บทที่ 70 พบหลี่เหม่ยฉีอีกครั้ง

“และฉันยังได้รู้ว่า โรงแรมปราสาทจะจัดงานเลี้ยงเย็นแบบดื่มด่ำ ทุกคนจะมีบทบาทและตัวตนของตัวเอง”

“แน่นอนว่าถ้าไม่เสียเงินจะต้องสุ่มตัวตน มีตัวตนดีและตัวตนไม่ดี ถ้าคุณต้องการตัวตนที่เจ๋งก็ต้องเสียเงิน ราคาเริ่มตั้งแต่หลายร้อยหลายพัน จนถึงหมื่นไม่เท่ากัน”

เจ้าไจ่เหลียงมองไปที่หวังเสี่ยวลี่ พูดด้วยความรักอย่างลึกซึ้งว่า “เสี่ยวลี่ ฉันซื้อบทบาทที่ดีให้เธอ เป็นลูกสาวของดยุค บทบาทนี้ฉันใช้เงินไป 2 หมื่นหยวน เป็นบทบาทที่สูงที่สุดในงานเลี้ยงนอกจากเจ้าหญิงแล้ว!”

หวังเสี่ยวลี่ถามด้วยความไม่พอใจว่า “ทำไมคุณไม่ซื้อบทบาทเจ้าหญิง?”

เจ้าไจ่เหลียงยิ้มและพูดว่า “เสี่ยวลี่ไม่ต้องรีบ เพราะบทบาทเจ้าหญิงไม่ได้ขายให้คนทั่วไป ดังนั้นคืนนั้นจะไม่มีใครเป็นเจ้าหญิง มีเพียงเธอที่เป็นลูกสาวของดยุค บทบาทที่สูงที่สุด”

“ถึงตอนนั้นเธอจะสวมชุดราตรีสวยงาม สามารถยืนบนเวทีสูงสุดของงานเลี้ยง เธอจะกลายเป็นดอกไม้ประจำมหาวิทยาลัยหลินซานเพียงคนเดียว!”

“ไม่มีใครจะขโมยความโดดเด่นของเธอได้!”

เมื่อได้ยินเจ้าไจ่เหลียงพูดเช่นนี้ หวังเสี่ยวลี่ก็รู้สึกสนใจขึ้นมา

“ไจ่เหลียง ขอบคุณนะ”

พูดแล้วหวังเสี่ยวลี่ก็พุ่งเข้ากอดเจ้าไจ่เหลียง

เจ้าไจ่เหลียงรู้สึกตื่นเต้นมาก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสใกล้ชิดกับหวังเสี่ยวลี่ตั้งแต่รู้จักกันมา

เขารู้สึกว่าเงิน 2 หมื่นหยวนที่ใช้ไปนั้นคุ้มค่ามาก

นักเรียนคนอื่นๆ ที่ได้รับข่าวนี้ก็รู้สึกตื่นเต้นเช่นกัน ต่างก็เริ่มคิดว่าจะหาบทบาทแบบไหนให้ตัวเองดี และนักเรียนหญิงเหล่านั้นก็อิจฉาหวังเสี่ยวลี่มาก ทำไมเธอถึงได้เจอแฟนหนุ่มที่รวยและมีอำนาจอย่างเจ้าไจ่เหลียง?

ตอนนี้เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ชูอิงอิงดูอ่อนแอจริงๆ

เมื่อก่อนตอนเรียนก็ได้ยินคนพูดเสมอว่า เรียนให้ดี เป็นนักเรียนที่เก่ง สอบเข้ามหาวิทยาลัยดีๆ แต่หลังจากจบการศึกษา ความสำเร็จของคุณอาจจะไม่สูงเท่ากับเพื่อนที่จบมัธยมต้นแล้วออกไปทำงาน

เพราะคนอื่นทำงานข้างนอกมาหลายปีแล้ว มีความสามารถและพื้นฐานที่แน่นอน

เช่นเดียวกัน ชูอิงอิงถึงจะสวยแค่ไหน เป็นดอกไม้ประจำมหาวิทยาลัยแล้วอย่างไร?

ถ้าคุณหาแฟนหนุ่มดีๆ ไม่ได้ ก็จะถูกคนอื่นแซงหน้า

โดยเฉพาะผู้หญิงเมื่ออายุมากขึ้น หน้าตาก็แย่ลง ถ้าไม่มีเงินก็จะกลายเป็นแม่บ้านที่ไม่มีเสน่ห์

และถึงแม้พื้นฐานของหวังเสี่ยวลี่จะไม่ดีเท่าชูอิงอิง แต่ก็ไม่เลว ถ้ามีเงินในอนาคตดูแลตัวเองดีๆ หรือไปทำศัลยกรรม ในอนาคตเธอจะมีความสุขมากกว่าชูอิงอิงแน่นอน

…

เมืองมหาวิทยาลัยวันนี้คึกคักมาก เพราะวันนี้เป็นพิธีเปิดภาคเรียนของมหาวิทยาลัยหลินซาน

ในฐานะมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในเมืองหลินซาน มหาวิทยาลัยหลินซานยังติดอันดับ 15 ของมหาวิทยาลัยทั่วประเทศ

ในเมืองมหาวิทยาลัยมีมหาวิทยาลัยใหญ่เล็กเจ็ดแปดแห่ง นักเรียนมากถึงเจ็ดแปดหมื่นคน

นักศึกษามหาวิทยาลัยหลินซานมักจะเป็นที่ยอมรับว่าเหนือกว่าคนอื่น เดินไปที่ไหนก็ภูมิใจ

แม้แต่ในร้านชานมไข่มุกเมื่อขอเบอร์ WeChat ของสาวสวย ก็พูดอย่างภูมิใจว่า ฉันเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยหลินซาน อัตราความสำเร็จเพิ่มขึ้นทันทีถึง 99%

การจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยหลินซาน หางานดีๆ นั้นง่ายมาก

นักศึกษามหาวิทยาลัยอื่นๆ ในใจก็อิจฉาตัวตนของนักศึกษามหาวิทยาลัยหลินซาน

วันนี้มีสองข่าวที่ดึงดูดใจนักศึกษาในเมืองมหาวิทยาลัย หนึ่งคือพิธีเปิดภาคเรียนของมหาวิทยาลัยหลินซาน อีกหนึ่งคือในเมืองมหาวิทยาลัยมีโรงแรมห้าดาวเปิดใหม่ พิธีเปิดภาคเรียนของมหาวิทยาลัยหลินซานจัดขึ้นที่โรงแรมปราสาทนี้

โรงแรมปราสาทนี้ให้ราคาห้องพักที่ถูกที่สุดคืนละ 1500 หยวน ห้องพักที่แพงกว่านั้นถึงสามห้าพันหรือแม้กระทั่ง 1 หมื่นหยวนต่อคืน

นี่เป็นที่ที่คนรวยเท่านั้นที่สามารถพักได้

แต่โรงแรมปราสาทให้ราคาพิเศษที่ไม่สามารถต้านทานได้สำหรับนักศึกษาในเมืองมหาวิทยาลัย

ทุกคืนมีแพ็คเกจคู่รักนักศึกษาในเมืองมหาวิทยาลัยจำกัด 30 ห้อง นักศึกษาคู่รักในเมืองมหาวิทยาลัยที่มีบัตรนักศึกษาสามารถพักได้ในราคา 200 หยวนต่อคืน

ข่าวนี้ทำให้นักศึกษาในเมืองมหาวิทยาลัยดีใจมาก นักศึกษาเหล่านี้ใครไม่ฝันที่จะพักในโรงแรมห้าดาว?

โดยเฉพาะนักศึกษาหญิง ไปโรงแรมห้าดาวครั้งหนึ่ง อยากจะถ่ายรูปในอ่างอาบน้ำ

แต่ในขณะเดียวกันข่าวนี้ก็ทำให้เจ้าของโรงแรมเล็กๆ ในเมืองมหาวิทยาลัยปวดหัวมาก

ใครจะคิดว่าจะมีคนมาเปิดโรงแรมใหญ่ขนาดนี้ในเมืองมหาวิทยาลัย และยังมาทำลายตลาดด้วยการลดระดับการแข่งขัน แย่งนักศึกษาไป

นอกโรงแรมปราสาท มีหนุ่มสาวมากมายแต่งตัวสวยงาม นักศึกษาจากโรงเรียนอื่นๆ ก็อยากมาดูพิธีเปิดภาคเรียนของมหาวิทยาลัยหลินซาน และอยากเห็นว่าโรงแรมปราสาทนี้หรูหราแค่ไหน

นักศึกษาทุกคนอยากจะโดดเด่นในพิธีเปิดภาคเรียนนี้ ทุกคนแต่งตัวสวยงาม โดดเด่นมาก

แต่หลี่ฟานเพียงแค่สวมชุดกีฬา Red Star Erke ดูสบายๆ มาก

“หลี่ฟาน!”

ขณะนั้นมีเสียงดีใจดังขึ้น หลี่ฟานหันกลับไปมองก็ยิ้ม

“โจวเหว่ยป๋อ นายก็มาด้วย”

โจวเหว่ยป๋อเบิกตากว้าง มองหลี่ฟานอย่างต่อเนื่อง

“หลี่ฟาน นายหายดีแล้วเหรอ?”

ตั้งแต่หลี่ฟานกลายเป็นคนบ้า ก็ไม่เคยเรียกชื่อเขาถูกเลย

หลี่ฟานยิ้มและพยักหน้า “อืม หายดีแล้ว”

“ดีมาก!” โจวเหว่ยป๋อดีใจทันที

“หลี่ฟาน นายก็มาดูพิธีเปิดภาคเรียนของมหาวิทยาลัยหลินซานเหรอ?” โจวเหว่ยป๋อในขณะนั้นมีสีหน้าตื่นเต้นขึ้นมา ถามหลี่ฟาน

“ใช่ ทำไมหรอ?” หลี่ฟานรู้สึกว่าสีหน้าของโจวเหว่ยป๋อแปลกๆ พูดตะกุกตะกัก แน่นอนว่ามีเรื่องที่ไม่ดีที่จะบอกเขา

ขณะนั้นหลี่เหม่ยฉีเดินเข้ามาพร้อมกับชายหนุ่มคนหนึ่ง"

(จบตอน)