บทที่ 74 นี่มันอายจริงๆ

กลางดึก ในเขตลับที่อันตรายและน่ากลัวนี้ มีนักเรียนถูกคัดออกไปเรื่อยๆ

บางคนเพราะความสามารถไม่พอ บางคนก็โชคร้ายมาก มีนักเรียนที่ต้องออกหลากหลายแบบ

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เวลาภายในเขตลับผ่านไปเร็วมาก

ความมืดของกลางคืนค่อยๆ หายไป แสงสว่างกลับมาครอบคลุมในเขตลับอีกครั้ง

นี่เป็นวันที่สามแล้ว แค่สามารถทนถึงเที่ยงวัน ก็ถือว่าผ่านการทดสอบรอบแรก

ใบไม้ของต้นไม้สูงและพืชในฐานต่างๆ ถูกปกคลุมด้วยน้ำค้างยามเช้า

ขณะนี้ ดูเงียบสงบเป็นพิเศษ และยังมีความเย็นเล็กน้อย

เย่หลิงที่ยังคงอยู่ในสภาวะสมาธิ ลืมตาขึ้นมา เตรียมจะลุกขึ้น แต่รู้สึกถึงความหนักที่ต้นขา

เมื่อก้มลงมอง ก็พบว่าฮั่วเซียนเอ๋อกำลังหนุนต้นขาของเขาหลับอยู่

ถ้าดูอย่างละเอียด ยังเห็นมุมปากของเธอมีน้ำลายใสๆ

มุมปากกระตุก เย่หลิงไม่คิดว่าหลังจากเข้าสู่สภาวะสมาธิ ฮั่วเซียนเอ๋อจะใช้เขาเป็นหมอน

เนื่องจากไม่ได้รู้สึกถึงความเป็นศัตรู เย่หลิงในสภาวะสมาธิจึงไม่ตื่น

สำหรับเซวี่ยโยว ก่อนเข้าสู่สภาวะสมาธิ เย่หลิงได้บอกเธอไว้

ถ้าไม่มีสิ่งที่มีความเป็นศัตรู ก็ไม่ต้องสนใจ

ฮั่วเซียนเอ๋อที่หลับอยู่ ย่อมไม่มีความเป็นศัตรูต่อเย่หลิง ดังนั้นเซวี่ยโยวจึงไม่เคลื่อนไหว

ยื่นมือผลักฮั่วเซียนเอ๋อ เย่หลิงพยายามปลุกเธอ

แต่ฮั่วเซียนเอ๋อไม่ยอมพลิกตัว และยื่นมือออกมากอดเย่หลิง

การกระทำที่แปลกประหลาดนี้ ทำให้เย่หลิงตกใจ

นี่มันใจใหญ่จริงๆ!

การกระทำนี้ ช่างใกล้ชิดเสียจริง

ในเมื่อเธอเป็นฝ่ายเริ่ม ก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ

เย่หลิงยิ้มอย่างชั่วร้าย และยื่นมือขวาที่มีบาปของเขาออกมา

วางมือบนใบหน้าของฮั่วเซียนเอ๋อ บีบเบาๆ

“อืม?”

ดูเหมือนจะรู้สึกไม่สบาย ฮั่วเซียนเอ๋อขมวดคิ้วเล็กน้อย

ทั้งตัวก็ตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ เมื่อเธอลืมตาที่ง่วงนอน ก็เห็นเย่หลิงใกล้ๆ

“อืม?!”

จากที่ยังง่วงนอน ก็รู้สึกตื่นเต็มที่ทันที

รีบลุกขึ้นนั่ง ฮั่วเซียนเอ๋อรู้สึกงงงวย

มองดูการกระทำของเย่หลิง เธอตกใจและเอนหลัง

“คุณ...คุณ...คุณไม่ได้ทำอะไรกับฉันใช่ไหม?!”

ยื่นมือปิดหน้าอกของตัวเอง ฮั่วเซียนเอ๋อถามด้วยความอายและโกรธ

ใครจะรู้ว่าทำไมพอตื่นขึ้นมา ก็จะนอนบนต้นขาของเย่หลิง

ถ้าเป็นผู้หญิงปกติ จะรู้สึกว่าตัวเองถูกลวนลาม

เย่หลิงที่เป็นเหยื่ออย่างสมบูรณ์ ยกมือขึ้นอย่างหมดหนทาง

จากนั้น เขาชี้ไปที่กางเกงของเขาที่มีน้ำลายเล็กน้อย พูดอย่างหมดหนทาง

“เห็นกางเกงของฉันไหม คุณยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นหรือ?

ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ได้เอาเปรียบคุณ สิบหมื่นห้าพันจุดสหพันธ์อยู่ที่คุณ ตอนนี้ฉันจะเอาเปรียบคุณได้ยังไง คุณว่าไหม?

ดังนั้นอย่าคิดมาก ตอนนี้ฉันไม่ค่อยสนใจคุณ”

เมื่อเห็นน้ำลายบนกางเกงของเย่หลิง ฮั่วเซียนเอ๋อก็เข้าใจแล้ว

เธอเป็นฝ่ายนอนบนต้นขาของเย่หลิงเอง ไม่เพียงเท่านั้น ยังน้ำลายไหลตอนนอน

ก้มดูเสื้อผ้าของตัวเอง มันยังครบถ้วน ไม่มีความเสียหายใดๆ ก็โล่งใจเล็กน้อย

ทันใดนั้น เมื่อคิดถึงตอนนอนน้ำลายไหล ฮั่วเซียนเอ๋อก็หน้าแดง

เธอไม่คิดเลยว่าจะนอนบนต้นขาของเย่หลิงและน้ำลายไหล

นี่มันอายจริงๆ!

ภาพลักษณ์ของตัวเองหายไปหมด!

แต่เมื่อฮั่วเซียนเอ๋อได้ยินคำพูดครึ่งหลังของเย่หลิง เธอก็โกรธขึ้นมา

จากที่หน้าแดงเพราะอาย กลายเป็นขาวบ้างแดงบ้าง

ดูเหมือนว่าโกรธมาก

อะไรคือคุณไม่ได้เอาเปรียบฉัน? อะไรคือไม่สนใจฉัน?

คิดถึงแต่จุดสหพันธ์ทุกวัน ฉันจะโกงจุดสหพันธ์ของคุณไหม? ผู้ชายเหล็กทื่อ!

ฮั่วเซียนเอ๋อด่าเย่หลิงในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ฉันเป็นสาวสวย นอนบนต้นขาของคุณ คุณไม่รู้จักรักษา

ยังคิดถึงแต่จุดสหพันธ์ ไม่ใช่ผู้ชายเหล็กคืออะไร?

มองเย่หลิงอย่างโกรธ ฮั่วเซียนเอ๋อพูดด้วยความโกรธ

“คุณ...ดี! ดีมาก! ฉันจำคุณได้ เย่หลิง!”

ถ้าสายตาฆ่าคนได้ ฮั่วเซียนเอ๋อคงไม่รู้ว่าฆ่าเย่หลิงไปกี่ครั้งแล้ว

แต่เสียดาย สายตาฆ่าคนได้ แต่ฮั่วเซียนเอ๋อทำไม่ได้

มีสัตว์เลี้ยงวิญญาณหรือสัตว์อสูรบางชนิดที่เชี่ยวชาญการโจมตีทางจิต อาจฆ่าคนด้วยสายตาได้

แต่สัตว์เลี้ยงวิญญาณหรือสัตว์อสูรประเภทนี้หายากมาก

เมื่อได้ยิน เย่หลิงยิ้มโชว์ฟันขาว พูดว่า

“ฉันดีมาก สุขภาพดี กินอะไรก็อร่อย”

ฮั่วเซียนเอ๋อโกรธจนพูดไม่ออก ไม่รู้จะโต้เย่หลิงยังไง

“ฮึ!”

ฮึดฮัดเสียงเย็น ฮั่วเซียนเอ๋อหันหน้าหนี ไม่อยากเห็นหน้าเย่หลิงที่น่ารำคาญ"

(จบตอน)