ตอนที่ 99 วาทะกรรมคนเจ้าชู้, ตอนที่ 100 แกะกล่อง

ตอนที่ 99 วาทะกรรมคนเจ้าชู้

หลังจากส่ง โจวอิ่ง ขึ้นรถแท็กซี่ไปแล้ว เจียงเฉิง ก็ขับ Ferrari ออกจากลานจอดรถสนามบินมุ่งหน้ากลับโรงแรมอมันหยางหยุนทันที

เขาส่งข้อความบอก หวัง อวี่เยียน ไว้ล่วงหน้าตั้งแต่ตอนอยู่บนรถแล้ว

ไม่นาน เจียงเฉิง ก็มาถึงคอร์ตยาร์ดวิลล่าส่วนตัว หวัง อวี่เยียน ผู้แสนรู้ใจได้เตรียมอาหารค่ำและผสมน้ำอุ่นในอ่างอาบน้ำไว้รอท่าเรียบร้อยแล้ว

“คุณเจียงคะ อาหารค่ำและน้ำอุ่นเตรียมพร้อมแล้วค่ะ ไม่ทราบว่าจะรับประทานอาหารก่อน หรือจะชำระร่างกายก่อนดีคะ?”

ไม่เจอกันหลายวัน หวัง อวี่เยียน ดูเกร็งๆ และรักษาระยะห่างเหมือนทำตามหน้าที่เป๊ะๆ

เจียงเฉิง ไม่ได้ตอบคำถาม แต่พยักหน้าแล้วสั่งว่า: “วันนี้เหนื่อยมาก... ผู้จัดการหวังช่วยเข้ามา ‘ถูหลัง’ ให้ผมหน่อยได้ไหม?”

หวัง อวี่เยียน สบตาคู่คมกริบที่จ้องมองเธออย่างมีความหมายลึกซึ้ง... ความหมายที่รู้กันแค่สองคน

หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นด้วยความคาดหวังอย่างห้ามไม่อยู่

คราวก่อน เจียงเฉิง รีบร้อนกลับไปหรงเฉิง (เฉิงตู) ทิ้งไว้แค่เงินโอน 100,000 หยวน โดยไม่มีคำร่ำลาอื่นใด

หลังจากนั้นเขาก็ไม่เคยทักหาเธอก่อนเลย มีแต่เธอที่เป็นฝ่ายส่งข้อความไปถามไถ่ฝ่ายเดียว

ปฏิกิริยาที่เย็นชาของ เจียงเฉิง ทำให้ หวัง อวี่เยียน รู้สึกไม่มั่นคงในใจมาตลอด

แต่พอได้ยินคำเชิญชวนในวันนี้ ไฟแห่งความหวังในใจเธอก็ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง

ถึงเธอจะรู้เต็มอกว่า เจียงเฉิง ไม่ใช่ผู้ชายรักเดียวใจเดียว และอาจจะเรียกได้ว่าเป็น ‘คนเจ้าชู้’ ตัวพ่อ แต่เธอก็ยังเต็มใจที่จะดำดิ่งลงไปในหลุมพรางนี้

ต่อให้เป็นแค่ความโปรดปรานเพียงชั่วคราว... เธอก็ยินดีรับมันไว้ด้วยความเต็มใจ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา...

หวัง อวี่เยียน เดินขาสั่นพับๆ ออกมาจากห้องน้ำ โดยมีเพียงผ้าขนหนูสีขาวผืนใหญ่พันรอบตัว เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนที่ดูอ่อนแรงอย่างเห็นได้ชัด...

ขณะที่เธอกำลังจะเดินออกจากห้องนอนไปหาชุดใส่ เจียงเฉิง ที่สวมชุดคลุมอาบน้ำเรียบร้อยแล้ว ก็เดินออกมาดึงตัวเธอกลับไป

“ผู้จัดการหวัง... จะรีบไปไหน? คืนนี้ยังอีกยาวไกลนะ... เสื้อผ้าน่ะ ค่อยใส่พรุ่งนี้ก็ได้”

“คุณเจียงคะ... ทานข้าวก่อนดีไหมคะ? นั่งเครื่องบินมาตั้งนาน ไม่เหนื่อยเหรอคะ?” หวัง อวี่เยียน ส่งสายตาเว้าวอนขอความเมตตา

“เหนื่อย? ...ลีลาของผมเมื่อกี้ ดูเหมือนคนเหนื่อยเหรอครับ?”

ตอนอยู่บนเครื่องบิน เจียงเฉิง โดน โจวอิ่ง ปลุกเร้าอารมณ์จนค้างเติ่งมาตลอดทาง ตอนนี้ไฟราคะที่อัดอั้นอยู่จึงต้องการที่ระบาย

“ดิฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นค่ะ…” หวัง อวี่เยียน เห็นสัญญาณอันตรายในแววตาของ เจียงเฉิง

เธอรู้สึกว่าตัวเองพูดผิดไป และกลัวว่าจะโดนเขาลงโทษ

มือไม้ของเธอจึงเผลอยกขึ้นไปกุมก้นตัวเองที่เต็มไปด้วยรอยฝ่ามือแดงเถือกโดยอัตโนมัติ

“คุณเจียง... ดิฉันผิดไปแล้ว เรา…”

หวัง อวี่เยียน ยังพูดไม่ทันจบประโยค ริมฝีปากของเธอก็ถูก เจียงเฉิง ปิดผนึกเสียจนสนิท

………………………………

เช้าวันรุ่งขึ้น... หรือจะเรียกว่าบ่ายดี

เป็นครั้งแรกในชีวิตการทำงานที่ หวัง อวี่เยียน ตื่นสายโด่ง

พอมองนาฬิกาเห็นว่าเป็นเวลาบ่ายโมงกว่าแล้ว เธอก็สะดุ้งสุดตัว รีบลุกขึ้นคว้าชุดยูนิฟอร์มมาใส่อย่างร้อนรน

หายหัวไปนานขนาดนี้ จะไปอธิบายกับพนักงานคนอื่นยังไงดีเนี่ย!

เจียงเฉิง เห็นท่าทางลุกลี้ลุกลนเหมือนวัวหายล้อมคอกของเธอ ก็หัวเราะขำ ดึงแขนเธอกลับลงมานอนกอดบนเตียง: “จะตื่นตูมไปทำไม? ลูกค้าของคุณก็นอนหัวโด่อยู่นี่ไง... นอนต่ออีกหน่อยเถอะ”

“ไม่ได้แล้วค่ะ ดิฉันต้องรีบไปเตรียมอาหารกลางวันให้คุณ” หวัง อวี่เยียน รีบเอามือยันอก เจียงเฉิง ไว้

เขากลับไม่ยอมให้เธอสมหวัง รวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือหัวก่อนจะดันอีกฝ่ายให้ทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม

“ข้าวน่ะกินทีหลังก็ได้... อยู่กิน ‘อย่างอื่น’ กับผมก่อนสิ”

พูดจบเขาก็ซุกไซ้ใบหน้าลงไปโดยไม่สนใจการขัดขืน

หวัง อวี่เยียน กัดริมฝีปากแน่น กระซิบเสียงเบา: “เดี๋ยวคนอื่นมาเห็นเข้า…”

“เห็นแล้วไง? คุณเป็นผู้หญิงของผม นอนด้วยกันมันผิดตรงไหน?”

คำว่า ‘ผู้หญิงของผม’ ทำเอาหัวใจของ หวัง อวี่เยียน เต้นระรัวขึ้นทันที

เธอตัดสินใจถามออกไปตรงๆ ด้วยสีหน้าจริงจัง: “เจียงเฉิงคะ... สรุปแล้วสถานะระหว่างเราสองคนคืออะไรกันแน่คะ?”

เจียงเฉิง หยุดการกระทำ เงยหน้าขึ้นมองเธอเงียบๆ ครู่หนึ่ง

เมื่อเห็น เจียงเฉิง ไม่ตอบ หวัง อวี่เยียน ก็เริ่มใจเสีย: “ดิฉัน... ถือว่าเป็นแฟนคุณได้ไหมคะ?”

เจียงเฉิง พยักหน้า: “ถ้าคุณอยากเป็นแฟนผม... คุณก็เป็นแฟนผม”

“นี่มัน... หมายความว่ายังไงคะ? แค่ฉันอยากเป็นก็เป็นได้เลยเหรอ?”

“ตราบใดที่คุณยังอยากอยู่ข้างกายผม คุณก็คือแฟนผม... แต่ถ้าวันไหนคุณไม่อยากอยู่แล้ว... ก็ไม่ใช่ เข้าใจไหม?”

ตรรกะของคนเจ้าชู้ประโยคนี้เล่นเอา หวัง อวี่เยียน ไปไม่เป็น

แต่เธอก็รู้อยู่แล้วว่า เจียงเฉิง เป็นผู้ชายประเภทไหน

สิ่งที่เธอแคร์ไม่ใช่สถานะทางสังคม แต่เธอแค่อยากรู้ว่าในใจของเขา มีพื้นที่เล็กๆ ให้เธอบ้างไหม

“แล้วในใจลึกๆ ของคุณ... มีความชอบในตัวฉันบ้างไหมคะ?” เธอถามด้วยความหวังอันริบหรี่

“มีแน่นอนสิครับ... ถ้าไม่ชอบ ผมจะนอนกอดคุณแบบนี้เหรอ?”

เมื่อได้รับคำยืนยัน แม้มันจะฟังดูเจ้าชู้ แต่ความน้อยเนื้อต่ำใจในอกของ หวัง อวี่เยียน ก็มลายหายไป

“ดิฉันรู้ค่ะว่าคุณมีผู้หญิงเยอะ... แต่ดิฉันขอแค่เรื่องเดียว... เวลาที่คุณเรียกหาดิฉัน ช่วยอย่าพาผู้หญิงคนอื่นมาด้วยได้ไหมคะ? ดิฉันไม่อยากปรนนิบัติคุณต่อหน้าคนอื่น... มันเจ็บปวดเกินไป” หวัง อวี่เยียน กำเสื้อคลุมแน่น แล้วเอ่ยขออย่างจริงจัง

เจียงเฉิง ดึงเธอกระชับอ้อมกอด จูบหน้าผากเธอเบาๆ: “ได้ ผมรับปาก”

เขานึกว่าเธอจะขอรถ ขอคอนโด หรือของแบรนด์เนม... ที่แท้ก็เรื่องแค่นี้เอง

เรื่องนี้เขารับปากได้แน่นอน…

ถึง เจียงเฉิง จะเจ้าชู้และมีความรักเผื่อแผ่ให้ทุกคน แต่เขาก็ไม่ได้ใจร้ายไส้ระกำขนาดที่จะพาผู้หญิงมาหยามกันเองให้ช้ำใจเล่นหรอกนะ

…………………………….

ตอนที่ 100 แกะกล่อง

หลังจากทานอาหารกลางวันเสร็จ พนักงานโรงแรมก็รีบมาแจ้ง หวัง อวี่เยียน ว่ารถ Porsche ของ เจียงเฉิง ถูกส่งมาถึงหน้าประตูใหญ่ของโรงแรมอมันหยางหยุนแล้ว

เจียงเฉิง เองก็คาดไม่ถึงว่าจะมาถึงเร็วขนาดนี้

เมื่อวานตอนที่เขาขับรถไปที่ศูนย์ Mercedes-Benz ในหรงเฉิง พอผู้จัดการฝ่ายขายเห็นว่าเป็น Porsche 918 ก็อึ้งไปพักใหญ่ ก่อนจะรีบเสนอหน้าเข้ามาการันตีด้วยความมั่นใจว่าจะจัดการเรื่องขนส่งให้เนียนกริบ

เพราะทาง Benz มีพาร์ตเนอร์เป็นบริษัทขนส่งรถยนต์มืออาชีพอยู่แล้ว ขอแค่เงินถึง... จะให้ขน Porsche 918 ข้ามเมืองก็ไม่ใช่ปัญหา

เจียงเฉิง จ่ายค่าขนส่งก้อนโตแล้วก็บินมาเซี่ยงไฮ้เลย โดยไม่ได้สนใจรายละเอียดต่อ

ไม่นึกเลยว่าวันนี้ของจะมาถึงแล้ว ไวเกินคาดจริงๆ

เมื่อ เจียงเฉิง และหวัง อวี่เยียน เดินมาถึงหน้าประตูโรงแรม ก็พบว่ามีฝูงชนมุงดูอยู่รอบๆ รถบรรทุกตู้ทึบคันยักษ์ที่จอดขวางทางเข้าอยู่

แน่นอนว่า รปภ. หน้าประตูไม่กล้าปล่อยผ่าน รีบแจ้งผู้จัดการล็อบบี้ทันที

ผู้จัดการล็อบบี้รีบวิ่งหน้าตาตื่นมาดู ตอนแรกกะจะไล่ให้ไปจอดที่อื่น แต่พอรู้ว่าเป็นรถของ เจียงเฉิง เขาก็จำใจต้องปล่อยให้จอดแช่อยู่ตรงนั้น

ถึงจะจอดขวางทางทั้งวัน เขาก็ไม่กล้าบ่นสักคำ เพราะ เจียงเฉิง คือลูกค้าระดับ Super VVIP ของที่นี่

พอเห็น เจียงเฉิง เดินออกมา ผู้จัดการล็อบบี้ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เขารีบเดินเข้าไปโค้งให้อย่างนอบน้อม: “คุณเจียง... มาแล้วเหรอครับ”

เจียงเฉิง ยิ้มและพยักหน้าให้: “ผู้จัดการจ้าว... สร้างความลำบากให้พวกคุณรึเปล่า? เดี๋ยวผมจะเร่งให้พวกเขารีบขนลงเดี๋ยวนี้แหละ”

ผู้จัดการจ้าว รีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน

“คุณเจียงพูดอะไรอย่างนั้นครับ นี่เป็นรถของคุณเจียง จะช้าจะเร็วต้องเน้นความปลอดภัยไว้ก่อน ให้พวกเขาค่อยๆ ทำเถอะครับ เดี๋ยวผมช่วยดูให้อีกแรง”

คนขับรถบรรทุกเห็นท่าทีของผู้จัดการที่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ก็ได้แต่กลอกตามองบนในใจ

ตอนพวกกูมาถึงมึงทำหน้ายังกับตูด...

พอเจ้าของรถมา มึงรีบกระดิกหางดิ๊กๆ เชียวนะ... สังคมสมัยนี้มันอยู่ยากจริงๆ

“สวัสดีครับ รถมาส่งถึงที่แล้วครับ รบกวนขอตรวจบัตรประชาชนเพื่อยืนยันตัวตนหน่อยครับ ถ้าตรวจสอบเรียบร้อยแล้ว รบกวนเซ็นรับของด้วยนะครับ” เจ้าหน้าที่ขนส่งเดินเข้ามาอธิบายกับ เจียงเฉิง

ในใจของเขาก็โล่งอกเหมือนยกภูเขาออกจากอก คนอื่นไม่รู้ว่าข้างในตู้คืออะไร แต่เขารู้ดีที่สุด

ถึงเขาจะเป็นสิงห์รถบรรทุกที่ขับมาเป็นสิบปี ขนรถหรูมานับไม่ถ้วน ตั้งแต่หลักแสนยันหลักล้าน

แต่รอบนี้เขาขับเกร็งยิ่งกว่าครั้งไหนๆ

ตลอดทางจากหรงเฉิงมาเซี่ยงไฮ้ คนขับสองคนผลัดกันขับ โดยรักษาความเร็วไม่ให้เกิน 80 กม./ชม. ตลอดเส้นทาง (กลัวรถข้างในกระเทือน)

เจียงเฉิง ยื่นบัตรประชาชนให้

เจ้าหน้าที่ใช้เครื่องสแกนตรวจสอบความถูกต้องอย่างรวดเร็ว แล้วส่งบัตรคืนให้กับ เจียงเฉิง

“ขอบคุณครับ... เดี๋ยวจะดำเนินการ ‘แกะกล่อง’ ให้เดี๋ยวนี้เลยครับ”

พูดจบ คนขับรถก็ตะโกนสั่งงาน คนงานรีบปลดล็อกประตูตู้คอนเทนเนอร์ด้านหลัง

คนงานหลายคนปีนขึ้นไปบนรถ เสียง กุกกัก โครมคราม ดังลอดออกมาเป็นระยะ

มองจากภายนอกจะเห็นว่าพวกเขากำลังเร่งประกอบทางลาดสำหรับลำเลียงของลงมา

ภายในตู้คอนเทนเนอร์มีรถโฟล์คลิฟต์จอดอยู่คันหนึ่ง

และที่หน้ารถโฟล์คลิฟต์... มีกล่องขนาดใหญ่ที่ดูแข็งแรงทนทานวางอยู่

รอบๆ กล่องนั้นบุด้วยวัสดุกันกระแทกหนาแน่นหลายชั้น

“ระวังกันหน่อย! เอ้า... ค่อยๆ ยกมันลงมา! อย่ารีบนะเว้ย! ช้าๆ ได้พร้าเล่มงาม!” คนขับรถตะโกนกำกับดูแลอย่างใกล้ชิด

“หลบหน่อยครับ! จะถอยลงไปแล้ว!” คนขับรถโฟล์คลิฟต์สตาร์ตเครื่องแล้วค่อยๆ ถอยลงมาตามทางลาด

หลังจากวางกล่องยักษ์ลงบนพื้นได้อย่างนิ่มนวล ทีมงานก็หยิบเครื่องมือมาเริ่มขั้นตอน ‘แกะกล่อง’

พวกเขาค่อยๆ เลาะวัสดุกันกระแทกและเปลือกหุ้มออกทีละชั้นๆ ราวกับกำลังปอกเปลือกหน่อไม้

ใช้เวลาแกะอยู่กว่า 10 นาที... ในที่สุดโฉมหน้าของอสูรร้ายที่ซ่อนอยู่ข้างในก็เผยออกมา

Porsche 918 Spyder รูปทรงโฉบเฉี่ยว ล้ำสมัย ปรากฏแก่สายตาของทุกคน

ไฟหน้าทรงสี่เหลี่ยมข้าวหลามตัดอันเป็นเอกลักษณ์ และเส้นสายตัวถังที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยีแห่งอนาคต บวกกับโลโก้ Porsche ที่เด่นเป็นสง่า เรียกเสียงฮือฮาจากฝูงชนที่มุงดูได้ในทันที

“เชี่ย... โคตรหล่อ! เกิดมาเพิ่งเคยเห็นตัวจริง!”

“Porsche 918! ป้ายทะเบียนหรงเฉิงด้วย? เจ้าของต้องรวยขนาดไหนวะเนี่ย”

“ระดับขับ 918 ได้ คำว่า ‘รวย’ ยังน้อยไป... อยากลองนั่งเป็นบุญตูดสักครั้งจังโว้ย”

“……”

สายตาของสาวๆ ในกลุ่มคนดู จ้องมอง เจียงเฉิง ด้วยความร้อนแรงแทบจะกลืนกิน ในขณะที่มองไปทาง หวัง อวี่เยียน ด้วยสายตาอิจฉาริษยา

เจียงเฉิง เดินสำรวจรถรอบหนึ่ง เมื่อเห็นว่าไร้ริ้วรอยสมบูรณ์แบบ ก็พยักหน้าอย่างพอใจ

เขากดปลดล็อกประตู แล้วหย่อนตัวลงไปนั่งในตำแหน่งคนขับ

กดปุ่มสตาร์ตเครื่องยนต์...

บรื๊นนนนนน!!

ไฟหน้าสว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงคำรามของเครื่องยนต์ซูเปอร์คาร์ที่ดังกึกก้อง

เสียงคำรามนั้นทำให้หัวใจของคนรอบข้างเต้นแรงจนแทบหลุดออกมาด้วยความตื่นเต้น

นี่แหละคือมนต์เสน่ห์ของซูเปอร์คาร์... แค่ได้มองและได้ฟัง ก็ทำให้เลือดลมพลุ่งพล่านได้แล้ว