บทที่ 4 เหรียญทองแดงพรห้าประการ

"ก่อนหน้านี้หลี่ฟานมักจะเดินผ่านถนนโบราณวัตถุ แต่ไม่เคยเข้าไปเลย

เพราะในบ้านของหลี่ฟานไม่มีใครที่เข้าใจเรื่องโบราณวัตถุเลย

แม้ว่าจะเห็นฉากที่คนเจอโบราณวัตถุแล้วรวยในทีวีหรือในนิยายบ่อยๆ แต่ก็คิดมาตลอดว่าสิ่งเหล่านี้อยู่ไกลจากตัวเองมาก

แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว

เขาได้รับพลังตามองทะลุ มีความสามารถในการมองทะลุที่ได้เป็นมรดกจากเซียวเหยาซานเหริน เขาเชื่อว่าเขาสามารถหาเงินก้อนแรกได้ในถนนโบราณวัตถุนี้!

ตอนนั้นเขาก็จะมีเงินรักษาพ่อของเขาได้!

ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ ตลาดโบราณวัตถุมีการแบ่งแยกอย่างชัดเจน ตลาดระดับสูงร้อนแรงมาก เศรษฐีที่มีเงินมากมายต่างพากันประมูลราคาสูงเพื่อซื้อของล้ำค่า

แต่ตลาดโบราณวัตถุระดับต่ำกลับซบเซามาก

เพราะทุกคนรู้ว่าการจะเจอของดีในที่นี้แทบจะเป็นไปไม่ได้

ดังนั้นในถนนโบราณวัตถุนี้มีคนตั้งแผงขายของมากมาย แต่คนที่มาซื้อของจริงๆ กลับมีน้อย

หลี่ฟานพอเดินเข้ามาก็เหมือนแกะที่เดินเข้าฝูงหมาป่า

พ่อค้าแผงลอยต่างจ้องมองการเคลื่อนไหวของหลี่ฟาน

“น้องชาย ซื้อของหน่อยไหม? ของที่นี่เป็นของล้ำค่าทั้งนั้น!” หลี่ฟานเดินผ่านแผงลอยหนึ่ง พ่อค้าแผงลอยรีบยิ้มและเริ่มเรียกลูกค้า

ขณะที่หลี่ฟานมองผ่านสิ่งของบนแผงลอยนั้น ก็พบกับภาพที่น่าตกใจ

ข้อมูลมากมายปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา

กำไลหยกคุณภาพต่ำ:

วัสดุ: คุณภาพต่ำ

อายุการผลิต: ไม่ถึงหนึ่งปี

มูลค่า: 20 หยวน

ขวดน้ำหอมปลอมสมัยราชวงศ์ชิง:

วัสดุ: แก้วสังเคราะห์

อายุการผลิต: สองปี

มูลค่า: 10 หยวน

ข้อมูลต่างๆ เขียนอยู่บนสินค้าต่างๆ อย่างหลากหลาย

ทันใดนั้นหลี่ฟานก็รู้สึกตื่นเต้น

ไม่คิดว่าเขาได้รับดวงตาคู่นี้ นอกจากจะมองทะลุได้แล้ว ยังสามารถประเมินโบราณวัตถุเหล่านี้ได้ด้วย!

แบบนี้การหาของมีค่าก็ง่ายมาก!

สายตาของหลี่ฟานกวาดผ่านแผงลอยเหล่านี้ทีละแผง

ทันใดนั้น กล่องไม้เล็กๆ กล่องหนึ่งดึงดูดเขา

บนแผงลอยนี้มีกล่องไม้ขนาดเท่าฝ่ามือวางอยู่ มีข้อมูลปรากฏขึ้นว่า

เหรียญทองแดงพรห้าประการสมัยหมิงเจียจิ้ง:

หลี่ฟานรีบเดินไปเปิดกล่องนั้น เผยให้เห็นเหรียญทองแดงเก่าห้าเหรียญ

ด้านหน้าของแต่ละเหรียญมีอักษรฟูสลักอยู่ แต่ห้าเหรียญนี้มีอักษรฟูที่ไม่เหมือนกัน

หลี่ฟานรู้สึกตื่นเต้นมาก

เพราะมูลค่าที่แสดงบนเหรียญทองแดงนี้สูงถึงหนึ่งล้าน!

หลี่ฟานไม่เคยคิดเลยว่าเมื่อวานเขายังเป็นคนโง่ที่หางานไม่ได้ พ่อแม่ป่วยหนักต้องเข้าโรงพยาบาลแต่ไม่มีเงินค่ารักษา แต่ตอนนี้เขาอาจจะกลายเป็นเศรษฐีล้าน!

นี่จะไม่ทำให้หลี่ฟานตื่นเต้นได้อย่างไร?

แต่เขารีบระงับความตื่นเต้นในใจ ถามเจ้าของแผงลอยว่า “เจ้าของแผงลอย เหรียญทองแดงนี้ขายยังไง?”

เจ้าของแผงลอยมองหลี่ฟานด้วยสายตาที่เฉียบแหลม

“เหรียญละหมื่น ถ้าคุณซื้อห้าเหรียญ ผมลดให้เหลือสี่หมื่นแปด”

เมื่อได้ยินราคานี้ หลี่ฟานก็แอบตกใจ

ในกระเป๋าของเขามีเงินแค่ร้อยกว่าหยวน เจ้าของแผงลอยนี้ช่างโหดร้ายจริงๆ

“เจ้าของแผง ลดหน่อยได้ไหม?” หลี่ฟานถาม

เจ้าของแผงลอยยิ้มและพูดว่า “น้องชาย ของดีแบบนี้หายากนะ”

“ถ้าคุณจริงใจ ผมให้สี่หมื่นห้า ลดไม่ได้แล้ว”

หลี่ฟานไม่คิดว่าเจ้าของแผงลอยจะดื้อดึงขนาดนี้ แต่เขาก็ไม่ใช่คนที่ยอมแพ้ง่ายๆ

“เจ้าของแผงลอย หนึ่งร้อยหยวน ถ้าคุณตกลงผมก็เอา ถ้าไม่ขายผมก็ไปแล้ว”

พูดจบหลี่ฟานก็หันหลังจะเดินไป

เจ้าของแผงลอยเห็นดังนั้นก็รีบตะโกนว่า “น้องชาย ใจเย็นๆ ผมไม่พูดมากแล้ว สองพันหยวนคุณเอาไป”

เมื่อเห็นว่าเจ้าของแผงลอยยังคงตั้งราคาที่สองพัน หลี่ฟานก็ยังรู้สึกหงุดหงิด

เขาถอนหายใจ มองเห็นเงินล้านอยู่ตรงหน้า แต่กลับเอามาไม่ได้ นี่มันไม่ดีเลย

หลี่ฟานกลับไปที่แผงลอย ชี้ไปที่แจกันเคลือบลายครามบนแผงลอย พูดอย่างเชี่ยวชาญ

“แจกันเคลือบลายครามสมัยราชวงศ์ชิงหยงเจิ้ง ลวดลายชัดเจน ตัวแจกันละเอียด เป็นของหายาก ราคาตลาดประมาณสองแสน”

พ่อค้าแผงลอยได้ยินก็ชมเชยตัวเอกว่า “น้องชาย เป็นผู้เชี่ยวชาญนะนี่ ขนาดนี้ก็รู้ได้?”

หลี่ฟานหัวเราะเยาะและด่าว่า “ไร้สาระ! แจกันนี่เพิ่งทำเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว เพื่อให้ดูเก่ายังแช่ในปัสสาวะด้วย!”

“ผลิตจากโรงงานเล็กๆ ทางเหนือของเมืองใช่ไหม?”

พ่อค้าแผงลอยถูกคำพูดที่พลิกผันนี้ทำให้ตกใจ

“น้องชาย อย่าพูดมั่ว ของที่นี่เป็นของล้ำค่าทั้งนั้น!” พ่อค้าแผงลอยพูดเสียงดัง

หลี่ฟานไม่สนใจคำขู่ของพ่อค้าแผงลอย พูดต่อไป

“จี้หยกนั้น เป็นแก้วใช่ไหม? ทำมาได้ครึ่งปีแล้ว ขายไม่ออกเลย”

“และแผ่นตัวอักษรนั้น ตราประทับเป็นของนักเขียนสมัยราชวงศ์หมิงซ่งเคอ แต่จริงๆ น่าจะเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยศิลปะเขียนใช่ไหม? ตัวอักษรแม้จะลอยล่อง แต่ชัดเจนว่าเป็นคนฝึกวาด ตัวอักษรไม่มีรูปแบบ”

คำพูดของหลี่ฟานดึงดูดลูกค้าคนอื่นๆ รอบๆ มาชี้ชวนพ่อค้าแผงลอย

พ่อค้าแผงลอยตกใจจริงๆ หลี่ฟานพูดถูกทุกอย่าง!

เขารู้ได้ยังไง?

ถ้าจะบอกว่ามีผู้เชี่ยวชาญที่มีสายตาดีมาดูออกว่าเป็นของจริงหรือปลอม นั่นก็ปกติ

แต่หลี่ฟานสามารถบอกได้แม้กระทั่งแหล่งที่มาของของปลอมเหล่านี้ เวลาที่ผลิต และใครเป็นคนทำ

นี่มันน่ากลัวเกินไป!

“น้องชาย อย่าพูดแล้ว เหรียญทองแดงนี้ผมให้คุณฟรี!”

พ่อค้าแผงลอยไม่กล้าให้หลี่ฟานพูดต่อ ถ้าพูดต่อไปธุรกิจนี้ก็ทำไม่ได้แล้ว

รีบหยิบกล่องเหรียญทองแดงส่งให้หลี่ฟาน

ยังไงเหรียญทองแดงนี้เขาซื้อมาจากคนเก็บของเก่าด้วยราคาแค่สิบหยวน ไม่คุ้มค่า

แต่หลี่ฟานพูดอย่างจริงจังว่า “ไม่ได้ ผมต้องจ่ายเงิน หนึ่งร้อยหยวน มากกว่านี้ไม่มีให้”

หลี่ฟานยัดเงินใส่มือพ่อค้าแผงลอย แล้วถือเหรียญทองแดงเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

จนกระทั่งเดินออกไปสิบกว่านาที หลี่ฟานถึงได้ถอนหายใจ ในใจเต้นแรงไม่หยุด

เมื่อกี้เพราะตื่นเต้น เลยไม่รู้สึกอะไร

แต่ตอนนี้หลี่ฟานคิดว่าเขากำลังจะมีเงินล้าน เกิดความรู้สึกหลากหลาย

เมื่อก่อนเงินล้านนี้สำหรับเขา แม้แต่ครอบครัวของเขา ก็เป็นสิ่งที่ไม่สามารถเอื้อมถึงได้

แต่ตอนนี้ เขาได้มาอย่างง่ายดาย!

ต่อไป สิ่งที่หลี่ฟานต้องทำคือเปลี่ยนเหรียญทองแดงห้าเหรียญนี้เป็นเงินสด

ในถนนโบราณวัตถุนี้ ข้างหน้ามีแต่พ่อค้าแผงลอย แต่ถ้าเดินเข้าไปข้างในจะเริ่มมีร้านค้าขนาดใหญ่

ที่นี่มีอาคารสองสามชั้นที่ยังคงกลิ่นอายโบราณ ส่วนใหญ่มีอายุกว่าร้อยปี บางแห่งมีมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ชิง

หลี่ฟานหาหน้าร้านที่ดูใหญ่ที่สุด——เทียนเป่ากั๋ว แล้วก้าวเข้าไปในร้าน

พนักงานที่ใส่เสื้อแขนสั้นเห็นหลี่ฟานแต่งตัวเรียบง่าย ไม่เหมือนคนที่มาซื้อของ เลยไม่มีใครสนใจ

แต่หลี่ฟานก็ไม่สนใจ

ขอแค่เขาขายเหรียญทองแดงได้ ให้ได้เงินล้านก็พอ

หลี่ฟานกำลังจะถามว่าใครเป็นผู้จัดการ แต่ตอนนั้นมีคนเข้ามาอีกคน

กลิ่นหอมพัดเข้ามา

กลิ่นที่ทำให้รู้สึกสดชื่นทำให้หลี่ฟานรู้สึกกระปรี้กระเปร่า"

(จบตอน)