ตอนที่ 80 นักปรุงค็อกเทล

“เดินเล่นดี ๆ ทำไมถึงกลายเป็นไปโผล่ที่บาร์ได้ล่ะ?”
เฉินหรานส่งข้อความ WeChat ไปหาหงซินหร่าน แต่โชคร้ายที่ไม่มีการตอบกลับเลย
เขาลองโทรไปอีกหลายครั้ง ไม่คาดคิดว่าปลายสายกลับถูกตัดทิ้งทุกครั้ง
มือถือของหงซินหร่านคงไม่ได้อยู่กับเธอแน่ ๆ คาดว่าตอนนี้อยู่ในมือของหญิงสาวที่พูดสายกับเขาเมื่อครู่
เจียงอิ้งหลินจัดรถไว้สองคัน เขานั่งรถคันหนึ่งกับลั่วฉิงและหลินจื่ออี้ ส่วนหงคุนกับเฉินหรานนั่งอีกคัน
ส่วนเบนท์ลีย์คอนติเนนทัลของเฉินหราน ก็มีคนจะขับไปส่งที่คอนโดใกล้ม.แพทย์ภายหลัง
ใน WeChat มีชื่อบาร์ว่า “COCOBAN” อยู่บนถนนกงไถซีลู่ ไม่ไกลจากคลับที่พวกเขาอยู่ และยังอยู่ใกล้กับห้าง WF จินอีกด้วย ดูท่าหงซินหร่านคงโดนเพื่อนกล่อมให้แวะระหว่างทาง
เฉินหรานคิดพลาง รถสองคันก็แล่นไปบนถนนอย่างราบรื่น…
พอมาถึงที่หมาย พนักงานรักษาความปลอดภัยหน้าบาร์ก็รีบออกมานำทางให้จอดรถ
หนึ่งในนั้นกระซิบบางอย่างข้างหูเจียงอิ้งหลิน
เจียงอิ้งหลินขมวดคิ้ว “หมอนั่นไม่ได้ไปก่อกวนพี่สาวฉันใช่ไหม?”
รปภ.มีท่าทีลังเลก่อนตอบเสียงสั่น “เขา…เขาอยู่ในห้องส่วนตัวของคุณเจียงครับ”
เจียงอิ้งหลินยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้น มองไปยังหงคุนที่เพิ่งลงจากรถพร้อมเฉินหราน ทั้งคู่กำลังคุยกันเรื่องกลุ่มเพื่อนของหงซินหร่าน บอกให้เฉินหรานอดทนหน่อย อย่าโกรธถ้าเธอแหย่เล่น
เห็นสีหน้าเจียงอิ้งหลิน หงคุนก็ชะงัก ถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
เจียงอิ้งหลินพยักหน้าเบา ๆ พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจนัก “ไอ้แซ่หูคนนั้นก็อยู่ด้วย”
แววตาของหงคุนพลันแข็งกร้าวขึ้นทันที เฉินหรานเพิ่งเคยเห็นเขาแสดงสีหน้าแบบนี้เป็นครั้งแรก
ทั้งกลุ่มเดินเข้าไปในบาร์ ฝ่าฝูงหนุ่มสาวที่กำลังเต้นกันอย่างคึกคัก ขึ้นไปถึงห้องวีไอพีหมายเลข V0 ชั้นสอง
กำลังจะเปิดประตูเข้าไป ก็มีประตูห้องข้าง ๆ ถูกผลักเปิดออก
ชายหน้าตาออกไปทางอ่อนช้อยคนหนึ่งเดินมาขวางทางเจียงอิ้งหลิน
“อ้าว เธอก็มาเหรออิ้งหลิน พอดีเลย ฉันกะว่าจะไปหาพี่สาวอิ้งเสวี่ยดื่มสักแก้วอยู่พอดี”
พอหงคุนเห็นชายคนนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที แขนใหญ่กำแน่นจนกล้ามสั่น เสียงข้อนิ้วดังก๊อบแก๊บ
ชายหนุ่มคนนั้นหรี่ตา มองหงคุนที่สูงกว่าตนเกือบศีรษะหนึ่ง แววตาแรกเต็มไปด้วยความอาฆาต แต่ถัดมากลับเปลี่ยนเป็นท่าทางยียวน พลางหัวเราะเสียงเย็น “โธ่ นี่มันผู้กองหงนี่นา เอ๊ะ เดี๋ยวสิ เดี๋ยวนี้ต้องเรียกว่าบอสหงต่างหาก ฮะ ๆ”
เส้นเลือดบนหน้าผากหงคุนปูดขึ้น ลั่วฉิงรีบเข้ามาดึงไว้ “อย่าไปหลงกลมัน”
หงคุนสูดหายใจลึก จ้องอีกฝ่ายอย่างเดือดดาลก่อนจะฮึดเสียงต่ำ
เจียงอิ้งหลินผลักชายคนนั้นออกไป แล้วเปิดประตูห้อง V0 อย่างช้า ๆ
ชายอ่อนช้อยคนนั้นเหลือบตามองแผ่นหลังหงคุนอย่างมืดครึ้ม แล้วพลันหันไปสบตากับเฉินหรานที่เดินผ่านข้าง ๆ
เฉินหรานสังเกตเขามาตลอด ยิ่งมองยิ่งรู้สึกแปลก เหมือนคนคนนี้ “ขาดบางอย่างไป”
เมื่อประตูห้องเปิดออก ทุกคนในนั้นก็หันมามองพร้อมกัน
ภายใต้แสงไฟสลัว เฉินหรานมองเห็นหงซินหร่านที่นั่งอยู่มุมห้องกำลังถือแก้วน้ำผลไม้
พอเห็นเฉินหรานมา เธอก็ทำท่าจะลุกขึ้น แต่ยังไม่ทันได้ขยับก็ถูกเพื่อนสาวสองคนข้าง ๆ ดึงไว้
เธอมองเฉินหรานด้วยสีหน้าจำใจ ขยับปากพูดอะไรบางอย่างเหมือนจะเตือนเขา
ขณะนั้น กลุ่มที่อยู่กลางห้องต่างส่งเสียงฮือฮา พร้อมตบมือดังสนั่น
“ว้าว พี่ปินเก่งจังเลย ทำได้ยังไงเนี่ย สอนเราบ้างสิ!”
เฉินหรานหันไปตามเสียง เห็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่งกำลังเล่นกลด้วยเหรียญท่ามกลางกลุ่มสาว ๆ
เจียงอิ้งหลินกับหงคุนขมวดคิ้ว เดินไปพูดคุยกับหญิงในชุดขาวคนหนึ่งอยู่พักใหญ่
หญิงคนนั้นส่ายหน้าเบา ๆ แล้วดึงชายเสื้อหงคุนเป็นเชิงห้ามไม่ให้ทำอะไรบุ่มบ่าม
เธอคนนั้นน่าจะเป็นเจียงอิ้งเสวี่ย คู่หมั้นในอนาคตของหงคุน หน้าตาธรรมดาแต่มีเสน่ห์แบบพี่สาวบ้านข้าง ๆ
เสียงในห้องดังเกินไป เฉินหรานไม่ได้ยินว่าพวกเขาคุยอะไรกัน แต่พอเดาได้ว่าคงเกี่ยวกับชายคนนั้นกลางห้อง
ลั่วฉิงกับหลินจื่ออี้สบตากันก่อนจะพาเฉินหรานไปนั่งตรงบาร์เล็กข้างใน
ห้อง V0 ของ COCOBAN จัดเต็มสุด มีบาร์ส่วนตัวในห้อง และมีบาร์เทนเดอร์ชาวต่างชาติยืนอยู่
ลั่วฉิงสั่งเหล้าให้เฉินหรานแก้วหนึ่ง พลางว่า “เรานั่งดูเฉย ๆ ก็พอ พวกนั้นมีเรื่องของเขา อย่าไปยุ่ง เดี๋ยวกลายเป็นเพิ่มปัญหา”
ในวงสังคมแบบพวกเขา “รู้ที่ของตัวเอง” คือคุณสมบัติสำคัญ คำพูดของลั่วฉิงเป็นการเตือนกลาย ๆ ว่าถึงสนิทกันแค่ไหน เวลาควรหลบก็ต้องหลบ อย่าไปทำเท่ให้เดือดร้อน
เฉินหรานเข้าใจดี พยักหน้ารับ แล้วหันกลับไปมองหงซินหร่านที่อยู่ไกลออกไป
ทั้งสองอยู่ห่างกันพอสมควร ห้องนี้ใหญ่ กลางห้องมีชุดโซฟา โต๊ะ และเวทีเล็ก ทำให้เห็นเธอได้เพียงผ่านช่องว่างระหว่างคน
ผ่านไปไม่นาน มีสาว ๆ เข้ามาทักทายลั่วฉิงกับหลินจื่ออี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นเพื่อนเก่า คุยไม่นานทั้งคู่ก็โดนลากไปนั่งฝั่งโซฟา ติดอยู่ในกลุ่มหญิงสาวจนหนีไม่ได้
ตอนนี้เหลือเฉินหรานนั่งอยู่ที่บาร์คนเดียว กับบาร์เทนเดอร์ที่ดูคุ้นเคยกับแสงสีเสียงเหล่านี้เต็มที่
เดิมทีเฉินหรานตั้งใจจะลุกไปหาหงซินหร่าน แต่พอเขาขยับทีไร หญิงสาวก็ส่งสายตาเตือนให้หยุดทุกครั้ง
เขานึกถึงคำของหงคุนกับลั่วฉิงระหว่างทางที่ว่า กลุ่มเพื่อนของหงซินหร่านไม่ใช่พวกธรรมดา โดยเฉพาะหญิงสาวชื่อ “ลั่วหลี” ซึ่งเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของลั่วฉิง ชอบแกล้งคนที่สุด
เฉินหรานเลยได้แต่พยักหน้ารับแบบจนใจ แล้วหันไปสั่งน้ำเย็นหนึ่งแก้วเพื่อคลายมึน
แต่พอหันกลับมา เขาก็ชะงัก
เพราะบาร์เทนเดอร์ชาวต่างชาติหายไปแล้ว และตอนนี้มีคนอื่นเข้ามาแทน
เฉินหรานรับแก้วน้ำจากมือเธอพลางพิจารณาใบหน้าที่งดงามจนต้องมองซ้ำ “คุณคือพนักงานที่คลับฝั่งตะวันออกใช่ไหม?”
หญิงสาวยกคิ้วบางขึ้น ริมฝีปากโค้งยิ้มยั่ว “ไม่คิดเลยว่าคุณเฉินยังจำฉันได้”
เฉินหรานหัวเราะเบา ๆ “ก็ไม่น่าแปลกนะ ผ่านมาไม่ถึงสองชั่วโมงเอง...แต่คุณนี่ทำงานหนักจัง คืนเดียวเล่นสองที่เลยเหรอ?”
แววตาของหญิงสาวเปล่งประกายเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเม้มปากบางอย่างขัดเขิน น้ำเสียงเยือกเย็นแต่แฝงความระวัง “ฉันไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณที่ห่วง”
เฉินหรานชะงัก รู้สึกได้ถึงความระแวดระวังในท่าทีของเธอ คงเข้าใจผิดคิดว่าเขาหมายจะจีบ
เขาเลยเกาหัวแก้เก้อ “ขอโทษนะ แค่สงสัยเฉย ๆ ไม่มีเจตนาจะละลาบละล้วง”
หญิงสาวเงยตาขึ้น ดวงตาเหมือนดอกท้อกระพริบสองที ราวลังเลเล็กน้อย ก่อนพูดเสียงแผ่ว “ฉันออกมาทำงานพิเศษเพราะต้องหาเงินเลี้ยงตัวเอง โรงงานของพี่ชายกำลังจะปิดตัว ฉันต้องดูแลตัวเองให้ได้”
“เอ่อ…”
เฉินหรานถึงกับพูดไม่ออก — เมื่อกี้ยังไม่อยากพูดอยู่เลย ตอนนี้กลับพูดเองเสียยืดยาว
(จบตอน)