บทที่ 160 ฝีมือคนชัดๆ! [ฟรี]

บทที่ 160 ฝีมือคนชัดๆ! [ฟรี]
ค่ำคืนอันเงียบสงัดจนน่าขนลุก
เสียงกรีดร้องของต้าซุ่ย ทำให้เซียหลิวไห่ ที่เดินนำอยู่หน้าสุดสะดุ้งสุดตัว
เขารีบหันขวับกลับไปทันที ภาพที่เห็นคือร่างของต้าซุ่ยล้มฟุบลงกับพื้น เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดออกมาจากลำคอราวกับน้ำพุ
เทียนไขร่วงหล่นลงพื้น แสงไฟวูบวาบจากเปลวเทียนเผยให้เห็นรองเท้าคู่หนึ่งแวบๆ แต่เพียงพริบตาเดียว มันก็หายวับไปในความมืด
"เมื่อกี้พวกนายเห็นอะไรไหม?"
เซียหลิวไห่ตะโกนถามลูกน้องอีกไม่กี่คนที่อยู่ด้านหลัง
"ผะ...ผม เมื่อกี้ผมมัวแต่จ้องอีซอมบี้เด็กนั่น ไม่...ไม่เห็นอะไรเลย พอหันมาอีกที ต้าซุ่ยก็ล้มลงไปแล้ว"
ชายคนหนึ่งตอบเสียงสั่น
"ฉะ...ฉัน ฉันก็ไม่เห็นเหมือนกัน"
ชายอีกคนเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว จ้องมองร่างของต้าซุ่ยที่นอนดิ้นพราดอยู่บนพื้น
ที่ลำคอมีบาดแผลฉกรรจ์ ปาดลึกเพียงครั้งเดียวถึงตาย เลือดไหลทะลักไม่หยุด
ต้าซุ่ยพยายามอ้าปากกว้าง เหมือนอยากจะพูดสั่งเสียอะไรบางอย่าง แต่ดูเหมือนหลอดลมจะถูกของมีคมตัดขาดสะบั้นไปแล้ว จึงไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาได้เลย
เซียหลิวไห่พยายามข่มความกลัว แสร้งทำเป็นใจดีสู้เสือ เดินเข้าไปใกล้แล้วนั่งยองๆ ลงข้างศพ หันไปสั่งลูกน้องว่า
"มีเรื่องผิดปกติแล้ว พวกนายระวังรอบด้านให้ดี ฉันจะดูต้าซุ่ยเอง"
ต้าซุ่ยพอได้ยินคำตอบที่อยากได้ยิน แววตาก็ฉายแววโล่งใจ แต่ปากยังคงอ้าค้าง
เซียหลิวไห่ก้มหน้าลงไปถามเสียงเครียด
"ต้าซุ่ย นายเห็นอะไรไหม?"
ต้าซุ่ยรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย อ้าปากพะงาบๆ แต่ก็ยังพูดอะไรไม่ออก
เขาดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็แน่นิ่งไป
คอพับ สิ้นใจคาที่
แววตาของเซียหลิวไห่ฉายแววโศกเศร้า ตลอดการเดินทาง แม้ต้าซุ่ยจะเป็นคนปากเสีย แต่ก็จงรักภักดีกับเขามาก และเคยช่วยชีวิตเขาไว้หลายครั้ง
เซียหลิวไห่ถอนหายใจยาว ก่อนจะยื่นมือไปปิดเปลือกตาที่ยังเบิกโพลงของต้าซุ่ยให้หลับสนิท
"พี่ไห่ เราออกไปจากที่นี่กันเถอะ ที่นี่มันโคตรจะเฮี้ยนเลย"
ชายคนหนึ่งพูดขึ้นด้วยความขวัญเสีย
สิ้นเสียงพูด...
เคร้ง!
เสียงวัตถุบางอย่างร่วงกระแทกพื้นดังสนั่น บาดหูท่ามกลางความเงียบ
มีคน!
ต้องมีคนอยู่แน่ๆ!
เซียหลิวไห่เดือดดาลทันที ในห้องนี้ต้องมีคนอื่นซ่อนตัวอยู่แน่
เขารีบเปิดไฟฉายที่เหลือแบตเตอรี่เพียงน้อยนิด สาดส่องไปยังทิศทางที่เกิดเสียง
แต่ภายใต้แสงไฟสลัว ตรงนั้นกลับว่างเปล่า
ในขณะที่เซียหลิวไห่กำลังจะหันไปตรวจสอบจุดอื่น
อ๊ากกก!
เสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกครั้งจากด้านข้าง
เพื่อนร่วมทีมอีกคนที่ยืนห่างออกไปแค่ 3 เมตร จู่ๆ เลือดก็พุ่งกระฉูดออกจากลำคอ!
แผลเรียบกริบ เห็นได้ชัดว่าถูกของมีคมปาดเข้าอย่างจัง!
ชายคนนั้นล้มลงกับพื้น ดวงตาเบิกโพลงด้วยความสยองขวัญ ตะโกนออกมาว่า
"ในห้องนี้มีผู้ชายอยู่! มันอยู่ในห้องนี้!"
พูดจบประโยค ราวกับใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีไปแล้ว ร่างกายก็กระตุกเกร็งและแน่นิ่งไป
จากความหวาดกลัวในตอนแรก ตอนนี้เซียหลิวไห่เปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นสุดขีด
คนงั้นเหรอ?!
"ออกมาสิวะ! แน่จริงก็โผล่หัวออกมา! แม่งเอ๊ย! แกต้องการอะไรกันแน่?"
เซียหลิวไห่ตะโกนก้องอย่างบ้าคลั่ง
ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงความตายของลูกน้องสองคนที่เกิดขึ้นติดๆ กันโดยไม่เห็นแม้แต่เงาศัตรู ทำให้ลูกน้องอีกสองคนที่เหลือเริ่มถอดใจ
"พะ...พี่ไห่ เราหนีกันเถอะพี่"
หนึ่งในนั้นพูดเสียงสั่นเครือ
เซียหลิวไห่ไม่ตอบ เขากระชับด้ามดาบยาวในมือแน่น
มืออีกข้างถือเทียนไข แกว่งไปมาในความมืดเบื้องหน้าอย่างบ้าคลั่ง
ไม่รู้ว่าในความมืดนั้นมีอะไรซ่อนอยู่ แต่ที่ทำแบบนี้ก็เพื่อกดดันให้ไอ้คนที่ซ่อนอยู่โผล่หัวออกมา
"ออกมา!"
เซียหลิวไห่คำราม
ลูกน้องสองคนที่เหลือเห็นลูกพี่สติแตกไปแล้ว ก็หันมามองหน้ากัน
รู้กันโดยไม่ต้องนัดหมาย ทั้งคู่ค่อยๆ ถอยไปทางประตู หวังจะหนีไปจากนรกขุมนี้
ปัง!
จู่ๆ ประตูก็ปิดกระแทกดังสนั่น! ทั้งสองคนชะงักกึก หันขวับไปมองที่ประตู
ความมืดทำให้มองเห็นไม่ชัดเจน
เห็นเพียงเงาลางๆ แต่ก็มองไม่ออกว่าเป็นอะไร
ไม่มีคน?
มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่?
ทุกคนเงียบกริบ เซียหลิวไห่เริ่มดึงสติกลับมาได้ เขาค่อยๆ เดินเข้าไปหาลูกน้องทั้งสองคน
"อย่าแยกกัน เราจะโดนมันเก็บทีละคน ในนี้ไม่มีผีหรอก มีแต่คนนี่แหละที่เล่นตลก!"
เซียหลิวไห่พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"คะ...ครับพี่ไห่ ผมเชื่อพี่ เรา..."
ชายคนนั้นยังพูดไม่ทันจบ เหมือนสัญชาตญาณร้องเตือน เขาเอี้ยวตัวหลบวูบ แต่ก็ยังช้าไป คมมีดฟันเข้าที่หัวไหล่เต็มๆ
ฉัวะ!
ไหล่ฉีกเป็นแผลลึก เซียหลิวไห่ตาไวเห็นเงาวูบไหว จึงขว้างดาบยาวในมือสวนกลับไปที่เงานั้นทันที
ฟึ่บ!
"อึก!"
เสียงร้องครางด้วยความเจ็บปวดดังมาจากมุมมืด
เซียหลิวไห่ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอย รีบพุ่งเข้าไป ก้มเก็บหอกยาวของต้าซุ่ยที่ตกอยู่บนพื้น แล้ววิ่งไล่ตามเสียงนั้นไป
แต่พอเข้าไปใกล้ นอกจากหยดเลือดบนพื้นไม่กี่หยด ก็ไม่เห็นตัวคน
แต่แค่เห็นเลือด เซียหลิวไห่ก็มั่นใจได้ทันทีว่าเป็นฝีมือคนแน่นอน
"พี่ไห่... ผมโดนฟัน"
ชายที่บาดเจ็บร้องครวญคราง
"เออ เหล่าหวังดูมันหน่อย ฉันจะไปฆ่าไอ้สารเลวนั่น!"
เซียหลิวไห่ตะคอกด้วยความโกรธ
พูดจบ เขาก็ถือไฟฉายมือหนึ่ง หอกยาวอีกมือหนึ่ง เดินสำรวจทั่วห้องอย่างไม่เกรงกลัว
เขาตัดสินใจแล้ว วันนี้ต้องลากคอไอ้เวรนั่นมาฆ่าให้ได้
ต้าซุ่ยต้องไม่ตายฟรี!
แต่ห้องขนาดแค่ยี่สิบกว่าตารางเมตร หาจนทั่วสองรอบก็ยังไม่เจอใคร
เซียหลิวไห่กลับมายืนรวมกลุ่มกับลูกน้องอีกสองคน จุดเทียนสองเล่มให้แสงสว่างรอบตัวในระยะ 5 เมตร
เขายืนนิ่ง จ้องมองความมืดเบื้องหน้าอย่างใช้ความคิด
เสียงซอมบี้เด็กข้างๆ ยังคงคำรามขู่ไม่หยุด
ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัว... ตอนที่ถูกโจมตี คือจังหวะที่พวกเขาเข้าไปใกล้ซอมบี้เด็ก
หรือว่าไอ้คนร้ายนั่นจะมีความเกี่ยวข้องกับซอมบี้ตัวนี้? พอคิดได้แบบนี้ ภาพหลุมศพในห้องนอนที่เห็นก่อนหน้านี้ก็ผุดขึ้นมา
มันต้องเกี่ยวข้องกันแน่ๆ
คิดได้ดังนั้น เซียหลิวไห่ก็กระซิบสั่งลูกน้องที่คอยระวังภัยอยู่ข้างๆ
"ระวังตัวไว้"
จากนั้นเขาก็แกล้งเดินเข้าไปหาซอมบี้เด็ก ซอมบี้ตัวน้อยนี้อยู่ห่างไปไม่ไกล ก้าวเท้าแค่สองก้าวก็ถึง
เซียหลิวไห่ง้างหอกขึ้นทำท่าจะแทง เหลือบตามองความมืดด้านหลัง... ยังเงียบ
เขาทำท่าจะฆ่าซอมบี้เด็กจริงๆ... ก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหว
แต่พอเขาเริ่มออกแรง จะแทงจริงๆ เท่านั้นแหละ
ฟิ้ว!
ขวดแก้วใบเล็กถูกขว้างลอยละลิ่วเข้ามา พุ่งเป้ามาที่เซียหลิวไห่
เซียหลิวไห่เอียงตัวหลบวูบ แทนที่จะถอยหลัง เขากลับพุ่งสวนไปทางทิศที่ขวดถูกขว้างมา พร้อมตะโกนสั่งลูกน้อง
"จับซอมบี้ตัวนั้นไว้!"
สัญชาตญาณของเขาถูกต้อง ไอ้คนที่ซ่อนอยู่ในห้องนี้ต้องมีความสัมพันธ์บางอย่างกับซอมบี้เด็กแน่ พอเขาจะฆ่ามัน ไอ้เวรนั่นก็ทนไม่ไหวต้องขว้างของมาสกัด
ซอมบี้เด็ก... คือจุดอ่อนของมัน!
ค่ำคืนนี้มืดมิดราวกับน้ำหมึก
อากาศเย็นเยือกจับขั้วหัวใจ
แต่ในใจของเซียหลิวไห่กลับรุ่มร้อนด้วยเพลิงโทสะที่แทบจะระเบิดทะลุหัว
เขาคาดไม่ถึงเลยว่า... ไม่ใช่เพราะซอมบี้ แต่เป็น 'คน' ด้วยกันเองที่ทำให้พวกเขายับเยินขนาดนี้
เขาไม่หยุดฝีเท้า แสงไฟฉายสาดส่องไปข้างหน้า จนเริ่มเห็นร่างนั้นชัดเจนขึ้น
เป็นผู้ชายคนหนึ่ง
สภาพมอมแมม ผมยาวรุงรัง หนวดเครารกครึ้ม ดูเหมือนคนป่า เสื้อผ้าขาดวิ่นเป็นริ้วๆ
ในมือถืออาวุธยาวๆ บางอย่าง
ดูเหมือนมันเองก็ไม่อยากจะซ่อนตัวอีกต่อไปแล้ว จึงเลิกหลบซ่อน และเดินดุ่มๆ ตรงเข้ามาหาเซียหลิวไห่
มาสิวะ!
เซียหลิวไห่คำรามในใจ คอยดูเถอะ ฉันจะจัดการแกยังไง
ไอ้พวกชอบเล่นปาหี่!
ทั้งสองฝ่ายเข้าประชิดตัว
เซียหลิวไห่แทงหอกสวนออกไปทันที
ชายคนป่าเอียงตัวหลบวูบ เลี่ยงการปะทะกับเซียหลิวไห่ และไม่ยอมหยุดฝีเท้า
มันรีบวิ่งถลาไปทางซอมบี้เด็กผู้หญิง!
เซียหลิวไห่เห็นดังนั้น จึงตะโกนลั่น
"เอามีดฆ่าซอมบี้นั่นซะ!"
ลูกน้องสองคนที่คุมเชิงอยู่ พอได้ยินคำสั่งก็เงื้อดาบฟันใส่ซอมบี้เด็กทันที
"อย่านะโว้ยยย!"
ชายคนป่ากรีดร้องอย่างเจ็บปวด
"ขอร้องล่ะ! อย่าฆ่าลูกสาวฉัน!"
แต่คมดาบไม่อาจยั้งได้ทัน แม้จะเบี่ยงทิศไปบ้าง แต่ก็ฟันฉับเข้าที่แขนของซอมบี้เด็กจนขาดกระเด็น
ชายคนป่าเห็นภาพนั้น ดวงตาแทบถลนออกจากเบ้า ส่งเสียงคำรามที่ไม่เหมือนเสียงมนุษย์
"พวกแก... ต้องตายกันให้หมด!"
"ถอยไป! ไม่งั้นฉันฆ่ามันเดี๋ยวนี้แหละ"
ลูกน้องที่อยู่ข้างซอมบี้ แม้จะไม่ได้ฉลาดนัก แต่ผ่านเหตุการณ์มาขนาดนี้ก็พอจะเดาเรื่องราวออก จึงขู่กลับไป
"ถ้าไม่ถอย ฉันจะเชือดมันทิ้งซะ"
ชายที่บาดเจ็บที่ไหล่ซึ่งพันแผลลวกๆ ไว้ ขู่เสียงเหี้ยม
"อย่าฆ่า... อย่าฆ่า... ฉันถอยแล้ว"
แววตาของคนป่าฉายแววเจ็บปวดรวดร้าว
ค่อยๆ ก้าวถอยหลัง
เซียหลิวไห่สั่งเสียงเข้ม "วางอาวุธลง!"
ชายคนป่าลังเล ลูกน้องที่ล็อคตัวซอมบี้เด็กเห็นแววตานั้น จึงกดคมดาบลงบนคอซอมบี้
ซอมบี้เด็กไร้สติสัมปชัญญะ ดิ้นพล่านจนคมมีดบาดแก้มเป็นแผล
ภาพนั้นยิ่งดูสยดสยอง
แต่ชายคนป่ามองซอมบี้เด็กด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักใคร่อาทร พอเห็นเลือดไหลซึมจากแก้มของลูกสาว ความโกรธก็พุ่งพล่านในแววตา
"อย่าทำร้ายแก..."
ความอำมหิตในดวงตาฉายชัด
"ฉันบอกให้วางอาวุธ!"
เซียหลิวไห่เดินรุกคืบเข้าไป ตะคอกซ้ำ
เคร้ง!
ในที่สุดชายคนป่าก็ยอมทิ้งมีดลงพื้น มันคือมีดเลาะกระดูกที่คมกริบ
ความคมระดับที่เฉือนคอต้าซุ่ยและลูกน้องอีกคนขาดสะบั้นในพริบตา
เซียหลิวไห่ฉวยโอกาสพุ่งเข้าไปล็อคคอ แล้วเอาดาบพาดคอชายคนป่าไว้
ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น "แกลอบกัดพวกฉันทำไม?"
ชายคนป่าไม่ตอบ เอาแต่จ้องมองซอมบี้เด็กตาไม่กะพริบ
"ฉันถามว่าทำไม? ตอบสิวะ!"
เซียหลิวไห่กดคมมีดลงจนบาดผิวเนื้อที่คอของคนป่า เลือดไหลซึมออกมา ตะคอกถามเสียงดัง
ชายคนป่าหันหน้ากลับมาอย่างไม่สะทกสะท้าน แม้คมมีดจะบาดลึกเป็นรอยยาว
"เพราะว่า... เธอเป็นลูกสาวของฉัน!"
เซียหลิวไห่พูดไม่ออกไปชั่วขณะ ก่อนจะสบถออกมา "แล้วมันเกี่ยวห่าอะไรกับที่แกมาลอบกัดพวกฉันวะ แกบ้าไปแล้วเหรอ อยู่ดีๆ ก็มาฆ่าคนอื่น แม่งเอ๊ย!"
ชายคนป่ามองซอมบี้เด็กด้วยสายตาอ่อนโยน พูดเสียงแผ่วเบาว่า
"เธอจะหิว..."
คำพูดเบาหวิวราวกับขนนก แต่กลับทำให้ทุกคนในที่นั้นหนาวสะท้านไปถึงขั้วกระดูก
ทุกคนเริ่มนึกถึงเหตุผลที่น่าเหลือเชื่อที่สุด
และคำพูดต่อมาของชายคนป่า ก็ยืนยันข้อสันนิษฐานนั้น
"เอาพวกแกไปให้เธอกิน... เธอจะได้ไม่หิว เธอเป็นแบบนี้ตลอด... กินเท่าไหร่ก็ไม่เคยอิ่ม"
แววตาที่เต็มไปด้วยความรัก น้ำเสียงที่นุ่มนวล ราวกับพ่อที่กำลังตามใจลูกสาวตัวน้อย
"มันเป็นซอมบี้! มันไม่ใช่คน! แกเอาคนเป็นๆ ไปให้มันกิน แกยังเป็นคนอยู่หรือเปล่าวะ?"
เซียหลิวไห่ด่ากราดด้วยความเดือดดาล เขาไม่คิดเลยว่าคนอย่างเขาที่ศีลธรรมต่ำต้อย วันหนึ่งจะต้องมายืนด่าคนอื่นเรื่องมนุษยธรรมแบบนี้
ใบหน้าของชายคนป่าปรากฏรอยยิ้มวิปริต
"ช่างมันปะไร... ยังไงนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกอยู่แล้ว"
คำพูดนี้ทำให้เซียหลิวไห่และพรรคพวกนึกย้อนไปถึงกองกระดูกมนุษย์หน้าประตู ดูจากปริมาณแล้ว คนที่ตายด้วยน้ำมือไอ้บ้านี่ แล้วถูกจับไปป้อนให้ซอมบี้เด็กกินทั้งเป็น น่าจะไม่ต่ำกว่า 20 ศพ!
ซี๊ด...
ทุกคนสูดปากด้วยความสยอง กองกระดูกพวกนั้น... คืออาหารที่ถูกป้อนให้ซอมบี้
นี่... ยังเป็นฝีมือมนุษย์อยู่อีกเหรอ?
ไม่สิ... มันไม่ใช่คนแล้ว
ถึงพวกเขาจะเคยทำเรื่องเลวร้ายมาบ้าง แต่ก็ไม่เคยมีความคิดวิปริตขนาดเอาคนเป็นๆ ไปเลี้ยงซอมบี้
นี่มันเปิดโลกทัศน์ความวิบัติให้พวกเขาจริงๆ
"เอายังไงดีพี่?"
ลูกน้องที่ถือมีดจ่อคอซอมบี้ถามเซียหลิวไห่
เซียหลิวไห่มองชายคนป่าที่ดูเหมือนคนบ้า แต่กลับพูดจารู้เรื่องเหมือนคนปกติ
ความรู้สึกอัดอั้นตันใจเหมือนมีก้อนอะไรจุกอยู่ที่อก
เขาเข้าใจความรักที่พ่อมีต่อลูก แต่เขาไม่เข้าใจ... การเอาคนเป็นๆ มาเป็นอาหารเนี่ยนะ? มันใช่สิ่งที่คนเขาทำกันเหรอ?
เขาลองถามใจตัวเอง ถ้าญาติพี่น้องของเขากลายเป็นซอมบี้ เขาจะทำเรื่องแบบนี้ไหม?
ความรักของพ่อแบบนี้... มันหนักหนาเกินไป และวิปริตเกินทน
ท่ามกลางความรู้สึกซับซ้อน เซียหลิวไห่รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า โลกยุคนี้มันโหดร้ายกับมนุษย์เหลือเกิน บีบคั้นจนคนเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้
ไอ้วันสิ้นโลกเฮงซวยเอ๊ย!
เซียหลิวไห่พึมพำสาปแช่งเบาๆ
สิ้นคำพูด เขาก็ตวัดดาบในมือ ฟันลงไปเต็มแรง!
ฉัวะ!
ร่างของชายคนป่าทรุดฮวบลงกับพื้น!
เลือดแดงฉานนองเต็มพื้น
แม้ในวาระสุดท้าย ดวงตาของชายคนป่ายังคงจับจ้องไปที่ซอมบี้เด็ก พยายามขยับปากพูด
"อะ... อย่าทำร้ายเธอ... นะ..."
พูดยังไม่ทันจบประโยค ลมหายใจก็ขาดห้วง สิ้นใจไปทั้งอย่างนั้น
ดวงตาที่ยังเบิกค้าง เต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ ความรู้สึกผิด และความโล่งใจจางๆ
ในที่สุด... เขาก็ไม่ต้องฆ่าคนอีกแล้ว
เซียหลิวไห่มองดูศพชายตรงหน้า ในใจไม่ได้รู้สึกยินดีปรีดาที่แก้แค้นได้สำเร็จ ไม่มีความรู้สึกโล่งใจเลยสักนิด
กลับกัน เขารู้สึกเหมือนมีหินก้อนมหึมาทับอยู่กลางอก หายใจไม่ออก
"พี่ไห่... แล้วซอมบี้เด็กนี่ล่ะ เอาไง?"
ลูกน้องถามขึ้น
เซียหลิวไห่มองศพชายคนป่าเป็นครั้งสุดท้าย แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่
"ฆ่าทิ้งซะ"
ฉับ!
ดาบยาวตวัดผ่านลำคอ ตัดศีรษะซอมบี้เด็กจนขาดกระเด็น
ร่างเล็กๆ ของซอมบี้ล้มตึงลงกับพื้น
เซียหลิวไห่มองไปที่ศพของชายคนป่า ที่สายตายังคงจ้องมองไปทางลูกสาวของเขา
ความรู้สึกในใจเหมือนภูเขาไฟที่กำลังจะระเบิด
อัดอั้น... แต่ไม่มีทางระบายออก