ปะทะบรรพชน

บรรยากาศภายในห้องโถงเก็บสมบัติของสุสานบรรพชนเย็นยะเยือกจนขนลุกชัน แต่ความร้อนแรงจากจิตสังหารที่แผ่ออกมาจากกลุ่มผู้บุกรุกทางประตูหน้านั้นกลับรุนแรงยิ่งกว่าไฟบรรลัยกัลป์

แม่ทัพหวังยืนจ้องหน้าหลินอี้ด้วยสายตาที่แทบจะกินเลือดกินเนื้อ ข้างกายเขาคือชายชราในชุดคลุมสีดำที่มีใบหน้าเหี่ยวย่นราวกับซากศพ แต่ดวงตากลับวาวโรจน์ด้วยพลังงานที่น่าสะพรึงกลัว

"หลินอี้..."

แม่ทัพหวังเค้นเสียงลอดไรฟัน

"ข้าไม่นึกเลยว่าหนูสกปรกอย่างเจ้า จะมีความสามารถมุดท่อระบายน้ำเข้ามาถึงที่นี่ได้"

"ขอบคุณที่ชมครับท่านแม่ทัพ"

หลินอี้ยืนพิงแท่นวางโลงศพแก้ว มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกข้างควงกริชเล่น

"แต่ข้าขอแก้ข่าวนิดนึง... ข้าไม่ได้มุดท่อมาเฉยๆ ข้าว่ายน้ำมาด้วย น้ำเย็นชื่นใจดีนะ ท่านน่าจะลองบ้าง เผื่อหัวที่ร้อนๆ อยู่จะเย็นลง"

"สามหาว!"

แม่ทัพหวังตวาดลั่น

"ท่านบรรพชน... จัดการมันซะ! อย่าให้มันแตะต้องตรามังกรได้!"

ชายชราชุดดำพยักหน้าช้าๆ เขาก้าวออกมาข้างหน้าเพียงก้าวเดียว แรงกดดันมหาศาลก็ถาโถมเข้าใส่หลินอี้จนพื้นหินอ่อนใต้เท้าเริ่มแตกร้าว

หลินอี้หรี่ตาลง ใช้เนตรแห่งความจริงตรวจสอบทันที

[แจ้งเตือน: ตรวจพบศัตรูระดับอันตรายสูงสุด!]

[เป้าหมาย: หวังเสวียน (บรรพชนตระกูลหวัง)]

[ระดับ: ก่อกำเนิด ขั้น 8 (ปลาย)]

[สถานะ: ปิดด่านฝึกวิชามา 50 ปี, พลังปราณมีความหนาแน่นสูงมาก]

[จุดอ่อน: การเคลื่อนไหวช้าลงเนื่องจากความชราและข้อเข่าเสื่อม]

"ก่อกำเนิด ขั้น 8..."

หลินอี้กลืนน้ำลาย

นี่มันห่างชั้นกับเขาที่เพิ่งอยู่ขั้น 1 แบบคนละเรื่องเลย ถ้าปะทะตรงๆ เขาคงกลายเป็นฝุ่นในฝ่ามือเดียว

"เจ้าหนู..."

หวังเสวียนเอ่ยเสียงแหบแห้ง

"ส่งตรามังกรมา แล้วข้าจะมอบความตายที่รวดเร็วให้เจ้า"

"ข้อเสนอดีนี่ตาแก่..."

หลินอี้แสยะยิ้ม

"แต่ข้าเป็นคนโลภ... ข้าอยากได้ทั้งตรามังกร และชีวิตของข้าด้วย!"

ฟุ่บ!

หลินอี้ดีดตัวถอยหลัง กระโดดขึ้นไปยืนบนฝาโลงศพแก้วที่ลอยอยู่เหนือสระน้ำสีเงิน

"บังอาจ! เจ้ากล้าเหยียบย่ำโลงพระศพ!"

แม่ทัพหวังโกรธจนหน้าดำหน้าแดง

"ก็พวกท่านจะฆ่าข้านี่นา ข้าก็ต้องหาที่ปลอดภัยสิ"

หลินอี้ก้มลงมองวัตถุทรงสี่เหลี่ยมสีทองที่ลอยอยู่เหนือโลงศพ... ตรามังกร

มันส่องแสงสีทองจางๆ และมีกลิ่นอายอำนาจที่ทำให้ผู้มองรู้สึกอยากก้มกราบ

"เอาล่ะ... ขอยืมหน่อยนะปู่ทวด"

หลินอี้เอื้อมมือไปคว้าตรามังกร

"อย่าหวัง!"

หวังเสวียนสะบัดแขนเสื้อ คลื่นพลังสีดำทมิฬพุ่งออกมาเป็นรูปกรงเล็บเหยี่ยวขนาดใหญ่ ตะปบเข้าใส่หลินอี้ด้วยความเร็วสูง

"เร็วชะมัด!"

หลินอี้รู้ว่าหลบไม่พ้นแน่ในระยะประชิด เขาจึงตัดสินใจใช้แผนเสี่ยงตาย

"ระเบิดควันพริกไทย!"

ปัง!

หลินอี้ปาระเบิดลงพื้นโลงศพ ควันสีแดงฟุ้งกระจายบดบังทัศนวิสัย

กรงเล็บพลังงานของหวังเสวียนตะปบลงไปในกลุ่มควัน แต่คว้าได้เพียงความว่างเปล่า และเสียงไอค่อกแค่กของหลินอี้

"แค่นี้หยุดข้าไม่ได้หรอก!"

หวังเสวียนคำราม เป่าลมออกจากปากเพียงครั้งเดียว ควันพริกไทยก็ถูกพัดกระจายหายไปจนหมด

แต่ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้า ทำให้ทั้งแม่ทัพหวังและบรรพชนต้องเบิกตากว้าง

หลินอี้หายไปจากบนโลงศพแล้ว!

และตรามังกร... ก็หายไปเช่นกัน!

"มันหายไปไหน!?"

แม่ทัพหวังตะโกน

"ทางโน้น!"

หวังเสวียนหันขวับไปทางมุมห้อง เงามัวๆ กำลังพุ่งตัวหนีไปทางประตูหลังที่หลินอี้เพิ่งเข้ามา

"คิดจะหนีรึ? ฝันไปเถอะ!"

หวังเสวียนเกร็งกำลังภายใน ดีดตัวพุ่งตามไปราวกับลูกธนู ความเร็วของขั้น 8 นั้นน่าเหลือเชื่อ เพียงพริบตาเดียวเขาก็ไล่จี้หลังหลินอี้ได้ทัน

"ส่งของมา!"

หวังเสวียนซัดฝ่ามือใส่แผ่นหลังของหลินอี้

ตูม!

ฝ่ามือประทับลงกลางหลังเต็มๆ

แต่ทว่า...

โพละ!

ร่างของหลินอี้ระเบิดออกกลายเป็นท่อนไม้และเศษยันต์ปลิวว่อน

"หุ่นเชิดแทนตัว!?"

หวังเสวียนชะงัก

"ผิดแล้วตาแก่... ทางนี้ต่างหาก!"

เสียงยียวนดังมาจากอีกฝั่งของห้อง... เหนือสระน้ำสีเงิน

หลินอี้ตัวจริง (ที่ใช้ยันต์พรางตา) ยืนอยู่ริมสระ ในมือถือตรามังกรแกว่งไปมา

"วิชาสับขาหลอกขั้นพื้นฐาน... เรียนมาตั้งแต่อนุบาลแล้ว"

[ติ๊ง! หลอกลวงยอดฝีมือสำเร็จ]

[ได้รับแต้มความเกรียน 1,000 แต้ม]

"ไอ้เด็กเปรต!"

หวังเสวียนโกรธจนหนวดกระตุก ความสุขุมเยือกเย็นของยอดยุทธ์พังทลายลงเพราะเด็กเมื่อวานซืน

"ฆ่ามัน! ทหาร! ยิงธนูใส่แม่งเลย!"

แม่ทัพหวังหมดความอดทน สั่งทหารนับร้อยที่ยืนอยู่หน้าประตูระดมยิงหน้าไม้

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

ห่าฝนลูกธนูพุ่งเข้าใส่หลินอี้

"เล่นหมาหมู่อีกแล้ว..."

หลินอี้ส่ายหน้า

"งั้นข้าก็ขอใช้ตัวช่วยบ้างนะ"

เขาชูตรามังกรขึ้นสูง แล้วถ่ายเทพลังปราณเข้าไป

"ในหนังเขาบอกว่า... ของสิ่งนี้ควบคุมสุสานได้"

วิ้ง!

ตรามังกรเปล่งแสงเจิดจ้า พื้นหินในห้องโถงเริ่มสั่นสะเทือน

ครืนนนนน!

ทันใดนั้น น้ำสีเงินในสระกลางห้องก็เริ่มเดือดพล่าน และหมุนวนเป็นเกลียวคลื่น

ซู่!

ของเหลวสีเงินพุ่งขึ้นมา ก่อตัวเป็นกำแพงน้ำโลหะ (ปรอท) ขวางกั้นลูกธนูทั้งหมดไว้

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

ลูกธนูเหล็กกล้าเมื่อกระทบกำแพงปรอท ก็ถูกดีดกระเด็นกลับไป หรือไม่ก็ถูกดูดกลืนจมหายไป

"อะไรกัน!?"

แม่ทัพหวังตะลึง

"กลไกป้องกันของสุสาน... มันควบคุมได้ด้วยตรามังกร!"

หวังเสวียนกัดฟัน

"อย่าให้มันตั้งตัวได้! บุกเข้าไปพร้อมกัน!"

บรรพชนตระกูลหวังนำทัพทหารพุ่งฝ่ากำแพงปรอทเข้ามา

หลินอี้เหงื่อตก

"เฮ้ย... กำแพงกันได้แต่ของบิน กันคนไม่ได้เรอะ?"

เขามองดูศัตรูนับร้อยที่กำลังดาหน้าเข้ามา โดยมีปีศาจเฒ่าขั้น 8 นำหน้า

ทางหนีทางประตูหลังก็ถูกปิดล้อมแล้ว ทางหน้าก็เต็มไปด้วยทหาร

"จนตรอกแล้วสินะ..."

หลินอี้กำตรามังกรแน่น สายตาเหลือบไปเห็นก้นสระน้ำสีเงินที่แห้งขอดลงเพราะน้ำถูกดึงขึ้นมาทำกำแพง

ที่ก้นสระนั้น... มีประตูลับอีกบานหนึ่งที่ซ่อนอยู่

[เนตรแห่งความจริง: ตรวจพบห้องควบคุมแกนกลาง]

[ระดับความปลอดภัย: สูงสุด]

[ความเสี่ยง: 99.9 เปอร์เซ็นต์ (อาจมีกับดักสังหาร)]

"เสี่ยงเป็นเสี่ยงกัน!"

หลินอี้ตัดสินใจเด็ดขาด

"อยากได้ตรามังกรนักใช่ไหม? ตามมาเอาในนรกสิ!"

เขากระโดดทิ้งตัวลงไปในสระน้ำสีเงินที่ว่างเปล่า มุ่งหน้าสู่ประตูลับก้นสระ

"หยุดนะ!"

หวังเสวียนกระโจนตามลงมาติดๆ

หลินอี้ถึงพื้นก้นสระ เขาทาบตรามังกรลงบนร่องที่พื้น

คลิก!

กลไกทำงาน พื้นหินเปิดออกเป็นช่องทางสไลเดอร์ที่ทอดดิ่งลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง

หลินอี้ทิ้งตัวไถลลงไปทันที

หวังเสวียนที่ตามมาถึงปากหลุม เอื้อมมือจะคว้าคอเสื้อหลินอี้

ควับ!

ปลายนิ้วของชายชราเฉียดคอเสื้อหลินอี้ไปเพียงเส้นยาแดง

"ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้แก่!"

เสียงหลินอี้ดังก้องมาจากความมืด ก่อนที่ประตูกลไกจะปิดงับลงอย่างรวดเร็ว

ปัง!

หวังเสวียนทุบพื้นด้วยความเจ็บใจ

"มันหนีไปได้อีกแล้ว!"

แม่ทัพหวังวิ่งมายืนข้างๆ มองดูพื้นหินที่ปิดสนิท

"ท่านบรรพชน... เราจะทำยังไงต่อ?"

หวังเสวียนลุกขึ้นยืน แววตาเต็มไปด้วยความอาฆาต

"ไม่ต้องห่วง... ทางนี้เป็นทางตัน มันไม่มีทางหนีไปไหนได้ นอกจากจะตายอยู่ในนั้น"

"เราจะเฝ้าอยู่ที่นี่... และขุดเจาะลงไป!"

"ต่อให้ต้องรื้อสุสานนี้ทั้งหลัง ข้าก็จะลากคอมันออกมาสับเป็นชิ้นๆ ให้ได้!"

แต่สิ่งที่พวกเขาไม่รู้คือ... เส้นทางที่หลินอี้ลงไป ไม่ใช่ทางตัน

แต่มันคือเส้นทางสู่ความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของโลกใบนี้ ความลับที่ถูกซ่อนไว้ใต้สุสานบรรพชนมานับพันปี!