บทที่ 1 คนโง่ของโรงแรม

“คนโง่ เปิดห้องเตียงใหญ่ให้ฉันหน่อย!”

ที่หน้าประตูโรงแรมเล็กๆ คู่หนุ่มสาวคู่หนึ่งกอดกันอย่างสนิทสนมเดินเข้าไปในโรงแรม

ผู้หญิงคนนั้นรูปร่างสูงเพรียว อายุประมาณสิบแปดสิบเก้า ดูแล้วก็รู้ว่าเป็นนักศึกษาหญิงจากเมืองมหาวิทยาลัยใกล้ๆ

ส่วนผู้ชายที่เธอกอดอายุสามสิบกว่า รูปร่างอ้วนท้วน หน้าตามันเยิ้ม มือใหญ่สองข้างวางไม่เรียบร้อยที่เอวของเธอ

และคนโง่ที่เขาเรียกก็คือพนักงานต้อนรับของโรงแรมเล็กๆ นี้ที่ชื่อหลี่ฟาน

“ได้ พี่ชาย เปิดห้อง ผมจะเปิดห้องให้พวกคุณ”

หลี่ฟานเผยรอยยิ้มโง่ๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา หยิบบัตรห้องให้ทั้งสองคน

ชายอ้วนแกล้งหยอกหลี่ฟานว่า “คนโง่ ห้องนี้ 55 แต่ฉันไม่มีเงินทอน ให้คุณ 100 คุณต้องทอนเงินให้ฉันเท่าไหร่?”

“ทอน ทอนคุณ 45!” หลี่ฟานคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดอย่างดีใจมาก!

“คุณไม่โง่นะ!”

ชายอ้วนพูดพร้อมยื่นเงิน 100 หยวนให้หลี่ฟาน หลี่ฟานทอนเงินให้เขา 45 หยวนอย่างรวดเร็ว

“คนโง่ ฉันมีเงินทอนแล้ว ฉันให้คุณ 55 คุณคืนเงิน 100 ที่เพิ่งให้ฉันคืนมา” ชายอ้วนพูดพร้อมหยิบเงิน

หลี่ฟานได้ยินก็รีบคืนเงิน 100 หยวนให้ชายอ้วน รับเงิน 55 หยวนจากเขา

“ดี คืนให้คุณ”

ชายอ้วนเห็นดังนั้นก็หัวเราะออกมาทันที

“โอ้ แม่เจ้า คุณนี่ฉลาดจริงๆ!”

พูดจบก็พานักศึกษาหญิงข้างๆ ไปที่ห้องชั้นบน

นักศึกษาหญิงคนนั้นก็ยิ้มปิดปากตลอดทาง พูดอย่างอายๆ ว่า “ที่รัก คุณนี่แย่จริงๆ คุณขับออดี้ A6 อยู่แล้ว ยังหลอกเอาเงินคนโง่ 45 หยวนอีก”

ชายอ้วนหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์พูดว่า “ใครให้เขาโง่ล่ะ ไปเถอะที่รัก คุณไม่อยากได้ iPhone13 รุ่นใหม่เหรอ รอให้คุณดูแลฉันดีๆ แล้วพรุ่งนี้เราจะไปซื้อกัน”

พูดจบทั้งสองก็เข้าไปในห้องปิดประตู ได้ยินเสียงครางเบาๆ ของนักศึกษาหญิงที่เซ็กซี่มาก

หลี่ฟานย่องจากเคาน์เตอร์มาตรงหน้าประตูห้องของทั้งสองคน นั่งยองๆ ที่หน้าประตู เอาหูแนบกับรอยแยกประตู ยิ้มโง่ๆ

“ฮ่าฮ่าฮ่า ด่าฉันว่าโง่ พวกคุณนั่นแหละโง่ ฉันสามารถฟังพวกคุณทำเรื่องน่าอายได้ที่นี่”

ยิ่งคิดหลี่ฟานก็ยิ่งยิ้มอย่างมีความสุข จริงๆ แล้วหลี่ฟานไม่ได้โง่ตั้งแต่เกิด ตรงกันข้ามเขายังเป็นนักเรียนเก่ง สอบเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งด้วยผลการเรียนที่ยอดเยี่ยม

น่าเสียดายเพราะผู้หญิงคนหนึ่ง เขาทำให้ลูกชายคนโตในท้องถิ่นโกรธ ถูกทำร้ายจนกลายเป็นผัก นอนอยู่ในโรงพยาบาลสองเดือนกว่าจะฟื้น แล้วก็กลายเป็นคนโง่แบบนี้

หลี่ฟานประสบกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เช่นนี้ พ่อแม่ที่บ้านก็ป่วยจนลุกไม่ขึ้น สองปีนี้ใช้จ่ายเงินเก็บทั้งหมดของครอบครัวไป

หลี่ฟานหางานไปทั่ว แต่ใครจะอยากได้คนโง่?

สุดท้ายก็เป็นเจ้าของโรงแรมเล็กๆ ที่ใจดี ให้เขาอยู่เป็นพนักงานต้อนรับ

โชคดีที่โรงแรมเล็กๆ นี้ตั้งอยู่หน้าประตูเมืองมหาวิทยาลัย ทุกวันมีคู่รักหนุ่มสาวมากมายมาที่นี่เปิดห้อง และไม่สนใจว่าพนักงานต้อนรับจะเป็นคนโง่ที่มีผลต่อแหล่งลูกค้า

ขณะที่หลี่ฟานกำลังฟังอย่างสนุกสนานที่หน้าประตู เสียงเย็นชาดังขึ้นจากด้านหลัง!

“หลี่ฟาน คุณกำลังทำอะไร?”

หลี่ฟานตกใจหันกลับไปเห็นผู้หญิงรูปร่างสูงเพรียว สวมถุงน่องสีเนื้อ ขาเรียวสวย กำลังมองเขาด้วยสายตาเย็นชา

ผู้หญิงคนนี้อายุยี่สิบแปดเก้า มีผิวขาวเนียนของคนหนุ่มสาว และมีเสน่ห์ของสาววัยกลางคน เป็นเจ้าของโรงแรมเล็กๆ จงเยี่ยนหง

หลี่ฟานตกใจรีบแก้ตัวว่า “เจ้าของโรงแรม ผมรอดูว่าลูกค้าต้องการน้ำร้อนหรือเปล่า”

“พอแล้ว ด้วยไอคิวของคุณยังคิดจะหลอกคนอื่นอีก คุณตามฉันมาหน่อย”

จงเยี่ยนหงพูดขัดหลี่ฟานด้วยเสียงเย็นชา เรียกเขาไปที่ห้องสำนักงานที่ปลายทางเดิน

ที่นี่ไม่ใช่แค่สำนักงาน ปกติจงเยี่ยนหงยังพักที่นี่เป็นครั้งคราว ดังนั้นข้างในมีเตียงเดี่ยว

“เจ้าของโรงแรม คุณเรียกผมมาทำอะไร?” หลี่ฟานถามอย่างโง่ๆ

จงเยี่ยนหงกัดริมฝีปากเบาๆ ท่าทางมีเสน่ห์มากมาย น่าเสียดายที่หลี่ฟานเป็นคนโง่ ไม่เข้าใจเลยว่าขณะนี้จงเยี่ยนหงแสดงเสน่ห์ที่เย้ายวนแค่ไหน

“หลี่ฟาน เดี๋ยวคุณช่วยฉันทำอะไรบางอย่าง แต่คุณต้องจำไว้ว่าห้ามบอกเรื่องนี้กับใครข้างนอก เข้าใจไหม?”

“ฮ่าฮ่า เก็บความลับ ผมชอบที่สุด!” หลี่ฟานพูดอย่างโง่ๆ

จงเยี่ยนหงเห็นดังนั้นก็ยิ้มเล็กน้อย

แล้วดึงสายรัดไหล่ทั้งสองข้างออก เริ่มปลดสายที่เอว

ชั่วพริบตา กระโปรงแดงตกลงพื้น

เผยร่างกายขาวเนียนที่งดงาม

หลี่ฟานเบิกตากว้างทันที!"

(จบตอน)