วานรสองขา ยังไม่รีบส่งเสบียงมาอีก!
คุณลุงค่อยๆ เคี้ยวเค้กอย่างละเอียด ริ้วรอยบนใบหน้าเหมือนถูกคลี่ออก กลายเป็นรอยยิ้มพึงพอใจ
“อืม…อร่อย อร่อยจริงๆ”
เขาไม่คิดเลยว่า เค้กสตรอว์เบอร์รีนี้จะอร่อยกว่าที่จินตนาการไว้เสียอีก ไม่เพียงแต่ความหวานของครีมจะกำลังพอดี เข้าปากแล้วเนียนนุ่ม เนื้อเค้กก็ยังหอมละมุนกำลังดี นุ่มหนึบหอมหวาน ช่วยตัดความเลี่ยนของครีมได้เป็นอย่างดี เมื่อสตรอว์เบอร์รีถูกกัดขาด น้ำรสเปรี้ยวอมหวานก็พุ่งกระฉูดออกมา ในไส้ดูเหมือนจะซ่อนอะไรบางอย่างที่เหมือนเยลลี่ไว้ด้วย มันลื่นเข้าปากไปเลย นุ่มลื่นสดชื่นมาก
อ๊ะ! ใครว่าแก่แล้วจะกินไม่ได้? จริงๆ แก่แล้วต่างหากที่ควรจะกิน! เนื้อเค้กนุ่มฟู ทั้งยังเคี้ยวง่าย แถมยังช่วยเยียวยาหัวใจแก่ๆ ที่โดดเดี่ยวมานานเหมือนได้รับการปลอบประโลม
ช่างสุขจริงๆ…
“ลุง สนใจเอาสักชิ้นไหมครับ?” ซูเฉิน มองดูรอยยิ้มที่กว้างขวางบนมุมปากของคุณลุง แล้วเอ่ยปากถาม
“เอาสิ เอาสตรอว์เบอร์รีหนึ่งชิ้น!”
ตอนนี้คุณลุงได้กินของหวานไปหน่อย อารมณ์ก็ดีมาก หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย สแกนคิวอาร์โค้ดจ่ายเงินห้าสิบหยวน แล้วก็ถือเค้กสตรอว์เบอร์รีที่สวยงาม กลับไปย้อนรำลึกถึงช่วงเวลาดีๆ ในอดีตที่ป้อมยาม
หลังจากคุณลุงจากไป ซูเฉิน ก็มองดูทางเข้าสถานที่ท่องเที่ยวที่ว่างเปล่า ทำได้เพียงนั่งลงบนเก้าอี้ แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเริ่มไถโต่วอิน
……………………………
อีกด้านหนึ่ง อู๋ซวง นัดเพื่อนสนิท ไปปีนเขาซีสือด้วยกัน
ความนิยมของสถานที่ท่องเที่ยวแห่งนี้ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่จริงๆ แต่เพื่อเป็นการโปรโมต ก็มีกิจกรรมหลากหลายรูปแบบ ตอนนี้คนท้องถิ่นแค่ใช้บัตรประชาชนก็สามารถเข้าไปเที่ยวได้ฟรีแล้ว
ทั้งสองคนคิดว่าว่างๆ อยู่ก็ว่างๆ อย่างไรก็ไม่เคยไป ได้ยินมาว่าข้างในมีสัตว์เยอะพอสมควร ก็ถือว่าไปเที่ยวเล่นเลยแล้วกัน
ครึ่งชั่วโมงกว่าต่อมา ทั้งสองคนเพิ่งจะมาถึงตีนเขา ก็ได้ยินเสียงเรียกลูกค้าดังมาแต่ไกล
หือ? มีคนขายเค้กแถวนี้ด้วย?!
ทั้งสองคนก็เดินตึกๆๆ ไปทางนั้นโดยไม่รู้ตัว เมื่อมาถึงหน้ารถขายอาหาร เมื่อมองดูเค้กที่น่ากินนั่น พวกเธอก็ถึงกับตาค้าง…
โอ้โห! เค้กสตรอว์เบอร์รีแต่ละชิ้นโรยสตรอว์เบอร์รีสดเต็มไปหมด ลูกใหญ่ๆ ทั้งนั้น! ครีมสีขาวบริสุทธิ์ที่เนื้อบางเบาและฟูฟ่อง เห็นแล้วอยากจะรู้เลยว่ารสชาติจะดีแค่ไหน
รสกีวีก็มีเอกลักษณ์ไปอีกแบบ บนยอดเค้กมีดอกกุหลาบกีวีที่ทั้งใหญ่และสมบูรณ์ดอกหนึ่ง เนื้อผลไม้สีเขียวสดใสและสว่างไสวมีเนื้อสัมผัสเหมือนหยก เมล็ดเล็กๆ เหมือนงาดำ ยิ่งเพิ่มความน่ารักน่าเอ็นดูเข้าไปอีก ดูหรูหราฟู่ฟ่า แค่เห็นก็น้ำลายไหลแล้ว!
“เอื๊อก~” ทั้งสองสาวกลืนน้ำลายพร้อมกัน
“เค้กนี่น่ารักเกินไป! เอาทั้งสองรสเลยค่ะ” อู๋ซวง อดใจไม่ไหวรีบเอ่ยปากก่อนใคร
“ซวงซวง เธอไม่บอกว่าจะลดน้ำหนักเหรอ?” เพื่อนสาวแกล้งแซว
“แหม ลดทุกวันก็ไม่ไหวบ้างล่ะ วันนี้ปล่อยใจตัวเองบ้างสิ ไม่กินจะมีแรงปีนเขาได้ไง~”
…ก็จริงนะ ฟังแล้วก็เถียงไม่ออกจริงๆ!
เมื่อเห็นเพื่อนสนิทตบะแตกในวินาทีเดียว ความรู้สึกผิดที่อยากจะกินของหวานของเพื่อนสนิทก็ลดลงไปเยอะ อย่างไร… ซวงซวง ก็ซื้อแล้ว ตัวเองกินหน่อยก็ไม่เกินไปหรอก!
“งั้นเถ้าแก่คะ ฉันก็เอาด้วยค่ะ อย่างละหนึ่งชิ้น!”
ได้ยินดังนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของ ซูเฉิน ก็เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งส่วน
“ได้เลยครับ สองคน คนละ 100 หยวน”
สองชั่วโมงแล้ว ความคืบหน้าของภารกิจในที่สุดก็ขยับไปที่ 5/800 ยากชิบหายเลย!
อู๋ซวง กับเพื่อนสนิทจ่ายเงินเสร็จ สบตากัน จริงๆ แล้วในใจก็แอบเสียใจอยู่หน่อยๆ ไม่ใช่ว่ามาปีนเขาฟรีเหรอ? ทำไมจู่ๆ ถึงได้เสียเงินไปร้อยหยวนล่ะ! มีคนบอกว่าของฟรีน่ะแพงที่สุด ไม่คิดเลยว่าจะมารอพวกเธออยู่ที่นี่!
ทั้งสองคนถือเค้กแล้วก็เหยียบย่างขึ้นไปบนเส้นทางภูเขา ต้นไม้ที่เขียวชอุ่มบดบังอยู่สองข้างทาง ก็ไม่ค่อยจะร้อนเท่าไหร่ บางครั้งก็มีนกบินผ่าน ยังมีเสียงลิงร้องดังมาบ้าง ทั้งสั้นบ้าง ทั้งยาวบ้าง
เดินไปครู่หนึ่ง อู๋ซวง กับเพื่อนสนิทสองคนตัดสินใจว่าจะเอามาคนละรสชาติ แล้วแลกกันกินสนองความอยาก ที่เหลือก็ใส่ไว้ในกระเป๋า เดี๋ยวค่อยไปกินบนยอดเขา
เพื่อนสนิทถือเค้กกีวี เธอไม่กล้าทำลายดอกกุหลาบที่สมบูรณ์นั่น ทำได้เพียงใช้ส้อมตักมุมข้างๆ ของเค้กก่อน
ว้าว! แม่เจ้า! ครีมที่นุ่มนวลราวกับปุยเมฆ ผสมกับเนื้อเค้กที่นุ่มฟู ค่อยๆ ละลายบนปลายลิ้น อร่อยเกินไปแล้ว! กีวีแผ่นที่สอดไส้อยู่ข้างในก็ทั้งฉ่ำทั้งกรอบ ไม่ฝาดปาก แกนกลางก็ไม่แข็งด้วย
ในฐานะผู้ที่ชื่นชอบของหวานอย่างเหนียวแน่น ไม่คิดเลยว่าครั้งนี้ จะได้พบกับความประหลาดใจที่ไม่คาดคิดที่แผงลอยข้างทาง!
ขณะที่เธอกำลังจะลองชิมเค้กสตรอว์เบอร์รีในมือของ อู๋ซวง
“เจี๊ยกๆๆ~” เสียงร้องจอแจก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน
จากนั้น ลิงสี่ตัวก็โผล่ออกมาจากป่าทึบ ดวงตากลมๆ คู่หนึ่ง เผยให้เห็นความฉลาดแกมโกง กำลังจ้องเขม็งมาที่คนสองคนบนเส้นทางภูเขา
หา?! ลิงป่า?!
อู๋ซวง กับเพื่อนสนิทเบิกตากว้าง เต็มไปด้วยความตกตะลึง สองคนสี่ลิง มองกันอยู่ไกลๆ
ลิงพวกนั้นแทบจะในพริบตา ก็กระโดดมาอยู่ไม่ไกลจากคนทั้งสอง จากนั้นก็มองพวกเธอตาแป๋ว คาดหวังว่าขนมปังเสริมมื้อพิเศษของวันนี้จะเป็นยี่ห้ออะไร…
สีหน้าของทั้งสองคนก็พลันแข็งทื่อไป พวกเธอเคยได้ยินชื่อเสียงของลิงในสถานที่ท่องเที่ยวมานานแล้ว รู้ดีว่าถ้าไม่ได้เอาของกินมาโดยทั่วไปก็จะไม่มีปัญหาอะไร แต่เมื่อกี้เห็นมีเค้กขาย ก็ลืมเรื่องนี้ไปซะสนิทเลย!
ถ้าเป็นขนมปังเล็กๆ ไส้กรอก ให้พวกมันไปก็ช่างเถอะ …แต่เค้กสุดหรูนี้ ต่อให้ตัวเองยังเสียดายอยู่เลย จะให้ไปง่ายๆ ได้ยังไง!
เพื่อนสนิทเห็นสถานการณ์ไม่ดี เห็นกิ่งไม้อยู่บนพื้น ก็รีบก้มตัวลงเก็บขึ้นมา ถือไว้ในมือเพื่อเตรียมรับมือเหตุการณ์ไม่คาดฝัน
“ไป๊! ไปให้ไกลๆ เลย!” เธอตะโกนสุดเสียง พร้อมกับแกว่งกิ่งไม้จนตาลาย
ภายใต้การข่มขู่นี้ ลิงสองตัวในจำนวนนั้นก็ยังพอจะรู้ความอยู่บ้าง นั่งยองๆ อยู่กับที่อย่างว่าง่าย ถึงแม้สายตาจะยังคงละโมบอยู่ แต่ก็ไม่กล้ากระโดดเข้ามาแย่ง แต่สองตัวที่เหลือที่เป็นวัยรุ่นหัวร้อน ทั้งอยากกินทั้งปากตะกละ กลับก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
พวกมันไม่เพียงแต่จะไม่กลัว ยังเหิมเกริมอย่างยิ่ง แยกเขี้ยวแยกฟัน ในลำคอส่งเสียงคำรามต่ำๆ ข่มขู่ให้คนทั้งสองรีบส่งเสบียงมา!
สองนาทีต่อมา ลิงตัวหนึ่ง เหมือนจะรอไม่ไหวแล้ว เล็งไปที่ อู๋ซวง ที่ในมือไม่มีอาวุธ สองขาหลังถีบอย่างแรง กระโดดทีหนึ่ง ก็ลงมาจากต้นไม้ แล้วก็วิ่งสุดฝีเท้า พุ่งไปยังเธอ
‘ฟิ้ว!’ รู้สึกเพียงว่าเพิ่งจะสัมผัสกับอะไรบางอย่างที่ขนฟู วินาทีต่อมา เค้กสตรอว์เบอร์รีในมือของ อู๋ซวง ก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
“กรี๊ดดดดดด!” ในภูเขาพลันเกิดเสียงกรีดร้องที่แหลมคมดังขึ้นมา!
“เค้กฉัน! เค้กสตรอว์เบอร์รีของฉัน!!!”
ลิงทั้งกลุ่มเห็นพวกเดียวได้ของ ยิ่งฮึกเหิม กลุ่มเล็กๆ พลันมีขวัญกำลังใจเพิ่มขึ้นอย่างมาก! พวกมันกระโจนขึ้นไปคว้ากระเป๋าของ อู๋ซวง มา รูดซิปเปิดออกอย่างคล่องแคล่ว ยื่นมือเข้าไปค้นสองสามที ก็หยิบเค้กกีวีอีกชิ้นหนึ่งออกมาได้สำเร็จ
“เชี่ย!”
“บ้าเอ๊ย! ไอ้ลิงเวร! เค้กกีวี่ฉันยังไม่ได้ลองเลยนะ!”
“หยุดนะๆๆๆ!”
“…เฮ้ย เอาลิปสติกฉันทำไม!”
ลิงพวกนั้นค้นกระเป๋าไปทั่ว ดมๆ ลิปสติก เห็นว่าไม่ใช่ของกิน ก็โยนทิ้งลงบนพื้นไปอย่างรังเกียจ