ตอนที่ 195 สมกับที่เป็นเด็กแสบ, ตอนที่ 196 เป่าให้สะอาดสิ

ตอนที่ 195 สมกับที่เป็นเด็กแสบ

ได้ฟังคำสารภาพของ แอนนี่ มุมปากของ เจียงเฉิง ก็กระตุกยิกๆ

สมกับที่เป็น ‘เด็กแสบ’ จริงๆ... โตมาได้อย่างปลอดภัยจนป่านนี้นับว่าปาฏิหาริย์แล้ว

“หนูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณแม่อยู่ห้องไหน แล้วแอบเข้ามาคนเดียวได้ยังไง? พนักงานต้อนรับเขาปล่อยให้เข้ามาเหรอ?” เจียงเฉิง ถามด้วยความสงสัย

แอนนี่ ยืดอกตอบอย่างภูมิใจ: “คุณแม่พาหนูมากินข้าวที่นี่บ่อยค่ะ รปภ. หน้าประตูบางคนก็รู้จักหนู พี่สาวพนักงานต้อนรับก็คุ้นเคยกันดี พี่เขายังชมบ่อยๆ ว่าหนูน่ารัก... เมื่อกี้หนูบอกพวกเขาว่าไม่ต้องห่วง หนูจำทางได้ รู้ว่าคุณแม่อยู่ไหน พวกเขาก็เลยปล่อยเข้ามาค่ะ”

เห็นท่าทางยืดอกภูมิใจของเด็กน้อย เจียงเฉิง ก็มันเขี้ยว ยื่นมือไปบีบจมูกเล็กๆ นั่นเบาๆ: “ทำมาเป็นเก่ง... เชื่อไหมเดี๋ยวพี่ฟ้องแม่เราแน่”

แอนนี่ ย่นจมูกใส่ ดูเหมือนเธอจะชอบใจที่ เจียงเฉิง หยอกล้อด้วยความสนิทสนม

เธอฟังไม่ออกถึงคำตำหนิในน้ำเสียงของเขา แถมยังรีบอวดสรรพคุณต่อ: “ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะพี่เจียงเฉิง บนตัวหนูมี ‘เครื่องติดตามตัว’ อยู่ คุณแม่รู้ตัวเมื่อไหร่เดี๋ยวก็คงรีบโทรมาตามเองแหละค่ะ อีกอย่างหนูก็ไม่ได้วิ่งเพ่นพ่านไปไหน อยู่ที่นี่ปลอดภัยจะตาย”

เจียงเฉิง ส่ายหน้า: “ดูท่าคุณแม่เราจะยังพอมีสมองอยู่บ้างนะ”

โชคดีที่นี่คือเมืองจีน ซึ่งสภาพแวดล้อมค่อนข้างปลอดภัย

ถ้าเป็นต่างประเทศ แล้วเด็กตัวแค่นี้วิ่งไปวิ่งมา ตำรวจคงไม่ปล่อยไว้แน่

แต่ถึงจะปลอดภัยก็ประมาทไม่ได้ ข่าวเด็กติดลิฟต์ ตกน้ำ หรือหลงทางมีให้เห็นถมไป โดยเฉพาะย่านเดอะบันด์ที่ติดแม่น้ำหวงผู่และมีนักท่องเที่ยวพลุกพล่านแบบนี้

พอพูดถึงแม่สีหน้าของ แอนนี่ ก็เปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์ทันที

เธอแอบชำเลืองมอง หวัง ชงชง และเฉินฮ่าว แวบหนึ่ง แล้วดึงแขน เจียงเฉิง ให้ก้มลงมา กระซิบเสียงเบา: “พี่เจียงเฉิง... รีบพาหนูออกไปเถอะค่ะ เราต้องรีบไปช่วยคุณแม่นะ”

“ช่วยคุณแม่? ...ช่วยทำไม? ไหนบอกว่าคุณแม่มาดูตัวไง?”

เจียงเฉิง มองเด็กแสบอย่างรู้ทัน

ดูจากหน้าตาแล้ว ยัยหนูนี่คงแอบหนีออกมาเพื่อจะไปพังงานดูตัวของแม่แน่ๆ

ก็พอเข้าใจได้... เด็กฉลาด (แกมโกง) อย่าง แอนนี่ คงไม่อยากได้พ่อเลี้ยงคนใหม่

“ก็หนูไม่ชอบผู้ชายคนนั้นนี่นา! เขาหล่อสู้พี่ไม่ได้สักนิด!” แอนนี่ พูดด้วยน้ำเสียงขัดใจ

“งั้นก็บอกคุณแม่ให้หาแฟนหล่อๆ สิ... ระดับแม่เรา จะหาผู้ชายแบบไหนก็ได้ทั้งนั้นแหละ”

แอนนี่ กลิ้งลูกตาไปมา แล้วพูดโพล่งออกมา: “ไม่ได้คะ! หนูไม่อยากให้คุณแม่มีแฟน... ยกเว้นว่าแฟนคนนั้นจะเป็นพี่เจียงเฉิง!”

ได้ยินแบบนั้น มุมปากของ เจียงเฉิง ก็ยกขึ้นเป็นรูปเครื่องหมายถูกโดยอัตโนมัติ

โอ้โห... ตาถึงนะเราเนี่ย

พี่มองเราเป็นเด็กแสบ... แต่เรากลับอยากให้พี่ไปเป็นพ่อ(เลี้ยง)ซะงั้น?

“เอางี้ไหม? โทรหาคุณแม่ก่อน ให้คุณแม่รู้ว่าเราอยู่ที่ไหน”

แอนนี่ พยักหน้าหงึกหงักอย่างดีใจ: “เอาค่ะๆ พี่เจียงเฉิงรีบโทรเลย”

เจียงเฉิง บีบแก้มยุ้ยๆ ของเธออย่างหมั่นเขี้ยว แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหา อันซิน

เป็นไปตามคาด ทันทีที่รับสาย น้ำเสียงของ อันซิน เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เมื่อรู้ว่าลูกสาวอยู่กับเขา เธอก็บอกว่าจะรีบมาหาทันที

หลังจากวางสาย ฉินเฟิน และวังเจิ้ง ก็เดินกลับเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มร่าเริง

“เหล่าเจียง! จะบอกให้นะว่า…” ฉินเฟิน พูดไม่ทันจบ ก็สังเกตเห็นสิ่งมีชีวิตตัวน้อยในชุดเจ้าหญิงฟูฟ่องยืนอยู่กลางห้อง

พอเห็น แอนนี่ ทั้ง ฉินเฟินและวังเจิ้ง ก็รีบขยับเข้ามาดูใกล้ๆ: “เฮ้ย... โลลิต้าน้อยที่ไหนเนี่ย? น่ารักจังวุ้ย”

“เหล่าเจียง... ลูกใครวะ? มาๆๆ มาให้พี่ชายกอดหน่อยเร้ว~” ฉินเฟิน อ้าแขนกว้าง เตรียมจะเข้าไปอุ้มเด็กน้อย

ทันทีที่เห็น ฉินเฟิน ยื่นมือมา แอนนี่ ก็ขมวดคิ้ว หดคอหนี แล้วมุดไปหลบหลัง เจียงเฉิง กอดแขนเขาแน่นกว่าเดิม

“ไม่เอา! เมื่อกี้พี่เจียงเฉิงสอนแล้วว่าห้ามให้ผู้ชายกอดซี้ซั้ว!”

พูดจบ แอนนี่ ก็กระตุกแขนเสื้อ เจียงเฉิง แล้วกระซิบฟ้องที่ดังพอให้ทุกคนได้ยิน: “พี่เจียงเฉิงคะ... คุณลุงคนนี้หน้าตาเหมือนผู้ร้ายเลย ดูสิ แขนเขามีรอยสักประหลาดๆ ด้วย หนูไม่ยอมให้เขาแตะตัวหรอก!”

อย่างว่าแหละนะ... สำหรับผู้หญิง ไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่

‘ความหล่อ คือความถูกต้องเสมอ’

เห็นความสองมาตรฐานของ แอนนี่ แล้ว เจียงเฉิง ก็หันไปโบกมือไล่ ฉินเฟิน: “พี่ฉิน... นายทำเด็กกลัวแล้วเนี่ย ถอยไปเลย”

แม้ แอนนี่ จะกระซิบ แต่ ฉินเฟิน ก็ได้ยินเต็มสองหู

แต่เขาไม่โกรธเด็ก กลับถอนหายใจอย่างปลงตก: “ยัยหนู... มีตาหามีแววไม่ คนหล่อระดับเทพบุตรคิ้วดกตาใสแบบพี่ ดันบอกว่าเป็นผู้ร้าย? ...ขวัญอ่อนจริงๆ เลยนะเรา”

………………………………….

ตอนที่ 196 เป่าให้สะอาดสิ

“พี่ฉิน... นายมีความเข้าใจผิดอะไรเกี่ยวกับคำว่า ‘หล่อระดับเทพบุตร’ รึเปล่า?” วังเจิ้ง ตบไหล่ ฉินเฟิน แล้วแซวอย่างไม่เกรงใจ

ยังไม่ทันขาดคำ หวัง ชงชง ที่นั่งดูความบันเทิงอยู่ข้างๆ ก็เสริมทัพ: “นั่นดิ... มึงดูแขนตัวเองสิ สักลายพร้อยขนาดนี้ คนไม่รู้ก็นึกว่าเป็นแก๊งลักพาตัวเด็ก เด็กที่ไหนเห็นก็ต้องกลัวจนฉี่ราดทั้งนั้นแหละ ถ้าไม่กลัวสิแปลก”

เฉินฮ่าว รีบผสมโรง: “พี่ฉิน... พอเถอะพี่ พี่ลืมเรื่องคราวก่อนที่เด็กผู้หญิงร้องไห้จ้าวิ่งไปฟ้องแม่ข้างถนนแล้วเหรอ?”

ฉินเฟิน ปรายตามอง เฉินฮ่าว แล้วเถียงคอเป็นเอ็น: “เลิกพูดมั่วซั่วได้แล้ว! วันนั้นนังหนูนั่นเอาขนมมาทาละเลงใส่ตรานางฟ้าหน้ารถ Rolls-Royce ของฉันจนเละเทะ... ฉันก็เลยสั่งให้เด็กนั่น ‘เป่าให้สะอาด’... ใครจะไปรู้ว่ายัยเด็กนั่นจะวิ่งร้องไห้ไปฟ้องแม่ว่า ‘มีคุณลุงโรคจิตบังคับให้หนู ‘เป่า (อม...)’ ...เด็กสมัยนี้เป็นบ้าอะไรกันวะ? ความคิดสกปรกชะมัด!”

เรื่องเล่าของ ฉินเฟิน เรียกเสียงฮาครืนจากคนทั้งโต๊ะ

“พอได้แล้ว... นี่ลูกสาวพี่ซินนะ อย่าพูดจาหยาบคายต่อหน้าเด็ก เดี๋ยวเด็กจำไปใช้หมด” เจียงเฉิง เอ่ยปราม

พอ เจียงเฉิง พูดจบ วังเจิ้งและฉินเฟิน ก็ยิ่งสนใจเด็กน้อยมากขึ้น

“พี่ซิน? หมายถึง อันซิน คนนั้นน่ะเหรอ?”

“เชี่ยเอ๊ย... รู้แหละว่าเธอมีลูก แต่ไม่นึกว่าจะโตขนาดนี้แล้ว... เฮ้ย เหล่าเจียง จะว่าไปหน้าตายัยหนูนี่ยืนข้างนายแล้วดูคล้ายนายเหมือนกันนะเนี่ย~” วังเจิ้ง แซวยิ้มๆ

เฉินฮ่าว ยื่นหน้าเข้ามาพิจารณาใกล้ๆ: “เฮ้ยๆ จริงด้วยๆ... วันก่อนตอนไปซื้อนาฬิกา ฉันก็เห็นพวกนายสองคนดูสนิทสนมกันแปลกๆ... หรือว่านายกับพี่ซินจะมีซัมติง…”

“ไอ้บ้า... อย่ามามั่ว” เจียงเฉิง ด่าเพื่อนแก้เขิน

แอนนี่ ได้ยินพวกผู้ใหญ่คุยกัน แทนที่จะโกรธ เธอกลับยิ้มร่าแล้วมุดหัวเข้าไปซุกในอ้อมกอดของ เจียงเฉิง: “เย้! หนูหน้าเหมือนพี่เจียงเฉิงเหรอคะ? ดีใจจังเลย!”

“อย่าไปฟังพวกพี่เขาพูดเพ้อเจ้อ... หนูต้องหน้าเหมือนคุณแม่สิ จะมาหน้าเหมือนพี่ทำไม? พี่เป็นผู้ชาย หน้าเหมือนพี่ไม่สวยหรอก” เจียงเฉิง ลูบหัวเด็กน้อย

ฉินเฟิน มองภาพความอบอุ่นตรงหน้าแล้วส่ายหน้า: “ทนดูไม่ได้จริงๆ หวานกันซะ... เอ้อ เรื่องหุ้นที่คุยค้างไว้ เมื่อกี้ฉันโทรคุยกับพ่อมาแล้ว พ่อฉันให้งบมาแค่ 200 ล้าน ฉันเลยควักเนื้อตัวเองเติมเข้าไป รวมๆ แล้วได้ประมาณ 400 ล้าน... พอไหวไหม?”

วังเจิ้ง รีบรายงานยอดบ้าง: “ของฉันไม่เยอะเท่าไหร่ รวบรวมได้แค่ 300 ล้านเอง”

เฉินฮ่าว ได้ยินยอดเงินของเพื่อนๆ แล้วก็นั่งไม่ติดเก้าอี้ ลุกขึ้นโวยวายหน้าเศร้า: “เชี่ย... นึกว่ายอดของฉันจะโอเคแล้วนะเนี่ย กลายเป็นว่าฉันจนที่สุดในกลุ่มเฉยเลยเหรอวะ? ไม่ได้การละ…”

ยังไม่ทันที่ เฉินฮ่าว จะพูดจบ ประตูห้องส่วนตัวก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง

อันซิน เดินหน้าตื่นเข้ามาในห้องด้วยความร้อนรน ด้านหลังเธอมีชายหนุ่มสวมแว่นตากรอบทอง ใส่สูทสีดำท่าทางดูเป็นปัญญาชน แต่แฝงความเจ้าเล่ห์เดินตามมาติดๆ

แอนนี่ เห็นแม่เดินเข้ามา ก็รีบกระโดดลงจากตัก เจียงเฉิง วิ่งเข้าไปกอดขาแม่ทันที

“คุณแม่ขา! หนูตามหาคุณแม่เจอแล้ว!”

อันซิน ตั้งท่าจะดุลูกสาวที่วิ่งหนีหายมา แต่พอเงยหน้าขึ้นเห็นคนเต็มห้อง เธอก็ชะงักไป

เมื่อเห็นว่าเป็นกลุ่มคนที่คุ้นหน้าคุ้นตา สีหน้าของเธอก็ผ่อนคลายลง

เธอทักทายทุกคนตามมารยาท ก่อนจะหันมาส่งยิ้มเจื่อนๆ ให้ เจียงเฉิง ด้วยความรู้สึกผิด

ทุกครั้งที่ แอนนี่ หายตัวไป ดันไปจบที่ เจียงเฉิง เป็นคนเจอทุกที...

สำหรับ อันซิน นี่คือความโชคดีในความโชคร้าย โชคดีที่ลูกปลอดภัย แต่โชคร้ายที่ภาพลักษณ์ความเป็นแม่ของเธอในสายตา เจียงเฉิง คงติดลบไปแล้ว (ดูแลลูกยังไงให้หายบ่อยขนาดนี้)

“ขอโทษด้วยนะ เจียงเฉิง... สร้างปัญหาให้คุณอีกแล้ว” อันซิน พูดเสียงอ่อน ปกติเธอวางมาดเป็นสาวแกร่งเลี้ยงลูกเดี่ยว แต่ต่อหน้า เจียงเฉิง เธอกลับดูอ่อนโยนและขัดเขินอย่างประหลาด

เจียงเฉิง ยิ้มบางๆ: “ไม่ลำบากหรอกครับ... ถือว่าแอนนี่ดวงดีที่มาเจอพวกผม”

แม้คำพูดของเขาจะแฝงการตำหนิเล็กน้อย แต่ อันซิน ก็ไม่ได้โต้แย้ง เธอได้แต่ยิ้มขื่นยอมรับความผิด

ชายหนุ่มสวมแว่นที่เดินตามหลังมา กวาดสายตาสำรวจคนในห้องอย่างรวดเร็ว

ด้วยความที่เป็นคนตาไวและหัวการค้า เขาจำ หวัง ชงชงและฉินเฟิน ได้ทันที

ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอแก๊งลูกเศรษฐีระดับท็อปในห้องนี้!

เมื่อเห็นว่า อันซิน รู้จักกับคนกลุ่มนี้ เหวินอัง ก็รีบฉวยโอกาสแนะนำตัวเพื่อสร้างคอนเน็กชันทันที

“สวัสดีครับทุกท่าน... ผมเป็นเพื่อนของอันซิน ชื่อเหวินอังครับ ที่บ้านทำธุรกิจส่งออก... นี่นามบัตรผมครับ”

พูดจบเขาก็ล้วงนามบัตรออกมาแจกจ่ายให้ทุกคนรอบวงอย่างกระตือรือร้น

กลุ่มเพื่อนของ เจียงเฉิง เป็นพวกระวังตัวและรู้มารยาทสังคมดี จึงรับนามบัตรมาและทักทายกลับตามมารยาทพื้นฐาน แม้จะไม่ได้สนิทใจนัก

หลังจากแจกนามบัตรเสร็จ เหวินอัง ก็ปรายตามอง แอนนี่ ที่เกาะขาแม่แจด้วยสายตาที่แฝงความรังเกียจเล็กๆ

นี่สินะ... ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนที่เกิดจากการตั้งท้องไม่มีพ่อของ อันซิน

ความจริงแล้ว เหวินอัง ไม่ได้อยากจะแต่งงานกับ อันซิน นักหรอก

ในแวดวงของพวกเขา ผู้หญิงที่มีลูกติดแบบลับๆ ไม่ใช่เรื่องแปลก ส่วนใหญ่มักจะส่งลูกไปอยู่เมืองนอกเงียบๆ เพราะมันไม่ใช่เรื่องน่าภาคภูมิใจอะไร

แต่ อันซิน ดันเลี้ยงลูกอย่างเปิดเผย... ซึ่งในสายตาของเขา มันคือก้อนตำหนิชิ้นใหญ่