื่นเต้น พยักหน้ารัว ๆ เพราะล็อตนี้ทำให้เขาปวดหัวมาหลายเดือนแล้ว
เขาชี้ไปที่ลานจอด “ไปคันผมละกัน อยู่ใน เขตพัฒนาเจียงหนิง ขับแค่ 20 นาที ก็ถึง”
เฉินหรานกับหงคุนพยักหน้าพร้อมกัน แล้วเดินตามเขาไป
เดินได้ครึ่งทาง ก็มีเสียงส้นสูงดังไล่หลังมา
เฉินหรานหันไป เห็น ซูเสี่ยว เดินมาพร้อม ฉินหง และหญิงสาวอีกหนึ่งคน รวมเป็นสาม เขาคิดว่าเธอมาทวงเรื่อง Porsche 911 Turbo S เลยรีบอธิบาย “พี่ซูเสี่ยว รอผมสักหน่อยนะครับ ผมไปดูรถล็อตหนึ่ง เดี๋ยวก็กลับมา”
ซูเสี่ยวเลิกคิ้ว ถลึงตามองจางเจ๋อ เสียงเย็นเฉียบ “ยังจะมาหลอกคนอีกเหรอ รถล็อตนั้น เจ็ดในสิบคันเป็นซาก ทั้งนั้น ถ้าไม่เอาไปหลอมเหล็ก ก็ขายไม่ได้หรอก”
จางเจ๋อทำหน้าลำบากใจ เหมือนเกรงใจเธอ “โอ๊ย พี่สาวครับ ผมก็จนใจนะ ข้างบนกดงานมามาก ถ้าสิ้นปียังเคลียร์ไม่เสร็จ โบนัสผมก็คงวืด”
ซูเสี่ยวไม่เล่นด้วย เธอเดินไปหยุดตรงหน้าเฉินหราน คิ้วขมวดแน่น เตือนเสียงจริงจัง “อย่ารับทุกคันที่ขวางหน้า ธุรกิจมันไม่ใช่แบบนั้น ล็อตนี้หลายคนจ้องมาตั้งนาน แต่ไม่มีใครกล้าซื้อ เพราะที่ยังพอวิ่งได้รวม ๆ กัน ยังไม่ถึง 5 ล้านหยวน สุดท้ายอาจไม่แค่ไม่กำไร แต่ถึงขั้น ขาดทุน”
หงคุนได้ยินก็เริ่มลังเล กดแขนเฉินหรานเบา ๆ “หรือว่าจะพับโปรเจกต์นี้ไปก่อนดี นาย?”
หงคุนไม่ได้เก่งเรื่องธุรกิจนัก ไม่งั้นคงไม่เจ๊งเกือบหมดกับเต็นท์รถมือสอง ขณะที่ซูเสี่ยวต่างออกไป—เธอปั้นบริษัทเวดดิ้งจนกลายเป็นเบอร์หนึ่งในเมืองหลิงซื่อและทั้งมณฑลซูในไม่กี่ปี หัวการค้าคมจัด
เฉินหรานคิดในใจ: ถ้า ไม่มีระบบ เขาไม่กล้าแตะเด็ดขาด แต่เมื่อ มีระบบ นี่คือโอกาสทำกำไรแน่ ๆ
ซูเสี่ยวถามตรง ๆ “แน่ใจนะว่าจะรับล็อตนี้?”
เฉินหรานพยักหน้าแรง ๆ สีหน้าเหมือนเด็กซนที่ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น
ซูเสี่ยวถึงกับกลั้นยิ้ม เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรออก “ฮัลโหล คุณลุงซุน ใช่ค่ะ หนูเอง เพื่อนหนูสนใจรถล็อตของสถาบัน …ช่วยให้ราคาที่จริงใจหน่อยได้ไหมคะ”
พอวางสาย เธอหันไปถามจางเจ๋อ “ล็อตนี้สถาบันประเมินไว้เท่าไหร่?”
จางเจ๋อกลืนน้ำลาย “5.516 ล้านหยวน ครับ”
ซูเสี่ยวพยักหน้า “ราคาเท่านี้ ต่อให้ขาดทุนบ้าง ก็ไม่ถึงกับหนัก” แล้วหันไปทางเฉินหราน “พี่ช่วยได้แค่นี้นะ นายตัดสินใจเอง”
เฉินหรานมองไปทางจางเจ๋อ อีกฝ่ายพยักหน้าหนักแน่น “5.16 ล้านหยวน ดีลนี้นายไม่ขาดทุนแน่นอน”
เฉินหรานยังไม่อยากเชื่อหู “จริงเหรอ…5.16 ล้านหยวน ให้ผมจริง ๆ เหรอ?”
ซูเสี่ยวใช้นิ้วจิ้มอกเขา “ทำไมล่ะ…ยังไม่เชื่อพี่อีกเหรอ?”
เฉินหรานมองเธอด้วยแววตาประหลาดใจ แล้วเผลอพูดออกมา “ที่แท้…พี่สุดยอดขนาดนี้เลยนะ”
ซูเสี่ยวหัวเราะคิก “รู้ตอนนี้ก็ยังไม่สายหรอก ว่าไง…กลัวหรือยัง?”
เฉินหรานหัวใจเต้นแรง ภาพ “แมวชมพู” ผุดขึ้นมาในหัวจนหน้าแดงเถือก เขาแอบพึมพำ “เอ่อ…นิดหน่อยสิ พี่คงไม่ฝังผมทั้งเป็นหรอกนะ…”
ซูเสี่ยวส่ายหัว หัวเราะขำ ๆ “ไม่หรอก แต่ผู้ชายพวกนี้…ชอบ ‘กิน’ แล้วไม่รับผิดชอบกันหรือไง?”
เฉินหราน: “…”
【จบตอนที่ 36】