บทที่ 9 : กระบี่คู่ขาวดำ, วิชาฝึกจิตวิญญาณ

"เฮ้อ... ดูเหมือนจะไม่มีหินวิญญาณเหลือแล้วจริงๆ"

หลิวอี้มองสำรวจถ้ำที่เขาขุดค้นอย่างบ้าคลั่งมาตลอดสามเดือน ผนังถ้ำเต็มไปด้วยหลุมบ่อเว้าแหว่ง เขาขุดเจอหินวิญญาณระดับต่ำเพียง 12 ก้อนในเดือนแรก และหลังจากนั้นก็ไม่พบแม้แต่เงาของมันอีกเลย

เขาถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ หันหลังเดินออกมาและเลิกขุดต่อ

ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา เขาใช้หินวิญญาณระดับต่ำไป 80 ก้อนในการบำเพ็ญเพียร จนระดับพลังของเขาพุ่งขึ้นสู่ [กลั่นลมปราณระดับสิบสอง] ได้สำเร็จ

หลิวอี้รู้สึกว่าขอแค่ทะลวงผ่านระดับสิบสามไปได้ เขาก็สามารถลองเสี่ยงดวงพุ่งชน [ขอบเขตสร้างรากฐาน] ดูสักตั้ง ขอบเขตสร้างรากฐานนั้นมีอายุขัยถึง 300 ปี หากทำสำเร็จ เขาจะได้เวลาชีวิตเพิ่มอีก 150 ปี นั่นจะทำให้เขามีเวลาเหลือเฟือที่จะสานต่อแผนการลากคอพวกผู้ฝึกตนและขุนนางสูงศักดิ์ลงมาจากหอคอยงาช้าง

แน่นอนว่าเมื่อระดับพลังแตะระดับสิบสอง การควบคุม [ห้วงมิติกาลเวลา] ของเขาก็เพิ่มขึ้นเป็น 5.6% และพลังการคำนวณในการอนุมานก็เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า

ในขณะเดียวกัน เพื่อปรับปรุงเคล็ดวิชาให้สมบูรณ์ เขาได้ใช้โจรภูเขา 33 คนเป็น 'หนูทดลอง' จนตอนนี้ วิชากลืนตะวัน ได้รับการอัปเกรดเป็น เวอร์ชัน 80 แล้ว แม้จะสามารถฝึกได้จริงแล้ว แต่พลังงานที่ได้จากวิชานี้ยังรุนแรงและป่าเถื่อนเกินไป

ดังนั้น เขาจึงวางแผนว่าจะหาคนชั่วมาเป็นหนูทดลองเพิ่ม เพื่อขัดเกลาวิชานี้ต่อไป

ในช่วงเวลานี้ หลิวอี้ยังพยายามสร้าง [อุปกรณ์กักเก็บพลังงาน] ซึ่งได้ผลลัพธ์เบื้องต้นที่น่าพอใจ ด้วยเทคนิคการ [หลอมศาสตรา] ที่เรียนมาจากชั้นสองของหอคัมภีร์ ผนวกกับการอนุมานของตัวเอง อุปกรณ์ที่เขาสร้างขึ้นสามารถดูดซับและกักเก็บพลังงานแสงอาทิตย์ได้แล้ว แต่ปัญหาก็ตามมาติดๆ พลังงานแสงอาทิตย์ที่เก็บได้นั้นรุนแรงเกินไป ไม่สามารถเปลี่ยนเป็นพลังงานที่นุ่มนวลเหมาะแก่การบำเพ็ญเพียรได้เลย

เขาจำต้องทดลองและปรับปรุงต่อไปในอนาคต เขาตั้งใจจะใช้ [ค่ายกล] ในการแปลงพลังงานดิบเถื่อนนี้ให้กลายเป็นพลังงานที่นุ่มนวลและควบคุมได้

นอกจากนี้ เขายังหลอมสร้าง [สมองกลช่วยคำนวณ] ขึ้นมา แต่ผลลัพธ์ยังไม่น่าพอใจนัก สมองกลนี้สร้างโดยเลียนแบบ CPU จากความทรงจำชาติที่แล้ว ผสานกับวิชาหลอมศาสตรา แม้จะช่วยเพิ่มพลังการคำนวณได้ แต่ก็สูบปราณวิญญาณอย่างมหาศาลในขณะทำงาน

สำหรับหลิวอี้ที่กำลังเพ่งสมาธิไปที่การสร้างรากฐานและต้องประหยัดปราณทุกหยด การใช้สมองกลนี้ถือว่า 'ได้ไม่คุ้มเสีย' สู้คำนวณด้วยสมองตัวเองยังคุ้มกว่า เขาทำได้แค่รอเวลาว่างในอนาคตค่อยกลับมาพัฒนามันต่อ

หลิวอี้เดินออกจากถ้ำ เตรียมกลับไปที่ห้องพักเพื่อเก็บหินวิญญาณที่เหลือ 52 ก้อนและของมีค่าอื่นๆ ก่อนจะออกจากค่ายโจร

ทันใดนั้น เสียงตะโกนก็ลอยมาแต่ไกล

"โจรภูเขาข้างในจงฟัง! ออกมายอมจำนนซะเดี๋ยวนี้! ไม่อย่างนั้น ถ้าพวกเรา 'กระบี่คู่ขาวดำ' บุกเข้าไป พวกแกจะไม่มีโอกาสแม้แต่จะร้องขอชีวิต!"

ได้ยินดังนั้น คิ้วของหลิวอี้กระตุกเล็กน้อย ไม่นึกว่าจะมีคนมาสวมบทฮีโร่เอาป่านนี้ ความสงสัยผุดขึ้นบนใบหน้า เขาจึงเดินออกมานอกค่าย

เขาเห็นชายหญิงคู่หนึ่งยืนอยู่บนทางขึ้นเขา ฝ่ายชายชุดดำดูองอาจ ฝ่ายหญิงชุดขาวงดงามสะดุดตา ทั้งสองถือกระบี่สีดำและขาวคนละเล่ม จ้องมองมาทางค่ายโจรด้วยความระแวดระวัง

"โจรภูเขาที่นี่ถูกจัดการไปหมดแล้ว พวกเจ้ากลับไปได้" หลิวอี้กล่าวพร้อมรอยยิ้มอธิบายให้ทั้งสองฟัง

"เหอะ! จะบังเอิญขนาดนั้นเชียวรึ? ข้าว่าเจ้ามันก็คือโจรที่กำลังหลอกให้พวกเราตายใจแล้วหนีไปมากกว่า!"

หญิงสาวชุดขาว 'ซูเหยากวง' แค่นเสียงเย็นชา ใบหน้าเต็มไปด้วยความระแวง นางหันไปพูดกับคู่หู "ศิษย์พี่ จับมันไว้ก่อนเถอะ!"

"ได้ ศิษย์น้อง ให้ข้าจัดการเอง" ชายชุดดำ 'เย่เสวียนเซียว' พยักหน้า ชักกระบี่พุ่งเข้าใส่หลิวอี้ เพลงกระบี่คมกริบ ปราณกระบี่พุ่งทะยานเสียดฟ้า

สีหน้าของหลิวอี้มืดครึ้มลงทันที เขาแค่อยากไล่ให้ไปดีๆ ไม่นึกว่าคนพวกนี้จะพูดไม่รู้เรื่องแบบนี้

ชั่วพริบตา เขาสะบัดนิ้ว ดีดเข้าที่ตัวกระบี่ห่างจากปลายสามนิ้วอย่างแม่นยำ ปราณวิญญาณอันทรงพลังระเบิดออก เคร้ง! กระบี่สีดำกระเด็นหลุดจากมือ วินาทีถัดมา ลำคอของเย่เสวียนเซียวก็ถูกมือแกร่งดุจคีมเหล็กคว้าหมับแล้วยกตัวลอยขึ้นกลางอากาศ

แม้เย่เสวียนเซียวจะมีพลังระดับ [ขอบเขตแห่งการก่อกำเนิดขั้นต้น] แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าหลิวอี้ในตอนนี้ เขาก็ไม่ต่างอะไรกับมดปลวก

"เจ้าคนชั่ว! ปล่อยศิษย์พี่ข้าเดี๋ยวนี้!"

ซูเหยากวงตวาดลั่น รีบชักกระบี่ขาวพุ่งเข้าหาหลิวอี้พร้อมจิตสังหาร กระบี่ยังไม่ทันถึงตัว ปราณกระบี่อันหนาวเหน็บก็ไถพื้นดินเป็นร่องลึกครึ่งฟุต

หลิวอี้แค่นเสียงในลำคอ มือข้างหนึ่งหิ้วเย่เสวียนเซียวไว้ราวกับหิ้วลูกไก่ ปลายเท้าแตะพื้นเบาๆ ร่างก็ไปปรากฏอยู่ด้านหลังซูเหยากวงดุจภูตผี ก่อนที่นางจะทันตั้งตัว นิ้วของหลิวอี้ก็เคลื่อนไหวราสายฟ้า จี้ลงที่ท้ายทอยของนางเบาๆ

ตาของซูเหยากวงเหลือกขึ้น กระบี่ขาวร่วงหลุดมือดัง เคร้ง ร่างทั้งร่างอ่อนระทวยทรุดฮวบลงกับพื้น

หลิวอี้คลายมือที่บีบคอเย่เสวียนเซียวออกเล็กน้อย เอ่ยพร้อมรอยยิ้มจางๆ

"ชีวิตของพวกเจ้าทั้งสองอยู่ในกำมือข้าแล้ว บอกมาซิ... จะเอาอะไรมาแลกชีวิต?"

ใบหน้าของเย่เสวียนเซียวแดงก่ำ เต็มไปด้วยความอับจนปัญญา เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องมาสิ้นท่าในมือคนผู้นี้ หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาเงยหน้าขึ้นและกล่าวว่า

"เมื่อไม่กี่วันก่อน ข้าได้หนังสัตว์ม้วนหนึ่งมา ในนั้นบันทึกเคล็ดวิชาเอาไว้ ลึกล้ำพิสดารมาก ใช้มันแลกชีวิตพวกข้าได้ไหม?"

"โอ้?" หลิวอี้แค่แกล้งแหย่เล่นๆ ไม่นึกว่าจะได้ลาภลอยแบบนี้ "ไหนเอามาดูซิ ถ้าไม่โกหก ข้าจะปล่อยพวกเจ้าไป"

"อยู่ในอกเสื้อข้า" เย่เสวียนเซียวนัยน์ตาเป็นประกาย รีบตอบทันที

หลิวอี้ล้วงมือเข้าไปในเสื้อของเย่เสวียนเซียว ดึงม้วนหนังสัตว์ออกมา เมื่อคลี่ออกดู ดวงตาของเขาก็สว่างวาบทันที

นี่มัน... วิชาเซียนสำหรับฝึกฝนจิตวิญญาณ (Primordial Spirit)! ต้องรู้ก่อนนะว่าวิชาประเภทนี้หาได้ยากยิ่งในโลกบำเพ็ญเพียร แม้แต่สำนักเทียนฉีเองก็อาจจะไม่มีวิชาฝึกจิตวิญญาณด้วยซ้ำ ด้วยวิชานี้ เขาจะสามารถเสริมแกร่งจิตวิญญาณและเร่งความเร็วในการควบคุม [ห้วงมิติกาลเวลา] ซึ่งจะส่งผลให้พลังการคำนวณของเขาเพิ่มขึ้นไปอีก

เขาลอบยินดีในใจ ไม่นึกเลยว่าเจ้าเด็กบุ่มบ่ามสองคนนี้จะเอาของขวัญชิ้นโตมาประเคนให้ถึงที่ ขอบคุณธรรมชาติที่เมตตา!

หลิวอี้ปล่อยตัวเย่เสวียนเซียว แล้วกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

"วันหลังอย่าใจร้อนแบบนี้อีก ถ้าไปเจอคนอื่น เขาอาจจะไม่ได้คุยง่ายเหมือนข้า โจรภูเขาที่นี่ข้าจัดการไปหมดแล้ว พวกเจ้าไปได้"

เย่เสวียนเซียวรีบประสานมือคารวะด้วยความเคารพ "ขอบคุณท่านอาวุโสที่เมตตา!"

พูดจบ เขาก็รีบแบกร่างซูเหยากวงที่หมดสติ เก็บกระบี่คู่ขาวดำ แล้วรีบวิ่งลงเขาไปอย่างรวดเร็ว

หลิวอี้เก็บม้วนหนังสัตว์เข้าอกเสื้อ กลับเข้าไปในค่ายโจร และเก็บข้าวของให้เรียบร้อย จากนั้นเขาก็แบกห่อผ้า เดินออกจากค่ายโจร มุ่งหน้าสู่ หมู่บ้านตระกูลหลิว

...

ในชั่วพริบตา หนึ่งปีก็ผ่านไป ในที่สุดหลิวอี้ก็เดินทางกลับมาถึงบ้านเกิดในชาตินี้... หมู่บ้านตระกูลหลิว

ตลอดหนึ่งปีมานี้ เขาฝึกฝนอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย จนระดับพลังพุ่งขึ้นสู่ [จุดสูงสุดของระดับสิบสาม] เหลืออีกเพียงก้าวเดียวก็จะสร้างรากฐานสำเร็จ เขายังฝึกฝนวิชาจิตวิญญาณจากม้วนหนังสัตว์ "มหาเวทเคลื่อนวิญญาณกลั่นจิต" จนสำเร็จ ตอนนี้การควบคุมห้วงมิติกาลเวลาของเขาเพิ่มเป็น 8% ความสามารถในการอนุมานของเขาแข็งแกร่งขึ้นกว่าตอนที่เพิ่งตื่นรู้ความทรงจำถึง 20 เท่า!

ระหว่างการเดินทาง หลิวอี้คอยเสาะหาโจรภูเขา โจรดักปล้น และคนชั่วต่างๆ มาเป็นหนูทดลอง เพื่อขัดเกลาวิชากลืนตะวันอย่างต่อเนื่อง ตอนนี้ วิชากลืนตะวัน ได้รับการอัปเกรดเป็น เวอร์ชัน 140 สามารถใช้พลังงานแสงอาทิตย์ในการบำเพ็ญเพียรได้อย่างปลอดภัยและมีประสิทธิภาพ

เขาตั้งใจจะไปกราบไหว้พ่อแม่ในหมู่บ้านตระกูลหลิวเสียก่อน แล้วค่อยเริ่มฝึก "วิชากลั่นลมปราณเบญจธาตุ 4.0" ที่ผนวกวิชากลืนตะวันเข้าไปแล้ว เมื่อฝึกวิชาชุดนี้สำเร็จ เขาจะเตรียมตัวพุ่งชนขอบเขตสร้างรากฐานทันที เพราะเขาเหลืออายุขัยอีกแค่สองปี ถ้าไม่ทะลวงด่านตอนนี้ ก็คงได้ลงไปนอนในโลงจริงๆ

นอกจากนี้ อุปกรณ์กักเก็บพลังงาน ของเขาก็พัฒนาไปถึง เวอร์ชัน 20 แม้จะยังแก้ปัญหาเรื่องความรุนแรงของพลังงานได้ไม่หมดจด แต่ก็สามารถนำมาใช้บำเพ็ญเพียรได้อย่างทุลักทุเล ส่วน สมองกลช่วยคำนวณ ก็พัฒนาไปถึง เวอร์ชัน 15 ไม่เพียงเพิ่มพลังการคำนวณได้อย่างมหาศาล แต่ยังลดการใช้พลังงานปราณลงไปได้อย่างมากโข