ตอนที่ 62 โทรศัพท์ในมือ

  เฉินหรานเป็นบ้าไปแล้วหรือยังไง?

  แน่นอนว่าไม่—ตอนนี้เขาดีใจจนแทบคลั่งต่างหาก!

  【12 Pro รองรับการแลกเครื่องเก่า อัตราการรีเฟอร์บิช 8.4% อัตราสำเร็จ 100% ต้นทุนวัสดุ 12 หยวน】

  ต้นทุนแค่ 12 หยวน!

  เหตุผลที่เฉินหรานนิ่งไปครู่ใหญ่ ก็เพราะราคาที่ระบบประเมินนั้นทำให้เขาช็อกจนพูดไม่ออก

  เงิน 12 หยวนจะทำอะไรได้กัน — ชานมหนึ่งแก้ว ขนมปังหนึ่งชิ้น พูดให้สุดจะกินราเม็งสักชามยังไม่พอเลย

  แต่ทว่า...

  เฉินหรานเงยหน้ามองกล่องกระดาษสิบกว่ากล่องที่เรียงอยู่หลังเจ้าของร้าน ในนั้นคือโทรศัพท์รุ่นใหม่กว่า 600 เครื่อง!

  ซื้อทั้งหมดในราคา หนึ่งแสน หยวน — มันจะไม่ดูไร้ศีลธรรมไปหน่อยเหรอ?

  แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น เฉินหรานเพิ่งเริ่มต้นธุรกิจของตัวเอง จิตใจยังไม่แข็งแกร่งพอที่จะทำหน้าเฉยเมื่อเจอกำไรก้อนโตขนาดนี้

  ที่เขาทำเป็นสีหน้าเรียบเฉย ไม่ดีใจไม่เสียใจ ก็เพราะไม่อยากให้เจ้าของร้านเห็นความอ่อนหัดของตัวเองเท่านั้น

  หลังตั้งสติได้ เฉินหรานขมวดคิ้ว พูดขึ้นว่า
  “พี่ชายผมก็พูดถูก ของพวกนี้แช่น้ำจนเปิดไม่ติด ให้เงินแสนก็ไม่มีใครอยากรับ พี่เฉินคงลองถามร้านอื่นแล้วใช่ไหม?”

  เจ้าของร้านพยักหน้าอย่างขมขื่น “จริง ผมเคยคิดจะขายให้ร้านอื่น แต่ของพวกนี้นอกจากแกะเอาอะไหล่ ก็ไม่มีค่าอะไร ที่นี่ทั้งเมืองคอมพิวเตอร์มีแต่ร้านอะไหล่เต็มไปหมด น้องเฉิน ผมเข้าใจนะ แต่มันจนตรอกจริง อีกไม่กี่วันถ้าไม่ใช้หนี้ บ้านผมคงไม่เหลือแล้ว”

  เฉินหรานขมวดคิ้วแน่น กลั้นความตื่นเต้นไว้ ก่อนจะหันไปมองหวังซิงฮุ่ยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

  หวังซิงฮุ่ยเข้าใจผิด คิดว่าเฉินหรานไม่พอใจราคา จึงพูดเสียงห้วนว่า
  “คุณเฉิน อย่ามาเล่นละครเศร้าเลย สองแสนห้าหมื่นมันยังแพงไป ลดหน่อยเถอะ ไม่งั้นเอาแค่ร้าน ไม่เอาพวกโทรศัพท์พังพวกนี้”

  เวรเอ้ย!

  เฉินหรานรีบดึงแขนพี่ชายไว้ ส่งสัญญาณให้หยุดพูด กลัวว่าเจ้าของร้านจะเปลี่ยนใจหิ้วโทรศัพท์กลับไปหมดจริง ๆ

  “ช่างเถอะ ทุกคนก็ลำบากเหมือนกัน สองแสนห้าหมื่นก็เอา ถือว่าได้รู้จักกันไว้ พี่เฉินก็ไม่ง่าย ต้องเจอภัยน้ำท่วมใหญ่แบบนั้น… พี่ก็พูดแรงไปหน่อย เราทุกคนก็แค่ทำมาหากินเหมือนกัน”

  สีหน้าของเจ้าของร้านสว่างวาบ “น้องเฉิน จริงเหรอ! ขอบใจมาก เงินก้อนนี้สำคัญกับผมจริง ขอบคุณนะ ขอบคุณมาก!”

  เฉินหรานแสร้งทำหน้าเหมือนไม่มีทางเลือก “ผมก็ช่วยได้เท่านี้ พูดตามตรง ของพวกนี้คนอื่นไม่อยากได้ ผมซื้อก็แทบไม่มีประโยชน์ ที่ยอมเพิ่มอีกแสน เพราะอยากให้พี่ช่วยแชร์ช่องทางค้าขายไว้หน่อย”

  เจ้าของร้านชะงักไป ก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดัง “อันนั้นมีแน่นอน ไม่ต้องห่วง ทั้งช่องทางซื้อ ช่องทางขาย รวมถึงเส้นสายวงในเล็ก ๆ ผมจะส่งต่อให้หมด ถ้ามีเวลาเดี๋ยวพาไปรู้จักพวก ‘พ่อค้าสัตว์น้ำ’ ด้วย”

  “พ่อค้าสัตว์น้ำ?”

  “ฮะ ๆ วงการนี้น้ำลึกมาก เดี๋ยวน้องก็เข้าใจเอง”

  สุดท้ายทั้งสองฝ่ายก็ตกลงกันได้

  เฉินหรานซื้อร้านนี้ในราคา สองแสนห้าหมื่น พร้อมโทรศัพท์ที่จมน้ำทั้งหมด

  เจ้าของร้านโทรหาฝ่ายบริหารของเมืองคอมพิวเตอร์ จัดการเอกสารสัญญาใหม่ เรียกนายหน้ามาช่วยดำเนินการโอนใบอนุญาตประกอบการและทะเบียนภาษีให้เฉินหราน

  เฉินหรานโอนเงิน หนึ่งแสน ให้ทันที ส่วนอีก หนึ่งแสนห้าหมื่น จะจ่ายเมื่อโอนชื่อเสร็จ

  การซื้อขายจบลงด้วยดี ทุกฝ่ายพอใจ ยกเว้นหวังซิงฮุ่ยที่ยังคิดว่าน้องชายเสียเงินฟรีไป หนึ่งแสน เพื่อซื้อของพัง

  ก่อนแยกกัน เฉินหรานพูดกับเจ้าของร้านว่า
  “ในเมื่อร้านเป็นของผมแล้ว ผมคงมีสิทธิ์จัดการของข้างในได้ อย่างเช่นตกแต่งใหม่ หรือโทรศัพท์พังพวกนั้น ใช่ไหมครับ?”

  เจ้าของร้านที่เพิ่งเห็นยอดเงินเข้า หัวเราะร่า “แน่นอน น้องเฉินอยากทำอะไรก็ทำเลย อีกสามวันชื่อร้านก็เป็นของนายแล้ว พี่จะไปห้ามได้ยังไง”

  พูดจบก็ส่งกุญแจประตูม้วนให้ “น้องชาย คราวนี้นายช่วยชีวิตพี่ไว้จริง ๆ บ้านพี่รอด เมียพี่คงไม่เลิกแล้ว ถ้าอยากให้พี่ช่วยอะไร แค่บอกมาได้เลย”

  เฉินหรานรับกุญแจ แล้วยื่นให้หวังซิงฮุ่ย พูดยิ้ม ๆ ว่า
  “พี่เฉินเองก็เหมือนกัน ถ้าอยากให้ช่วยอย่าลังเล เราแซ่เฉินเหมือนกัน บางทีเมื่อห้าร้อยปีก่อนอาจเป็นญาติกันก็ได้”

  “ฮ่า ๆ น้องเฉินพูดถูกใจพี่จริง ๆ งั้นพี่ขอตัวก่อน เรื่องจุกจิกในบ้านยังเพียบ”

  เฉินหรานทำหน้าเสียดาย “อ้าว ผมว่าจะชวนพี่ไปกินข้าวคุยประสบการณ์กันหน่อยแท้ ๆ”

  หลังส่งเจ้าของร้านกลับไป เฉินหรานหันมาบอกพี่ชาย
  “พี่ ผมจะไปคุยกับฝ่ายอาคารเรื่องตกแต่งร้าน พี่ช่วยยกโทรศัพท์สักกล่องกลับไปก่อน เดี๋ยวเจอกันที่ลานจอด”

  หวังซิงฮุ่ยงง “ของพังพวกนั้นน่ะเหรอ?”

  เฉินหรานพยักหน้า พูดกำชับอย่างจริงจัง
  “อย่าดูถูกพวกนั้นนะ พี่เฉินพูดถูก อะไหล่ยังมีค่า ร้านอื่นไม่รับเพราะค่าแรงมันสูง แต่เราทำเองได้”

  “แต่เราก็ต้องเสียค่าแรงไม่ใช่เหรอ?” หวังซิงฮุ่ยยังไม่เข้าใจ

  เฉินหรานเริ่มรำคาญ “อย่าถามมาก เอาเป็นว่าดูแลกล่องพวกนั้นให้ดี ส่งถึงจุดรับของเก่าทีหลัง ห้ามหายสักเครื่อง!”

  เห็นน้องเริ่มทำหน้าจริงจัง หวังซิงฮุ่ยก็ยอม “ได้ พี่ทำตามที่นายบอก ยังไงนายก็ฉลาดกว่าพี่อยู่แล้ว”

  สองพี่น้องเดินออกจากฝ่ายบริหาร เฉินหรานไปติดต่อฝ่ายอาคารสอบถามเรื่องตกแต่งร้าน

  พอถึงลานจอดรถ ก็เห็นหวังซิงฮุ่ยกำลังยัดกล่องใบใหญ่ลงท้ายรถ ข้าง ๆ มีสาวในกระโปรงสั้นยืนคุยด้วย

  พอเข้าใกล้ถึงได้ยินว่า หญิงสาวกำลังขอ WeChat ของพี่ชาย เสียงหวานนุ่มแบบโลลิจนขนลุก

  “โอ๊ย พี่ชาย~ แอดหนูหน่อยสิ หนูไม่กินพี่หรอกน่า~”

  หวังซิงฮุ่ยพูดอย่างรำคาญ “น้องสาว ไปหางานทำเถอะ อย่าเลียนแบบพวกเน็ตไอดอลจีบคนรวยเลย อีกอย่าง ฉันไม่ได้โกหกนะ รถคันนี้ไม่ใช่ของฉัน!”

  จังหวะนั้นเฉินหรานเดินมาพอดี หวังซิงฮุ่ยหัวเราะ “นั่นไง เจ้าของรถมาแล้ว อยากแอดก็ไปขอเขาเองสิ”

  สาวกระโปรงสั้นหันขวับ พอเห็นหน้าเฉินหราน ดวงตาก็เป็นประกายทันที

  เฉินหรานมองหน้าเธอเต็มตา นิ่งไปครู่ ก่อนจะเดินอ้อมเธอไปเปิดประตูรถโดยไม่พูดอะไรเลย

  “พี่ ขึ้นรถ เร็ว”

  “พี่ชาย~ แอดหนูหน่อยน้า~ หนูไม่กินพี่จริง ๆ นะ~”

  เฉินหรานปล่อยให้เธอเคาะกระจก มองตรงไปข้างหน้า แล้วเหยียบคันเร่งออกไปอย่างรวดเร็ว

  จนเงาของเมืองคอมพิวเตอร์ค่อย ๆ หายไปในกระจกมองหลัง เขาถึงถอนหายใจยาว

  “พี่ เมื่อกี้นั่น ‘ป้า’ จากไหนกันเนี่ย?”

(จบตอน)