หรือว่า... คนไข้ในโรงพยาบาลจะแห่กันออกมาหมดแล้ว!
แปดโมงเช้า ห้องประชุมโรงพยาบาลเฉพาะทางด้านลำไส้ใหญ่และทวารหนัก แสงแดดส่องลอดเข้ามาทางช่องหน้าต่าง แต่ก็ไม่สามารถทำให้บรรยากาศที่เย็นเยือกดุจห้องน้ำแข็งนี้อบอุ่นขึ้นได้เลย
“ใครก็ได้บอกฉันที ว่าทำไมสองสามวันนี้ อัตราการกลับมาเป็นซ้ำของคนไข้ในโรงพยาบาลถึงพุ่งสูงขึ้นขนาดนี้?”
“ให้เหตุผลฉันมาเดี๋ยวนี้!”
เสียงตวาดก้องของ ผู้อำนวยการฉิน ดังขึ้นพร้อมกับฝ่ามือตบโต๊ะดัง ปัง! เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน
ต้องรู้ไว้ว่า ปีนี้ ภาวะแทรกซ้อนหลังผ่าตัดและอัตราการเกิดฝีคัณฑสูตรของโรงพยาบาลริดสีดวงทวารของพวกเขาสร้างสถิติต่ำสุดใหม่ ถึงขั้นเป็นแบบอย่างระดับประเทศแล้ว สัปดาห์ที่แล้ว เพิ่งจะจัดงานมอบรางวัลให้กับระดับการปฏิบัติงานและการวินิจฉัยของแพทย์อย่างยิ่งใหญ่ ยังได้รับความสนใจจากสื่อต่างๆ แข่งขันกันมารายงานข่าว
แต่ใครจะไปคิดได้ เพียงแค่ไม่กี่วันก็ดันเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ขึ้นมา นี่จะให้เขาในฐานะผู้อำนวยการเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!
บนที่นั่ง แพทย์ทุกคนนั่งตัวตรง ไม่กล้าหายใจแรง
“ตรวจให้ชัด! หาสาเหตุให้เจอ! อย่าให้ชื่อเสียงที่โรงพยาบาลเราอุตส่าห์สั่งสมมากับมือต้องพังทลายลง!”
“……”
ในตอนนี้ แพทย์หวง นั่งอยู่ที่ตำแหน่งค่อนไปทางหลัง เขาเพิ่งจะลงเวรดึก ก็ถูกเรียกมาประชุมด่วน ดวงตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดง ขอบตาดำคล้ำเหมือนโดนใครต่อยมาสองหมัด ริมฝีปากของเขาขยับ หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็เลือกที่จะเงียบปาก
ถ้าทุกคนรู้ว่าสาเหตุก็คือ ผู้ป่วยกลุ่มนี้ห้ามปากตัวเองไม่ได้ พากันโซ้ยไส้ใหญ่ผัดพริกกันอย่างเอร็ดอร่อย แล้วก็มากุมก้นร้องโอดครวญว่าเจ็บ คำพูดเหล่านี้แค่คิดในหัว ก็รู้สึกว่ามันไร้สาระเกินไปแล้ว อย่างไรสถานการณ์พอสืบไปก็รู้ความจริงทั้งหมดอยู่ดี ตัวเองอย่าไปหาเรื่องโดนลูกหลงจากผู้อำนวยการในช่วงเวลาสำคัญนี้เลยดีกว่า
ตามสไตล์ผู้นำ ชอบพูดพร่ำอะไรยืดยาวไร้สาระเสมอ หลังจากระบายอารมณ์เสร็จแล้ว ผู้อำนวยการฉิน ก็เริ่มบรรยายเกี่ยวกับพันธกิจ วิสัยทัศน์ ค่านิยมของโรงพยาบาล รวมถึงเป้าหมายการทำงาน ปรัชญาการบริการ และอื่นๆ แพทย์หลายคนฟังแล้วก็ง่วงหงาวหาวนอน ถือว่าเขาแค่พูดอือๆ อาๆ ไปงั้นๆ
………………………….
อีกด้านหนึ่ง ถึงแม้ว่าหลังจากหาเจ้าของร้านขาหมูเจอแล้ว เขาจะเปลี่ยนอาชีพไม่ขายขาหมูอีกต่อไป แต่กลุ่มแชทของนักชิมขาหมูก็ยังคงคึกคักเหมือนเดิม ยังมีชื่อกลุ่มใหม่ด้วยว่า ‘กลุ่มแลกเปลี่ยนเพื่อนชาวขาหมู’
หานหลิง ที่เมื่อวานประทับใจกับไส้ใหญ่มาก ก็รีบส่งข่าวสารไปในกลุ่มทันที
“ทุกคนไปลองกันนะคะ ไส้ใหญ่ของเถ้าแก่เจ้าของร้านอร่อยไม่แพ้ขาหมูเลย”
“พูดแบบไม่เว่อร์เลยค่ะ กินแล้วเหมือนทั้งตัวโล่งโปร่ง ทุกขุมขนอบอวลไปด้วยกลิ่นหอม สดชื่นสุดๆ!”
“……”
ในตอนนี้ เวลานี้แล้ว คนที่ควรจะทำงานไปอู้ไปคุยแชทไป คนที่ตื่นเช้าออกกำลังกายซื้อกับข้าว ทุกคนต่างก็เข้าที่เข้าทางกันหมดแล้ว จำนวนคนออนไลน์ค่อนข้างจะเยอะทีเดียว หลายคนที่เคยไปลองแล้วเห็นประวัติการแชท ก็พากันเข้ามาเห็นด้วย
“จริงครับ อร่อยจริงๆ ตอนแรกผมตั้งใจจะไปจับผิด แต่กินแล้วหาข้อเสียไม่เจอเลย ยอมแพ้เลย!”
“ใช่เลย! ญาติของคนไข้แผนกทวารก็ยังมาต่อคิวกันเพียบนะ”
“ผมเองก็ยืนต่อคิวอยู่ตั้งชั่วโมงกว่าจะได้กิน แต่โคตรคุ้ม คุ้มมากๆ!”
“……”
ทุกคนต่างพูดคุยกันคนละประโยคสองประโยค กวาดตาดูลงไปมีแต่คำชมทั้งนั้น คนแก่หลายคนที่เมื่อวานถูกลูกๆ ห้ามไม่ให้ออกจากบ้าน เห็นดังนี้ก็เริ่มจะนั่งไม่ติดแล้ว
“จริงเหรอ? อร่อยขนาดนั้นเลย? มีใครช่วยรับฝากซื้อหน่อยไหมล่ะ แก่ขนาดนี้ กลางค่ำกลางคืนลูกหลานกันท่าราวกับเฝ้าขังโจร ไม่ให้ออกไปซื้อเลย”
“ฉันก็อยากได้! ถ้าได้ให้ลูกชายตัวดีของฉันลองสักครั้ง เขาต้องยอมปล่อยฉันไปแน่ๆ!”
“ใครก็ได้ ขอร้องล่ะ ช่วยซื้อเผื่อที! ช่วยเหลือเหล่าคุณตาคุณยายที่ถูกลูกหลานกักไว้หน่อยเถอะ!”
………………………
โรงพยาบาลเฉพาะทางด้านลำไส้ใหญ่และทวารหนักประจำเมือง ห้องทำงานผู้อำนวยการ เลขามีสีหน้าแปลกๆ มาอยู่ที่หน้าประตู ลังเลอยู่สองนาที ในที่สุดก็เคาะประตูใหญ่นั่น…
สองนาทีต่อมา ได้ยินเพียงเสียงอุทานดังขึ้นมาจากในห้อง
“อะไรนะ?! เธอบอกว่าภาวะแทรกซ้อนพวกนั้นมาจากการกิน ไส้ใหญ่หมูผัดพริก น่ะเหรอ?”
ผู้อำนวยการฉิน ทำหน้าไม่น่าเชื่อ ต้องรู้ไว้นะว่า หลังจากผ่าตัดก้นแล้ว โรงพยาบาลจะกำชับแล้วกำชับอีกว่า ในระยะสั้นต้องกินอาหารที่จืดและย่อยง่าย ไม่อย่างนั้นถ้าท้องเสียบ่อยๆ ผลที่ตามมาจะคาดไม่ถึงเลย ภาวะแทรกซ้อนอย่างแผลผ่าตัดหายยาก เลือดออก บวม ก็จะตามมาติดๆ
เชื่อว่าในฐานะผู้ป่วยริดสีดวงทวาร คงจะเคยถ่ายเป็นเศษแก้วกันมาแล้ว ย่อมรู้ดีถึงความน่าสยดสยองในเรื่องนี้
แต่มาตอนนี้... ทำไมถึงมีคนกลุ่มหนึ่งที่ทนทายาดขนาดนี้ดันกล้ากินของอันตรายอย่างไส้ใหญ่ผัดพริกได้ นี่มันไม่ใช่การเอาพริกป่นไปโรยบนแผลสดหรอกเหรอ!
“เลขาเหลียง เธอแน่ใจเหรอ?” ในแววตาที่เฉียบคมของ ผู้อำนวยการฉิน เต็มไปด้วยความสงสัย เอ่ยปากอย่างช้าๆ
เลขาเหลียง ได้ยินดังนั้น ก็พยักหน้าอย่างไม่ลังเล
“คนไข้พูดเองค่ะ…บอกว่าไส้ใหญ่ผัดพริกนั่นมันอร่อยเกินห้ามใจ”
เพื่อที่จะได้ข้อมูลที่แม่นยำนี้ เมื่อกี้เธออุตส่าห์ลำบากไปมาก เดินไปทั่วโรงพยาบาลหลายชั้น จงใจไปหาผู้ป่วยที่ก้นมีเลือดออกเพื่อสอบถามสถานการณ์ ถึงได้กล้ามารายงาน
“ไส้ใหญ่มันจะอร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ? แล้วทำไมโรงอาหารของโรงพยาบาลเราถึงขายไม่ออกล่ะ?”
เลขาเหลียง ถึงกับเกาหัวแกรกๆ อย่างอึดอัด ท่านผู้อำนวยการคะ…ท่านยังกล้าเรียกที่นั่นว่าโรงอาหารด้วยเหรอ? สมกับที่ว่าผู้นำของทุกที่ ล้วนมีความมั่นใจอย่างประหลาดต่ออาหารในโรงอาหารของตัวเอง
“เอ่อ... ท่านผู้อำนวยการคะ ฉันก็ไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ รู้แค่ว่าพ่อค้าแผงลอยคนนั้นมาตั้งร้านตอนสี่ทุ่มค่ะ...”
“ได้ งั้นคืนนี้ฉันจะไปดูเอง”
เมื่อทราบถึงตรงนี้ สีหน้าของ ผู้อำนวยการฉิน ก็ผ่อนคลายลงไม่น้อย อย่างน้อยนี่ก็สามารถอธิบายได้ว่าไม่ใช่ปัญหาของโรงพยาบาลพวกเขา และภาวะแทรกซ้อนที่เกิดจากสาเหตุส่วนตัวของผู้ป่วยหลังผ่าตัด ก็ไม่ได้มีแต่ข้อเสียเสียทีเดียว เพราะจากข้อมูลที่ผู้รับผิดชอบแผนกเภสัชกรรมให้มา สองวันนี้ยอดขายยาน่าทึ่งมาก!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็ยิ้มบางๆ ยกถ้วยชาขึ้นจิบหนึ่ง
………………………
พริบตาเดียวก็ถึงตอนกลางคืน วัตถุดิบสำหรับตั้งร้านเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว หนัวหนัว ก็นอนหลับสนิทอยู่ ซูเฉิน นั่งเอกเขนกบนโซฟาเล่นเกมฆ่าเวลา จบไปสองสามตา พอมองดูเวลา ก็ต้องออกไปอีกแล้ว…
เมื่อนึกถึงเมื่อคืนที่โดนกลุ่มเพื่อนชาวขาหมูรุมล้อมอย่างดุเดือด เขายังขนลุกอยู่เลย น่ากลัวอะไรเช่นนี้... ถ้าพวกนักชิมบ้าคลั่งกว่านี้อีกหน่อย เกรงว่าเขาคงจะต่อให้มีปีกก็ยากจะหนีพ้น
“ป้าอู๋ครับ ผมจะออกไปตั้งร้านแล้ว ฝากดูแล หนัวหนัว ด้วยนะครับ”
“คุณซู วางใจได้เลยค่ะ” แม่บ้านโค้งตัวเล็กน้อย ใบหน้าเปี่ยมด้วยรอยยิ้มที่สงบ ส่งเขาไปที่หน้าประตู
ซูเฉิน พักผ่อนเล็กน้อยในรถขายอาหาร แล้วก็สตาร์ทรถออกเดินทาง สี่ทุ่ม เขามาถึงหน้าโรงพยาบาลริดสีดวงทวารตรงเวลา
เมื่อมองดูฝูงชนที่มืดครึ้มเหมือนฝูงมดอยู่หลังร้าน เขาแทบไม่ประหลาดใจอีกแล้ว ต่อให้ตอนนี้มีคนมาบอกเขาว่า ‘วันสิ้นโลกมาแล้ว ต้องรีบกักตุนเสบียง!’ เกรงว่าเขาก็คงจะเฉยๆ
ในตอนนี้ ผู้อำนวยการฉิน ที่เข้าเวรอยู่เพิ่งจะเดินออกจากประตูใหญ่ของโรงพยาบาล ก็พอดีเห็นหน้าร้านร้านหนึ่ง มีคนต่อแถวยาวเหยียด ยังมีคนอีกไม่น้อยที่กำลังรีบวิ่งมาต่อท้ายแถวไม่หยุด
อะ…อะไรนะ? นี่มัน… แค่แผงขายไส้ใหญ่หมูเองนะ ทำไมถึงฮอตขนาดนี้?! หรือว่าคนไข้ทั้งโรงพยาบาลจะแห่กันออกมาหมดแล้ว?!
…………………………