ตอนที่ 375 หน้าตาและบารมี, ตอนที่ 376 โจชัว
ตอนที่ 375 หน้าตาและบารมี
หลังจากโชว์จบ ทั้งกลุ่มก็เดินออกจากช่องทาง VIP อย่างเงียบๆ
พวกเขากลับขึ้นรถที่จอดรออยู่ เพื่อมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ที่จัดงานปาร์ตี้
แม้ หวัง ชงชง จะเตรียมรถลีมูซีนไว้ 6 คัน แต่ตอนนี้พวกเขายังไม่อยากแยกกันนั่ง
เจียงเฉิง, หวัง ชงชง, ฉีหยวน และฉินเฟิน นั่งคันเดียวกัน ส่วน วังเจิ้งและเฉินฮ่าว ไปนั่งอีกคัน
ทันทีที่ขึ้นรถ ฉินเฟินและฉีหยวน ก็เริ่มเม้าท์มอยเรื่องเหล่านางฟ้า Victoria's Secret กันอย่างออกรส
ฉีหยวน บ่นด้วยความหมั่นไส้: “เหล่าฉิน... นายเห็นไหม? นางแบบพวกนั้นหุ่นเฟิร์มก็จริง แต่ตาถั่วชะมัด! มีบางคนมองพี่เจียงบ้างก็จริง แต่ส่วนใหญ่จ้อง พี่หวัง ตาเป็นมันเลย”
ฉินเฟิน ตบไหล่เพื่อนปลอบใจ: “เรื่องปกติ... เหล่าเจียงน่ะชนะที่หน้าตา แต่ IG ของพี่หวังมีฝรั่งติดตามเพียบ ใครๆ ก็รู้ว่าเขาเป็นลูกชายมหาเศรษฐีอันดับหนึ่ง... พวกนางก็แค่ ‘ดูลาดเลา’ หาบ่อเงินบ่อทองล่วงหน้าเท่านั้นแหละ”
ฉีหยวน กลอกตามองบน: “เฮ้อ... พวกผู้หญิงตื้นเขิน! คอยดูเถอะ เดี๋ยวฉันจะ ‘ฟาด’ ให้ยับ ให้พวกเธอได้รู้ซึ้งถึง ‘สมรรถภาพที่แท้จริง’ ของฉัน!”
หวัง ชงชง ยืดอกอย่างภูมิใจ: “ถึงเงินสดในบัญชีฉันจะสู้เจียงเฉิงไม่ได้ แต่เรื่อง ‘หน้าบัตร (ชื่อเสียงบารมี)’ ฉันกินขาดว่ะ... นี่แหละบทพิสูจน์ว่า บางครั้งหล่อไปก็กินไม่ได้นะน้อง”
เจียงเฉิง ที่นั่งอยู่ดีๆ ก็โดนพาดพิงถึงกับพูดไม่ออก
ดูเหมือนเจ้าพวกนี้จะแค้นฝังหุ่นกับความหล่อของเขาจริงๆ
แต่สิ่งที่ หวัง ชงชง พูดก็มีเหตุผล
แม้ชื่อเสียง ‘ลูกชายเศรษฐีอันดับหนึ่ง’ ของ หวัง ชงชง จะมาจากข่าวฉาวและการเกาะกระแสซะส่วนใหญ่ แต่มันได้ผลในวงกว้าง
คนหล่อ... ถ้าไม่มีเงิน ไม่มีสถานะทางสังคม ก็เป็นได้แค่ของเล่นของเศรษฐีนี หรือหลอกเด็กสาวใสซื่อไปวันๆ
แต่กับพวกเซเลบฯ หรือไฮโซระดับสูง... ความหล่ออย่างเดียวมันกินไม่ได้
แม้ เจียงเฉิง จะมีเงินสดเยอะกว่า หวัง ชงชง แบบเทียบไม่ติด และแม้แต่บารมีของ ปู่ใหญ่ กับปู่รอง ของเขาจะเหนือกว่าตระกูลหวังหลายขุม
แต่ใครจะไปรู้ล่ะ?
ในประเทศจีน ยิ่งตำแหน่งสูง ยิ่งต้องทำตัวโลว์โปรไฟล์ปิดบังครอบครัว มีแต่พวกพ่อค้าอย่างตระกูลหวังเท่านั้นที่ต้องสร้างกระแสเพื่อโปรโมตธุรกิจ
ตลอด 18 ปีที่ผ่านมา เจียงเฉิง ก็เป็นแค่นักเรียนธรรมดา คนรู้สถานะจริงของเขามีนับหัวได้
เจียงเฉิง เริ่มคิดว่า... บางทีเขาอาจจะต้องหาทางสร้าง ‘บารมีทางสังคม’ ของตัวเองบ้างแล้ว
เห็น เจียงเฉิง เงียบไป หวัง ชงชง ก็หัวเราะชอบใจที่เกทับเพื่อนได้
แต่เขาก็รู้จังหวะ รีบตัดบท: “พอๆ เลิกแซวมันได้แล้ว... ใกล้ถึงแล้วเว้ย เราน่าจะมาถึงกลุ่มแรกๆ เดี๋ยวต้องไปนั่งรอพวกนางแบบตัวแม่สักพักกว่าจะมากันครบ”
ฉีหยวน ตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่: “เกิดมา 18 ปี เพิ่งเคยมางานแบบนี้ครั้งแรก... ตื่นเต้นชิบหาย!”
หันไปเห็น เจียงเฉิง นั่งหน้านิ่ง ฉีหยวน ก็ถาม: “พี่เจียง... พี่คิดอะไรอยู่? ไม่ตื่นเต้นเลยเหรอ?”
เจียงเฉิง ยิ้มลึกลับ แล้วเอ่ยออกมา 5 คำ:
“ไห - หนวี่ - จื่อ - โข่ว - ปา! (還 女 子 口 巴!)(1)”
เพื่อนๆ ทั้งสามคนชะงักไปครู่หนึ่งเพื่อประมวลผล... ก่อนจะร้อง “เชี่ยยย!” ออกมาพร้อมกัน
“หญิง... เด็ก... ปาก... เจียงเฉิง! นายแม่งมันลึกซึ้ง! สมกับเป็นวัฒนธรรมจีนอันยิ่งใหญ่จริงๆ!”
“‘ก็ดีนะ’ ...แต่แยกคำออกมาแล้วความหมายเปลี่ยนเลยนะโว้ย!”
“ยอมใจนายเลยว่ะเหล่าเจียง!”
………………………………………
เป็นไปตามคาด... ยิ่งใกล้ถึงคฤหาสน์ รถก็ยิ่งติด
มองไปไกลๆ เห็นคฤหาสน์หลังใหญ่เปิดไฟสว่างไสว รถหรูต่อคิวยาวเหยียดรอผ่านด่านตรวจความปลอดภัยหน้าประตู
งานระดับนี้ แขกเหรื่อล้วนเป็นกระเป๋าหนัก... ระบบรักษาความปลอดภัยย่อมเข้มงวด ป้องกันพวกปาปารัสซี่และพวกป่วนงาน
รถเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ
ทันใดนั้น... ก็มีเสียงใบพัดดังกระหึ่มมาจากด้านบน
พั่บ! พั่บ! พั่บ!
เจียงเฉิง มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นเฮลิคอปเตอร์ 2 ลำบินข้ามหัวขบวนรถของพวกเขาไปอย่างยโสโอหัง มุ่งหน้าไปลงจอดในคฤหาสน์
ฉีหยวน ถึงกับอุทาน: “โห! ...ไอ้พี่หวัง ผมเข้าใจคำว่า ‘หน้าตา’ ที่พี่พูดเมื่อกี้แล้วว่ะ... ลินคอล์น ลีมูซีน 6 คันของเรา เทียบกับ ฮ. ของพวกมันแล้ว... เราแพ้ว่ะ!”
หวัง ชงชง ยิ้มเจื่อนๆ: “เอาน่า... ที่นี่ไม่ใช่เมืองจีน จะให้ฉันไปหา ฮ. มาบินว่อนมันก็ยุ่งยากไปหน่อย... เอาแค่พอดูดีก็พอแล้ว”
ฉินเฟิน พยักหน้า: “ช่างหัว ‘หน้าตา’ เถอะ... ที่สำคัญคือ ‘หอยฝรั่ง’ ข้างในนั้นต่างหาก... ไม่ได้ปาร์ตี้จัดเต็มแบบนี้มานานแล้ว ยิ่งโดน 5 คำของเหล่าเจียงกระตุ้นเมื่อกี้... ยิ่งคึกเลยกู”
เจียงเฉิง เองก็รู้สึกไม่ต่างกัน
เขาเพิ่งอายุ 18 เลือดลมกำลังพลุ่งพล่าน... เจอสถานการณ์แบบนี้ ใครจะไม่ตื่นเต้นบ้าง?
10 นาทีต่อมา รถก็ผ่านด่านตรวจเข้าไปจอดหน้างาน
หวัง ชงชง เดินนำทุกคนเข้าสู่ห้องโถงใหญ่ รับแก้วแชมเปญจากบริกร แล้วเดินตรงเข้าไปกลางงาน
สมกับเป็นปาร์ตี้ของชนชั้นสูง… ห้องโถงเพดานสูงกว่า 10 เมตร ตกแต่งวิจิตรตระการตา โต๊ะยาวเรียงรายไปด้วยอาหารรสเลิศและเครื่องดื่มราคาแพง
แขกผู้ชายทุกคนสวมสูทผูกไท ดูภูมิฐาน... ในมือถือแก้วแชมเปญ จับกลุ่มคุยกัน หรือไม่ก็กวาดสายตาหาเหยื่อ
บรรยากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอายของเงินตราและราคะที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากผู้ดี
แม้เหล่านางฟ้า Victoria's Secret จะยังมาไม่ถึง... แต่ในงานก็เต็มไปด้วย ‘นางแบบอิสระ’ เดินกันขวักไขว่แล้ว
ที่นี่คือดงขา...
ขาขาว ขาดำ ขาแทน... มีทุกเฉดสี แต่สิ่งที่เหมือนกันคือ ‘ยาวและเรียวสวย’
ไม่มีใครขาต่ำกว่า 170 ซม. สักคน
มองดูใบหน้าลูกครึ่งสวยเฉี่ยว ไข่มุกดำผิวเนียน และเอลฟ์ผิวขาวโอโม่... หนุ่มๆ ทั้งแก๊งก็เผลอยิ้มมุมปากออกมาด้วยความหื่นกระหาย
ฉีหยวน จิบแชมเปญแก้คอแห้งและกลบเกลื่อนน้ำลาย:
“เชี่ย... อยู่แต่ในจีนนาน พอมาเจอ ‘ไททันสาว’ เยอะขนาดนี้... สงสัยต้องเปลี่ยนท่ากันวุ่นวายแน่... จะเริ่มลุยเลยไหม?”
หวัง ชงชง ยกข้อมือดูนาฬิกา: “ใจเย็น... อีกไม่กี่นาทีตัวแม่ก็จะมาแล้ว รอตัวท็อปมาก่อนค่อยลุยทีเดียว”
ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย
พูดกันตามตรง... นางแบบอิสระในงานนี้หลายคนสวยและหุ่นดีกว่าพวกนางแบบบนเวทีซะอีก
แต่ทำไมผู้ชายถึงจ้องจะกินแต่นางแบบ Victoria's Secret?
เพราะมันคือ ‘ความรู้สึก’ ล้วนๆ
การได้นอนกับคนที่มี ‘แสงไฟส่องถึง’ บนเวทีระดับโลก... มันให้ความรู้สึกถึงชัยชนะและความภาคภูมิใจที่เหนือกว่า
ผู้ชายร้อยทั้งร้อย... ถ้าเลือกได้ ระหว่าง ‘สวยแต่โนเนม’ กับ ‘สวยน้อยกว่าแต่เป็นซูเปอร์โมเดล’...
ทุกคนเลือก ซูเปอร์โมเดล แน่นอน!
เพราะการได้กดขี่ผู้หญิงที่มีชื่อเสียงไว้ใต้ร่าง... มันกระตุ้นสัญชาตญาณนักล่าได้ถึงใจกว่าเยอะ
และแล้ว... ก็เป็นไปตามที่ หวัง ชงชง บอก ไม่กี่นาทีต่อมา เหล่านางฟ้าตัวแม่ก็ทยอยเดินเข้างานมา
บรรยากาศในงานร้อนระอุขึ้นทันที!
เหล่าเศรษฐีหนุ่มเริ่มขยับตัว... ฝ่ายหญิงเองก็เริ่มสวมบทบาท ‘ดอกไม้สังคม’ บางคนแกล้งเดินกินลมชมวิว... บางคนก็พุ่งเข้าใส่เป้าหมายที่เล็งไว้ทันที
ไม่ใช่แค่ผู้ชายที่มีตัวเลือกสำรอง... ผู้หญิงในงานนี้ก็มี ‘เป้าหมาย’ ในใจหลายคนเช่นกัน!
…………………………………
(1)[ไห - หนวี่ - จื่อ - โข่ว - ปา! (還 女 子 口 巴!) – เทคนิคแยกส่วนประกอบตัวอักษร (拆字) เพื่อสร้างคำพูดใหม่จากวลีต้นฉบับคือ ‘還好吧 (ก็ดีนะ/ก็งั้นๆ)’ โดยความตั้งใจของ เจียงเฉิง คือการทำให้คำพูดฟังดูตลกและไร้สาระ:
好 (ห่าว - ดี): ถูกแยกออกเป็นสองส่วน คือ ‘女 (หนวี่ - หญิง)’ และ ‘子 (จื่อ - ลูก/เด็ก)’
吧 (ปา - เถอะ/นะ): ถูกแยกออกเป็นสองส่วน คือ ‘口 (โข่ว - ปาก)’ และ ‘巴 (ปา - หาง/คาง)’
ทำให้วลี ‘還好吧’ กลายเป็น ‘還 女 子 口 巴!’ ซึ่งไม่มีความหมายตรงในตัวเอง (แต่สื่อไปทางเพศชัดเจน) บ่งบอกถึงความขี้เล่นของตัวละคร]
…………………………………
ตอนที่ 376 โจชัว
ในความเป็นจริง... ผู้หญิงในงานนี้ร้อนรนกว่าผู้ชายหลายเท่า เพราะทุกคนมาที่นี่ด้วยจุดประสงค์เดียวกัน
และอัตราส่วนชายหญิงในงานที่บิดเบี้ยวอย่างรุนแรง... ชาย 1 ต่อหญิง 5!
หมายความว่า... ผู้ชายทุกคนในงานสามารถหาคู่ควงกลับบ้านได้อย่างแน่นอน แต่สำหรับผู้หญิง... ไม่ใช่ทุกคนที่จะได้ ‘เพชรเม็ดงาม’ กลับไปเชยชม
การแข่งขันในหมู่สาวๆ จึงดุเดือดเลือดพล่าน พวกเธอต้องเป็นฝ่ายรุกเข้าหาก่อน และเป้าหมายแรกของทุกคน ย่อมเป็น ‘ตัวท็อป’ ของงานเสมอ เพื่อกันท่าไม่ให้โดนคนอื่นแย่งไป
ถ้าพลาดจากเป้าหมายหลัก ถึงค่อยลดเกรดลงมาหาตัวรองๆ
ฉีหยวน มองดูภาพหนุ่มอ้วนผมทองคนหนึ่งที่เพิ่งเดินเข้ามาในงาน และทันทีที่ปรากฏตัว ก็ถูกเหล่านางแบบรุมล้อมราวกับแมลงวันตอมของหวาน
เขาถามด้วยความอิจฉาตาร้อน: “ไอ้หมูตอนผมทองนั่นมันใครวะ? ...ทำไมสาวๆ ถึงรุมทึ้งมันขนาดนั้น?”
หวัง ชงชง อธิบายให้ฟัง: “อย่าตัดสินคนจากหน้าตา... รู้จัก Ernst & Young (EY / 安永, อันหย่ง) แห่งอังกฤษไหม? ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด หมอนี่แหละคือทายาทรุ่นต่อไปที่จะสืบทอดอาณาจักร”
พอได้ยินชื่อบริษัท บรรดาเพื่อนๆ ก็ถึงบางอ้อทันที
EY (Ernst & Young) คือหนึ่งใน Big 4 บริษัทตรวจสอบบัญชีระดับโลก และเป็นผู้นำด้านบริการที่ปรึกษาทางธุรกิจ ภาษี และกลยุทธ์
บริษัทนี้ติดอันดับท็อป 75 ของฟอร์จูน 500 (Fortune 500) และมีเครือข่ายความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นกับผู้บริหารระดับสูงของบริษัทยักษ์ใหญ่ทั่วโลก
มิน่าล่ะ... ต่อให้หน้าตาเห่ยแค่ไหน แต่ด้วยบารมีระดับนี้ ใครๆ ก็อยากวิ่งเข้าใส่
ฉีหยวน พยักหน้าเข้าใจ: “เชี่ย... เก็ทเลย ขออภัยที่ล่วงเกิน! งั้นฉันไม่ไปแย่งซีนตรงนั้นแล้วกัน ขอปลีกตัวไปหาสาวๆ กลุ่มอื่นดีกว่า”
ฉินเฟิน ถอนหายใจ: “เหยื่อแถวนั้นคงเสร็จหมอนั่นหมดแล้ว... งั้นฉันขอตัวไปล่าเหยื่อโซนอื่นก่อนนะ”
หลังจากยืนคุยกันครู่หนึ่ง เพื่อนๆ ก็เริ่มกระจายตัวออกไปหาเป้าหมายของตัวเอง
เหลือเพียง เจียงเฉิง ที่ยังยืนนิ่งอยู่กับที่
เขากวาดสายตามองไปรอบๆ งานอย่างใจเย็น ไม่ได้รีบร้อน
แม้จะดูสมุดรายชื่อสาวๆ มาบ้างแล้ว แต่การดูรูปก็เหมือนการนัดเจอกับชาวเน็ต... ไม่เห็นตัวจริงก็บอกอะไรไม่ได้มาก เขาชอบตัดสินจาก ‘หน้างานจริง’ มากกว่า
ขณะที่ เจียงเฉิง กำลังจะเปิดระบบสแกนเพื่อส่องสาวๆ...
จู่ๆ สายตาของ ‘หนุ่มอ้วนผมทอง’ ที่ถูกห้อมล้อมด้วยสาวงาม ก็หันมาสบตาเขาเข้าพอดี
และทันทีที่เห็น เจียงเฉิง... ชายคนนั้นก็ผละออกจากวงล้อมของซูเปอร์โมเดล 2 คนที่กำลังนัวเนียอยู่ เดินตรงดิ่งมาหาเขาทันที!
การเคลื่อนไหวของ ‘ตัวท็อป’ ของงาน ดึงดูดสายตาของคนทั้งปาร์ตี้ให้หันมองตาม
ชายหนุ่มร่างท้วมเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตร เขาพยายามพูดภาษาจีนทักทาย:
“สวัสดีครับ... ผมโจชัว ขอโทษที่มารบกวนนะครับ แต่ผมอยากทำความรู้จักกับคุณ”
เจียงเฉิง แปลกใจเล็กน้อย มองดูชายร่างท้วมที่มีกระเต็มหน้าและผมบางจนเกือบจะล้าน... ต้องยอมรับว่าหมอนี่ ‘เกิดมาถูกที่’ จริงๆ
ถ้าไม่มีเงินหนุนหลัง... สภาพแบบนี้คงยากที่จะหาแฟนได้
แต่ในเมื่อเขาเป็นถึงทายาท EY... สาวๆ ก็พร้อมจะมองข้ามข้อด้อยทางกายภาพไปจนหมดสิ้น
เจียงเฉิง นึกไม่ออกว่าตัวเองไปรู้จักกับ EY ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ตามมารยาท เขาก็ยื่นมือไปจับตอบ
“ยินดีที่ได้รู้จักครับ... ผมเจียงเฉิง คุณรู้จักผมเหรอ?”
เมื่อได้ยินสำเนียงภาษาอังกฤษแบบผู้ดีอังกฤษขนานแท้ของ เจียงเฉิง สีหน้าของ โจชัว ก็ดูผ่อนคลายขึ้นทันที
ที่เขาพยายามพูดจีนก็เพื่อแสดงความเคารพ แต่ภาษาจีนของเขาก็ไม่ได้ดีนัก พอรู้ว่าคู่สนทนาพูดอังกฤษคล่องปร๋อ การคุยกันก็ง่ายขึ้น
โจชัว พยักหน้ายิ้มแย้ม: “บริษัทของผม EY (ลอนดอน) มีความร่วมมือทางธุรกิจกับ หมิงเซิง กรุ๊ปของตระกูลคุณอย่างใกล้ชิดครับ”
ได้ยินชื่อ หมิงเซิง กรุ๊ป... เจียงเฉิง ก็เข้าใจทันที
นั่นมันบริษัทของปู่รองนี่นา!
โจชัว อธิบายต่อ: “แม้ผมจะไม่เคยเจอตัวจริงของคุณมาก่อน แต่ผมเคยเห็นรูปถ่ายของคุณครับ... ตอนที่ผมตามคุณพ่อไปดูงานที่เมืองจีน ผมเห็นรูปคุณตั้งอยู่บนโต๊ะทำงานของท่านประธานเจียง เฉิงหง”
“ตอนนั้นท่านประธานเจียงภูมิใจมาก ท่านเอารูปมาอวดพวกเราแล้วแนะนำว่านี่คือ ‘หลานชายสุดที่รัก’ ของท่าน... ท่านยังบอกด้วยว่าเราอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน ถ้ามีโอกาสท่านอยากจะแนะนำให้เรารู้จักกัน... พอเห็นคุณในงาน ผมจำได้ทันทีจากรูปใน ‘แคตตาล็อกแขก VIP’ ว่าเป็นคนเดียวกัน”
แขกที่ได้รับเชิญมางานนี้ ไม่ได้มาแค่เพื่อล่าสาวๆ แต่มาเพื่อ ‘คอนเนกชัน’
การรวมตัวของมหาเศรษฐีและทายาทตระกูลดังจากทั่วโลก คือโอกาสทองในการสร้างพันธมิตรทางธุรกิจ
ก่อนมางาน โจชัว ได้สั่งให้ลูกน้องสืบประวัติแขกทุกคนในแคตตาล็อกอย่างละเอียดแล้ว
ข้อมูลข่าวสารของตระกูลระดับโลกอย่างพวกเขา บางครั้งรวดเร็วและแม่นยำกว่าหน่วยข่าวกรองในประเทศเสียอีก
ในบรรดาแขกชาวจีนคืนนี้... คนทั่วไปอาจมองว่า หวัง ชงชง (ลูกเจ้าสัวหวัง) คือเบอร์หนึ่ง
แต่สำหรับ โจชัว... ตระกูลหวังยังไม่ใช่เป้าหมายสำคัญที่สุด
เพราะ ว่านต๋า กรุ๊ป ติดแค่อันดับ 300 กว่าๆ ในฟอร์จูน 500
แต่ เจียงเฉิง นั้นต่างออกไป...
เบื้องหลังของ หมิงเซิง กรุ๊ป นั้นลึกซึ้งและทรงพลังกว่ามาก
คนวงในระดับสูงเท่านั้นถึงจะรู้ว่า... เจียง เฉิงหง ยังเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ตัวจริงของหงหยาง พรีซิชั่น (Hongyang Precision) ยักษ์ใหญ่อันดับ 20 ของโลกอีกด้วย
แต่ข้อมูลพวกนี้เป็นความลับสุดยอด... ค้นในเน็ตไม่เจอ หรือต่อให้เจอ ลิงก์ก็จะกลายเป็น 404 ในพริบตา
ความลับของตระกูลระดับท็อปเทียร์ ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะเข้าถึงได้
และที่สำคัญ... โจชัว รู้มาจากปากของ เจียง เฉิงหง เองว่า เจียงเฉิง คือว่าที่ผู้สืบทอดอาณาจักรคนต่อไป
ดังนั้น การผูกมิตรกับ เจียงเฉิง จึงเป็นภารกิจหลักของเขาในคืนนี้
ขณะที่ เจียงเฉิงและโจชัว ยืนคุยกันอย่างถูกคอ... เหล่านางแบบในงานก็เริ่มซุบซิบกันให้แซ่ด
“นั่นใช่หนุ่มจีนหล่อๆ ที่อยู่ในแคตตาล็อกหน้าแรกๆ หรือเปล่า?”
“ใช่ๆ... ฉันจำได้ ตอนเห็นรูปฉันยังกรี๊ดเลย หล่อกว่าเศรษฐีจีนทั่วไปเยอะ หุ่นก็ดีมาก”
“ทำไม โจชัว ถึงต้องเดินเข้าไปหาเขาก่อนล่ะ? ...ในประวัติดูเหมือนเขาก็แค่รวยระดับนึง ไม่ได้มีอะไรพิเศษนี่นา?”
“ไม่รู้สิ... แต่ดูนาฬิกาบนข้อมือเขาสิ Patek Philippe Ref. 5208P (Grand Complication)... เรือนนั้นราคาตลาดพุ่งไป 3-4 ล้านเหรียญแล้วนะ!”
“ปกติฉันเห็นโจชัวหยิ่งจะตาย มีแต่คนวิ่งเข้าหา... แต่นี่เขาดูนอบน้อมกับหนุ่มจีนคนนี้มาก... แสดงว่าผู้ชายคนนี้ต้องมี ‘เบื้องหลัง’ ที่ไม่ธรรมดาแน่ๆ”
“จริงด้วย... ฉันชักสนใจเขาแล้วสิ เดี๋ยวต้องหาจังหวะเข้าไปทำความรู้จักหน่อย”
“……”
ท่ามกลางเสียงซุบซิบ...
โคลอี้ ที่ยืนถือแก้วแชมเปญอยู่มุมหนึ่ง ก็จับตามอง เจียงเฉิง ด้วยแววตาที่เป็นประกาย
เมื่อตอนเย็น เธอก็ได้รับ ‘แคตตาล็อกแขก VIP (ฉบับของผู้หญิง)’ มาเหมือนกัน
ตอนเปิดเจอหน้าของ เจียงเฉิง เธอดีใจมาก เพราะข้อมูลในนั้นยืนยันว่าสิ่งที่เขาพูดเป็นความจริง... เขามีบริษัทในจีนจริงๆ และสถานะทางการเงินก็อยู่ในเกณฑ์ดี
แต่ตอนนี้... เมื่อเห็น โจชัว ผู้ทรงอิทธิพลให้เกียรติ เจียงเฉิง ขนาดนี้ โคลอี้ ยิ่งมั่นใจ... ว่าเธอเจอ ‘บ่อทองคำ’ เข้าให้แล้ว!