ทะเลดอกไม้

"ซีซีมาดื่มนมด้วยลูก" หยางยี่เปิดกระติกน้ำร้อน เทนมอุ่นลงในฝาแล้วส่งให้ซีซี "มันยังร้อนอยู่ระวังด้วย ค่อยๆจิบ"

ซีซีกินไก่ทอดหนิงเซียงไปแล้ว 2 ชิ้น ขณะกินที่เธอกินไก่เธอไม่ค่อยระวังมากน้ก จึงทำให้มีคาบน้ำมันติดอยู่ที่แก้มของเธอ เมื่อเธอได้ยินหยางยี่เรียกให้ไปกินนม เธอก็รีบโยนกระดูกไก่ลงในถุงขยะที่หยางยี่นำมาด้วย และรีบวิ่งไปหาพ่อของเธอ!

หยางยี่ยิ้มเล็กน้อยและนั่งอยู่ข้างๆ มองดูซีซีดื่มนม จากนั้นจึงหันไปสนใจของขบเคี้ยวเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาทำมา

แม้ว่าหยางยี่จะทำอาหารอร่อยๆ มามากมาย แต่ส่วนใหญ่ก็เตรียมไว้ให้ซีซี ส่วนของเขามีแค่แซนวิชเนื้อและชาดำชั้นดีที่เขาชงเอาไว้ดื่มเวลาที่ดูเจ้าตัวน้อยเล่นเท่านั้น

การปิกนิกไม่เหมาะที่จะนำอาหารประเภทผักมาและซีซีก็ไม่คุ้นเคยกับรสชาติของสลัดผักด้วย ดังนั้นหยางยี่จึงเตรียมผลไม้มากมายสำหรับเธอ เช่น สตรอเบอร์รี่ มะเขือเทศ เชอร์รี่ และแอปเปิ้ลปอกเปลือก

ถึงหยางยี่จะเตรียมอาหารอร่อยๆมากมายไว้ให้ซีซี แต่เจ้าตัวน้อยก็ยังคงเป็นเด็ก เธอกินอิ่มในเวลาสั้นและพูดว่า : "ป๊ะป๋าทำอาหารได้อร่อยมาก!"

หยางยี่จับจมูกของเจ้าตัวน้อย แล้วยิ้ม: "ดูที่ท้องอ้วนๆของหนูสิ หนูกินไปเยอะตั้งขนาดนั้น หนูจะกลายเป็นเด็กอ้วนเอานะ"

“ไม่ ไม่ ซีซีไม่อ้วน!” ซีซีบิดตัวแล้วลุกขึ้นนั่ง เธอเอามือแตะท้องด้วยความเป็นห่วงและมองดูพ่อของเธอด้วยความตื่นตระหนก “แต่ท้องมันอ้วนขึ้นจริงๆ ป๊ะป๋าซีซีควรทำอย่างไงดี? หนูไม่อยากเป็นเด็กอ้วน!"

หยางยี่ไม่ได้แกล้งเธออีกต่อ เขายิ้มและลูบหัวเของซีซีแล้วพูดว่า: "ไม่ต้องกลัวซีซีกินเท่าไรก็ไม่อ้วนหรอก"

"จริงหรอ! แต่ป๊ะป๋าผมหนูมันยุ่งอีกแล้ว" ซีซีจับมือพ่อของเธอและพูดอย่างไม่พอใจ

"ไม่เป็นไร หลังจากที่หนูนอนกลางวันเสร็จ พอตื่นขึ้นมาเดี๋ยวป๊ะป๋ามัดผมให้ใหม่" หยางยี่กอดเจ้าตัวน้อยไว้ในอ้อมแขนแล้วพูดเบาๆ

ตอนนี้แสงแดดข้างนอกนั้นร้อนมาก หยางยี่ต้องการให้ซีซีงีบหลับไปจนถึงบ่ายสามโมง แล้วค่อยพาเจ้าตัวเล็กออกไปดูดอกไม้

"หนูต้องการทรงแบบเมื่อเช้า!" ดวงตาโตสดใสของซีซีเปรียบเสมือนอัญมณีมองขึ้นไปที่พ่อของเธอ

"ได้ ไม่มีปัญหา!"

ด้วยสายลมที่พัดผ่านและใบไม้ที่ปลิวไสวซีซีนอนอยู่ในอ้อมแขนของพ่อของเธอและผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว

แน่นอนหยางยี่ไม่ได้นอน เขากังวลเล็กน้อยเมื่อต้องออกมาข้างนอก เงินเป็นของนอกกายไม่ตายก็หาใหม่ได้ แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดของเขาคือซีซี!

หลังจากนั้นไม่นาน จู่ๆ เขาก็ตื่นตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน ขมวดคิ้ว หันกลับไปมองด้านหลัง เขาเห็นหญิงสาวคนหนึ่ง

โชคดีที่ไม่ใช่โจร

หญิงสาวร่างบางและผิวคล้ำสวมเครื่องแบบของมหาวิทยาลัยศิลปะเจียงเฉิง และสวมเข็มขัดสีแดงบนร่างกายของเธอโดยมีคำว่า "อาสาสมัครของ สมาคมพิทักษ์สิ่งแวดล้อมเจียงเฉิง " เขียนอยู่

สายตาที่เฉียบคมของหยางยี่กวาดสายตาไปมอง และเธอก็ตกตะลึง หญิงสาวเป็นเหมือนกระต่ายตัวเล็ก ๆ ขี้อายและกระสับกระส่ายพร้อมที่จะหลบหนี

หลังจากที่หยางยี่เห็นชุดนักศึกษาของเธอ ดวงตาของเขาก็อ่อนลง เขาถามด้วยความสงสัยว่า: "ผมน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรอ?"

"มีอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่าครับ?" หยางยี่ลดเสียงของเขาและถามอย่างแข็งขัน

หญิงสาวขี้อายรวบรวมความกล้า เธอเหลือบมองซีซีที่กำลังหลับอยู่และกระซิบว่า: "ขยะที่ใช้แล้ว กรุณาเก็บกลับไปด้วยนะคะ เพื่อที่มันจะได้ไม่เป็นมลพิษต่อสิ่งแวดล้อม . "

เธอใช้มือชี้ไปที่กล่องอาหารและของกระจุกกระจิกอื่นๆ ที่ หยางยี่ วางไว้บน "เสื่อปิคนิค"

ปรากฎว่าเธอมาที่นี่เพื่อเตือนนักท่องเที่ยวให้ดูแลสิ่งแวดล้อมและทำความสะอาดขยะที่พวกเขาทิ้งไว้!

หยางยี่พยักหน้าให้เธอและทำท่าทางโอเค

เดิมทีหยางยี่ตั้งใจจะทำความสะอาดตั้งแต่แรกแล้ว แต่เนื่องจากซีซีหลับอยู่ เขาเลยกะว่าจะรอให้ซีซีตื่นก่อนแล้วค่อยเก็บ อาสาสมัครพิทักษ์สิ่งแวดล้อมพบเขาโดยไม่คาดคิด

แน่นอนว่าหญิงสาวคนนั้นไม่ได้เตือนแค่เขาคนเดี๋ยว หลังจากเธอเดินจากไป เธอก็เดินไปหานักท่องเที่ยวคนอื่นๆ ระหว่างทาง เธอยังก้มลงหยิบขวดน้ำและกระดาษทิชชู่ที่คนอื่นโยนทิ้งแล้วโยนลงในถุงขยะที่เธอถืออยู่

……

ในตอนบ่าย เมื่อหยายี่เห็นว่าซีซีตื่นแล้ว เขาเทน้ำลงบนผ้าขนหนูผืนเล็กของที่เขาเอามาด้วยและเช็ดใบหน้าของเธอให้สะอาด และค่อยมัดผมให้เธอใหม่!

"ไปเล่นกัน!"เจ้าตัวน้อยตะโกนอย่างตื่นเต้น

"รอป๊ะป๋าเก็บของแปปนึ่ง" หยางยี่เก็บกล่องอาหารทั้งหมดและพับเสื่อปิกนิกเก็บลงกระเป๋าเป้และเก็บขยะทั้งหมดลงในถุงขยะ

เมื่อมาถึงทุ่งดอกไม้หลังหมู่บ้าน หยางยี่อดไม่ได้ที่จะอุทาน: "โอ้ สวยมาก!"

พื้นที่หนึ่งเอเคอร์นั้นเต็มไปด้วยดอกไม้จนกลายเป็นทะเลดอกไม้ที่ไม่มีที่สิ้นสุด!

ทะเลดอกไม้ที่สวยงาม สวยราวกับเป็นภาพเขียนสีน้ำมัน!

"สวยจัง!" ซีซีก็ตื่นเต้นเช่นกัน

"ซีซี มาเดี๋ยวป๊ะป๋าถ่ายรูปให้!" หยางยี่ หยิบกล้องSLRที่เขาเพิ่งซื้อมาเมื่อวานนี้ออกมา

ก่อนหน้านี้ โม่เฟยมักจะพูดเสมอว่าภาพที่เขาส่งไปไม่ค่อยชัด ตอนนี้ได้เวลาโชว์ของจริงแล้ว!

แม้ว่าหยางยี่จะไม่เคยเรียนการถ่ายภาพ แต่เขาก็เป็นคนที่เล่นกล้องอยู่บ่อยๆ ในชีวิตก่อน เขาต้องใช้กล้องแอบถ่ายและวางแผนปฏิบัติการ...

มองภาพ โฟกัส คลิก!

ดูเหมือนว่าจะมีบางอย่างหายไป? เอ้อใช่ เขายังไม่ได้ปรับ ISO, รูรับแสง, ความเร็วชัตเตอร์ ฯลฯ เลยเนี่ยน่า!

ไม่เป็นไร เปิดโหมดอัตโนมัติและถ่ายใหม่ก็จบ...

"ป๊ะป๋า หนูขอดูรูปหน่อย!" หลังจากถ่ายเสร็จ ซีซีก็อดใจรอไม่ไหวที่จะขอดูรูป

"อะแฮ่ม รูปเมื่อกี้มันไม่ค่อยชัดน่ะ ป๊ะป๋าลบไปแล้ว..."