บทที่ 96 หนึ่งมีดปิดบัญชี

บทที่ 96 หนึ่งมีดปิดบัญชี
อวี้กูไถถูกล้อมรอบด้วยรั้วเหล็ก ด้านบนมีลวดหนามและเหล็กแหลม แต่กำแพงรั้วไม่ได้สูงมากนัก สูงไม่ถึง 2 เมตรด้วยซ้ำ
ด้านหน้าตำแหน่งที่พวกหลี่อวี่ซุ่มดูอยู่คือสนามหญ้าโล่งกว้าง ถัดไปเป็นบ้านเรือนสิบกว่าหลังตั้งอยู่ไม่ไกลจากรั้วเหล็ก แต่ถ้าคิดจะปีนรั้วเข้าไปดื้อๆ คงโดนจับได้แน่นอน เพราะสนามหญ้าด้านหน้าเปิดโล่ง ไม่มีที่กำบังสายตา
หลี่อวี่หยิบกล้องส่องทางไกลขึ้นมา เล็งไปที่อวี้กูไถเพื่อสังเกตการณ์:
บนสนามหญ้ามีคนจำนวนหนึ่งกำลังขุดดิน น่าจะเตรียมปลูกอะไรสักอย่าง ทันใดนั้น ก็มีชายสามคนเดินออกมาจากบ้านหลังใหญ่ที่สุด
คนเดินนำหน้าแต่งตัวเหมือนชาวนาบ้านนอก ผิวคล้ำ ใบหน้าเปื้อนยิ้มบางๆ แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโครงหน้าหรือริมฝีปาก ที่ทำให้รอยยิ้มนั้นดูเหมือน เสือซ่อนเล็บ ดูไม่น่าไว้ใจ
ส่วนด้านหลังชายผิวคล้ำ มีชายท่าทางนักเลงจ๋าเดินตามมาอีกสองคน
หลี่อวี่กวักมือเรียกชายสุขุม ส่งกล้องส่องทางไกลให้แล้วถาม "ไอ้คนผิวคล้ำๆ ที่ยืนอยู่ตรงรั้ว ใช่พี่ใหญ่จางหรือเปล่า?"
ชายสุขุมรับกล้องไปส่องดู แล้วรีบตอบ "ใช่ครับ ใช่ๆ นั่นแหละพี่ใหญ่จาง สองคนข้างหลังนั่นพี่น้องร่วมสาบานของมัน"
หลี่อวี่ถามต่อ "เมื่อวานแกบอกว่า นอกจากไอ้ฟันทองที่ไปอำเภอเซียง ยังมีคนอื่นอีกไหมที่แกจำได้?"
ชายสุขุมลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็พยักหน้า "จำได้ครับ ส่วนใหญ่ก็เป็นลูกน้องเก่าของพี่ใหญ่จางทั้งนั้น"
หลี่อวี่เห็นความลังเลในแววตา แต่ก็ไม่ซักไซ้ต่อ สำหรับเขาแล้ว "ฆ่าผิดดีกว่าปล่อยให้รอด"
ในวันสิ้นโลกแบบนี้ ไม่มีเส้นแบ่งขาวดำชัดเจน สำหรับคนอย่างเขา ยอมเป็นคนเลวดีกว่าปล่อยให้คนอื่นมาเลวใส่
จากนั้นเขาก็สำรวจการป้องกัน มีประตูทางเข้าสองทาง ตะวันออกและตะวันตก ประตูตะวันออกเป็นประตูใหญ่ มีคนเฝ้าตลอดสี่คน ถือหอกยาวเป็นอาวุธ ไม่มีปืน ส่วนประตูตะวันตกเป็นประตูเล็ก มีคนเฝ้าอยู่สองคน
เขาก้มดูนาฬิกา ตอนนี้ 10 โมงกว่าแล้ว จึงถามขึ้นว่า "ปกติมื้อเที่ยงพวกแกกินกันยังไง?"
ชายสุขุมตอบ "พวกระดับหัวหน้ากับพวกเรากินแยกกันครับ ทางพี่ใหญ่จางมีแม่ครัวส่วนตัวทำให้กิน ส่วนพวกเราก็กินตามผลงานการหาเสบียง ใครไม่มีผลงานก็อด บางคนก็เอาของมาแลก บางคนก็ใช้ร่างกายแลก บางคนก็เอาของมีค่าก่อนวันสิ้นโลกมาแลก..."
หลี่อวี่พยักหน้า สั่งให้ทุกคนกินรองท้องก่อน เขาจะลงมือตอนที่พวกพี่ใหญ่จางพักกินข้าวเที่ยง!
ไม่มีใครคัดค้าน ทุกคนเริ่มแกะเสบียงแบบพกพาขึ้นมากิน
หลังจากพักผ่อนได้ครึ่งชั่วโมง หลี่อวี่และทีมก็เดินลงจากตึก
คราวนี้พวกเขาขับรถของไอ้ฟันทองที่ยึดมาได้ไปด้วย หลี่อวี่นั่งอยู่ในรถ ตามแผนคือจะเข้าทางประตูเล็กทิศตะวันตก แม้จะเป็นประตูเล็ก แต่ก็มีป้อมยามตั้งอยู่ และคนเฝ้าสองคนนั้นก็มักจะขลุกอยู่แต่ในป้อม
หลี่อวี่แก้มัดให้ชายสุขุมกับเด็กหนุ่ม ให้ชายสุขุมเป็นคนขับ เด็กหนุ่มนั่งข้างคนขับ ส่วนหลี่อวี่กับจ้าวต้าเพ่านั่งเบาะหลัง
ยิ่งรถแล่นเข้าไปใกล้ ใจของหลี่อวี่ยิ่งสงบนิ่ง เขาหยิบบุหรี่สองคอตตอนออกมาจากท้ายรถเตรียมไว้
รถจอดสนิทหน้าประตูรั้วทิศตะวันตก แต่คนในป้อมยามดูเหมือนจะไม่รู้ตัวว่ามีรถมาจอด ไม่ออกมาดูดำดูดี หลี่อวี่เริ่มสงสัย หรือข้างในจะไม่มีคน?
หลี่อวี่สบตาชายสุขุมผ่านกระจกมองหลัง ชายสุขุมหันมาเจอสายตาข่มขู่ พร้อมสัมผัสเย็นวาบของวัตถุแข็งที่จ่ออยู่ด้านหลัง หัวใจมันเต้นรัวด้วยความกลัว
มันรีบลดกระจกลง ตะโกนเรียกไปทางป้อมยาม "พี่เซี่ย พี่หวัง! พวกผมกลับมาแล้วครับ เปิดประตูให้หน่อย!"
ผ่านไปสักพัก ถึงมีคนเดินเอื่อยๆ ออกมาจากป้อมยาม ในมือถือขวดเบียร์กระดกไปด้วย
เมื่อเห็นชายสุขุมนั่งหน้าพวงมาลัย มันก็ตะคอกถามด้วยความหงุดหงิด "ทำไมมีแต่แกกลับมา แล้วพี่จินล่ะ?"
ชายสุขุมตอบลื่นไหล "พี่จินน่ะเหรอ เจอของดีเข้าให้น่ะสิ พี่ก็รู้ เหมือนตอนไปอำเภอเซียงนั่นแหละ เพลินจนลืมกลับบ้าน... เลยให้ผมขนเสบียงกลับมาก่อน"
ชายคนนั้นได้ยินดังนั้น รสชาติเบียร์ในปากก็กร่อยทันที บ่นอุบอิบ "เหอะ! มีเรื่องดีๆ แบบนี้ แม่งเอ๊ย รู้งี้ฉันไปกับพวกมันด้วยดีกว่า..."
มันเหลือบมองชายสุขุม กลอกตาไปมาด้วยความเจ้าเล่ห์แล้วทำท่าวางก้าม "แกไม่ใช่เพิ่งเคยออกไปข้างนอกครั้งแรก กฎระเบียบรู้ใช่ไหม?"
ชายสุขุมรีบยื่นบุหรี่สองคอตตอนที่หลี่อวี่เตรียมไว้ให้ออกไปนอกหน้าต่าง โบกไปมา "รู้ครับๆ นี่ครับของฝากเล็กๆ น้อยๆ เดี๋ยวของหลังรถพี่ค่อยไปเลือกดู แต่เบาๆ หน่อยนะครับ พี่จินแกเช็คยอดมาแล้ว"
ชายที่เดินออกมาจากป้อมยามเห็นบุหรี่สองคอตตอนนั้น ตาเป็นประกายทันที มันเป็นสิงห์อมควัน แต่ของขาดมานานแล้ว พอเห็นบุหรี่ตรงหน้า อาการอยากยาก็กำเริบจนตัวสั่น
มันรีบวิ่งแจ้นมากดรีโมทไขกุญแจเปิดประตูเหล็กทันที
ชายสุขุมเห็นโอกาส รีบขับรถเข้าไป จังหวะนั้นหลี่อวี่กับจ้าวต้าเพ่าสบตากัน... พวกเขาพร้อมแล้ว
ทันทีที่รถจอดสนิท ไอ้ตาเซี่ยคนเฝ้าประตูก็รีบถลันเข้ามาที่ข้างรถ หวังจะคว้าบุหรี่ไปสูบให้หายอยาก
เดิมทีพวกหลี่อวี่คิดแผนล่อให้คนในป้อมออกมา แต่ไม่นึกว่าแค่บุหรี่สองคอตตอนจะล่อมันออกมาได้ง่ายขนาดนี้
ตาเซี่ยมายืนอยู่หน้ารถ ชายสุขุมยื่นบุหรี่ส่งให้
ในเสี้ยววินาทีเดียวกัน หลี่อวี่และจ้าวต้าเพ่าก็เปิดประตูรถ พุ่งตัวออกไป!
หลี่อวี่ก้าวลงจากรถ เดินตรงเข้าไปหาตาเซี่ย ระยะห่างไม่ถึง 2 เมตร
ตาเซี่ยเพิ่งได้รับบุหรี่ กำลังจะแกะซอง ได้ยินเสียงประตูรถเปิด เงยหน้าขึ้นมาเห็นหลี่อวี่ส่งยิ้มให้ รอยยิ้มที่เป็นมิตร...
"เขาคือ..."
ยังไม่ทันจะพูดจบประโยค มีดคมกริบของหลี่อวี่ก็เสียบทะลุลำคอของมันอย่างแม่นยำ!
"อึก... อึก..."
เลือดสดๆ พุ่งทะลักออกจากลำคอของตาเซี่ย มันเบิกตากว้างมองหลี่อวี่ด้วยความหวาดกลัวสุดขีด สมองยังประมวลผลไม่ทันด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ถูกหลี่อวี่ส่งไปลงนรกเสียแล้ว
หลี่อวี่เอามือปิดปากมันไว้แน่น ไม่ให้เล็ดลอดเสียงร้องออกมาได้แม้แต่นิดเดียว ก่อนจะประคองร่างไร้วิญญาณค่อยๆ วางลงบนพื้น
ในขณะเดียวกัน จ้าวต้าเพ่าที่พุ่งออกจากประตูขวา ก็วิ่งตรงดิ่งไปยังป้อมยาม
ประตูตู้ยามเปิดอ้าอยู่ ข้างในมีชายอ้วนคนหนึ่งกำลังนั่งสวาปามอาหารอยู่หน้าโต๊ะ ได้ยินเสียงฝีเท้าแต่มันไม่เงยหน้าขึ้นมาดูด้วยซ้ำ "เฮ้ยตาหวัง ส่วนแบ่งของฉัน ห้ามเม้มนะโว้ย"
เงียบกริบ... ไม่มีเสียงตอบรับ
ชายอ้วนเงยหน้าขึ้นมา แต่จ้าวต้าเพ่ามายืนอยู่ข้างหลังมันแล้ว อาศัยจังหวะที่มันเงยหน้า จ้าวต้าเพ่าปักมีดเข้าที่ลำคอของมันทันที!
มือหนาตะปบปิดปากเจ้าอ้วนไว้แน่น กดเสียงร้องโหยหวนให้หายไปในลำคอ
เจ้าอ้วนยังไม่ทันตั้งสติ ลมหายใจก็ค่อยๆ แผ่วลงจนดับสนิท
นอกป้อมยาม ชายสุขุมและเด็กหนุ่มมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความสยดสยอง หลี่อวี่ลงมือสังหารตาเซี่ยได้อย่างเยือกเย็นและโหดเหี้ยม จนพวกเขารู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว