ยามคะนึงหาทีไร ท่านก็อยู่ในห้วงคำนึง ยามคะนึงหาทีไร ท่านก็อยู่ตรงหน้า!
ไม่ไกลจากห้องน้ำสาธารณะบนถนนฝั่งตะวันตก พี่ชายคนขายน้ำแข็งไสเฝ้าอยู่หน้าแผง สายตากวาดมองไปรอบๆ ไม่หยุด
“อ้าว? ทำไมอยู่ๆ คนโผล่มาเยอะแบบนั้นล่ะ?”
ดูจากท่าทางรีบร้อนแล้ว น่าจะมาเข้าห้องน้ำกันล่ะมั้ง?
เขายังไม่ทันจะสงสัยได้ไม่กี่วินาที ก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งพุ่งเข้ามา
พี่ชายคนขายน้ำแข็งไสชะโงกซ้ายแลขวา พลันดีใจจนเนื้อเต้น รอบๆ ก็มีแค่แผงของข้าแผงเดียวนี่นา! หึๆ ในที่สุดก็มีคนตาถึงเสียที ไม่เสียแรงที่ข้าตั้งร้านมาหลายปี...
“อย่ารีบๆ ต่อคิวกันนะครับ ของมีพอทุกคนแน่นอน”
เหล่าลูกค้าเก่าตามมาจนถึงถนนฝั่งตะวันตก เมื่อเห็นว่าที่นี่มีต้นประดู่สูงใหญ่จริงๆ ก็รู้ว่ามาถูกที่แล้ว เมื่อเห็นว่าแถวๆ นี้มีแค่พี่ชายคนขายน้ำแข็งไส ก็เตรียมจะเข้าไปสอบถาม
ในตอนนี้ พี่ชายคนขายน้ำแข็งไสกำลังดื่มด่ำกับความสุขที่ในที่สุดตัวเองก็ได้แจ้งเกิดเสียที ใครจะรู้ว่าวินาทีต่อมา กลับได้ยินเสียงหนึ่งถามขึ้นว่า:
“น้องชาย เมื่อวานมีคนมาขายเต้าหู้เหม็นแถวนี้หรือเปล่า?”
ลูกค้าคนหนึ่งเดินนำหน้าขึ้นมา แล้วยื่นบุหรี่ให้มวนหนึ่ง รอยยิ้มของพี่ชายคนขายน้ำแข็งไสแข็งค้างไปในทันที
อะไรนะ? ที่แท้ที่รวมพลกันมาใหญ่โตขนาดนี้ ไม่ใช่มาหาข้าหรอกเหรอ... ดีใจเก้อไปเลยเซ่!
ก็พอจะเข้าใจได้อยู่หรอก เต้าหู้เหม็นอร่อยขนาดนั้นย่อมต้องดึงดูดคนได้มากมาย แห่กันมาเป็นฝูงอะไรแบบนี้ เขาก็พอจะนึกภาพออก แต่ที่ไม่เข้าใจก็คือ เมื่อวานยังไม่มีใครซื้อเลย ทำไมจู่ๆ ถึงได้โผล่มาเป็นกลุ่มใหญ่ขนาดนี้!
แต่ว่า มีคนก็ย่อมมีโอกาสทางธุรกิจ…
พลางคิด พี่ชายคนขายน้ำแข็งไสก็รับบุหรี่มาเหน็บไว้ที่หู แล้วพูดเสียงอ่อย:
“เฮ้ออ… ผมก็กำลังรอเขาเหมือนกันแหละ พี่คนนั้นบอกว่าจะมาอีกวันนี้ แต่ยังไม่เห็นเลยนะ”
พูดจบ เขาก็ใช้มือลูบขอบถังเหล็กที่ใส่น้ำแข็งอยู่ แล้วเปลี่ยนเรื่องคุย
“เอ่อ…ทุกคนครับ ไม่ลองชิมน้ำแข็งใสผมสักถ้วยก่อนเหรอครับ? รสชาติดีมากนะ เถ้าแก่เต้าหู้เหม็นก็เคยแนะนำเหมือนกัน ระหว่างรอก็กินไปพลางๆ สิครับ ดีไหม!”
ทุกคนได้ฟัง อย่างไรเสียก็ว่างอยู่แล้ว กินน้ำแข็งไสรอไปเรื่อยๆ ก็ไม่เสียหายอะไร หลายคนสั่งน้ำแข็งไสคนละถ้วย กระทั่งยังช่วยอธิบายวีรกรรมในตำนานของ ซูเฉิน ให้พี่ชายคนขายน้ำแข็งไสฟังอีกด้วย
“เถ้าแก่คนนี้น่ะนะ...บลาๆ~~บลาๆ~~บลาๆๆๆ~”
“อย่างงี้ๆ อย่างงั้นๆ…”
ผ่านไปพักใหญ่ ในที่สุดพี่ชายคนขายน้ำแข็งไสก็ได้ฟังจนจบ ความสงสัยในใจเมื่อครู่ ก็พลันสว่างกระจ่างแจ้งขึ้นมาทันที
บ้าเอ๊ย! คนเอามาเทียบกันก็มีแต่ตาย ของเอามาเทียบกันก็มีแต่ต้องโยนทิ้งจริงๆ!
เขาต้องแหกปากตะโกนขายของทั้งวันทั้งคืน ก็แค่หวังว่าจะขายน้ำแข็งไสได้เพิ่มอีกสักสองสามถ้วย ส่วนพี่ชายเต้าหู้เหม็นคนนั้นกลับดีเลย… ยิงปืนนัดหนึ่งแล้วเปลี่ยนที่ไปเรื่อย แถมยังกลัวว่าจะมีลูกค้าตามมาถึงที่อีก
เพื่ออะไรกันวะ?! ดูท่าทางแล้ว โลกใบนี้ในที่สุดก็ได้พลิกผันไปในรูปแบบที่เขาคาดไม่ถึงเสียแล้ว
ไม่ไกลออกไป เหล่าคนเดินถนนที่กำลังเดินเที่ยวชมไปเรื่อยๆ พอเห็นว่าตรงห้องน้ำสาธารณะมีคนรวมตัวกันอยู่ไม่น้อย ในใจก็สงสัยอย่างยิ่ง
“นั่นมันอะไรกัน ทำไมคนเยอะตรงนั้น?”
“ไม่รู้สิ เห็นแห่กันไปหมด หรือว่าต่อคิวเข้าห้องน้ำ?”
“ไปๆๆ ไปดูหน่อยดีกว่า กำลังเบื่อๆ อยู่พอดี”
คนที่อยากรู้อยากเห็นมากกว่านั้น ถึงกับยอมปิดจมูกเข้าไปดูในห้องน้ำสาธารณะ เอ๊ะ… ในห้องน้ำก็ไม่มีคนนี่นา แล้วมาอออะไรกันอยู่ตรงนี้?
เมื่อลูกค้าเก่ามาถึงกันมากขึ้นเรื่อยๆ พื้นที่ว่างรอบๆ แทบจะถูกพวกเขาจับจองจนเต็มหมด มีหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งขอถุงพลาสติกจากพี่ชายคนขายน้ำแข็งไสมาปูรองนั่งบนขอบกำแพง ทำตัวดีเป็นศรีภรรยามานั่งรอสามีกลับบ้าน
ไม่นาน หลายคนก็ทำตาม มีทิชชู่ก็ปูทิชชู่ หรือไม่ก็นั่งลงไปเลย จ้องมองไปยังถนนใหญ่ทางนั้น
ลูกค้าคนที่ 1: “เถ้าแก่มาหรือยัง โผล่หัวมาหรือยัง?”
ลูกค้าคนที่ 2: “ทุกคนจำไว้ ถ้าโผล่มาเมื่อไร พุ่งเลยนะ!”
ลูกค้าคนที่ 3: “ไม่รู้สิ เถ้าแก่เห็นเรามานั่งรอกันเป็นฝูงแบบนี้ จะคิดยังไงนะ…”
อีกด้านหนึ่ง ซูเฉิน กำลังขับรถ มุ่งหน้ามาทางนี้ เมื่อวานเพิ่งจะขายไปได้ 15 ชุด วันนี้จึงจงใจเตรียมมาน้อยหน่อย เพิ่งจะเลี้ยวเข้ามาจากหัวมุมถนน ในใจของเขาก็พลันสั่นสะท้าน รู้สึกไม่ชอบมาพากลอย่างแรง!
เมื่อมองไปไกลๆ ทำไมที่ตรงนั้นถึงได้มีคนยืนเบียดเสียดกันขนาดนั้น เมื่อวานตอนที่เขามา ยังโล่งเตียนอยู่เลย! หรือว่าจะถูกเหล่าลูกค้าเก่าพบตัวเข้าแล้ว?!
ว่าไปแล้ว หลังจากตั้งแผงมาช่วงหนึ่ง เขาก็เริ่มจะมีปฏิกิริยาตอบสนองตามเงื่อนไขแล้ว ขอแค่เห็นว่าที่ที่ตัวเองจะไปตั้งร้านมีคนเยอะ ก็จะเผลอคิดไปว่ามีคนมาดักรอเขาอยู่
แต่พอมาคิดดูดีๆ อีกที ก็ไม่น่าจะใช่ขนาดนั้นมั้ง? เมื่อวานก็มาเดินเตร่อยู่ที่นี่ทั้งบ่าย ก็ไม่เจอแม้แต่ลูกค้าเก่าสักคนเลย! หรือว่าจะมีกิจกรรมอะไร? แต่คนดีๆ บ้านไหนจะมาจัดกิจกรรมใกล้ๆ ห้องน้ำสาธารณะกัน หรือว่าเป็นกิจกรรมซื้อกระดาษชำระ??? บ้าไปแล้ว!
ขณะที่กำลังขับรถไปข้างหน้าอย่างงุนงง ทันใดนั้นคนกลุ่มใหญ่ก็ส่งเสียงโห่ร้องยินดีออกมาอย่างร้อนแรง
“โอ้ย เถ้าแก่ ในที่สุดก็เจอแล้ว!”
“ฟู่~ ในที่สุด! รอจนได้! บอกตามตรง ช่วงนี้ฉันอยู่ได้ก็เพราะคิดถึงรสขาหมูพะโล้นี่แหละ!”
“ใช่เลย ฮ่าๆๆ สมหวังแล้ววุ้ย!”
“เถ้าแก่ ฉันคิดถึงคุณจนแทบบ้า ยามคะนึงหาทีไร ท่านก็อยู่ในห้วงคำนึง ยามคะนึงหาทีไร ท่านก็อยู่ตรงหน้า!”
“.......”
เพื่อนขาหมูแต่ละคนต่างก็ซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง วู้ฮู~ เสียงแตรกลองศึกแห่งการกินได้ดังขึ้นแล้ว บุกโว้ย!
ซูเฉิน ที่เพิ่งจะมาถึงหน้าห้องน้ำสาธารณะ ถึงกับพูดไม่ออกไปเลย เฮ้ย! ทำไมพวกนี้เหมือนแก๊งที่เคยเห็นที่สวนสาธารณะเลย!? โคตรยอมใจเลย พวก ‘มาช้าแต่ก็มาจนได้’ นี่มันป่วนดีแท้ๆ!
อยู่กลางถนนแบบนี้ ตะโกนโหวกเหวกโวยวาย มันน่าอายจนแทบมุดแผ่นดินหนีจริงๆ เลยโว้ย!
“ฮะๆ ทุกคนมากันพร้อมเลยนะครับ!” ซูเฉิน จอดรถเรียบร้อย แล้วยิ้มจางๆ จริงๆ แล้วในใจร้อนรนจะตายอยู่แล้ว: ตายล่ะหว่า วันนี้เตรียมของมาน้อยเกินไป!
“ก็แน่อยู่แล้วสิ ถ้าไม่มาอีก จะให้เรารอทั้งชาติหรือไง?!”
“เถ้าแก่ รีบตั้งร้านเลย ฉันหิวจนท้องร้องแล้ว!”
“ถ้าไม่มาอีกนะ เราคงต้องกินแต่น้ำแข็งใสจนพุงกางแล้ว!”
เหล่าลูกค้าพลางบ่นไปพลาง ก็เริ่มเข้าแถวเรียงหนึ่งกันอย่างชำนาญ ทำเอา ซูเฉิน ถึงกับตะลึงไปเลย …โห ขนาดหายไปหลายวัน ยังมืออาชีพเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน!
พี่ชายคนขายน้ำแข็งไสที่อยู่ข้างๆ ก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ เมื่อกี้คนเยอะเบียดเข้าไปไม่ได้ ตอนนี้ฉวยโอกาสที่ทุกคนเข้าแถวเรียบร้อยแล้ว เขาก็พุ่งเข้าไปเป็นคนแรก รีบช่วยยกเก้าอี้พับมาจัดวาง
“พี่ชาย! งานหนักแบบนี้จะให้พี่ทำได้ยังไงล่ะ! ฉันบอกแล้วว่าพี่คือพี่ชายแท้ๆ ของฉัน ต่อไปเรื่องแบบนี้ไม่ต้องเหนื่อยเองอีกแล้วนะ!”
ซูเฉิน ก็ไม่ได้ห้ามเขา แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ได้ลูกศิษย์ตัวน้อยมาเพิ่มอีกคนแล้ว งั้นเขาก็จะไม่เกรงใจแล้ว รีบไปทอดเต้าหู้เหม็นดีกว่า!
ซูเฉิน มาถึงหน้าเขียง กำลังก้มตัวเตรียมจะเปิดฝากล่องเต้าหู้เหม็น ทันใดนั้นก็เรียกเสียงชื่นชมจากทุกคนได้เป็นอย่างดี
“โอ้โห~ กลิ่นทรงพลังมาก สมแล้วที่เป็นของเถ้าแก่! ไม่เสียชื่อเลย!”
“ใช่ๆ ยิ่งดมยิ่งหอมแปลกๆ นี่มันของชั้นเลิศจริงๆ!”
“เอ่อ…แหะๆ ขอโทษนะครับ เมื่อกี้ผมตดไปเบาๆ ทีหนึ่ง”
“ไอ้เวร! ทำบรรยากาศพังหมด! กำลังจะกินอยู่แล้วแท้ๆ นายแม่งอยู่หัวแถวด้วยนะ!”
“ทำไงได้ ก็มันอดไม่ได้นี่นา…”
คนกลุ่มที่เมื่อครู่ยังชมกันฟ้าถล่มดินทลายอยู่เลย ในชั่วพริบตาก็พากันปิดจมูกโบกมือไล่กลิ่นแทบไม่ทัน