ฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ!

หวังปิน คิดถึงเงินเดือนอันน้อยนิดของตัวเอง ก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปแล้วส่งเข้าไปใน ‘กลุ่มแลกเปลี่ยนไส้ใหญ่’ ใหม่โดยตรง

“ข่าวด่วนๆๆ! ข่าวใหญ่มาก!!! ผมเจอเถ้าแก่เจ้าของร้านแล้ว! อาทิตย์นี้ขายเครปเค้กทุเรียน ชูครีม และช็อกโกแลตสอดไส้เหล้า ใครคนใดชอบของหวานรีบมาเร็วเลย!”

พูดจบ เขายังแนบพิกัดตำแหน่งไปด้วย

ก่อนหน้านี้ในกลุ่มได้มีการพูดคุยกันแล้ว คนที่หาเถ้าแก่เจอในสองวันแรกของสัปดาห์จะได้รับรางวัลหนึ่งพันหยวนโดยตรง สองวันถัดมาคือแปดร้อย และสามวันสุดท้ายคือห้าร้อย ครั้งนี้ สบายๆ เลย ห้าร้อยหยวนเข้ากระเป๋า

เมื่อได้รับซองแดงแล้ว หวังปิน ก็ลุกขึ้นเดินมาที่หน้าร้านของ ซูเฉิน

“เฮ้ เถ้าแก่ครับ เอาเครปเค้กทุเรียนอีก 6 ชิ้น ช็อกโกแลตสอดไส้เหล้า 2 กล่อง ชูครีม 2 กล่องครับ”

สั่งเสร็จ เขาก็สแกนคิวอาร์โค้ดด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย แล้วจ่ายเงินไปห้าร้อยหยวน ยังไงก็ไม่ใช่เงินที่หามาอย่างยากลำบาก ใช้ไปก็ไม่รู้สึกเสียดายเลย ซื้อทีเดียวสิบชุด เอาไปแช่ตู้เย็น อย่างไรก็มีให้กินได้หลายวันแล้ว

………………………….

วันนี้เป็นวันเสาร์ หลายคนไม่ทำงาน พอสถานที่ตั้งร้านของ ซูเฉิน ถูกประกาศออกไป ชั่วขณะหนึ่ง นักชิมและลูกค้าจำนวนมากก็พากันเคลื่อนไหวตามข่าว ตรงมาจากทุกมุมเมือง

ชูครีม เครปเค้กทุเรียน และช็อกโกแลตสอดไส้เหล้าล้วนเป็นของที่ทำเสร็จแล้ว มาถึงก็ซื้อได้เลย สะดวกมาก จน ซูเฉิน ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ไม่ทันได้จำกัดการซื้อ ขนมหวานชิ้นเล็กๆ ก็ถูกแย่งชิงไปจนหมดเกลี้ยง

บรรดาลูกค้าที่มาถึงทีหลังมองดูร้านที่ว่างเปล่า ก็ได้แต่ถอนหายใจ

“เฮ้อ ดวงไม่ดีเลย! มาช้าไปก้าวเดียวเอง!”

มีคนส่ายหน้าอย่างจนใจ “ทำได้แค่รอพรุ่งนี้แล้ว …งั้นพรุ่งนี้จะมาอีกกี่โมงครับ เถ้าแก่?”

ซูเฉิน ที่กำลังเก็บโต๊ะเก้าอี้พับอยู่ ได้ยินดังนั้นก็ตอบกลับเรียบๆ

“พรุ่งนี้ไม่ขายครับ ไม่ต้องมา พักหนึ่งวัน เจอกันอีกทีวันจันทร์ครับ”

ประโยคที่แผ่วเบานี้ ราวกับระเบิดลูกใหญ่! บรรดานักชิมและลูกค้าที่ถือขนมอยู่ก็งง คนที่ซื้อไม่ทันก็งง!

เวรละ! ฟ้าผ่าใส่กลางวันแสกๆ เลย! นี่คงจะเป็นช่วงเวลาที่น่าเศร้าที่สุดในชีวิตแล้ว ขนมหวานชิ้นเล็กๆ ยังไม่ทันได้กินก็กลายเป็นของหายากไปแล้ว

มีเพื่อนในกลุ่มใจดีรีบส่งข้อความเสริมเข้าไปในกลุ่มทันที

“พี่ๆ น้องๆ ไม่ต้องมาแล้ว ของขายหมดแล้ว เถ้าแก่ สัปดาห์นี้ไม่ขายแล้ว”

เพื่อนในกลุ่ม 1: ??? อยากกั๊กกินคนเดียวล่ะสิ

เพื่อนในกลุ่ม 2: คิดจะหลอกพวกเราเหรอ เราไม่เชื่อหรอก!

เพื่อนในกลุ่ม 3: กลุ่มนี้มีตัวร้ายแฝงตัวอยู่แน่!

คนใจดีถึงกับงงไปเลย ที่แท้พูดความจริงตอนนี้กลับกลายเป็นคนโกหกไปแล้ว!!!

คนที่ยังไม่ออกเดินทางก็พอทำใจได้ แต่คนที่ขับรถมาสองชั่วโมง มาถึงแล้วดันไม่ได้ซื้อ นั่นสิที่เจ็บสุด! เหนื่อยแทบตาย เพิ่งหาตัวเถ้าแก่เจอไม่ถึงนาที ก็บอกหมดแล้วแบบนี้เนี่ยนะ?

ขอถามหน่อย ปากอุณหภูมิ 36 องศา พูดจาเย็นชาขนาดนี้ออกมาได้ยังไง!

“เถ้าแก่ เห็นใจพวกเราหน่อยเถอะ ขับรถมาตั้งไกล ขายต่ออีกวันเถอะนะ!”

“สงสารผมหน่อยเถอะนะ ผมสัญญากับเมียว่าจะซื้อช็อกโกแลตกลับไป ตอนนี้กลับไปมือเปล่า ผมตายแน่!”

“เวรเอ๊ย! แบบนี้ไม่ต่างอะไรกับยังไม่เจอร้านเลย ฟ้าช่างไม่ยุติธรรมจริงๆ!!!”

“……”

ซูเฉิน แสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน เก็บรถขายอาหารอย่างคล่องแคล่ว

ในตอนนี้ เมื่อรู้ว่าขนมหวานในมือดันเป็นรุ่นลิมิเต็ดไปซะแล้ว นักชิมและลูกค้าที่ซื้อไปได้เหล่านั้นแต่ละคนก็ราวกับได้สมบัติล้ำค่า ทั้งหมดต่างกอดขนมไว้แน่นที่หน้าอก กลับบ้านก็กลับบ้าน รอรถก็รอรถ แตกฮือไปราวกับฝูงนกแตกรัง!

ชายหนุ่มที่เมื่อกี้พูดว่าจะกลับไปคุกเข่าบนคีย์บอร์ดให้แฟนสาว เมื่อเห็นสถานการณ์ไม่ดี ในใจก็ร้อนรนขึ้นมาทันที รีบดึงคนหนึ่งที่ในอ้อมแขนมีถุงป่องๆ อยู่

“พี่ครับ ขอโทษจริงๆ ผมขอ…”

“ไม่ได้!” พี่ชาย… มิตรภาพมันอยู่ตรงนี้แหละ คำพูดต่อไปแกอย่าพูดออกมาเลยจะดีกว่า

“เอ่อ... ผมให้เงินเพิ่ม!”

“ไม่ขาย!” พอนึกถึงอาการอยากกินไม่หยุดหลังจากกินไส้ใหญ่เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ท่าทีของชายคนนี้ก็แน่วแน่ยิ่งนัก

“งั้น...” ชายหนุ่มไม่ยอมแพ้

“100 หยวน! ต่อช็อกโกแลตหนึ่งกล่อง”

อีกฝ่ายไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นเลยด้วยซ้ำ …คิดว่าฉันคนนี้ขาดเงินขนาดนั้นเหรอ?!

“ได้… ได้ ผมก็จะไม่พูดมากแล้ว 200 ต่อกล่องแล้วกัน!” ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโดยตรง เตรียมจะสแกนคิวอาร์โค้ด

ชายคนนั้นก็ส่ายหน้า ถอนหายใจเฮือกหนึ่งยอมใจอ่อน แล้วเปิดคิวอาร์โค้ดรับเงินของตัวเองออกมา เฮ้อ… เอาเหอะ ช่วยๆ กัน ถือว่าทำบุญ!

อีกอย่างหนึ่ง เงินทอง ไม่สำคัญหรอก ก็แค่เห็นเขาดูน่าสงสารหน่อยเท่านั้น

ติ๊ง! “คุณได้รับเงินเข้าวีแชท 400 หยวน”

ผู้ชายคนนั้น: …… ถึงกับอึ้งไป นี่มัน… หมายความว่ายังไง?

“คือเมียผมกินเก่ง กล่องเดียวไม่พอหรอกครับ พี่ใจดีหน่อยนะ!”

“เดี๋ยวนะ …แกนี่มัน! พอเลยนะ!” ชายคนนั้นฝืนระงับรอยยิ้มที่มุมปาก ทำหน้าบึ้ง แล้วถลึงตาใส่ชายหนุ่มแวบหนึ่ง สุดท้าย ก็ยังคงหยิบช็อกโกแลตสองกล่องให้เขาไป

พอเห็นอย่างนี้ ก็มีคนเรียนรู้แล้วนำไปใช้ทันที ตรงเข้าไปขวางลูกค้าคนที่ซื้อได้ อยากจะซื้อต่อในราคาสูง เพราะนี่มันเป็นขนมหวานรุ่นลิมิเต็ดนะ! หายากมาก!

ชั่วขณะหนึ่ง ที่หน้าประตูเขตท่องเที่ยว คนหลายสิบคนก็รวมตัวกัน คุณคำฉันคำ เสียงต่อรองราคาดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า

ซูเฉิน ทั้งร่างดูจนชาไปหมดแล้ว เอาเหอะ พวกนายเล่นกันไปละกัน ข้าเผ่นแน่บดีกว่า…

นักท่องเที่ยวหลายคนเห็นฉากนี้ก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก็พากันเข้ามามุงดูเรื่องสนุก คนยิ่งรวมตัวกันมากขึ้นเรื่อยๆ ล้อมพื้นที่เล็กๆ ตรงทางเข้านี้ไว้จนแน่นขนัด แม้แต่ยามของเขตท่องเที่ยวก็ยังตกใจ

ยามใช้ความพยายามอย่างมากถึงจะเบียดเข้าไปได้ พอพบว่าคนกลุ่มนี้มาซื้อขายขนมหวานอะไรกันในราคาสูงที่นี่ ก็ถึงกับพูดไม่ออกไปเลย

จริงดิ? พวกคุณว่างกันขนาดนี้เลยรึไง? ทำไมไม่ไปดูฝูงลิงบนเขาเสียล่ะ?!!!

…………………………

วันต่อมา แสงแดดสดใส นานๆ ทีจะได้หยุดพักสักวัน เจ้าตัวเล็กก็กระโดดลงจากเตียงแต่เช้าตรู่ ร้องจะออกไปเที่ยว ซูเฉิน ไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบจัดการทันที

กินข้าวเช้าเสร็จ สองพ่อลูกก็จูงมือกัน ปรากฏตัวที่หน้าประตูสวนสนุกสำหรับครอบครัว

พอเข้าสวนสนุก หนัวหนัว ก็ดึง ซูเฉิน ตรงไปยังเครื่องเล่นดร็อปทาวเวอร์ นั่งติดต่อกันไปห้าครั้ง สุดท้ายตอนที่ลงมา ซูเฉิน รู้สึกเพียงว่าในท้องของเขามวนไปหมด ไม่สบายอย่างยิ่ง…

เฮ้ย! นี่…เจ้าตัวเล็กนี่ ไม่เวียนหัวเลยสักนิดจริงๆ เหรอ? หรือว่าอยู่ในช่วง ‘บัฟมือใหม่’ หรือไงกัน?!

ขณะที่ หนัวหนัว ยังไม่หนำใจ ทำท่าจะเล่นต่ออีกรอบ ซูเฉิน ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว คว้ากอดก้อนแป้งน้อยไว้ทันที

“เราอย่าเล่นแต่เจ้านี่เลยลูก สวนสนุกใหญ่ขนาดนี้ ของเล่นเยอะแยะ ไปลองอย่างอื่นกันดีกว่า!”

หนัวหนัว ทำปากยู่ๆ แต่ก็ยอม “ก็ได้ค่ะ”

ซูเฉิน รีบตีเหล็กตอนร้อนทันทีแนะนำให้เธอ

“ไปเล่นม้าหมุนกับชิงช้าสวรรค์กันนะ น่ารักสุดๆ เด็กๆ ชอบกันทั้งนั้นเลย ไปกันพ่อพาไปเดี๋ยวนี้แหละ!”

ยังไม่ทันที่เจ้าตัวเล็กจะตอบ ซูเฉิน ก็อุ้มเธอขึ้นมา เท้าแทบติดลมหมุน เริ่มวิ่งไปยังทางม้าหมุนในทันที

นั่งม้าหมุนที่หมุนช้าๆ อยู่ครู่หนึ่ง หนัวหนัว ก็รู้สึกว่าไม่ค่อยสนุกเท่าไหร่ ดังนั้น ก็รบเร้าให้ ซูเฉิน พาไปเล่นรถไฟเหาะ, รถแข่งความเร็วสูง, เรือไวกิ้ง…

ตลอดทาง เสียงกรี๊ดดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า

“คุณพ่อคะ~ สนุกมากเลย~”

“เมื่อกี้ได้ยินคุณป้าขายตั๋วบอกว่ามีบัตรรายปี ถ้าซื้อไว้ หนูจะมาเล่นได้ทุกวันเลยใช่ไหมคะ!”

เจ้าก้อนแป้งน้อยตื่นเต้นอย่างยิ่ง มีเรื่องให้พูดจนพูดไม่หยุด

ซูเฉิน ถึงกับปวดหัว ส่ายมือแรงๆ …โอ้ยย ลูกสาวคนนี้นี่ เล่นเอาพ่อหมดแรงเลยจริงๆ!