บทที่ 55 ผู้ช่วยสอนสาวสวย — โทรศัพท์จากครูเจียงหนิง

หลังจากฟังคำพูดของเฉินหยาง เย่ชิงหยาพยักหน้าเล็กน้อย เสียงอ่อนหวานและไพเราะกล่าวว่า:

"ดี ทุกอย่างตามที่คุณบอก"

"กินอาหารเช้าก่อน แล้วหลังจากนั้นฉันอาจจะต้องกลับไปที่มหาวิทยาลัยสักครั้ง"

เฉินหยางยิ้มเล็กน้อย กล่าว

ทั้งสองคนกินบะหม้อใบนี้จนหมดอย่างรวดเร็ว

ต่อมา เฉินหยางก็ยกหม้อและชามตะเกียบเข้าไปในครัว ล้างให้สะอาดแล้วเก็บเข้าตู้

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนถึงเก้าโมง

ขณะนั้น โทรศัพท์ของเฉินหยางก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

เขาหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า เห็นว่าผู้โทรเข้าคือผู้ช่วยสอนของเขา — ครูเจียงหนิง

"ครูเจียง คุณมีเรื่องอะไรจะคุยกับผมไหมครับ?"

เฉินหยางรับสายด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย

เจียงหนิงเป็นผู้ช่วยสอนในนามของเฉินหยางในมหาวิทยาลัย แต่ในความเป็นจริง อายุไม่ได้มากกว่าเฉินหยางมากนัก

บัณฑิตวิจัยจากมหาวิทยาลัยเกียวโต สาขาการจัดการการเงิน

สูงหนึ่งเมตรหกสิบแปด น้ำหนัก 48 กิโลกรัม

เธอมีผมยาวดำเหมือนน้ำตก ดวงตาแบบดันฟง คิ้วโค้งเรียวยาว จมูกโด่ง ริมฝีปากเหมือนกลีบกุหลาบ

ใบหน้ารูปไข่ หน้าตาละเอียดอ่อน ผิวขาวเนียน รูปร่างไม่ถึงกับเซ็กซี่มาก แต่ก็สามารถทำให้ผู้หญิงกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ต้องพ่ายแพ้

ภาพลักษณ์โดยรวมโดดเด่นมาก เป็นครูสาวสวยที่ได้รับการยอมรับในมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้

มีผู้คนมากมายที่ตามจีบเธอ ทั้งครูในคณะและผู้ที่เรียกตัวเองว่าเป็นมืออาชีพในที่ทำงาน รองประธานบริษัทที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ และแน่นอน ลูกชายของหัวหน้าหน่วยงานในระบบราชการ

สิ่งเหล่านี้ในมหาวิทยาลัยเป็นข้อมูลที่เปิดเผย ไม่ใช่ความลับอะไร

จากนี้เห็นได้ชัดว่า เสน่ห์ของครูเจียงหนิงไม่แพ้ดอกไม้ประจำคณะหรือดอกไม้ประจำมหาวิทยาลัย

ก่อนหน้านี้เฉินหยางเคยติดต่อกับครูเจียงหนิงเพราะเรื่องทุนการศึกษาและงานพาร์ทไทม์ และได้รับการดูแลจากเธอไม่น้อย

ดังนั้นในที่ส่วนตัว ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนดีกว่าความสัมพันธ์ระหว่างครูกับนักเรียนทั่วไป

"เฉินหยาง คุณอยู่ในมหาวิทยาลัยหรือเปล่า? หรืออยู่ข้างนอกทำงานพาร์ทไทม์?"

เสียงของครูเจียงหนิงดังมาจากปลายสายอย่างรวดเร็ว

"ครูเจียง ผมเช่าห้องอยู่ข้างนอก ตอนนี้อยู่ที่บ้านครับ"

เฉินหยางไม่เข้าใจ แต่เพราะความเชื่อใจในครูเจียงหนิง สุดท้ายก็ตอบตามความจริง

"เป็นอย่างนี้ เนื่องจากผลการเรียนของคุณยอดเยี่ยม และมีผลงานที่ดีในกิจกรรมนอกหลักสูตร"

"ผู้นำมหาวิทยาลัยได้แนะนำคุณให้กับบริษัทการเงินที่มีชื่อเสียงในตลาดหลายแห่ง ผู้จัดการฝ่ายบุคคลของบริษัทเหล่านี้สนใจคุณมาก ดังนั้นเช้านี้จะมาที่บริษัทเพื่อสัมภาษณ์คุณเบื้องต้น"

"ตอนนี้คุณต้องรีบกลับไปที่มหาวิทยาลัยทันที เตรียมตัวสำหรับการสัมภาษณ์"

"นี่เป็นงานแรกของคุณ และเป็นทางเลือกการจ้างงานของบัณฑิตที่ดีที่สุดของสาขาการเงินของมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้ ผู้นำมหาวิทยาลัยให้ความสำคัญอย่างมาก ดังนั้นคุณต้องให้ความสำคัญกับเรื่องนี้ เรื่องนี้สำคัญมากทั้งต่อมหาวิทยาลัยและต่อการพัฒนาทางอาชีพของคุณ"

ครูเจียงหนิงสูดลมหายใจลึก แล้วอธิบายเรื่องราวอย่างง่ายๆ

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เฉินหยางรู้สึกอบอุ่นในใจทันที

เขารู้ดีในใจว่า ครูเจียงต้องใช้ความพยายามอย่างมากในเรื่องนี้

ไม่เช่นนั้น ผู้นำมหาวิทยาลัยจะสนใจปัญหาการจ้างงานส่วนตัวของเขาได้อย่างไร

คิดถึงการดูแลของครูเจียงหนิงที่มีต่อเขามาโดยตลอด เฉินหยางก็ไม่กล้าปฏิเสธความหวังดีของเธอ

หลังจากคิดสักครู่ เฉินหยางก็พูดขึ้นอย่างช้าๆ ว่า "ครูเจียง คุณวางใจได้ ผมจะรีบกลับไปที่มหาวิทยาลัยทันที รับรองว่าจะไม่พลาดการสัมภาษณ์"

"ดีแล้ว ครูจะรอคุณที่สำนักงานในมหาวิทยาลัย"

พูดจบ ครูเจียงหนิงก็วางสาย

"ชิงหยา ผมต้องกลับไปที่มหาวิทยาลัย คุณจะกลับไปกับผมหรือจะอยู่ที่บ้าน?"

เฉินหยางมองไปที่เย่ชิงหยา ถาม

"พอดีเลย ฉันก็มีเรื่องต้องกลับไปที่หอพัก"

"อย่างนี้ คุณส่งฉันไปที่ตึกหอพักหญิง แล้วค่อยไปทำธุระของคุณ"

เย่ชิงหยาคิดสักครู่ แล้วตัดสินใจอย่างรวดเร็ว

ไม่กี่นาทีต่อมา

ทั้งสองคนมาถึงที่จอดรถใต้ดิน

เฉินหยางขับรถเมอร์เซเดส-เบนซ์ S680 มุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัยเซี่ยงไฮ้

ระยะทางไม่ไกล ใช้เวลาเพียงสิบกว่านาทีเท่านั้น

จากนั้น รถก็ขับไปจนถึงใกล้ตึกหอพักหญิง แล้วจึงหยุดช้าๆ

ประตูรถเปิดออก

เมื่อเห็นเช่นนี้ เฉินหยางก็ขับรถออกไป

หนึ่งในสี่ของชั่วโมงต่อมา

เฉินหยางมาถึงสำนักงานของครูเจียงหนิง เห็นเงาที่กำลังยุ่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน

ตึก ตึก ตึก!!

เฉินหยางยกมือเคาะประตู

จากนั้นก้าวเดินไปหาครูเจียงหนิง

พร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า เสียงเบาๆ ว่า "ครูเจียง ผมมาแล้ว"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เจียงหนิงก็เงยหน้าขึ้น มองไปที่เฉินหยาง

ไม่เพียงแต่เธอ ครูในคณะอื่นๆ รอบๆ ก็หันมามองเฉินหยางพร้อมกัน

เพราะเฉินหยางไม่เพียงแต่มีหน้าตาดี แต่ยังเป็นนักเรียนที่มีผลการเรียนดีเยี่ยมในสาขาการเงิน

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ ได้ยินว่าเขาได้เข้าสู่สายตาของคณะกรรมการมหาวิทยาลัยแล้ว

นี่เป็นเหตุผลที่มหาวิทยาลัยใช้ทรัพยากรเพื่อแนะนำเฉินหยางให้กับบริษัทการเงินที่มีชื่อเสียงในตลาด ไม่เพียงแต่ต้องการสร้างตัวอย่างรอบๆ เฉินหยาง แต่ยังมีความหวังในความก้าวหน้าในอาชีพของเขา ดังนั้นจึงให้ความช่วยเหลือในเวลานี้

นี่ไม่เพียงแต่เป็นภารกิจทางการเมือง แต่ยังเป็นการลงทุนในความสัมพันธ์

เห็นได้ชัดว่า คณะกรรมการและผู้นำมหาวิทยาลัยเห็นพ้องกันว่า เฉินหยางมีศักยภาพมาก ความสำเร็จในอนาคตไม่สามารถประเมินได้

ดังนั้นจึงให้ความช่วยเหลือในช่วงที่เฉินหยางกำลังเติบโต

หวังว่าเมื่อเฉินหยางประสบความสำเร็จในอนาคต จะจดจำความดีของมหาวิทยาลัย และในขณะที่มีความสามารถ จะตอบแทนมหาวิทยาลัยตามความสามารถ สร้างเรื่องราวที่ดี

ครูที่มีความรู้ทางการเมืองเล็กน้อย และรู้เรื่องราวภายในบางส่วน ก็เข้าใจดี

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด แต่ความช่วยเหลือของมหาวิทยาลัยต่อเฉินหยางนั้นเป็นเรื่องจริง

ความสามารถของเฉินหยางนั้นโดดเด่นอยู่แล้ว ผู้นำและครูของมหาวิทยาลัยต่างเห็นพ้องกัน ตอนนี้มีโอกาสเช่นนี้ ความสำเร็จก็เป็นเพียงเรื่องของเวลา

ดังนั้น ครูหลายคนที่มองเฉินหยางไม่มีการดูถูก และในใจก็คิดว่าจะหาโอกาสสร้างความสัมพันธ์กับเฉินหยางหรือไม่

เพื่อให้สะดวกเมื่อเฉินหยางประสบความสำเร็จในอนาคต จะได้ใช้ความสัมพันธ์ระหว่างครูกับนักเรียนเพื่อได้รับชื่อเสียงและผลประโยชน์บางส่วน

"เฉินหยาง คุณมาถูกเวลาแล้ว"

"ครูใหญ่เพิ่งโทรมาหาฉัน บอกว่าบริษัทการเงินที่มาสัมภาษณ์ได้มาถึงแล้ว ให้ฉันพาคุณไปที่สำนักงานของเขาทันที"

เจียงหนิงรีบลุกขึ้น หยิบโทรศัพท์และเอกสารจำนวนหนึ่ง แล้วพาเฉินหยางไปที่สำนักงานครูใหญ่

"ครูเจียง นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?"

"ปีก่อนๆ มหาวิทยาลัยไม่เคยให้โอกาสนักเรียนที่มีผลการเรียนดีเยี่ยมเข้าทำงาน"

"ทำไมปีนี้ถึงมีการเคลื่อนไหวใหญ่เช่นนี้?"

เฉินหยางตามหลังเจียงหนิง

พูดตามตรง เขาไม่อยากเข้าร่วมการสัมภาษณ์นี้จริงๆ

เพราะตอนนี้เขาเป็นเศรษฐีที่มีทรัพย์สินเกือบ 1 พันล้านหยวนแล้ว ได้บรรลุอิสรภาพทางการเงินอย่างสมบูรณ์

ผู้จัดการทั่วไปของบริษัทหลักทรัพย์ติงเฟิง หลิวจิ้นตง คุณหลิว เคยเชิญเขาเข้าร่วมบริษัท เสนอเงินเดือนปีละห้าล้านหยวน พร้อมแบ่งปันกำไรโครงการ 10% เขาก็ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

แล้วจะมองเห็นบริษัทการเงินอื่นๆ ที่เสนอเงินเดือนสองสามหมื่นหยวนต่อเดือนให้กับบัณฑิตที่ยอดเยี่ยมได้อย่างไร?

เพียงแต่ ในเวลานี้เฉินหยางไม่รู้จะพูดอย่างไร

บอกว่าเขาได้บรรลุอิสรภาพทางการเงินด้วยการเล่นหุ้น?

ครูเจียงหนิงจะเชื่อไหม? ครูใหญ่และคณะกรรมการมหาวิทยาลัยใครจะเชื่อ?

"

(จบตอน)