พวกเราตำรวจผ่านการฝึกฝนมาอย่างเข้มงวดนะ...
บรรดาลูกค้าที่ตอนแรกนั่งอยู่บนเก้าอี้ แทะขาหมูอย่างเอร็ดอร่อย ในตอนนี้ คุณมองฉัน ฉันมองคุณ ต่างฝ่ายต่างหยั่งเชิงการกระทำของอีกฝ่าย
ขาหมูยังคงมันเยิ้ม เป็นประกายระยิบระยับ โมเลกุลของกลิ่นหอมที่กระจายออกมายังคงวนเวียนอยู่ปลายจมูกของพวกเขาอย่างทรงพลัง รสชาติของน้ำพะโล้และคอลลาเจนที่เข้มข้นที่ยังคงตกค้างอยู่ในปาก ยิ่งกระตุ้นให้กระเพาะของพวกเขาส่งเสียงร้องเตือนไม่หยุด
ชั่วขณะหนึ่ง ทุกคนต่างถูกเผือกร้อนชิ้นนี้ทรมานจนกระวนกระวายใจ แต่ก็ไม่กล้าที่จะลงมือกิน บางคนเริ่มแอบบ่นตำรวจในใจแล้ว …ไม่มาแต่เช้า ไม่มาแต่เย็น ดันมาตอนนี้ ทำเอาพวกเขากินก็ไม่ได้ ไม่กินก็ไม่ได้ นี่มันทรมานยิ่งกว่าฆ่าพวกเขาทั้งเป็นเสียอีก
เมื่อเวลาผ่านไป บรรยากาศก็เกิดการเปลี่ยนแปลงที่ละเอียดอ่อนขึ้น
ชายร่างใหญ่แขนลายมังกรเขียวคนหนึ่ง วางกล่องขาหมูสองกล่องลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘ปั้ง!’ เขาลุกขึ้นยืน ตะโกนด้วยดวงตาที่เบิกกว้างอย่างโกรธเกรี้ยว
“ตำรวจมากันขนาดนี้แล้ว ยังจะให้กินอีกเหรอ? คืนเงินมา! คืนเร็วๆ เลย!”
ชายผอมคนหนึ่งข้างๆ ตกใจจนตัวสั่น รีบกลืนขาหมูที่ยังเคี้ยวไม่หมดในปากลงไป แล้วเอ่ยปาก
“พี่...พี่ใหญ่ครับ พี่จะคืนเหรอครับ? งั้นผมซื้อต่อจากพี่ได้ไหมครับ?”
พูดจบ ร่างของเขาก็โน้มไปข้างหน้าอย่างแรง มือข้างหนึ่งยื่นออกไปแล้ว
“ไอ้นี่บ้าไปแล้วหรือไง! หิวถึงขั้นนี้เลยเหรอ? ถ้าเขาใส่ของผิดกฎหมายจริงๆ ขึ้นมาจะทำไง!” ชายร่างใหญ่แขนลายถลึงตาใส่ไอ้ก้างผอมคนนี้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง
ชายผอมได้ยินดังนั้น มือที่ยื่นออกไปก็แข็งค้างอยู่กลางอากาศทันที จากนั้น แววตาของเขาก็กลับมาแน่วแน่อีกครั้ง
“ผมไม่เชื่อหรอกว่าขาหมูนี้จะมีปัญหา รสชาติแบบนี้นะ… ต่อให้เสี่ยง ผมก็ยอม!”
พูดจบ เขาก็ยังคงจ่ายเงินอย่างเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ แล้วคว้าขาหมูสองกล่องนั้นมาไว้ตรงหน้าตัวเอง
ชายผอมเหลือบมองตำรวจสามนายที่อยู่หน้าร้านของ ซูเฉิน เถ้าแก่นี่พวกคุณจะจับหรือไม่จับก็เรื่องของพวกคุณ ยังไงผมก็จ่ายเงินแล้ว กินสักสองสามคำไม่ผิดกฎหมายใช่ไหม?! ถ้าไม่รีบกินตอนนี้ เขากลัวว่าต่อไปจะไม่มีโอกาสได้กินอีกแล้ว
ทุกคนต่างส่งเสียงดังจอแจ ทำให้ตำรวจต้องหันมามองบ่อยๆ ถึงแม้จะมีความสงสัยในส่วนผสมของขาหมูอยู่บ้าง แต่ด้วยหน้าที่ความรับผิดชอบของตัวเอง หนึ่งในนั้นจึงเอ่ยปากขึ้น
“ทุกคนเงียบก่อน! ผลตรวจยังไม่ออก อย่าคาดเดาไปเอง จะยิ่งทำให้ร้านเสียชื่อ และก่อให้เกิดความตื่นตระหนกโดยไม่จำเป็น กรุณารอผลตรวจอย่างใจเย็น”
คำพูดของตำรวจหนักแน่นและทรงพลัง เสียงจอแจในที่เกิดเหตุก็เบาลงมากทันที
พวกเขาถอดฝาชุดตรวจด่วนออก จุ่มแถบทดสอบลงในน้ำพะโล้ที่ต้องการตรวจ ต้องรอ 15 นาทีเพื่อดูผล สองขีดคือผลลบ หนึ่งขีดคือผลบวก วิธีการใช้งานก็ค่อนข้างสะดวก
ไม่นานนัก ผลก็ออกมา
“เป็นผลลบ!”
พอสิ้นเสียงที่เคร่งขรึมนี้ ในกลุ่มคนก็เกิดเสียงโห่ร้องยินดีดังสนั่นขึ้นมา ในดวงตาของทุกคนกลับมาลุกโชนไปด้วยความปรารถนาในขาหมูอีกครั้ง การกระทำในการกินขาหมูเปลี่ยนจากปุ่มหยุดชั่วคราวเป็นปุ่มเล่นในทันที แต่ละคนอ้าปากกว้าง กัดลงไปอย่างแรง ราวกับจะชดเชยความสุขที่ถูกขัดจังหวะไปเมื่อครู่ให้เป็นสองเท่า
ในขณะเดียวกัน พ่อค้าแม่ค้าส่วนน้อยที่คาดหวังให้ ซูเฉิน ถูกตัดสินลงโทษปรับเงิน สีหน้าก็พลันมืดลงทันที แสงในดวงตาก็ ‘พรึ่บ’ ดับหายไป มีคนจ้องมองไปยังทิศทางรถขายอาหารของ ซูเฉิน แล้วอัดบุหรี่เข้าปอดอย่างกลัดกลุ้ม
อะไรกันวะ! ทำท่าวุ่นวายใหญ่โต สุดท้ายก็ปล่อยไปเฉยๆ เนี่ยนะ…
มีลูกค้าหัวใสสองคน รีบวิ่งไปที่หน้าร้านทันที
“เถ้าแก่! ผมขอรสพริกไทยเสฉวนเขียวหนึ่ง รสดั้งเดิมหนึ่งนะ”
“ส่วนผมเอาพริกไทยเสฉวนเขียวหนึ่ง หวานเผ็ดหนึ่ง!”
สองคนสบตากัน แล้วยิ้มให้กัน ตอนแรกก็ไม่ถึงคิวพวกเขาอยู่แล้ว คราวนี้กลับกลายเป็นว่าได้ส้มหล่น คนอื่นๆ เห็นดังนั้น ก็พากันเบียดเสียดไปข้างหน้า พร้อมกับด่าในใจ
พวกแกสองคนน่ารังเกียจไปไหม อายุยังน้อย แต่กลับเล่นทีเผลอ ไม่มีน้ำใจนักกีฬาเลย!
ทั้งหมดมีแค่สิบชิ้น หายไปทีเดียวสี่ชิ้น คราวนี้ ท่าจะแย่แล้ว…
ซูเฉิน ไม่มีสีหน้าอะไรบนใบหน้า เก็บโทรศัพท์มือถืออย่างใจเย็น ลุกขึ้นยืน เตรียมจะตักขาหมูขายให้ลูกค้า
แต่ไม่คิดเลยว่า ตำรวจที่เดินนำหน้าจะยกมือทั้งสองข้างขึ้น ทำท่าให้เงียบ
“ทุกคนอย่าเพิ่งรีบครับ วันนี้เจ้าของร้านยังขายต่อไม่ได้”
พูดจบเขาก็หันมาพูดกับ ซูเฉิน อย่างเป็นทางการ
“ผลตรวจด่วนเป็นแค่การคัดกรองเบื้องต้น ความแม่นยำมีจำกัด เนื่องจากนี่เป็นเรื่องใหญ่เกี่ยวกับความปลอดภัยอาหาร เราต้องนำตัวอย่างไปตรวจในห้องแล็บตามระเบียบ”
“ทั้งหมดนี้ก็เพื่อยืนยันว่าไม่มีสารต้องห้ามหรือสารอันตราย”
“และคาดว่าผลจะออกพรุ่งนี้เช้า ถ้าไม่พบปัญหา เราจะประกาศยกเลิกข้อสงสัยต่อร้านค้า และกล่าวคำขอโทษอย่างเป็นทางการครับ”
ซูเฉิน พยักหน้า ของที่มาจากระบบ ย่อมไม่มีทางมีปัญหาแน่นอน แม้จะวุ่นวาย แต่ก็เข้าใจเจตนาได้
“เข้าใจครับ เรื่องนี้ก็เพื่อความปลอดภัยของทุกคนอยู่แล้ว ผมเชื่อว่าทางคุณตำรวจจะต้องคืนความบริสุทธิ์ให้ผมได้อย่างแน่นอนครับ”
ไม่นานนัก ตำรวจสามนายก็สบตากัน แล้วยกหม้อขึ้นมาทั้งใบ ลากขึ้นไปบนรถตำรวจ
ซูเฉิน ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ …ไม่ใช่ว่าจะเอาแค่ ‘ตัวอย่าง’ ไปตรวจเหรอ? ทำไมยกไปทั้งหม้อเลยล่ะ! ของตั้งขายพรุ่งนี้ผมจะเอาที่ไหนละเนี่ย!
…………………………
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ขาหมูถังใหญ่ถูกส่งไปยังห้องปฏิบัติการตรวจสอบอาหารมืออาชีพ ในห้องแล็บ เจ้าหน้าที่ในชุดกาวน์สีขาว สวมหน้ากากและถุงมือ นำตัวอย่างขาหมูวางไว้บนโต๊ะปฏิบัติการ พวกเขาหยิบมีดเล็กๆ ขึ้นมา หั่นเนื้อขาหมูแต่ละรสชาติออกมาอย่างละชิ้นเล็กๆ ใส่ลงในหลอดทดลอง เตรียมทำการวิเคราะห์ส่วนประกอบทางเคมี
ในตอนนี้ ที่โถงข้างๆ ห้องแล็บ ถังเก็บความร้อนของ ซูเฉิน ถูกวางอยู่บนโต๊ะ ตำรวจสองสามนายกำลังนั่งตะลึงอยู่ รอผลการตรวจ ไม่กี่นาที พวกเขาก็โดนกลิ่นพะโล้ที่เข้มข้นนี้ถล่มเข้าใส่ทุกทิศทาง
ทั้งสามได้แต่กลืนน้ำลายพรืดๆ พยายามกดความอยากไว้ในใจ พร่ำท่องในใจไม่หยุดว่า:
ใจเย็นๆ มันคือของกลาง…อย่าทำให้ขายหน้า…ต้องอดทนไว้!
เราต้องมีจิตใจที่แน่วแน่ ทนต่อสิ่งยั่วยวนได้ อย่ามาทำขายหน้าตรงนี้…
แต่กลิ่นหอมนั้นมันช่างยั่วยวนเกินไปจริงๆ ลูกกระเดือกของพวกเขาอดไม่ได้ที่จะขยับขึ้นลง จมูกก็อดไม่ได้ที่จะสูดฟุดฟิด
“อื้อหือ…หอมจริงๆ!” ตำรวจหนุ่มคนหนึ่งทนไม่ไหวอีกต่อไป อุทานออกมา
ตำรวจอีกคนก็เห็นด้วยไม่หยุด
“ใช่เลย กลิ่นนี้แทบจะทำให้ผมนั่งไม่ติดแล้ว!”
ที่นี่อากาศไม่ค่อยถ่ายเท พวกเขาทั้งหมดต่างสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พร้อมกัน ‘ซู้ดดด ซู้ดดด’ อย่างหิวโหย
“แค่กๆ!” หัวหน้าตำรวจไอเบาๆ อาศัยจังหวะที่กำหมัดไอ แอบเช็ดน้ำลายที่ไหลออกมาจากมุมปาก
“พวกนายสองคน คุมตัวเองหน่อย ถ้าไม่ไหวก็ออกไปสูบบุหรี่ข้างนอกเถอะ อย่าลืมว่า…พวกเราตำรวจ ผ่านการฝึกมาอย่างเข้มงวดนะ!”
ตำรวจหนุ่มสองนายรับคำ แล้วเดินออกไปข้างนอกด้วยกัน สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปเต็มปอด ถึงได้รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง
“เฮ้อ กลิ่นมันแรงจริงๆ ราวกับเทมาเป็นกิโลๆ เลย พูดสิ พอคดีนี้ปิด เราจะได้เลื่อนขั้นไหมนะ?”
“ฝันไปเถอะ นายเป็นแค่เจ้าหน้าที่นำส่ง ไม่ใช่คนไขคดีซะหน่อย!”
……………………………