ตอนที่ 267 ส่งน้ำ, ตอนที่ 268 แอร์ในหอพัก

ตอนที่ 267 ส่งน้ำ

“ตกลงตามนี้นะ... เงินแค่นี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร” เจียงเฉิง โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ

หวังเจี้ยน ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกนิ้วโป้งให้แล้วพูดด้วยความซาบซึ้งใจ: “พี่เฉิง... ป๋ามาก! งั้นพวกผมขอขอบคุณพี่ล่วงหน้าเลยนะครับ”

ถ้าคำพูดแบบนี้หลุดออกมาจากปากรูมเมทธรรมดา... คุณห้ามถือเป็นจริงเป็นจังเด็ดขาด

แอร์ตั้งพื้นเครื่องหนึ่งราคาเริ่มต้นก็ปาเข้าไปหมื่นกว่าหยวน

คุณจะหน้าด้านไม่ช่วยหารค่าใช้จ่ายเพียงเพราะเพื่อนพูดตามมารยาทว่า ‘ไม่เป็นไร’ ไม่ได้... ขืนทำแบบนั้น มีหวังได้มองหน้ากันไม่ติด

แต่ เจียงเฉิง ไม่ใช่รูมเมทธรรมดา... เขาขับรถราคา 10 กว่าล้าน ใส่นาฬิกาเรือนละ 20 ล้าน

สำหรับคนระดับนี้ เงินหลักหมื่นก็เหมือนค่าข้าวธรรมดามื้อเดียว

ขืนพวกเขายังดึงดันจะช่วยหารให้ได้... นอกจากจะดูจุกจิกแล้ว อาจจะเป็นการหักหน้าลูกพี่ใหญ่ และสร้างระยะห่างระหว่างกันเปล่าๆ

เมื่อลูกพี่อยากเลี้ยง... หน้าที่ของลูกน้องคือรับไว้ด้วยความยินดี

ลู่ชวน เข้าใจจุดนี้ดี จึงรีบเสริม: “ขอบคุณครับท่านเศรษฐี! ...ได้อยู่หอเดียวกับพี่นี่มันสวรรค์ชัดๆ นอนกินแรงสบายใจเฉิบ!”

อู๋คุน ผสมโรง: “ตอนแรกก็นึกว่ารูมเมทจะเข้าถึงยาก... ที่ไหนได้หอมหวาน ดีงามอะไรขนาดนี้! ถึงจะเกรงใจแต่ก็ต้องขอบอกว่า... ผมแม่งโชคดีชิบหาย!”

หลังจากกินข้าวไปคุยไปจนอิ่มหนำสำราญ ช่วงเวลาแห่งความสุขก็จบลง

เข้าสู่ช่วงบ่ายของปลายฤดูร้อน... พระอาทิตย์ตรงหัวสาดแสงแรงกล้าอย่างบ้าคลั่ง

นักศึกษาปี 1 ทุกคนต้องสวมชุดลายพราง ใส่หมวกทหาร และออกไปยืนตากแดดเปรี้ยงๆ เพื่อเริ่มเข้าค่าย ‘ฝึกทหาร’ อย่างเป็นทางการ

วินาทีนี้แหละที่ เจียงเฉิง ได้สัมผัสถึงความโหดร้ายของฤดูร้อนอย่างแท้จริง

หลังจากโดนสั่งจัดแถวและฝึกเดินสวนสนามไปชุดใหญ่ ทุกคนก็หน้าแดงก่ำ หอบแฮ่กๆ เหงื่อท่วมตัว

แม้จะได้พักเบรก แต่ภายใต้แดดเผาขนแบบนี้... คอของ เจียงเฉิง แห้งผากจนแทบจะมีควันพุ่งออกมา

“เชี่ยเอ๊ย... หิวน้ำชิบหาย! ไปซื้อน้ำกันไหม?” เจียงเฉิง ใช้หมวกพัดวีใบหน้า พลางแลบลิ้นหอบเหมือนสุนัข

“รีบไปเถอะ คนน่าจะเยอะแน่”

เมื่อมาถึงโรงอาหาร สภาพร้านขายน้ำทั้งสองร้านก็ถูกล้อมรอบไปด้วยฝูงซอมบี้หิวน้ำจนแทบไม่มีที่ยืน

หวง อีอี เพื่อนร่วมห้องคนสวย ก็กำลังต่อแถวอยู่เหมือนกัน

เธอถอดหมวกออกแล้วใช้พัดหน้า เบะปากบ่นอุบอิบด้วยความทรมาน: “โอ๊ย... จะตายอยู่แล้ว เหลือเวลาพักอีกแค่ 10 นาทีเอง... รู้งี้เอาน้ำมาเองดีกว่า”

เจียงเฉิง มองไปที่เธอ...

ผมสีน้ำตาลถูกถักเปียเดี่ยวพาดไว้ข้างไหล่อย่างน่ารัก ชุดทหารตัวโคร่งไม่สามารถบดบังส่วนเว้าส่วนโค้งที่ดูมีน้ำมีนวลของเธอได้

ใบหน้าจิ้มลิ้มที่กำลังทำหน้ามุ่ยอย่างน่าสงสาร... กระตุกต่อมพิทักษ์สาวงามของเหล่าหนุ่มน้อยวัยกลัดมันแถวนั้นเข้าอย่างจัง

ผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างหน้าเธอทนดาเมจไม่ไหว...

หนุ่มแว่นหน้าตี๋คนหนึ่งหน้าแดงก่ำ รวบรวมความกล้าพูดตะกุกตะกัก: “เอ่อ... ถะ... ถ้าไม่รังเกียจ... เชิญคุณก่อนก็ได้ครับ”

หวง อีอี ตาเป็นประกาย: “จริงเหรอคะ? ขอบคุณมากนะคะ! คุณเป็นคนดีจริงๆ!”

ได้รับ ‘บัตรคนดี’ ไปหนึ่งใบเต็มๆ

หนุ่มแว่นก้มหน้างุดด้วยความเขินอายที่ได้รับรอยยิ้มพิมพ์ใจ

และอานุภาพของรอยยิ้มนั้นก็รุนแรงดั่งระเบิดลูกโซ่... ผู้ชายคนถัดไป และถัดไป... ต่างพากันหลีกทางให้เธอแซงคิวกันเป็นแถว

ทุกคนอยากได้บัตรคนดี!

ด้วยเหตุนี้ หวง อีอี จึงใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาที ‘กระโดดข้าม’ คนนับสิบไปถึงหน้าเคาน์เตอร์ และเดินกอดถุงใส่น้ำขวดใหญ่กลับออกมาด้วยรอยยิ้มผู้ชนะ

ทันทีที่หันมาเห็น เจียงเฉิง เธอก็รีบวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหา

“เจียงเฉิง! หิวน้ำไหม? ฉันซื้อน้ำมาเผื่อ... จะเอาน้ำเปล่าหรือน้ำหวาน? ...ฉันอุตส่าห์ต่อแถวตั้งนานแน่ะกว่าจะซื้อได้”

พูดจบก็ทำตาปริบๆ รอคำชม

เจียงเฉิง ที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ก็รู้อยู่แก่ใจว่าเธอใช้ทางลัด ก็ทำได้แต่อมยิ้ม

ร้ายนักนะยัยตัวแสบ...

เขามองดวงตากลมโตที่ยิ้มจนหยีเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว... มันน่ารักจนเขาอยากจะหยิกแก้มสักทีสองที

เจียงเฉิง ไม่สนใจสายตาอาฆาตแค้นของหนุ่มๆ ในแถว ที่เสียสละให้เธอ แต่เธอดันเอาน้ำมาประเคนให้เขา

เขาคว้าน้ำแร่เย็นเจี๊ยบมาเปิดฝา แล้วกระดกเข้าปากอึกใหญ่

อึก... อึก... อ่าาาา! สดชื่น!

“ขอบใจมาก... ไว้คราวหน้าผมจะเลี้ยง ‘วาฮาฮา (นมเปรี้ยว)(1)’ คืนให้นะ” เจียงเฉิง หยอดมุก

“นมวาฮาฮาเหรอ? ดีจัง ฉันชอบกิน!” หวง อีอี ตอบรับด้วยความใสซื่อ หรือแกล้งไม่รู้ความหมายแฝงก็ไม่แน่ใจ

ข้างๆ กันนั้น... หวังเจี้ยน, ลู่ชวนและอู๋คุน ยืนกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก มอง เจียงเฉิง ดื่มน้ำตาละห้อย

อู๋คุน ทนไม่ไหว: “คุณหวง อีอีครับ... พวกเราก็หิวน้ำเหมือนกันครับ”

หวง อีอี กอดถุงน้ำแน่นทันที ส่ายหน้าดิก:

“ไม่ได้! ...ฉันซื้อเผื่อเจียงเฉิงมาแค่ขวดเดียว ส่วนที่เหลือในถุงนี้เป็นของรูมเมทฉัน!”

“โห... คุณหวงครับ สองมาตรฐานชัดๆ! ลำเอียงเกินไปแล้ว!” หวังเจี้ยน โอดครวญ

หวง อีอี ยักไหล่ไม่แคร์สื่อ:

“ก็ฉันบอกแล้วไงว่า ‘ฉันชอบสเปกแบบเจียงเฉิง’ ...ไม่คุยด้วยแล้ว ฉันไปก่อนนะ พวกนายก็ต่อแถวกันต่อไปแล้วกัน บาย!”

พูดจบเธอก็สะบัดผมเปียเดินจากไปอย่างร่าเริง ทิ้งให้สามหนุ่มยืนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ท่ามกลางแดดร้อนเปรี้ยง

เจียงเฉิง หัวเราะเบาๆ... ผู้หญิงคนนี้ ชัดเจนดีแฮะ

……………………………………

(1)[วาฮาฮา (娃哈哈) – ‘วาฮาฮา’ เป็นชื่อแบรนด์เครื่องดื่มนมเปรี้ยว ในบริบทนี้ เจียงเฉิง ได้นำชื่อผลิตภัณฑ์นี้มาใช้เป็นมุกสองแง่สองง่าม โดยแฝงความหมายเชิง ‘กิจกรรมทางเพศ’ ผ่านคำว่า ‘นม’ ที่ใช้เป็นคำเปรียบเทียบหรือคำสแลง เพื่อสื่อถึงการเสนอให้เกิดความสัมพันธ์หรือการเลี้ยงตอบแทนในลักษณะเฉพาะเจาะจง]

……………………………………

ตอนที่ 268 แอร์ในหอพัก

หวง อีอี พูดประโยคนั้นออกมาโดยไม่ได้ลดระดับเสียงลงเลยแม้แต่นิดเดียว

สีหน้าของหนุ่มๆ ผู้เสียสละที่ยอมลัดคิวให้เธอเมื่อครู่ เปลี่ยนจากความเศร้าสร้อยเป็น ‘ความระทมทุกข์ขั้นสุด’

ตอนแรกพวกเขาก็แค่อิจฉา เจียงเฉิง นิดหน่อย... แต่พอได้ยินจากปาก หวง อีอี ว่าเธอชอบเขา ความรู้สึกมันเหมือนกับคนทำงานหนักมาทั้งวันจนเหนื่อยล้า

จู่ๆ คุณเห็นนางฟ้าผู้เลอโฉมยืนเมื่อยอยู่ คุณจึงตัดสินใจลุกสละที่นั่งให้เธอด้วยความเป็นสุภาพบุรุษ

แต่นางฟ้ากลับเอาที่นั่งที่คุณเสียสละให้... ไปประเคนให้ผู้ชายคนอื่นนั่งแทน!

เจ็บ... จุก... พูดไม่ออก

หวง อีอี ไม่ได้สนใจความรู้สึกของตัวประกอบเหล่านั้น

เธอส่งสายตาขัดเขินให้ เจียงเฉิง แวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปแลบลิ้นปลิ้นตาทำหน้าทะเล้นใส่พวก หวังเจี้ยน แล้ววิ่งหนีไปอย่างร่าเริง

ท่าทางซุกซนและมีชีวิตชีวาของเธอ ทำให้หนุ่มๆ แถวนั้นใจละลาย... ถึงขั้นให้อภัยในใจว่า ‘เอาเถอะ ถึงจะเป็นยัยตัวร้าย แต่ก็น่ารักให้อภัยได้’

แม้แต่ เจียงเฉิง ที่ผ่านผู้หญิงมามากหน้าหลายตา ยังอดทึ่งไม่ได้: โลกนี้มีผู้หญิงที่น่ารักขนาดนี้อยู่ด้วยเหรอเนี่ย?

หวง อีอี แตกต่างจาก หลิน ชิงเสวี่ย, อวี๋ เซียวเซียว หรือเฉียว อินอิน

เธอมีกลิ่นอายของ ‘อิสระเสรี’ และความไร้เดียงสาที่ไม่ผ่านการปรุงแต่ง

บุคลิกใสซื่อบริสุทธิ์บวกกับหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มแบบนี้... นี่แหละคือนิยามของ ‘แสงจันทร์นวลผ่อง (รักแรกในอุดมคติ)’ ในใจชายหนุ่มทุกคนชัดๆ

……………………………

การฝึกทหารในช่วงบ่ายจบลงอย่างรวดเร็ว

เมื่อลากสังขารอันเหนื่อยล้ากลับมาถึงหอพัก... ทุกคนก็ต้องตกตะลึง

จูเหยียน สาวแบงค์คนสวยได้นำทีมช่างเข้ามาติดตั้งแอร์และเครื่องซักผ้าให้เรียบร้อยแล้ว แถมยังมีตู้เย็นแบบ 2 ประตูขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง ภายในอัดแน่นไปด้วยเครื่องดื่มเย็นเจี๊ยบนานาชนิด

จากเดิมที่ร้อนตับแลบเหงื่อท่วมตัว พอเปิดประตูเข้ามาเจอไอเย็นฉ่ำและเครื่องดื่มเย็นๆ… รูมเมททั้งสามคนก็กรีดร้องออกมาด้วยความปิติยินดี

“เชี่ยยย! ...สวรรค์ชัดๆ! สบายโคตร!”

“นี่ห้องเราจริงดิ? ...จู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่าชีวิตมหาลัยมันน่าอยู่ขึ้นมาทันที!”

“พี่เฉิง! พี่แม่งเทพเจ้า! ...ผมซาบซึ้งจนน้ำตาจะไหลแล้วเนี่ย!”

เห็นเพื่อนๆ ทำท่าจะพุ่งเข้ามากอด เจียงเฉิง รีบยกมือห้าม: “ไปไกลๆ ตีนเลยไป... ตัวเหม็นเหงื่อกันทั้งนั้น”

เจียงเฉิง เปิดตู้เย็น หยิบน้ำผลไม้สกัดเย็นออกมาดื่มแก้กระหาย แล้วหันไปพูดกับ จูเหยียน ที่ยืนคอยบริการอยู่:

“ลำบากคุณแย่เลยนะ”

สมกับคำร่ำลือที่ว่า ธนาคารเพื่อการค้า (CMB) บริการลูกค้าระดับสูงดีเยี่ยม

เขาแค่เปรยๆ กับ จูเหยียน ว่าอยากติดแอร์... ไม่นึกว่าเธอจะจัดเต็มให้ทั้งตู้เย็นและเครื่องดื่มแบบครบวงจรขนาดนี้

สาเหตุที่ต้องรบกวน จูเหยียน ก็เพราะระบบไฟฟ้าในหอพักเก่าๆ แบบนี้มักจะรับโหลดไฟไม่ไหว และกฎระเบียบของหอพักก็ห้ามใช้เครื่องใช้ไฟฟ้ากำลังสูง

ถ้าเป็นนักศึกษาทั่วไปไปขอติดตั้ง... ผู้ดูแลหอพักคงไม่อนุญาต เพราะกลัวไฟตกหรือไฟไหม้

แต่ จูเหยียน สามารถใช้ ‘เครือข่ายเส้นสาย’ อันกว้างขวางของธนาคาร เข้าไปคุยกับผู้ใหญ่ในมหาวิทยาลัยเพื่อแก้ปัญหานี้ได้อย่างง่ายดาย

สำหรับลูกค้า VVIP ระดับ เจียงเฉิง... เรื่องแค่นี้ถือว่าจิ๊บจ๊อยมากเมื่อเทียบกับเงินฝากของเขา

วันนี้ จูเหยียน ยังคงมาในชุดยูนิฟอร์มเข้ารูปของธนาคาร กระโปรงทรงสอบสั้นเหนือเข่าเผยให้เห็นเรียวขาในถุงน่องสีเนื้อ ใบหน้าสวยคมแต่งแต้มเครื่องสำอางอย่างประณีต ผมเกล้าขึ้นเรียบร้อยดูสง่า

ลุค ‘สาวออฟฟิศผู้ทรงเสน่ห์’ แบบนี้... ทำเอาหนุ่มน้อยวัยกลัดมันทั้งสามคนใจเต้นไม่เป็นส่ำ

พวกเขาเพิ่งเข้าปี 1 ประสบการณ์ยังน้อย... เจอสาวสวยวัยทำงานที่มีเสน่ห์แพรวพราวแบบนี้เข้าไป ใครจะต้านทานไหว?

จูเหยียน มองดู เจียงเฉิง หยอกล้อกับเพื่อนๆ แล้วก็ยกมือป้องปากหัวเราะเบาๆ

เธอไม่นึกเลยว่ามหาเศรษฐีหนุ่มที่มีสินทรัพย์ระดับหมื่นล้าน จะมีมุมติดดินและใช้ชีวิตเรียบง่ายแบบนี้

เธอโค้งศีรษะเล็กน้อย ตอบกลับอย่างนอบน้อม: “ไม่ลำบากเลยค่ะคุณเจียง... นี่เป็นหน้าที่ของดิฉันอยู่แล้วค่ะ”

“แนะนำให้รู้จักนะ... นี่ จูเหยียน เป็นคนดูแลบัญชีส่วนตัวของฉัน... ส่วนนี่รูมเมทของผมครับ หวังเจี้ยน, ลู่ชวน, อู๋คุน” เจียงเฉิง แนะนำสั้นๆ

หวังเจี้ยน รีบเปิดตู้เย็นหยิบน้ำแร่ส่งให้เธออย่างเอาใจ: “ดื่มน้ำก่อนครับพี่สาว... ขอบคุณมากนะครับที่มาช่วยชีวิตพวกเราไว้”

“ใช่ครับ... ร้อนขนาดนี้ ถ้าไม่มีพี่ พวกผมคงสุกตายคาห้องแน่ๆ”

“พี่คือเทพธิดาผู้มาโปรดชัดๆ!”

ในฐานะผู้ได้รับผลประโยชน์ ทั้งสามคนจึงแย่งกันกล่าวขอบคุณ จูเหยียน ยกใหญ่

พอโดน เจียงเฉิง แนะนำตัวต่อหน้าเพื่อนๆ ของเขา... จูเหยียน ก็เผลอแสดงอาการขัดเขินออกมาแวบหนึ่ง

ความรู้สึกมันคล้ายๆ กับตอนที่... แฟนพาไปเปิดตัวกับกลุ่มเพื่อนครั้งแรก อย่างไรอย่างนั้น…