บทที่ 44 ตาต่อตา ฟันต่อฟัน

บทที่ 44 ตาต่อตา ฟันต่อฟัน
การระบาดของซอมบี้ผ่านไปหลายเดือนแล้ว ถนนหนทางในเมืองเต็มไปด้วยวัชพืชที่งอกแทรกตามรอยแตก ท้องถนนรกร้างไร้คนดูแลทำความสะอาด
สภาพช่างดูเสื่อมโทรมและหดหู่
กลุ่มของหลี่อวี่ขับรถแล่นไปตามถนนในเมืองอย่างช้าๆ ใช้ความเร็วต่ำเพื่อให้เครื่องยนต์ส่งเสียงเบาที่สุด
ทั้งเมืองเงียบสงัด ราวกับไม่มีมนุษย์หลงเหลืออยู่เลยสักคน
ขณะที่รถกำลังมุ่งหน้าไปยังห้างเหลียนฮวา ทันใดนั้นเสียงแตรสัญญาณก็ดังสนั่นหวั่นไหว!
หลี่อวี่และพรรคพวกหันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่รู้ว่าเกิดบ้าอะไรขึ้น แต่เสียงแตรนั่นเป็นตัวจุดชนวน
ซอมบี้จำนวนมากพรั่งพรูออกมาจากตึกสองข้างทาง มุ่งหน้าไปยังทิศทางของเสียงนั้น
หลี่อวี่รีบสั่งหยุดรถทันที พยายามไม่ให้เกิดเสียง
แต่ด้วยจำนวนซอมบี้ที่แห่ออกมามากขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายก็มีซอมบี้บางตัวสังเกตเห็นพวกเขา
"ออกรถ! หนีเร็ว! ถ้าโดนล้อมล่ะก็ซวยแน่!" หลี่อวี่ตัดสินใจเด็ดขาด สั่งให้หลี่เถี่ยที่นั่งตำแหน่งคนขับเหยียบคันเร่ง
บรื้น!
รถพุ่งทะยานออกไปราวกับม้าพยศ เร่งความเร็วขึ้นทันที
แต่เพราะเสียงเครื่องยนต์ที่ดังขึ้น ซอมบี้รอบๆ จึงเริ่มเบนเป้าหมายมารวมตัวกันที่นี่
ตึง! โครม!
รถที่วิ่งด้วยความเร็วพุ่งชนซอมบี้ไปหลายตัว รถที่เร่งความเร็วสามารถหนีออกจากจุดนั้นมาได้อย่างรวดเร็ว
แต่ข้างหลังพวกเขา ฝูงซอมบี้เริ่มก่อตัวหนาแน่นขึ้น ราวกับแม่น้ำสายเล็กๆ ที่ไหลมารวมกันจนกลายเป็นมหาสมุทร ไล่ตามหลังมาติดๆ
หยางเทียนหลงชะโงกหน้ามองผ่านกระจกหลัง เห็นฝูงซอมบี้ที่วิ่งไล่ตามมาก็อดบ่นอุบไม่ได้ "ใครมันทำบ้าอะไรวะ! อยู่ดีๆ ก็ส่งเสียงดังขนาดนั้น! หาเรื่องใส่ตัวชัดๆ!"
หลี่อวี่ไม่พูดอะไร ได้แต่จ้องมองไปข้างหน้าเขม็ง
ตามแผนเดิม หลี่อวี่ตั้งใจจะเลี่ยงเส้นทางที่มีซอมบี้เยอะ โดยเริ่มขับเลาะมาจากขอบเมือง ผ่านถนนที่มีคนน้อยๆ
แต่เสียงแตรปริศนาเมื่อครู่ดึงดูดซอมบี้ที่ซ่อนตัวอยู่ออกมาเพียบ บีบให้พวกเขาไม่มีทางเลือก ต้องขับผ่ากลางตัวอำเภอเข้าไป
'เมืองซิงเฉิง' เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำ แบ่งออกเป็นเขตเมืองเก่าและเมืองใหม่ โดยมีแม่น้ำกว้างร้อยกว่าเมตรคั่นกลาง ศูนย์กลางของตัวอำเภอครอบคลุมพื้นที่สองฝั่งแม่น้ำ รวมไปถึงโรงพยาบาลประชาชน หน่วยงานราชการ และตึกเทียนฮวาก็อยู่ที่นี่
แต่เป้าหมายของพวกเขา 'ห้างเหลียนฮวา' ตั้งอยู่ในเขตเมืองใหม่ แม้จะไม่ถึงกับกันดาร แต่ก็ห่างจากศูนย์กลางตัวอำเภอปัจจุบันพอสมควร
เสียงแตรเมื่อครู่ทำให้ซอมบี้คลุ้มคลั่ง เปลี่ยนแผนการของพวกเขาไปโดยสิ้นเชิง ต้องเสี่ยงขับฝ่าใจกลางเมืองไป
แถมบนถนนยังมีรถจอดเสียเกะกะขวางทาง ทำให้ทำความเร็วได้ไม่เต็มที่
ยิ่งเข้าใกล้ใจกลางเมือง ซอมบี้ก็ยิ่งหนาแน่น บวกกับความเร็วรถที่ถูกจำกัด ทำให้กองทัพซอมบี้ด้านหลังขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
หลี่อวี่เห็นท่าไม่ดี เริ่มรู้สึกว่าสถานการณ์ยุ่งยากขึ้น
ทันใดนั้น เขามองผ่านกระจกหน้าเห็นสะพานข้ามแม่น้ำอยู่ไม่ไกล กะระยะในใจคร่าวๆ
ข้ามสะพานไปอีกแค่สองกิโลเมตรก็จะถึงห้างเหลียนฮวาแล้ว
แผนการบางอย่างผุดขึ้นในหัว...
"เสี่ยวเถี่ย ชะลอรถหน่อย ให้พวกซอมบี้มันตามเราทัน" หลี่อวี่สั่ง
หลี่เถี่ยงงเป็นไก่ตาแตก ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องทำแบบนั้น แต่ก็ยอมผ่อนคันเร่งลง เลี้ยงความเร็วให้พอดีกับที่ซอมบี้จะวิ่งตามทัน
ไม่นาน รถทั้งสองคันก็ข้ามสะพานมาได้
โดยมีฝูงซอมบี้หางแถวยาวเหยียดตามมาติดๆ
รถแล่นต่อไปอีกสักพัก มองเห็นตึกสูง 12 ชั้นของห้างเหลียนฮวาตั้งตระหง่านอยู่แต่ไกล
หลี่อวี่หันไปสั่งหยางเทียนหลงให้หยิบ 'ลำโพงฮอร์น' ขนาดใหญ่ที่ติดมาด้วยวันนี้ออกมา
หยางเทียนหลงเหมือนจะบรรลุเจตนาของหลี่อวี่ทันที เขาแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วพูดว่า "ฮ่าๆๆ วิธีนี้แจ่มแมว ยืมดาบฆ่าคนชัดๆ"
หลี่อวี่มองหน้าทุกคนแล้วสรุปแผน "เดี๋ยวเอาลำโพงไปวางไว้หน้าห้างเหลียนฮวา แล้วพวกเราก็รีบชิ่งไปหลบหลังห้าง รอดูหนังสดฉากเด็ดกัน"
ทุกคนพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม
ที่ด้านล่างห้างเหลียนฮวา ตรงไม้กั้นทางเข้าป้อมยาม มีรถบรรทุกขนาดใหญ่จอดขวางอยู่ ด้านหน้ารถบรรทุกยังมีสิ่งกีดขวางติดหนามแหลมวางระเกะระกะเพื่อสกัดกั้นซอมบี้
ภายในป้อมยามมีคนเฝ้าอยู่สองคน
เสียงประกาศจากลำโพงเริ่มดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนยามทั้งสองต้องหันมามองทางทิศที่รถของหลี่อวี่แล่นมา
ไม่นานพวกเขาก็เห็นรถสองคัน หนึ่งในนั้นมีคนยื่นมือออกมาพร้อมถือลำโพงขยายเสียงขนาดใหญ่ ส่งเสียงดังสนั่นหวั่นไหว
หนึ่งในยามตะโกนด่ามาจากระยะไกล "เฮ้ย! พวกแกทำอะไรกันวะ? เสียงดังขนาดนี้ เดี๋ยวซอมบี้ก็แห่กันมาหมดหรอก!"
แต่เสียงด่าของเขาก็ต้องกลืนหายลงคอไป
เขาอ้าปากค้าง ตาถลนจ้องมองไปที่ด้านหลังรถของหลี่อวี่... ฝูงซอมบี้ยั้วเยี้ยดำมืดไล่ตามรถสองคันนั้นมาติดๆ
หลี่อวี่ไม่สนใจเสียงนกเสียงกา สั่งเร่งเครื่องทันที
พริบตาเดียว รถก็มาจอดเทียบหน้าประตู
ยามสองคนกำลังจะอ้าปากด่ากราด แต่หยางเทียนหลงกระโดดลงจากรถอย่างไว เหวี่ยงลำโพงในมือเบาๆ...
มันไถลเข้าไปอยู่ใต้ท้องรถบรรทุกพอดิบพอดี
ติ๊ด...
ลำโพงยังคงส่งเสียงดังแสบแก้วหูต่อไป
หยางเทียนหลงพลิกตัวกลับขึ้นรถทันที
เครื่องยนต์ไม่ได้ดับ พอเทียนหลงขึ้นรถปุ๊บ หลี่เถี่ยก็กระทืบคันเร่งมิดไมล์ พาพวกเขาทะยานหนีออกจากจุดนั้น
ยามสองคนในป้อมยังประมวลผลไม่ทันว่าเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น แต่ภาพคลื่นซอมบี้ที่ถาโถมเข้ามาตรงหน้า ทำเอาพวกเขาขวัญหนีดีฝ่อแทบสิ้นสติ!
มันเยอะฉิบหาย! เหมือนน้ำป่าไหลหลาก ถาโถมเข้ามาไม่หยุด
เดิมทีห้างเหลียนฮวาไม่ได้มีระบบป้องกันแน่นหนาอะไร แค่ใช้รถบรรทุกกับขยะมากองขวางประตูไว้ ถ้าซอมบี้มาน้อยๆ ก็พอไหว
แต่เจอฝูงมหึมาขนาดนี้... ไม่มีทางต้านอยู่
ยามทั้งสองเห็นกับตาว่าซอมบี้จำนวนมหาศาลเริ่มปีนข้ามรถบรรทุกเข้ามาแล้ว
พวกเขานั่งไม่ติดอีกต่อไป รีบวิ่งจู๊ดหนีเข้าไปในตัวห้างทันที
พวกเขารีบปิดประตูกระจก แล้วช่วยกันดึงที่จับประตูไว้แน่นเพื่อกันไม่ให้ซอมบี้เข้ามา
ชั้นล่างของห้างเป็นกระจกใส ดังนั้นคนที่อยู่ข้างในจึงมองเห็นฝูงซอมบี้ข้างนอกได้อย่างชัดเจน
ผ่านกระจกใส... พวกเขาเห็นใบหน้าเละเทะของซอมบี้ อ้าปากกว้างส่งเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่ง
ทันใดนั้นเอง ที่จับประตูทนแรงดันมหาศาลไม่ไหว หักสะบั้นลง!
ฝูงซอมบี้ทะลักเข้ามาเหมือนเขื่อนแตก ยามคนหนึ่งหนีไม่ทันถูกคลื่นซอมบี้กลืนกินหายไปในพริบตา
ไม่ถึงกี่นาที เสียงกรีดร้องโหยหวนก็เปลี่ยนเป็นเสียงเคี้ยว "แจบๆ" และเสียงกัดกรุบกรับที่ชวนให้เสียวฟัน
คนน้อย ซอมบี้เยอะ... ฝูงซอมบี้รุมทึ้งร่างนั้นราวกับฝูงตั๊กแตนลงลงทุ่งข้าว
ไม่เหลือซาก
ส่วนยามอีกคนที่หัวไวกว่า พอเห็นท่าไม่ดีตั้งแต่แรกก็ใส่ตีนหมาวิ่งขึ้นบันไดไปก่อนแล้ว
ปากก็ตะโกนลั่น "ซอมบี้บุก! ซอมบี้บุกแล้ว! ช่วยด้วย!"
ที่ชั้นบนสุดของห้างเหลียนฮวา กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งกำลังจัดปาร์ตี้อัปยศ!
แม้พวกเขาจะขาดแคลนอาหาร แต่ในอีกแง่มุมหนึ่ง พวกเขากลับอิ่มหมีพีมัน
ผู้หญิง!
บางคนมีสีหน้าด้านชาไร้ความรู้สึก บางคนแววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น...