ตอนที่ 72 แวะพักค้างคืน
เฉินหรานไม่เคยคิดมาก่อนเลย ว่าแท้จริงแล้ว ตัวเขาเองก็เป็นคนที่มีความทะเยอทะยานอยู่ไม่น้อย
เหมือนอย่างที่ผู้เขียน “แกตสบี ผู้ยิ่งใหญ่” อย่าง ฟิตซ์เจอรัลด์ เคยพูดไว้
“การสามารถรักษาความคิดที่ตรงข้ามกันอย่างสิ้นเชิง แต่ยังคงทำสิ่งที่ถูกต้องได้ นั่นคือสัญลักษณ์ของปัญญาชั้นยอด”
ประโยคนี้หมายความว่ายังไงกันแน่
ลองยกตัวอย่างดู
คนโบราณว่า ‘ไม่เห็นโลงศพ ไม่หลั่งน้ำตา’ แต่ก็ยังว่า ‘เมื่อรถถึงเชิงเขา ย่อมมีทางออกเสมอ’
คนโบราณว่า ‘ยอมแตกเป็นหยก ไม่ยอมเป็นกระเบื้อง’ แต่ก็ยังว่า ‘ตราบใดที่ขุนเขายังอยู่ ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีฟืนเผา’
คำโบราณพวกนี้ยังมีอีกมาก ใครอยากเสริมก็เชิญ
จริงๆ แล้ว คนสมัยก่อนก็แอบเล่นเกมสองมาตรฐานมาตั้งนานแล้ว
ระหว่างที่เฉินหรานเดินกลับไปยังจุดตั้งแคมป์ เขาก็เกิดความคิดบ้าบิ่นขึ้นมาอย่างหนึ่ง
เขาอยากรวบรวมรถหรูและซูเปอร์คาร์ทุกคันบนโลกนี้ไว้ในครอบครอง
เมื่อก่อนเขาเคยคิดว่า ได้ครอบครอง “จี๊ป แรงเลอร์” สักคันก็คงพอใจแล้ว
แต่ตอนนี้ สิ่งที่เคยเป็น “ความใฝ่ฝันอันหรูหรา” กลับกลายเป็นสิ่งที่ทำได้ง่ายดาย แบบนี้จะเรียกว่าความฝันได้อีกหรือ
ไม่หรอก เมื่อความสามารถเพิ่มขึ้นถึงระดับหนึ่ง จิตใจก็ย่อมขยายตามไปด้วยเอง
เหมือนเมื่อก่อนที่เขาคิดว่าจ้าวจื่อเชี่ยนใช้เงินสิ้นเปลือง แต่ต่อมาเขากลับกล้าทุ่มเงินเกือบ แสน ให้กับจ้าวม่อม่อ โดยไม่ลังเล
นี่แหละคือการปะทะกันของสองแนวคิด ที่ดันอยู่ร่วมในคนๆ เดียวได้อย่างกลมกลืน
เขาไม่ชอบจ้าวจื่อเชี่ยนงั้นเหรอ
ไม่ใช่ ก็แค่ตอนนั้นเขายังจน
แล้วเขาชอบจ้าวม่อม่อมากเหรอ
ก็ไม่ เพียงเพราะตอนนี้เขาไม่เดือดร้อนเรื่องเงินแล้วเท่านั้น
ความคิดที่แตกต่างกันมีอยู่เสมอ แต่เมื่อศักยภาพเพิ่มขึ้น ย่อมมีแนวคิดหนึ่งที่เหนือกว่าเสมอ
เฉินหรานไม่ใช่คนมีปัญญารอบด้าน เขาทำไม่ได้หรอกที่จะยึดสองความคิดที่ตรงข้ามกันไว้ แล้วตัดสินใจถูกต้องพร้อมกัน
ในเมื่อเป็นแบบนั้น ก็อย่าเสแสร้งทำตัวเป็นนักบุญเลย
เฉินหรานอายุเพียง ยี่สิบสี่ ปี ยังมีวัยหนุ่มที่ยาวไกลให้ใช้เปลือง ในนิยาย แกตสบี* ตอนอายุสามสิบกว่ายังทำไม่ได้ เขาเองทำไม่ได้ก็คงไม่แปลก
คิดถึงตรงนี้ เขาก็รู้สึกผิดกับจ้าวจื่อเชี่ยนขึ้นมานิด ๆ
บางทีในใจเขา อาจยังมีที่ให้เธออยู่ และถ้ามีโอกาส เขาก็อยากชดเชยให้บ้าง
แต่การกลับไปคบกันคงเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว เขายังรับไม่ได้กับความเฉียบขาดตอนที่เธอปิดประตูใส่หน้าเขาในวันนั้น
เมื่อเดินมาถึงแคมป์ จ้าวม่อม่อที่อยู่ไกล ๆ ก็โบกมือทักเขาอย่างร่าเริง
เฉินหรานสลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้ง แล้วยิ้มพยักหน้าตอบ
อยู่ ๆ ก็ผุดขึ้นมาในหัว บทเพลงของ เสวี่ยจือเชียน
“เรียบง่ายหน่อย วิธีรักกันก็ให้เรียบง่ายหน่อย...”
ช่วงบ่าย งานสังสรรค์ก็สิ้นสุดลง เฉินหรานไม่ได้ตั้งใจจะค้างคืนที่คลับ
หลินเซิ่งหนานกับเพื่อนอีกสามคนก็เตรียมขับรถกลับอู๋ซี ระยะทางแค่สามชั่วโมงกว่า ไม่นานนัก
เฉินหรานขับรถกลับบ้าน โดยแวะไปส่งเฉิงเฟยอวี่ระหว่างทาง
ส่วนเจินน่า เขาฝากให้จ้าวม่อม่อไปส่ง และปฏิเสธคำชวนที่มีนัยยะของเธออย่างสุภาพ
ไม่ใช่ว่าเขาไม่มีแรง แต่เพราะจิตใจของเขาเปลี่ยนไปแล้ว
ระหว่างทางที่ส่งเฉิงเฟยอวี่กลับ เฉินหรานก็ถามเรื่องขั้นตอนการขอป้ายทะเบียนรถ
เมื่อรู้ว่าเฉินหรานยังมีรถสปอร์ตอีกสองคันที่ยังไม่ได้จดทะเบียน เฉิงเฟยอวี่ก็อาสาทันที แค่ชื่อในเล่มเป็นของเฉินหราน เขาก็จัดการให้ได้หมด เพียงแต่ป้ายทะเบียนดี ๆ นั้นหายาก และราคาก็ไม่ถูก
เฉินหรานไม่เรื่องมาก แต่คิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะบอกให้หาเลขทะเบียนที่ฟังรื่นหูหน่อย ส่วนราคาสักคันละ สองถึงสามแสน ก็พอ ไม่ต้องถึงขั้นเลขเรียงหรือเลขซ้ำหรอก
เฉิงเฟยอวี่ดีใจยกใหญ่ เพราะงานนี้คือรายได้พิเศษก้อนโต จึงรับปากทันที
หลังจากแยกกับเฉิงเฟยอวี่ เฉินหรานก็ขับรถกลับมาถึงบ้านอย่างอารมณ์ดี
พอถึงลานเก็บเศษเหล็ก เขาก็เห็น McLaren 720S ที่จอดกระจัดกระจายอยู่หน้าประตู
เฉินหรานขับรถฟอร์คลิฟต์ไปยกมันเข้าคลัง ส่วนชิ้นส่วนเล็ก ๆ ก็เก็บใส่ถุงผ้า รวบรวมไว้ด้วยกัน ทั้งหมดนี้คือวัสดุสำหรับซ่อมรถในอนาคต
เมื่อปิดประตูคลัง เขาก็ยกมือกดลงบนตัวรถ
【McLaren 720S รองรับการฟื้นคืน อัตราการแปลงใหม่ 73.58 % อัตราสำเร็จ 100 % ต้นทุนวัสดุ 248,011 หยวน】
【ตรวจพบว่าท่านมีงบเพียงพอ ต้องการฟื้นคืนหรือไม่ โปรดยืนยัน】
“ยืนยัน”
ทันใดนั้น แสงสีขาวสว่างวาบ บรรยากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอายไซไฟสุดตระการตา
สีตัวถัง “น้ำเงินห้วงลึก” สะท้อนประกายระลอกคลื่นราวกับแสงทะเลลึกยามค่ำ
ในเวลาเดียวกัน เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นในหัว
【ระดับประสบการณ์ระบบปัจจุบัน 922,471 / 1,000,000 อีกไม่นานจะอัปเกรดได้ ขอให้มุ่งมั่นต่อไป】
เฉินหรานชะงักไป ก่อนจะอุทานด้วยความยินดี
“เหลืออีก เจ็ดหมื่นกว่า ก็จะอัปเลเวลแล้วสินะ!”
เขามองไปทางห้องควบคุมเครนขนาดเล็กที่อยู่ตรงประตูคลัง สายตาเป็นประกาย
กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง—
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เฉินหรานหยิบขึ้นมาดู ชื่อบนหน้าจอทำให้มุมปากเขาโค้งยิ้มอ่อนโยน
“ฮัลโหล ซินหร่าน เลิกงานแล้วเหรอ”
ปลายสายคือ หงซินหร่าน เมื่อได้ยินเสียงเขา เธอหัวเราะเบา ๆ ตอบว่า “อืม เพิ่งเลิก นายอยู่ไหนเหรอ?”
เฉินหรานเปิดประตู Scissor Door ของ McLaren 720S แล้วนั่งลงบนเบาะคนขับ
“ฉันอยู่ที่ลานเก็บของเก่าน่ะ เพิ่งได้รถสปอร์ตดี ๆ มาคันหนึ่ง กำลังลองเครื่องอยู่เลย”
“ช่วงนี้ค้าขายดีนี่นา คุณลุงกับคุณป้าบอกว่านายยุ่งมาก สองวันถึงจะไปเยี่ยมโรงพยาบาลได้ที”
เฉินหรานลูบหน้าจอกลางขนาดเท่ากับ iPad mini พลางพูดติดตลก “พอเธอพูดแบบนี้ ฉันชักรู้สึกไม่กตัญญูเลย งั้นฉันแวะไปหาตอนนี้ดีไหม”
หงซินหร่านหัวเราะ “บ้าเอ๊ย ล้อเล่นน่า ผู้ชายก็ต้องทุ่มให้เรื่องงานสิ อีกอย่าง คุณลุงหายดีมากแล้ว นายอยู่ที่นี่ก็ช่วยอะไรไม่ได้ สู้หาเงินให้ท่านกับคุณป้าได้พักก่อนดีกว่า”
“ฟังดูดีนะ” เฉินหรานตอบจริงจัง
หลังจากคุยกันอีกครู่ หงซินหร่านก็พูดขึ้น “เฉินหราน อีกสองวันนายว่างไหม ไปเมืองจินเฉินกับฉันหน่อยได้ไหม?”
เฉินหรานอึ้ง ก่อนพูดแกล้ง “อย่าบอกนะว่าให้ฉันแกล้งเป็นแฟนปลอม ไม่เอานะ พล็อตแบบนี้เชยจะตาย เดี๋ยวมีคนตายกลางงานแน่ ฮ่า ๆ”
หงซินหร่านหัวเราะดุ “พูดจาไร้สาระ ใครบอกให้แกล้งเป็นแฟน พี่สะใภ้อนาคตฉันมีวันเกิด อยากให้ฉันไปด้วย ส่วนพี่ชายก็มีเรื่องอยากคุยกับนาย เลยให้ฉันถามว่าว่างไหม”
พอรู้ว่าไม่ใช่ให้แกล้งเป็นแฟน เฉินหรานกลับรู้สึกเสียดายนิด ๆ
เขาหัวเราะกลบเก้อ แล้วถามด้วยความอยากรู้ “แล้วพี่คุน มีเรื่องอะไรจะคุยกับฉัน โทรมาบอกก็ได้นี่”
“อะไรล่ะ นายไม่อยากไปกับฉันใช่ไหม?” หงซินหร่านแกล้งงอน
เฉินหรานยิ้ม รีบตอบ “อยากสิ แน่นอนว่าฉันจะไปด้วย อีกสองวันออกกี่โมงล่ะ”
หงซินหร่านถึงยิ้มออก “เช้าแปดโมง นายมาที่บ้านฉันเลย เราขับรถขึ้นเหนือเอง ฉันอยากลองเที่ยวแบบขับรถไกล ๆ สักครั้ง”
เฉินหรานรับคำ พลางเหลือบมอง Bentley Continental GT ที่จอดข้าง ๆ “งั้นเอารถฉันไปละกัน เธอแค่เตรียมกระเป๋า ส่วนอย่างอื่นฉันจัดให้เอง คงต้องขับทั้งวัน ระหว่างทางผ่านเมืองเฉวียน เราคงได้ ‘แวะพักค้างคืน’ พอดี...”
(จบตอน)
* เจย์ แกตสบี (Jay Gatsby) เป็นตัวละครเอกในนิยายอเมริกันชื่อ The Great Gatsby เขียนโดย เอฟ. สก็อต ฟิตซ์เจอรัลด์ (F. Scott Fitzgerald) ตีพิมพ์ในปี 1925: แกตสบีเป็นชายหนุ่มมั่งคั่งในยุคแจ๊สของอเมริกา เขาจัดงานปาร์ตี้หรูหราเพื่อดึงดูดหญิงที่เขารักในอดีตชื่อ เดซี่ แต่สุดท้ายชีวิตของเขาก็พังทลายเพราะความหลงในภาพฝัน ความรัก และความฟุ้งเฟ้อของสังคมชนชั้นสูง