ตอนที่ 387 เอ็มม่า วัตสัน, ตอนที่ 388 ศาลาโปร่งใส

ตอนที่ 387 เอ็มม่า วัตสัน

เวลา 18.00 น. รถลีมูซีนพาคณะของ เจียงเฉิง มาจอดเทียบที่หน้าออสวาลด์ส (Oswald's)

ออสวาลด์ส คือไพรเวตคลับชื่อดังระดับตำนานของลอนดอน การออกแบบได้รับแรงบันดาลใจมาจาก ห้องกระจก (Hall of Mirrors) ในพระราชวังแวร์ซายส์

ความหรูหราและประวัติศาสตร์อันยาวนานของสถานที่แห่งนี้ ดึงดูดความสนใจของกลุ่มเศรษฐีหนุ่มจากจีนได้เป็นอย่างดี

เนื่องจาก โจชัว แจ้งกับฝ่ายรักษาความปลอดภัยไว้ล่วงหน้า พวกเขาจึงผ่านการตรวจสอบและเดินเข้างานได้อย่างราบรื่น

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไป... กลิ่นอายของความมั่งคั่งและฟุ้งเฟ้อก็ปะทะเข้าหน้า

ภายในห้องโถงใหญ่ที่ประดับประดาด้วยโคมไฟระย้าสีทองอร่าม เต็มไปด้วยสุภาพบุรุษหลากหลายวัยในชุดทักซิโด บางคนสวมหมวกทรงสูงแบบผู้ดีอังกฤษดั้งเดิม

พวกเขาจับกลุ่มคุยกันพร้อมแก้วแชมเปญในมือ โดยมีสุภาพสตรีในชุดราตรีหรูหราและหมวกใบจิ๋วเดินเคียงข้าง

แสงไฟสลัว เสียงแก้วกระทบกัน และดนตรีคลาสสิกที่บรรเลงคลอเบาๆ... ทำให้ทุกคนเผลอยืดตัวตรงโดยอัตโนมัติ สวมบทบาทสุภาพบุรุษจากศตวรรษที่แล้ว

บริกรเดินเข้าไปกระซิบข้างหู โจชัว ที่กำลังคุยธุระอยู่

โจชัว หันขวับมามองทางกลุ่ม เจียงเฉิง ยิ้มกว้าง แล้วรีบขอตัวจากคู่สนทนา เดินตรงดิ่งเข้ามาหาทันที

แม้จะสวมชุดทักซิโดหางยาวแบบดั้งเดิม... แต่ด้วยรูปร่างที่ท้วมและเตี้ยของเขา มันจึงดูตลกมากกว่าสง่างาม

“เจียง! ...ดีใจที่ได้เจอกันอีกนะครับ!” โจชัว อ้าแขนกอดทักทาย เจียงเฉิง อย่างอบอุ่น

“ขอบคุณที่เชิญพวกเรามานะครับ โจชัว” เจียงเฉิง ตอบรับตามมารยาท และแนะนำเพื่อนๆ ให้รู้จัก

โจชัว หันไปทักทาย หวัง ชงชง: “คุณหวัง... ผมติดตาม Instagram ของคุณอยู่นะครับ ไลฟ์สไตล์ของคุณเท่มาก ผมอิจฉาจริงๆ”

หวัง ชงชง รู้ดีว่านั่นคือคำพูดตามมารยาท... คนระดับ โจชัว ที่เกิดมาบนกองเงินกองทอง จะมาอิจฉาอะไรกับแค่การอวดรวยของเขา

“เป็นเกียรติอย่างยิ่งครับที่คุณให้ความสนใจ”

หลังจากทักทายกันพอหอมปากหอมคอ โจชัว ก็เริ่มแนะนำสถานที่:

“คลับแห่งนี้พิเศษมากครับ... สมาชิกที่นี่ไม่ได้มีแค่นักธุรกิจ แต่รวมถึงนักการเมืองระดับสูงอย่างรัฐมนตรีมหาดไทย พริตี พาเทล (Priti Patel), รัฐมนตรีเคหะ ไมเคิล โกฟ (Michael Gove) หรือแม้แต่อดีตนายกฯ จอร์จ ออสบอร์น (George Osborne) ก็เป็นสมาชิกที่นี่…”

“และนอกจากคนใหญ่คนโตแล้ว... ที่นี่ยังเต็มไปด้วย ‘ดาราและเซเลบฯ’ ชื่อดังมากมาย... นี่แหละคือเหตุผลที่ผมชวนพวกคุณมา ที่นี่เหมาะมากสำหรับการเจรจาธุรกิจ หรือถ้าเจอคนที่ถูกใจ... คืนนี้พวกคุณก็อาจจะได้ ‘แลกเปลี่ยนความรู้เชิงลึก’ กันเป็นการส่วนตัวก็ได้ครับ”

ประโยคสุดท้าย โจชัว ส่งสายตาเจ้าเล่ห์และรอยยิ้มกรุ้มกริ่มให้ทุกคน

กลุ่มเพื่อนเข้าใจความหมายทันที...

ดาราและเซเลบฯ ในงานนี้ แม้รูปร่างอาจจะไม่สะบึมเท่านางแบบในงาน Victoria's Secret เมื่อคืน

แต่สิ่งที่พวกเธอมีเหนือกว่าคือ ‘ชื่อเสียง’ และ ‘ความพรีเมียม’

ทำไมเน็ตไอดอลถึงพยายามถีบตัวเองเข้าวงการบันเทิง? เพราะในสายตาคนรวย... ดารามีภาษีกว่าเน็ตไอดอลเยอะ

เน็ตไอดอลค่าตัวคืนละไม่กี่พัน... พอชุบตัวเป็นดาราได้ ค่าตัวก็พุ่งเป็นหลักหมื่นหลักแสน

เศรษฐีชอบความรู้สึกของการได้ครอบครอง ‘สิ่งที่คนทั่วไปใฝ่ฝัน’

ลองจินตนาการดูสิ... นางเอกที่คนทั้งประเทศคลั่งไคล้ มานอนอยู่ใต้ร่างเรา... ความรู้สึกตื่นเต้นและภูมิใจในชัยชนะ มันคนละเรื่องเลย

หลังจากฟังคำแนะนำจบ เพื่อนๆ ก็เริ่มกระจายตัวแยกย้ายกันไปล่าเหยื่อ และแน่นอน... พวกเขายังคงรักษาระยะห่างจาก เจียงเฉิง อย่างเคร่งครัด กลัวโดนแย่งซีน

เจียงเฉิง มองแผ่นหลังเพื่อนๆ ที่เดินหนีไปอย่างรวดเร็วแล้วส่ายหน้า: “เฮ้อ... พวกผู้ชายขาดความมั่นใจ”

หลังจาก โจชัว เดินแยกไป... ชายวัยกลางคนหัวล้านคนหนึ่งก็เดินเข้ามาถาม โจชัว: “หนุ่มจีนคนนั้นเป็นใครเหรอครับ? ดูคุณให้ความสำคัญเป็นพิเศษ”

“หลานชายของ ‘ลูกค้าระดับ VVIP’ ของบริษัทเราครับ... ตระกูลเขามีอิทธิพลในจีนมาก ไม่ใช่แค่เรื่องเงินอย่างเดียว”

“หมายความว่า…”

“พวกเขาเป็น ‘ตระกูลผู้มีอำนาจ’ เหมือนกับท่านนั่นแหละครับ”

ชายวัยกลางคนยิ้มมุมปาก: “อำนาจในประเทศเรากับจีน... มันคนละรูปแบบกันนะ”

ทางด้าน เจียงเฉิง… มีสาวๆ เข้ามาทักทายเขาหลายคน แต่ยังไม่มีใครเข้าตา

ขณะที่กำลังยืนเบื่อๆ... เสียงหวานใสก็ดังขึ้นข้างหู

“สวัสดีค่ะสุดหล่อ... ขอรบกวนเวลาสักครู่ได้ไหมคะ?”

เจียงเฉิง หันไปมอง… ดวงตาสีน้ำตาลแดงคู่สวย จ้องมองเขาพร้อมรอยยิ้มขี้เล่นมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์

ใบหน้าสวยหวานนี้... คุ้นตามาก!

ภาพในความทรงจำซ้อนทับกับตัวละครในภาพยนตร์ระดับตำนาน... ‘เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์’ จาก Harry Potter!

ใช่แล้ว... เธอคือ เอ็มม่า วัตสัน (Emma Watson)!

“ฉันเอ็มม่า วัตสันค่ะ” เธอยื่นมือมาทักทาย

เจียงเฉิง ลอบสำรวจเธอ... แม้จะอายุ 27 ปีแล้ว แต่เธอยังดูสวยสะพรั่ง ส่วนสูง 165 ซม. อาจจะดูตัวเล็กเมื่อเทียบกับมาตรฐานฝรั่ง แต่สำหรับ เจียงเฉิง ถือว่ากำลังดี น่าทะนุถนอม

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ... ผมเจียงเฉิง... ให้เกียรติผมเลี้ยงเครื่องดื่มสักแก้วไหมครับ?”

“ด้วยความยินดีค่ะ”

“ผมเคยดูหนังของคุณ... Harry Potter”

เอ็มม่า หัวเราะปิดปาก: “เรื่องนั้นฉันถ่ายตอน 10 ขวบ... ผ่านมา 17 ปีแล้วนะคะ”

เอ็มม่า ชวนเขาออกไปเดินเล่นที่สวนด้านนอก

เธอเป็นคนชอบคนหน้าตาดีและในคลับที่เต็มไปด้วยตาแก่และเศรษฐีอ้วนพุงพลุ้ย... เจียงเฉิง คือโอเอซิสกลางทะเลทราย

แถมเธอยังแอบได้ยิน โจชัว พูดถึงเบื้องหลังของเขาด้วย... ยิ่งทำให้น่าสนใจเข้าไปใหญ่

“ฉันไม่เคยเห็นหน้าคุณมาก่อน... เพิ่งมาเป็นสมาชิกเหรอคะ?”

“ครับ... ครั้งแรกเลย ผมยังไม่ค่อยคุ้นที่นี่เท่าไหร่”

“โจชัวเชิญมาสินะคะ? เมื่อกี้เห็นเขาทักทายคุณ”

เจียงเฉิง พยักหน้า

ขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินคุยกันเพลินๆ ในสวน... เสียงทะเลาะกันดังลอดมาจากหลังพุ่มไม้

“อะไรนะ!? ...50,000 ดอลลาร์? คุณเห็นฉันราคาถูกขนาดนั้นเลยเหรอ?” เสียงผู้หญิงตวาดด้วยความโกรธ

เสียงผู้ชายตอบกลับอย่างเย็นชาและดูถูก: “50,000 ก็ถือว่าสมน้ำสมเนื้อแล้ว... ด้วยสถานการณ์ของคุณตอนนี้ ยังมีหน้ามาต่อรองอีกเหรอ?”

“ฝันไปเถอะ! ...ฉันไม่มีทางรับเงินเศษแค่นั้นหรอก ฉันจะหาทางอื่น!”

“ตามใจ... ขอให้โชคดีแล้วกัน”

บทสนทนาจบลงดื้อๆ

เจียงเฉิงและเอ็มม่า หันมาสบตากัน... ยิ้มให้กันอย่างรู้ทัน แล้วเดินเลี่ยงออกมาเงียบๆ โดยไม่พูดอะไร

วงการมายา... เบื้องหน้าที่สวยหรู เบื้องหลังก็คือการซื้อขายแลกเปลี่ยนดีๆ นี่เอง

……………………………………

ตอนที่ 388 ศาลาโปร่งใส

หลังจากเดินออกมาได้สัก 10 เมตร เอ็มม่า ก็เอ่ยขึ้น: “ผู้หญิงคนเมื่อกี้ดูลักษณะแล้วน่าจะเป็น เจสสิกา อเล็กซานเดอร์ (Jessica Alexander) ค่ะ ส่วนผู้ชายคนนั้นน่าจะเป็น ส.ส. วัยกลางคนสักคน”

เห็นแววตาสงสัยของ เจียงเฉิง เอ็มม่า จึงถามต่อ: “คุณน่าจะรู้จักเธอนะคะ? เธอออกจะสวยขนาดนั้น”

เจียงเฉิง ส่ายหน้าปฏิเสธ: “ผมไม่ค่อยรู้เรื่องวงการบันเทิงฝั่งนี้เท่าไหร่ครับ... พูดตามตรงนะ ขนาดหนังของคุณผมยังเคยดู แต่ตอนแรกผมยังนึกชื่อคุณไม่ออกเลย นับประสาอะไรกับเธอคนนั้น”

คำตอบที่ซื่อตรงจนเกือบจะขวานผ่าซากของ เจียงเฉิง แทนที่จะทำให้ เอ็มม่า ไม่พอใจ กลับทำให้เธอรู้สึกว่าเขาจริงใจและไม่เสแสร้ง

“เธอเดบิวต์เป็นดาราเด็กเหมือนฉันค่ะ แต่เธอได้เปรียบตรงที่ยังเด็ก ปีนี้เพิ่งจะอายุ 18 เอง” เอ็มม่า พูดจบก็ปรายตามอง เจียงเฉิง อย่างมีนัย: “พวกผู้ชาย... ชอบเด็กสาวเอาะๆ สวยๆ กันทั้งนั้นไม่ใช่เหรอคะ?”

เจียงเฉิง รู้ทันว่าเธอกำลังดักคอ แม้ความจริงเขาจะชอบสาวเอาะๆ ก็เถอะ แต่ในสถานการณ์นี้... ขืนยอมรับไปก็โง่เต็มที

เขายิ้มตอบ: “นั่นมันคนอื่นครับ ไม่ใช่ผม... สำหรับผม ขอแค่สวย จะอายุเท่าไหร่ผมก็ชอบหมดครับ”

อันที่จริง นี่ก็เป็นความจริงจากใจเขาเช่นกัน เพราะความสวยระดับ เอ็มม่า วัตสัน สามารถทำให้ผู้ชายมองข้ามเรื่องอายุไปได้สบายๆ

คำตอบของ เจียงเฉิง เรียกเสียงหัวเราะคิกคักจาก เอ็มม่า: “งั้นคุณคิดว่าฉันสวยไหมคะ?”

“แน่นอนสิครับ... คุณไม่รู้เหรอว่าคุณสวยกว่าผู้หญิงส่วนใหญ่ในปาร์ตี้นี้ซะอีก”

คำชมเรื่องความสวย... ไม่ว่าผู้หญิงวัยไหนได้ฟังก็มีผลต่อใจทั้งนั้น

แม้ เอ็มม่า จะได้ยินคำชมมาตั้งแต่เด็กจนชินชา แต่พอมาได้ยินจากปากหนุ่มหล่อหุ่นแซ่บอย่าง เจียงเฉิง เธอก็อดปลื้มปริ่มในใจไม่ได้

“ดูจากหน้าตา คุณน่าจะยังเด็กอยู่เลยนะ... แต่ปากหวานเชี่ยวชาญน่าดูเลยนะคะเนี่ย”

เจียงเฉิง สบตาเธออย่างท้าทาย แล้วยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์:

“ถึงอายุผมจะยังน้อย... แต่ ‘ส่วนอื่น’ ไม่เล็กนะครับ”

เอ็มม่า ไม่สะเทือนอาย เธอกวาดสายตามองต่ำลงไปที่เป้ากางเกงเขา แล้วเลิกคิ้ว:

“เหรอคะ? ...แต่ฉันได้ยินมาว่า ผู้ชายตะวันออกไม่ได้ ‘ดุดัน’ เท่าผู้ชายฝั่งนี้นะคะ”

“พูดแบบนี้แสดงว่ายังไม่เคยเจอของจริง... บ้านผมมีสำนวนว่า ‘สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น’ ...ฟังเขาเล่ามาเยอะแค่ไหน ก็สู้พิสูจน์ด้วยตาตัวเองไม่ได้หรอกครับ”

เอ็มม่า ค้อนขวับอย่างมีจริต: “ฉันเพิ่งเคยได้ยินสำนวนจีนนี่แหละค่ะ... ความจริงฉันก็สนใจวัฒนธรรมจีนอยู่เหมือนกันนะ”

“โอ้... ถ้าคุณสนใจ คืนนี้เรามาแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมกันลึกๆ ดีไหมครับ? คะแนนภาษาจีนตอนสอบเข้ามหาวิทยาลัยของผมดีมากนะ เดี๋ยวผมจะสอนสำนวนอื่นให้ด้วย... เช่นสำนวน ‘โป๋-ใหญ่-ลึก-ซึ้ง(1)’...”

แม้ เอ็มม่า จะไม่เข้าใจความหมายแฝงลึกซึ้งของภาษาจีน แต่เธอก็ดูออกว่าเขาไม่ได้มาสอนหนังสือแน่ๆ

“สอนสำนวน... สอนแค่นั้นจริงๆ เหรอคะ?”

เจียงเฉิง จ้องตาเธอด้วยแววตาใสซื่อจอมปลอม: “แน่นอนครับ... หรือถ้าเป็นไปได้ ผมสาธิตภาคปฏิบัติให้ดูด้วยก็ได้นะ”

เอ็มม่า ยิ้มยั่ว: “ตรงนั้นมี ‘ศาลา’ เล็กๆ อยู่... เราเข้าไปนั่งเล่นกันไหมคะ? คุณจะได้ลองอธิบายแผนการเรียนการสอนให้ฉันฟังสักหน่อย”

เจียงเฉิง มองไปตามนิ้วของเธอ เห็นศาลากระจกคริสตัลตั้งอยู่ท่ามกลางสวนสวย เขาพยักหน้าตกลงโดยไม่ได้คิดอะไรมาก

แต่ทว่า... พอเดินเข้าไปข้างในศาลา เจียงเฉิง ถึงกับตาสว่าง!

ศาลานี้ซ่อนลูกเล่นไว้เพียบ!

มองจาก ด้านนอก... มันคือกกระจกเงาธรรมดาๆ ที่สะท้อนภาพสวน มองไม่เห็นข้างใน

แต่เมื่อมองจาก ด้านใน... มันคือกระจกใสแจ๋วที่มองเห็นข้างนอกได้ชัดเจน!

นี่มัน... ‘กระจกวันเวย์’!

นี่คือสุดยอดชัยภูมิสำหรับการลักลอบทำกิจกรรมชัดๆ!

ลองนึกภาพว่ากำลังสอน เอ็มม่า ‘เรียนสำนวน’ อยู่ข้างใน โดยที่มองเห็นคนเดินผ่านไปผ่านมาข้างนอก... ความตื่นเต้นเร้าใจคงพุ่งทะลุปรอท!

เห็นสีหน้าตื่นตะลึงของ เจียงเฉิง เอ็มม่า ก็ยกมือปิดปากหัวเราะคิกคัก

“เป็นไงคะ? ...สถานที่นี้น่าสนใจไหม?”

เจียงเฉิง พยักหน้ายอมรับ: “น่าสนใจมากครับ... ไม่นึกเลยว่าพวกคุณจะ ‘เล่นกันแรง’ ขนาดนี้”

“พูดเหมือนคุณไม่ใช่คนในวงการงั้นแหละ... ตอนนี้คุณก็เป็นสมาชิกคลับแล้วนี่คะ วันหลังจะมาเล่นบ้างก็ได้นะ... แต่พูดตรงๆ นะ ฉันเองก็ยังไม่เคยลองเล่นที่นี่เหมือนกัน แค่เคยได้ยินเขาเล่าลือกันมาว่ามันตื่นเต้นดี”

“ตอนนี้ผมนับเป็นสมาชิกแล้วเหรอครับ?”

“คุณเป็นแขกของ โจชัว... ถ้าคุณอยากเป็นสมาชิก ก็ไม่มีใครกล้าปฏิเสธหรอกค่ะ”

“แล้วการเป็นสมาชิกที่นี่มีข้อดียังไงครับ?” เจียงเฉิง แกล้งถาม

“ที่นี่มีบุคคลชั้นนำจากหลากหลายวงการ... แถมยังมีสาวสวยหน้าตาดีอีกเพียบ... แค่นี้ยังไม่พอทำให้คุณหวั่นไหวอีกเหรอคะ?” เอ็มม่า ย้อนถาม

“ฟังดูดีนะครับ... แล้วคลับนี้มีประโยชน์อะไรกับคุณล่ะ?”

“สำหรับฉันเหรอคะ? ...ถ้าเป็นเมื่อสิบปีก่อน มันคงมีประโยชน์มากในการหาเส้นสาย... แต่สำหรับตอนนี้ ฉันเลือกได้ตามใจชอบ ฉันสนแค่ความพอใจและถูกชะตาเท่านั้น ถ้าฉันไม่ชอบ ใครก็บังคับฉันไม่ได้”

เอ็มม่า วัตสัน ไม่ได้โม้... เธอคือซูเปอร์สตาร์ตัวจริง

หลังจากแสดงหนัง Harry Potter ครบ 8 ภาค เธอก็กวาดรางวัลมานับไม่ถ้วน ทั้ง Young Artist Awards, National Movie Awards และอีกมากมาย

แถมหนังเรื่องอื่นๆ อีก 9 เรื่องที่เธอเล่น ก็ทำเงินถล่มทลาย

สถานะและความสำเร็จของเธอในตอนนี้... ไม่จำเป็นต้องง้อเงินทุนหรือเอาตัวเข้าแลกเหมือนดาราตกอับคนนั้น

ทั้งสองยืนจิบแชมเปญชมวิวสวนผ่านกระจกวันเวย์กันอย่างเพลิดเพลิน

ภายใต้แสงไฟสลัวและบรรยากาศที่เป็นใจ... ร่างกายของทั้งคู่ขยับเข้าหากันเรื่อยๆ โดยไม่รู้ตัว

จนกระทั่งริมฝีปากประกบกันอย่างดูดดื่ม หลังจากจูบกันจนหายใจแทบไม่ทัน เจียงเฉิง ก็กระซิบชวน:

“คืนนี้... กลับไปกับผมไหม?”

ปลายจมูกของ เอ็มม่า ชนกับจมูกของเขา ลมหายใจอุ่นร้อนรดริมฝีปาก:

“ฉันอยากไปกับคุณใจจะขาดค่ะ... แต่คืนนี้ฉันต้องรีบกลับไปงานเลี้ยงครบรอบแต่งงานของพ่อแม่... ความจริงฉันกะจะแค่แวะมาโชว์ตัวที่นี่แป๊บเดียว ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอคุณ... คุณทำให้ฉันรู้สึก ‘ถอนตัวไม่ขึ้น’ จริงๆ ค่ะ”

“น่าเสียดายจังครับ... แต่ผมก็ไม่อยากปล่อยคุณไปเลยจริงๆ ผมอยากให้คุณได้สัมผัสความรู้สึกของคำว่า ‘ถอน (มัน) ไม่ขึ้น’ ในอีกความหมายหนึ่งจัง…”

เจียงเฉิง ลูบไล้แผ่นหลังเปลือยเปล่าอันเนียนนุ่มของเธออย่างเสียดาย...

คืนนี้คงอดกิน ‘เฮอร์ไมโอนี่’... แต่ไม่เป็นไร วันพระไม่ได้มีหนเดียว!

…………………………………

(1)[โป๋-ใหญ่-ลึก-ซึ้ง (勃大精深) – การเล่นคำพ้องเสียง ‘博大精深’ แปลว่า ‘ความรู้กว้างขวางและลึกซึ้ง’ หรือ ‘กว้างใหญ่และลึกซึ้ง’ เจียงเฉิง ได้เปลี่ยนตัวอักษรตัวแรกจาก ‘博 (กว้างขวาง)’ เป็น ‘勃 (แข็งตัว)’ ซึ่งอ่านออกเสียงเหมือนกัน แต่มีความหมายที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

เมื่อเปลี่ยนตัวอักษรแล้วจะกลายเป็น ‘แข็งตัว (勃) ใหญ่ (大) น้ำเชื้อ (精) ลึก (深)’]