ตอนที่ 76 วิธีตายมีตั้งร้อยแปด, ตอนที่ 77 เอกลักษณ์แบบ ‘ไท่หลานเต๋อ’

“ปลุกมันขึ้นมา” เจียงเฉิง มอง จางอวี่ ที่สลบไสลด้วยสายตาเย็นชา

“ครับ” หวังเซิ่ง พยักหน้า แล้วส่งสัญญาณให้ลูกน้องทางสายตา

หลี่ หมิ่นหาง เข้าใจความหมาย เขาเดินไปหยิบถังน้ำเย็นที่เตรียมไว้ แล้วสาดโครมใส่ร่างของ จางอวี่ เต็มแรง

“แค่กๆ!”

จางอวี่ สะดุ้งเฮือกตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ ร่างกายสั่นเทาจากความหนาวเหน็บ เขาสะบัดผมที่เปียกโชก แล้วพยายามลืมตาที่หนักอึ้งขึ้นมาอย่างยากลำบาก

สติของเขายังกลับมาไม่ครบถ้วนดี

ท่ามกลางอาการปวดหัวแทบระเบิด เขาพบว่าตัวเองถูกมัดมือมัดเท้าติดกับเก้าอี้

และเมื่อเห็น หลี่ หมิ่นหาง ยืนค้ำหัวอยู่ จางอวี่ ก็เกิดความเข้าใจผิดครั้งใหญ่

ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น ร้องบอก หลี่ หมิ่นหาง ด้วยความกระเหี้ยนกระหือรือ: “ที่แท้เธอก็ชอบเล่นแนวนี้ (BDSM) เหรอเนี่ย? จริงๆ แล้วฉันก็ชอบนะ ตื่นเต้นชะมัดเลย... มาสิ! ฟาดฉันเลย!”

หลี่ หมิ่นหาง ใช้นิ้วกลางดันแว่นกรอบทองขึ้นเล็กน้อย

เขาข่มความรู้สึกคลื่นไส้อยากจะอ้วกเอาไว้ แล้วฉีกยิ้มสุภาพตามมารยาทธุรกิจ ตอบกลับไปว่า: “ขอโทษนะ ผมชื่อหลี่ หมิ่นหาง อายุ 25 ปี ส่วนสูง 180 ซม. ...รสนิยม ชอบผู้หญิง ครับ”

“หมายความว่าไง?”

คำตอบนั้นเหมือนน้ำเย็นอีกถังที่ราดรดลงมา จางอวี่ เริ่มตระหนักได้ถึงความผิดปกติ เขารีบกวาดตามองไปรอบๆ

สภาพแวดล้อมที่แปลกตาทำให้เขาสร่างเมาและตื่นเต็มตาในทันที

จำได้ว่าเมื่อกี้เพิ่งลงเครื่องแล้วตาม หลี่ หมิ่นหาง ไปที่โรงแรมไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมมาโผล่ที่นี่?

“นี่มัน... พวกแกเป็นใคร?”

หลังจากกวาดตามองคนแปลกหน้าในห้อง สายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่ เจียงเฉิง

ทันทีที่เห็น เจียงเฉิง หัวใจของ จางอวี่ ก็กระตุกวูบด้วยความหวาดกลัว ปากคอสั่นระริก: “เป็นมึง... มึงต้องการอะไร? มึงจับกูมาเรียกค่าไถ่เหรอ?!”

เจียงเฉิง เดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้า จางอวี่ ก้มมองลงมาด้วยสายตาที่ว่างเปล่าราวกับกำลังมองศพ

แรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัว เจียงเฉิง ทำให้ จางอวี่ หายใจไม่ทั่วท้อง

หัวใจเต้นรัวเร็วด้วยความกลัวตาย

เขารู้แล้วว่าสถานการณ์ตอนนี้มันเลวร้ายแค่ไหน

“มึง... จะทำอะไร? กูเตือนไว้ก่อนนะ ฆ่าคนมันผิดกฎหมายนะเว้ย! มึงอย่าทำบ้าๆ นะ! กูขอร้อง... ใจเย็นๆ ก่อน”

เจียงเฉิง ยิ้มเหี้ยมเกรียม: “ผมบอกแล้วไง... ว่าครั้งหน้าที่เจอกัน ผมจะทำให้คุณหุบปากไปตลอดกาล”

พูดจบ เจียงเฉิง ก็หันไปถาม หวังเซิ่ง: “จะจัดการยังไง?”

“นายน้อยครับ วิธีตายมีตั้งร้อยแปดพันเก้า ใน ‘ไท่หลานเต๋อ’ มีคนตายเพราะเสพเกินขนาดวันละตั้งเท่าไหร่ จะจมน้ำ รถชน หรือตกตึกตาย ก็เป็นเรื่องปกติที่เกิดขึ้นได้ทุกวัน จัดการง่ายมากครับ”

เจียงเฉิง พยักหน้าอย่างพึงพอใจ: “เก็บซะ”

“ครับ… จะดำเนินการเดี๋ยวนี้” หวังเซิ่ง รับคำสั่งเสียงเรียบ

จางอวี่ ได้ยินบทสนทนาที่ตัดสินชะตาชีวิตตัวเอง หน้าก็ซีดเผือดไร้สีเลือด

เขาร้องขอชีวิตอย่างน่าสมเพช: “อย่าทำแบบนี้! คุณชายเจียง! ผมผิดไปแล้ว! ปล่อยผมไปเถอะ ผมสัญญาว่าจะไม่ไปยุ่งกับ อวี๋ เซียวเซียว อีกแล้ว! ปล่อยผมไปเถอะนะ กราบล่ะ.... อุ๊บ!!”

จางอวี่ ยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกเศษผ้าเน่าๆ ยัดใส่ปากจนเสียงหายไป

เจียงเฉิง ไม่มีความสนใจที่จะใคร่อยู่ดูขั้นตอนหลังจากนี้อีก

……………………………

หลังจากออกจากสถานที่แห่งนั้น เจียงเฉิง ก็พา หวังเซิ่งและชิงจง มุ่งหน้าไปยังบริษัทเฮิงเฉิง

หุ้นส่วนที่ระบบมอบให้เป็นรางวัลเมื่อคราวก่อน เขายังไม่ได้มาเซ็นเอกสารรับมอบอย่างเป็นทางการ วันนี้ถือโอกาสมาจัดการให้เรียบร้อย

เนื่องจากมีการนัดหมายล่วงหน้า หวังเซิ่ง จึงขับรถตรงไปจอดที่หน้าตึกบริษัท

ที่หน้าประตู มีบอดี้การ์ดชุดดำยืนเรียงแถวรออยู่ พร้อมกับชายวัยกลางคนสวมเสื้อเชิ้ตลายดอกถือซิการ์ในมือ ยืนรอต้อนรับ

รถ Rolls-Royce จอดสนิท หวังเซิ่ง ลงมาเปิดประตูรถให้ เจียงเฉิง

ทันทีที่ เจียงเฉิง ก้าวเท้าลงจากรถ ชายวัยกลางคนคนนั้นก็รีบเดินเข้ามาสวมกอด เจียงเฉิง อย่างเป็นกันเอง

เขาพูดด้วยภาษาจีนที่กระท่อนกระแท่นและเพี้ยนจัด: “หนีห่าว... น้องชายเจียงเฉิง... ในที่สุดก็ได้เจอกันสักที”

ชายคนนี้คือ มาริโอ้ (马里奥, Mario) ผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของบริษัทเฮิงเฉิง

ทันทีที่เขาพูดจบ ระบบฝันเป็นจริงก็ส่งเสียงแจ้งเตือน

[ติ๊ง! ตรวจพบอุปสรรคในการสื่อสารด้านภาษา ระบบขอมอบรางวัล: ความเชี่ยวชาญภาษาไท่หลานเต๋อ]

เจียงเฉิง อึ้งไปนิดหนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา... ระบบนี่มันสุดยอดจริงๆ

เจียงเฉิง พยักหน้า จับมือกับมาริโอ้ แล้วตอบกลับด้วยภาษาไท่หลานเต๋อที่ชัดถ้อยชัดคำราวกับเจ้าของภาษา: “สวัสดีครับพี่มาริโอ้ ยินดีที่ได้พบครับ”

พอ มาริโอ้ ได้ยิน เจียงเฉิง พูดภาษาเขาปร๋อขนาดนี้ ก็ทำหน้าตกใจตาโต

“ไม่นึกเลยว่าน้องเจียงจะพูดภาษาทางเราได้ชัดขนาดนี้!”

“แค่พอได้นิดหน่อยครับ”

“มาๆ... เดี๋ยวพี่พาเดินชมบริษัทก่อน แล้วเดี๋ยวค่อยไปเลี้ยงต้อนรับกันให้เต็มคราบ”

“ขอบคุณครับพี่มาริโอ้”

“ไม่ต้องเกรงใจ เรามันพี่น้องกันอยู่แล้ว”

ระหว่างที่คุยกัน เจียงเฉิง ก็แอบเปิดระบบสแกนบุคคลใส่ราชามาเฟียท้องถิ่นคนนี้

[ชื่อ: มาริโอ้]

[อายุ: 35 ปี]

[ส่วนสูง: 178 ซม.]

[น้ำหนัก: 85 กก.]

[ค่าความเป็นมิตร: 110 (เพื่อนตาย/สหายร่วมเป็นร่วมตาย)]

เห็นค่าความเป็นมิตรระดับนี้ เจียงเฉิง ก็วางใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์

…………………………………

ตอนที่ 77 เอกลักษณ์แบบ ‘ไท่หลานเต๋อ’

หลังจากเซ็นเอกสารโอนหุ้น 20% ที่เป็นส่วนของเขาเสร็จเรียบร้อย มาริโอ้ ก็พา เจียงเฉิง ไปยังไพรเวทคลับระดับไฮเอนด์แห่งหนึ่งที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัวและลึกลับ

“ไปกันเถอะน้องเจียง พี่จัดการทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว คืนนี้รับรองว่าน้องจะได้พักผ่อนแบบสบายตัวสุดๆ คลับนี้พี่มาประจำ นอกจากอาหารจะอร่อยเหาะแล้ว ยังมีบริการนวดโดยสาวสวยหลากหลายสไตล์... ที่สำคัญ อยากได้แบบไหน ชายหรือหญิง มีให้เลือกหมด”

เจียงเฉิง ได้ยินแบบนั้นก็รีบโบกมือปฏิเสธทีเล่นทีจริง: “พี่มาริโอ้เกรงใจเกินไปแล้ว กินข้าวปกติก็พอ ผมยังเป็นแค่เด็กใสซื่ออยู่นะครับ”

ไอ้พวก ‘ของขึ้นชื่อ’ แบบ ‘ไท่หลานเต๋อ’ พวกนั้น เจียงเฉิง คงรับมือไม่ไหว

มาริโอ้ ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ตบไหล่ เจียงเฉิง ปุๆ: “วางใจเถอะ เดี๋ยวเห็นแล้วน้องจะชอบแน่นอน”

“พี่พูดซะผมเริ่มคาดหวังแล้วเนี่ย”

มาริโอ้ จัดเลี้ยง เจียงเฉิง ด้วยอาหาร ‘ไท่หลานเต๋อ’ รสชาติต้นตำรับเต็มโต๊ะ

แม้รสชาติจะอร่อยถูกปาก แต่ เจียงเฉิง ก็ยังรู้สึกว่าอาหารจีนถูกจริตเขามากกว่าอยู่ดี

หลังจากอิ่มหนำสำราญ ทั้งสองคนก็ย้ายไปที่ห้องสปาเพื่อรับบริการนวดผ่อนคลายโดยสาวสวยตามสไตล์ท้องถิ่น

เมื่อนวดไปได้สักพัก มาริโอ้ ก็หันไปสั่งลูกน้องคนสนิท: “พาพวกเธอเข้ามาได้”

ไม่นานนัก หญิงสาวหลายคนก็เดินเรียงแถวเข้ามาในห้อง

ทุกคนเปลือยขาเรียวยาว สวมเพียงชุดคลุมอาบน้ำสีแดงสด

เจียงเฉิงกวาดสายตามอง... หญิงสาวทั้ง 6 คน ล้วนมีรูปร่างหน้าตาที่โดดเด่นระดับพรีเมียม

“น้องเจียง... นี่เป็นของขวัญพิเศษที่พี่คัดมาให้โดยเฉพาะ เป็นไง? มีคนไหนถูกใจไหม? จะเลือกสักสองสามคนก็ได้นะ พวกเธอ ‘สะอาด’ และ ‘สดใหม่ (ซิง)’ ทุกคน” มาริโอ้ พูดพลางส่งสายตาคาดหวังมาที่ เจียงเฉิง

เจียงเฉิง เลิกคิ้วเล็กน้อย: “พี่มาริโอ้... นี่เป็นบริการปกติของที่นี่เหรอครับ?”

มาริโอ้ ส่ายหน้า: “คนทั่วไปไม่มีทางหาเกรดนี้ได้หรอก และลูกค้าธรรมดาก็ไม่มีปัญญาจ่ายด้วย นี่พี่คัดมาแบบ ‘หนึ่งในหมื่น’ เพื่อต้อนรับน้องชายโดยเฉพาะ สวย สะอาด และที่สำคัญ... พวกเธอสมัครใจทุกคน น้องเลือกได้ตามสบายเลย”

เจียงเฉิง มองดูสาวน้อยแรกรุ่นที่ดูสดใสราวกับหยดน้ำ ดวงตาของเขาไปสะดุดหยุดอยู่ที่หญิงสาวคนหนึ่งที่มีผมหน้าม้าสีดำขลับ

เด็กคนนี้... ตรงสเปกเขาพอดีเป๊ะ

เจียงเฉิง เปิดระบบสแกนบุคคลใส่กลุ่มสาวๆ ทันที

และผลลัพธ์ที่ได้ก็ไม่พลิกโผ คนที่มีคะแนนความสวยสูงสุด ก็คือคนที่เขาเล็งไว้นั่นเอง

[ชื่อ: เจียงม่าน]

[อายุ: 19 ปี]

[ส่วนสูง: 165 ซม.]

[หน้าตา: 96]

[รูปร่าง: 93]

[ค่าความเป็นส่วนตัว: 0]

[ค่าความเป็นมิตร: 30 (สถานะ: คนผ่านทาง)]

ค่าความเป็นส่วนตัวของทุกคนล้วนเป็น 0 (ซิง)

เจียงเฉิง แปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไร

เขาชี้ไปที่ เจียงม่าน: “คนนั้นครับ”

เจียงม่าน เห็นว่าตัวเองถูกเลือก ก็เงยหน้ามอง เจียงเฉิง ด้วยแววตาหวาดหวั่นระคนขลาดกลัว

แต่พอเห็นว่า เจียงเฉิง มีใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตร เธอก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เจียงเฉิง มองดวงตาที่ใสซื่อบริสุทธิ์ราวกับลูกกวางหลงทางในป่าใหญ่คู่นั้น หัวใจก็เผลอเต้นแรงขึ้นมา

บ้าจริง... รู้สึกเหมือนตกหลุมรัก (อีกแล้ว)

“น้องเจียงตาถึงจริงๆ เจียงม่านสวยมาก”

“ฮ่าๆ ขอบคุณครับพี่มาริโอ้ เดี๋ยวผมจะไป ‘แลกเปลี่ยนวัฒนธรรม’ กับน้องเขาอย่างดีเลย”

สาว ‘ไท่หลานเต๋อ’ ส่วนใหญ่มักจะมีผิวสีน้ำผึ้ง แต่ เจียงม่าน กลับมีผิวขาวอมชมพูดูมีน้ำมีนวลคล้ายสาวจีน เมื่อยืนเทียบกับคนอื่น เธอจึงดูขาวผ่องโดดเด่นออกมา

“ฮ่าๆๆๆ น้องชาย... ภาษาน้องคล่องปร๋อขนาดนี้ คุยกันรู้เรื่องแน่นอน อีกอย่าง... ตกกลางคืนพวกเธอก็คงไม่ได้พูดอะไรนอกจาก ‘ร้องคราง’ หรอกมั้ง”

“พี่นี่รู้ทันจริงๆ สมกับเป็น ‘สิงห์สนาม’ ตัวพ่อ”

“เอาล่ะๆ งั้นพี่ขอตัวไปเลือกสักสองคนไปผ่อนคลายบ้าง ห้องพักพี่เปิดไว้ให้แล้ว น้องจะอยู่นานแค่ไหนก็ได้ ลงบัญชีพี่ได้เลย”

“เออ… แบบนี้ก็เกรงใจแย่”

“เรามันพี่น้องกันอย่าพูดคำว่าเกรงใจ มันดูห่างเหิน”

“งั้นผมขอบคุณพี่ด้วยความจริงใจเลยครับ”

เห็น เจียงเฉิง ไม่ปฏิเสธ มาริโอ้ ก็ยิ้มร่า โอบไหล่เขาอย่างพอใจ: “ต้องอย่างนั้นสิ ไปกันเถอะ”

ไม่นาน เจียงเฉิงและเจียงม่าน ก็ขึ้นมาถึงห้องสวีทบนชั้น 5

เจียงม่าน ก้มหน้ามองชุดคลุมอาบน้ำของตัวเอง ยืนบิดมือไปมาด้วยความประหม่าและทำตัวไม่ถูกต่อหน้า เจียงเฉิง

เห็นท่าทางตื่นกลัวเหมือนกระต่ายตื่นตูมของเธอ เจียงเฉิง ก็ตบลงที่ว่างข้างตัวบนโซฟา: “นั่งสิ”

“ค่ะ…” เจียงม่าน นั่งลงข้างๆ เจียงเฉิง อย่างว่าง่าย

เจียงเฉิง ไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาช้อนตัว เจียงม่าน ขึ้นจากโซฟาในท่าอุ้มเจ้าหญิง แล้วเดินตรงดิ่งเข้าไปในห้องนอนทันที

หนึ่งชั่วโมงต่อมา... เจียงเฉิง ลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง รินน้ำอุ่นใส่แก้วแล้วดื่มอึกใหญ่ลงคอ

เขาเห็น เจียงม่าน ลอบกลืนน้ำลายมองแก้วน้ำในมือเขา เจียงเฉิง จึงรินน้ำอีกแก้วส่งให้เธอ

“ขอบคุณค่ะ” เจียงม่าน รับแก้วน้ำไปดื่มจนหมดอย่างรวดเร็ว

เจียงเฉิง รับแก้วเปล่าจากมือเธอไปวางไว้ที่เดิม

จากนั้นก็หันกลับมา... กดร่างของ เจียงม่าน ลงกับเตียงอีกครั้ง