ตอนที่ 105 รีวิวดี

การหาเงินมันง่ายเหรอ?

เฉินหรานยิ้มขื่น ส่ายหัวเบา ๆ จนไม่รู้จะตอบเธอยังไงดี

ตอนเพิ่งเรียนจบใหม่ ๆ เงินเดือนพื้นฐานเพียง 3,800 เหรียญหยวน รวมเบี้ยเลี้ยงและโบนัสอย่างอื่นแล้ว ทั้งเดือนก็ได้แค่ราว 8,000 กว่านิด ๆ

ต่อมาเมื่อบรรจุเป็นพนักงานประจำ เงินเดือนพื้นฐานปรับขึ้นเป็น 5,000 เหรียญหยวน แต่ต้องจ่ายค่าเช่าห้องถึง 3 500 เหรียญทุกเดือน

ถ้าไม่ใช่เพราะสวัสดิการของบริษัทซ่างฉีดี จะเก็บเงินให้ได้ 50,000 ภายในปีครึ่ง คงเป็นไปไม่ได้เลย

พูดถึงลูกพี่ลูกน้องหวังซิงฮุ่ย จำได้ว่า ตอนเขาเพิ่งเข้าทำงาน เงินเดือนแค่ 3,200 เหรียญหยวน

แม้โรงเรียนจะมีห้องพักและอาหารให้ แต่ถึงไม่ใช้เงินเลย ทั้งปีก็เก็บได้ไม่ถึง 40,000 อยู่ดี ไหนจะเสื้อผ้า รองเท้า หรือออกไปเดตบ้าง ทุกอย่างล้วนต้องใช้เงิน

ระหว่างที่เฉินหรานกำลังคิดฟุ้งซ่าน จ้าวม่อม่อก็ตบก้นของเจนน่าเข้าอย่างแรง

“ยัยบ้า พูดก็ควรพูด อย่ามือไม้ซุกซนสิ”

จ้าวม่อม่อมองมือตัวเองอย่างคมกริบ เฉินหรานชะงัก ก้มมอง แล้วหน้าเขาก็แข็งทันที

นิ้วเรียว ๆ ของเจนน่าชูขึ้น นิ้วชี้กับนิ้วกลางค่อย ๆ ไล่จากหัวเข่าขึ้นไปถึงโคนขา …

ถ้าจ้าวม่อม่อไม่สังเกตเห็นทัน เกรงว่ายัยนี่คงจะ “สำรวจจุดลับ” จนได้

“โอ๊ย เจ็บนะ ยัยจ้าวม่อม่อ! ฉันจะสู้กับเธอ ฮา ซา เก๊ะ!”

สองสาววัยรุ่นรูปร่างสะสวยกอดปล้ำกันบนโซฟา กลิ้งไปมา แสงสีเร้าอารมณ์วูบวาบเต็มห้อง

ภายนอกเฉินหรานทำเป็นตั้งใจดูรายการ ‘รันนิ่งแมน’ แต่หางตาก็เหลือบไปทางนั้นตลอดอย่างซื่อสัตย์ยิ่งนัก

ให้ตายสิ นี่มันเรื่องอะไรกัน อีกไม่นานก็จะเข้าฤดูใบไม้ร่วง แต่สองคนนั้นยังใส่เสื้อสายเดี่ยวกับกางเกงขาสั้น จะห่มลมแทนเสื้อกันหนาวหรือไง

ไม่แปลกใจเลย เป็นเพื่อนซี้กันแท้ ก็ใส่ “สีขาวเหมือนกันทั้งคู่” …

…

เมืองหลิง – ย่านมหาวิทยาลัย คณะการเงินและเศรษฐศาสตร์

จางอวี่ถงรับพัสดุจากมือพนักงานส่งของ พลางมองใบส่งอย่างสงสัย

“ของถึงไวขนาดนี้เลยเหรอ?”

พนักงานส่งของหนุ่มยิ้ม พยักหน้า เขาเองก็เป็นนักศึกษาที่นี่ ช่วงปิดเทอมมารับจ๊อบ สำหรับจางอวี่ถง ดาวภาคบัญชี เขาแอบปลื้มมานาน เลยเลือกให้เธอเป็นจุดส่งคนแรกของวัน

“เพราะเป็นพัสดุในเมืองเดียวกันครับ เลยผ่านจุดกระจายสินค้าของเรา ก็เลยไวหน่อย …”

“อ้อ ขอบคุณนะคะ”

ยังไม่ทันให้เขาพูดจบ จางอวี่ถงก็ส่งยิ้มตาเป็นประกาย แล้วรีบถือกล่องพัสดุวิ่งขึ้นตึก

หนุ่มส่งของยืนนิ่งไปครู่ เพิ่งรวบรวมความกล้าจะขอ WeChat ก็โดนเธอหนีไปเสียก่อน

จางอวี่ถงวิ่งกลับถึงหอพัก หัวใจยังเต้นแรง เธอตบหน้าอกตัวเองเบา ๆ ด้วยความโล่งอก

เธอรู้จักหนุ่มส่งของคนนั้น เหมือนจะเป็นรุ่นพี่ปี 3 เมื่อครู่ก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายกำลังคิดจะทำอะไร ถ้าไม่หนี คงโดนตามตื๊ออีกนาน เธอเกลียดที่สุดคือผู้ชายที่ไม่รู้จักประมาณตัว

พอถึงเตียงของตัวเอง เธอก็หยิบมีดคัตเตอร์ออกมา ค่อย ๆ กรีดเทปบนกล่องพัสดุ

เพื่อนร่วมหอหันมาถามอย่างอยากรู้อยากเห็น “อวี่ถง เธอซื้ออะไรอีกน่ะ?”

“โทรศัพท์มือถือ” เธอตอบโดยไม่เงยหน้า

“ซื้อเครื่องใหม่เหรอ!” เพื่อน ๆ พากันล้อมเข้ามาทันที

จางอวี่ถงเชิดหน้านิด ตอบอย่างไม่ใส่ใจ “อืม เปิดเทอมใหม่ ก็ต้องมีภาพลักษณ์ใหม่ เลยให้พ่อซื้อให้เครื่องหนึ่ง ของเก่าฉันใช้มาปีกว่าแล้ว ถึงเวลาต้องเปลี่ยน”

เพื่อนสาวมองหน้ากัน ในแววตาเต็มไปด้วยความอิจฉา ในสายตาพวกเธอ จางอวี่ถงเป็นคุณหนูฐานะดี สวย และรวย

แต่ความจริง เธอเกิดในครอบครัวพนักงานธรรมดา พ่อแม่รวมรายได้ต่อเดือนแค่ราว หนึ่งหมื่น หยวน แทบไม่กล้าซื้อของแพงให้ลูก

มือถือเครื่องก่อน เป็นของขวัญวันเกิดจากเพื่อนร่วมชั้นมัธยมที่ตามจีบเธอ แม้สุดท้ายไม่ได้คบกัน แต่เธอก็รับไว้ เพราะพ่อซื้อแค่ยี่ห้อ เสี่ยวหมี่ ส่วนเธออยากได้ มือถือ E มาตลอด

เมื่อแกะกล่องออก ข้างในคือ มือถือ E12 Pro เพื่อน ๆ พากันร้องอุทานด้วยความตกใจ

“มือถือ E12 Pro แถมยัง 512 G อีก ฉันจำได้ว่าราคาต้องเก้าพันกว่า!”

“ไม่ถึงแล้ว ตอนนี้เหลือแปดพันกว่า ฉันเพิ่งเห็นใน Tmall เมื่อสองวันก่อน”

“แปดพันกว่าเชียวนะ มือถือฉันทั้งเครื่องยังไม่ถึง สามพัน”

“ฮะ ๆ ของแบบนี้มันเทียบกันไม่ได้หรอก”

จางอวี่ถงได้ฟังเพื่อนคุยกัน ก็รู้สึกพึงใจ ความอยากอวดในใจพองโต

ที่จริงเครื่องนี้เธอจ่ายไป แค่ 5,400 กว่า ปกติราคา 6,600 แต่เธอได้ส่วนลดผู้สั่ง 100 คนแรก 888 เหรียญ แถมยังได้สิทธิ์แฟนคลับ ‘เสี่ยวจ้าวม่อม่อ’ อีก 288 รวมแล้วประหยัดกว่า พัน

ถึงอย่างนั้น เทอมนี้เธอก็ต้องประหยัดจนอาจได้ “กินดิน” อยู่ดี คงต้องหาผู้ชายสายเปย์มาช่วยเลี้ยงข้าวบ้าง

แต่ถึงยังไง เธอก็รู้สึกว่าคุ้ม

เธอเปิดเครื่อง ล็อกอิน ตั้งรหัส เลือกภาษา ภาพ iOS ที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้น

“อวี่ถง เครื่องเธอเป็นรุ่นขายในประเทศหรือฮ่องกงล่ะ?”

คำถามของเพื่อนทำให้เธอชะงัก เธอไม่รู้เลย ขายถูกขนาดนี้ อาจเป็นเครื่องมือสองรีเฟอร์บิชก็ได้

ระหว่างที่กำลังงง เพื่อนอีกคนซึ่งไม่ค่อยถูกกัน ก็แย่งมือถือไปดู

จางอวี่ถงตกใจ แต่ไม่นานเพื่อนคนนั้นก็ตรวจทุกส่วน แม้แต่ช่อง SIM แล้วส่งคืนพร้อมสีหน้าเสียดาย

“ไม่แปลกใจเลย รวยขนาดนี้ จ่ายตั้งเจ็ดแปดพันได้แค่ก้อนอิฐใหญ่” น้ำเสียงประชดสุด ๆ

จางอวี่ถงนิ่งไป ยังไม่แน่ใจ

เพื่อนอีกคนถามต่อ “เธอไปช่วยงานร้านมือถือช่วงปิดเทอมใช่ไหม ดูให้หน่อยสิ เครื่องอวี่ถงเป็นของแท้ไหม?”

พอรู้ว่าเพื่อนคนนั้นเคยทำงานในคอมพิวเตอร์ทาวน์ จางอวี่ถงก็ใจเต้น หรือว่าเครื่องนี้จะมีปัญหา แต่พออีกฝ่ายบอกว่า “เป็นของแท้ เครื่องศูนย์” เธอก็โล่งอก

เพื่อนคนนั้นพูดต่ออย่างอิจฉา “เครื่องนี้เป็นของศูนย์แท้ พวกเรายังขายเครื่องรีเฟอร์บิชรุ่น E11 ยังตั้ง 7,200 แน่ะ” เธอพูดพลางเหลือบตามองมือถือ E ในมือจางอวี่ถง แววตาเต็มไปด้วยความอยากได้

หลังเพื่อนแยกย้ายกัน จางอวี่ถงลังเลครู่ แล้วดาวน์โหลดแอป Douyin

เธอล็อกอินเข้าบัญชีของตัวเอง ค้นหาชื่อ 【หลิงซือ ต้าฝยาวเกอ】 จากนั้นก็พิมพ์รีวิวคำชมไว้ยาวเหยียด

ยังไม่หนำใจ เธอใช้มือถือเก่าถ่ายรูปตัวเองกับเครื่องใหม่ แล้วอัปโหลดขึ้นไปด้วย

ต้องยอมรับ ว่าหน้าตาของเธอสวยจริง แถมทักษะการถ่ายรูปก็ดี โพสต์ยังไม่ทันครบสิบนาที ยอดไลก์ก็พุ่งขึ้น

ทันใดนั้น มีข้อความส่วนตัวเด้งขึ้นมา

【สวัสดีค่ะ คนสวย ฉันคือ “จ้าวม่อม่อดูรถ” เห็นว่าบัญชีของเธอมียอดผู้ติดตาม สองหมื่นกว่า สนใจหารายได้เสริมไหมเอ่ย?】

(จบตอน)