สุดยอดของดีจากทะเล และกองทัพลูกโป่งต้อนรับ

เสี่ยวหลัว มองดู เฝิง เส้าเฟิง ที่โบกมือแล้วก็ปล่อย หลิว เทียนเซียน ไปง่ายๆ แบบนั้น ในแววตาก็ปรากฏความเสียดายขึ้นมาวูบหนึ่ง

ห้ะ… จบแค่นี้จริงดิ? ไม่ใช่ว่าพี่เมื่อกี้ยังฟาดผมเละอยู่เลยเหรอ!? แล้วอีกอย่างผมยังไม่ได้แอบกินด้วยซ้ำนะ!!

ให้ตายสิ แค่เปลี่ยนเพศเท่านั้นแหละ เสียงด่าก็เปลี่ยนระดับ เปลี่ยนมาตรฐานไปเลยเรอะ?

สรุปว่าเป็นผู้ช่วยนี่ต้องโดนด่าไปฟรีๆ ใช่ไหมครับพี่!?

เสี่ยวหลัว บ่นในใจอย่างขุ่นมัว ได้แต่เดินตาม เฝิง เส้าเฟิง กลับไปยังรถบ้านเงียบๆ เดินไปพลาง เขาก็อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นดม มือข้างที่เพิ่งใช้เช็ดหน้าไปเมื่อครู่…

กลิ่นกระเทียมผสมวาซาบิที่แรงสะท้านทรวงแล่นเข้าจมูกทันที จนหน้าเขาเหยเกไปทั้งหน้า

เวรเอ๊ย งานแบบนี้กูไม่ทำแล้ว! เดี๋ยวคืนนี้ลาออกแม่งเลย!!

“เสี่ยวหลัว พรุ่งนี้เช้าจำไว้นะ ไปซื้ออาหารมาให้ฉันสามชุด แต่เช้าด้วย!”

“รับทราบครับๆ ได้เลยครับ!” ปากตอบอัตโนมัติ เสียงชัดถ้อยชัดคำราวกับเครื่องจักร ผ่านไปครู่เดียว เขาก็อยากจะตบปากตัวเองให้ดัง ‘เพียะ!’

เฮ้อ... ไอ้นิสัยทาสนี่มันฝังรากจริงๆ! มันช่างพูดได้ลื่นไหลกว่าคำว่า ‘พ่ะย่ะค่ะ’ ของขันทีเสียอีก จนแม่มกลายเป็นสัญชาตญาณข้าไปแล้ว!

ไม่ได้การ ต้องเลิกนิสัยนี้ให้ได้! “พี่เฟิงครับ ผมจะขอลาออก…”

“อ้อ เสี่ยวหลัว งั้นพรุ่งนี้นายซื้อของกินของตัวเองด้วยอีกสามชุดเลยนะ เดี๋ยวมาเบิกที่ฉัน …อ๊ะ ว่าแต่นายเมื่อกี้จะพูดว่าอะไรนะ?”

“เอ่อ... พี่เฟิง ผม... ผมจะบอกว่า ผมอยากกินหมูสามชั้นสไลด์ราดซอสกระเทียมสองชุดครับ ของอย่างผัดหอยลายไม่เอาก็ได้!”

เฝิง เส้าเฟิง พยักหน้า “อืม ได้ งั้นก็ตามนั้น นายจัดการเองเลย”

เมื่อมองดู เฝิง เส้าเฟิง เข้าไปในรถบ้าน เสี่ยวหลัว ก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

มีของกินฟรี… ใครบ้าไปลาออกกันวะ! ถุย! พูดเป็นเล่นไป... ฮืออๆๆ ใครมันจะบ้าทิ้งเจ้านายดีๆ ขนาดนี้ได้ลง!

…………………………

วันรุ่งขึ้น ซูเฉิน ตื่นแต่เช้าตรู่ หลังจากเลือกของในหน้าต่างระบบอยู่พักหนึ่ง เขาก็ออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์ยามเช้าที่สวนในบ้าน เริ่มต้นวันใหม่อันแสนวิเศษ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ผู้จัดการติง ก็เดินเอื่อยๆ มาที่สวน พอเห็นว่ามีวัตถุดิบใหม่มาถึงแล้ว ด้วยความสงสัย เขาก็รีบเดินเข้าไปแล้วยื่นมือไปเปิดถุงออก

ในทันใดนั้น กลิ่นหอมเข้มข้นของอาหารทะเลก็โชยมาปะทะจมูก เขาทำหน้าประหลาดใจ หันกลับมาถามทันที: “คุณซูครับ นี่คือ?”

จริงๆ แล้ว ซูเฉิน เองก็ไม่ต่างกัน เขาเพิ่งเห็นวัตถุดิบชนิดนี้เป็นครั้งแรกด้วยซ้ำ จึงหยิบขึ้นมาพิจารณาในมืออย่างสงสัย “นี่เรียกว่าหอยเชลล์แห้งน่ะครับ” (瑶柱)

ผู้จัดการติง อึ้งไปครู่หนึ่ง อะไรกันนะ? ไอ้เจ้าสิ่งนี้ก้อนกลม สีเหลืองอ่อน ดูแห้งๆ แต่เนื้อแน่น ตัวเองเป็นเชฟมาก็หลายปีแล้ว ยังไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลย

ผู้จัดการติง รู้สึกเขินนิดๆ ไม่กล้าที่จะถามต่อ จึงรีบแอบควักโทรศัพท์มือถือมาเปิดค้นหาใน ‘อากู๋’ อย่างไว หลังจากเลื่อนอ่านได้ไม่กี่บรรทัด เขาก็พยักหน้าเข้าใจทันที

สิ่งที่เรียกว่า ‘หอยเชลล์แห้ง’ คือส่วนกล้ามเนื้อที่ใช้ปิดเปลือกของหอยที่นำมาทำให้แห้ง พูดง่ายๆ ก็คือแกนกลางของเนื้อหอย เหมือนกับส่วนเนื้อแข็งๆ ที่ติดอยู่บนหอยลาย ที่ปกติแล้วเราต้องใช้ความพยายามอย่างมากกว่าจะแคะออกมาได้ เนื่องจากรสชาติที่หอมหวานและคุณค่าทางโภชนาการที่สูง มันจึงถูกจัดให้เป็นหนึ่งในแปดสุดยอดของดีจากทะเลอีกด้วย

ผู้จัดการติง ที่ได้ปลดล็อกความรู้ใหม่ยิ้มกว้างออกมา แล้วก็ถือโอกาสเปิดกล่องอีกใบหนึ่ง อันนี้ดูธรรมดากว่ามาก ทุกผลมีสีม่วงเข้มเป็นมันวาว ดูแล้วก็สดใหม่น่ากินทีเดียว

“คุณซู วันนี้จะทำเมนูมะเขือยาวหรือครับ? หรือจะต้มโจ๊กหอยเชลล์แห้ง? เตรียมเยอะขนาดนี้ไม่เหนื่อยแย่เหรอครับ?” ผู้จัดการติง เห็น ซูเฉิน ทำเมนูใหม่ติดต่อกันสองวันแล้ว ก็ถามด้วยความเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรครับ ถึงเวลาต้องเปลี่ยนรสชาติใหม่ๆ ให้ลูกค้าบ้างแล้ว”

“มะเขือยาวผมจะทำเป็น ‘มะเขือยาวนึ่งราดซอสกระเทียม’ อันนี้ง่ายมาก ส่วนหอยเชลล์แห้งพวกนี้จะเอาไปทำ ‘หอยเชลล์แห้งนึ่งกระเทียมทั้งกลีบ’ ครับ นำเข้าซึ้งนึ่งไว้ล่วงหน้า พอไปถึงที่ก็แค่นำกลับมานึ่งให้ร้อนอีกที ไม่ยุ่งยากหรอกครับ”

พูดตามตรง หมูสามชั้นสไลด์ราดซอสกระเทียมกินติดต่อกันสองวัน หอยลายก็กินมาวันหนึ่งแล้ว ซูเฉิน ก็เริ่มจะรู้สึกเบื่อๆ แล้วเหมือนกัน แต่ก็อาจจะเป็นไปได้ว่าลูกค้ายังไม่เบื่อก็ได้

อย่างไรก็ตาม ระบบระบุไว้ว่าต้องทำเมนูให้ครบอย่างน้อยสิบชนิด ดังนั้นวันนี้ก็ควรเปลี่ยนรสชาติบ้าง

ไม่รอช้า ทั้งสองคนก็เตรียมลงมือทำเมนูใหม่ ‘หอยเชลล์แห้งนึ่งกระเทียมทั้งกลีบ’

ช่วงเดือน 7-8 เป็นช่วงที่หอยเชลล์ออกผลผลิตเยอะพอดี หอยเชลล์แห้งล็อตนี้ที่ได้มา ผิวเป็นสีทอง ขนาดใหญ่เนื้อหนา เนื้อไม่หด ไม่นิ่ม กลับกันเส้นใยยังค่อนข้างละเอียด ความหนาแน่นสูง ลายก็ชัดเจนมาก เป็นของดีชั้นหนึ่งจริงๆ

หอยเชลล์แห้งนึ่งกระเทียมทั้งกลีบเป็นอาหารกวางตุ้งแบบดั้งเดิม ใช้หอยเชลล์แห้งที่แช่น้ำแล้วเป็นวัตถุดิบหลัก นำมานึ่งรวมกับกระเทียมทั้งกลีบที่ทอดแล้ว

อันดับแรกก็ต้องทำให้หอยเชลล์แห้งดูดซับน้ำจนชุ่ม คืนตัวนิ่มอย่างเป็นธรรมชาติ ซูเฉิน ให้ ผู้จัดการติง เทหอยเชลล์แห้งในถุงลงไปแช่ในอ่าง ประมาณหนึ่งเค่อ(1)ผ่านไป

ซูเฉิน ยื่นมือลงไปในน้ำ หยิบหอยเชลล์แห้งขึ้นมาเม็ดหนึ่ง แล้วก็สั่งงาน ผู้จัดการติงและคนอื่นๆ “ทุกคนตอนล้างต้องระวังนะครับ เอาเส้นเอ็นแข็งๆ ตรงขอบออกให้หมด เพราะมันเคี้ยวยาก จะทำให้เสียรสสัมผัส แต่ก็อย่ากดแรงจนเนื้อหลวมล่ะ แล้วก็อย่าลืมล้างทรายให้สะอาดด้วยนะครับ ถ้ากินแล้วกรุบฟันคงหมดอารมณ์แน่ๆ”

ซูเฉิน ทำให้ดูเป็นตัวอย่าง ทุกคนก็ทำตาม ส่วนทรายน่ะเหรอ ก็เหมือนกับหอยลายเมื่อวาน แทบจะไม่มีเลย จัดการทำความสะอาดได้ง่ายๆ

แม่บ้านสองคนตักหอยเชลล์แห้งขึ้นมา จัดเรียงอย่างเป็นระเบียบในชามใบใหญ่ ขิงแผ่น ต้นหอมหั่นท่อน ผู้จัดการติง ก็เตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว วางลงในชาม แล้วก็เติมเหล้าจีนเส้าซิงกับน้ำสะอาดลงไปเล็กน้อย ปริมาณน้ำแค่พอท่วมหอยเชลล์แห้งก็พอ แบบนี้ถึงจะดึงรสชาติความสดใหม่ของหอยเชลล์แห้งออกมาได้ทั้งหมด จากนั้นก็ใส่เกลือป่นลงไปหยิบมือหนึ่ง เพื่อปรุงรสเบื้องต้นให้หอยเชลล์แห้ง

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย ซูเฉิน ก็ยกชามเดินไปที่ซึ้งนึ่ง เปิดฝาหม้อออก รอจนน้ำในหม้อเดือด ‘ปุดๆ’ จนไอน้ำพวยพุ่ง ถึงได้วางชามลงไปในซึ้งอย่างระมัดระวัง ปิดฝาหม้อ แล้วก็ไม่ลืมที่จะหันไปกำชับ ผู้จัดการติง ประโยคหนึ่ง “ใช้ไฟแรงนึ่งยี่สิบนาทีนะครับ พอครบเวลาให้ยกออกทันที น้ำซุปที่ได้นั่นห้ามเททิ้ง เดี๋ยวผมจะเอาไว้ใช้ต่อ”

อาศัยจังหวะที่นึ่งหอยเชลล์แห้งอยู่นี้ ก็ต้องรีบจัดการกับกระเทียมทั้งกลีบ แกะเปลือกกระเทียม ตัดหัวตัดท้ายออก รอลงกระทะน้ำมัน น้ำมันต้องร้อนถึงหกส่วน ความร้อนระดับนี้ สีสันและรสสัมผัสถึงจะกำลังพอดี

พออุณหภูมิน้ำมันได้ที่ ซูเฉิน ก็หยิบกระเทียมขึ้นมาหนึ่งกำมือ โยนลงกระทะดัง ‘ซู่ๆๆ’ น้ำมันร้อนๆ ห่อหุ้มกระเทียมไว้ในทันที ส่งเสียงเป๊าะแป๊ะ ในครัวก็อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของกระเทียม

กระเทียมต้องทอดให้สุก ทอดจนเป็นสีเหลืองทองกรอบถึงจะหอม ผู้จัดการติง ไม่ต้องรอให้สั่ง รีบหยิบกระชอนขึ้นมาคนไปเรื่อยๆ อย่างไม่รีบร้อน เพื่อป้องกันไม่ให้ทอดจนไหม้ ดำ และขม

พอทอดเสร็จแล้ว ก็ตักกระเทียมขึ้นมา นำไปลวกในน้ำเดือดที่ใส่เกลือแล้วพักหนึ่ง จากนั้นสะเด็ดน้ำ แล้วเทลงบนหน้าหอยเชลล์แห้งที่เพิ่งนึ่งเสร็จ จัดการเสร็จแล้ว ก็ยกชามไปวางในซึ้งนึ่ง “นึ่งต่ออีกครึ่งชั่วโมงนะครับ ให้นุ่มละลายในปาก”

เมื่อได้ยินคำสั่งของ ซูเฉิน ผู้จัดการติง ก็รีบขานรับ “ครับคุณซู เดี๋ยวผมจะเฝ้าไว้เอง” ก็แน่ล่ะ… กลิ่นหอมของทะเลผสมกลิ่นกระเทียมทอดนี่ มันยั่วใจเกินทนจริงๆ เรื่องที่ทรมานแบบนี้ ให้เขาเป็นคนรับไว้แต่เพียงผู้เดียวเถอะ...

มะเขือยาวพอหั่นแล้วจะดำง่าย แม่บ้านสองคนหลังจากล้างมะเขือยาวลังนั้นเสร็จแล้วก็ว่างงาน อาศัยจังหวะที่ หนัวหนัว ยังไม่ตื่น พวกเธอก็มองไปยังลูกโป่งที่ผูกไว้ตรงทางเดิน นึกถึงฉากที่ผู้นำมาตรวจงานแล้วมีดอกไม้สดคอยต้อนรับที่ทางเข้า ทั้งสองคนจึงนำเจ้าหมูน้อย หมาน้อย แมวน้อย และผึ้งน้อยมาจัดเรียงเป็นแถวเดียว ตั้งแถวต้อนรับอยู่ข้างทางเดิน

สิบนาทีต่อมา เจ้าตัวเล็กก็ตื่นนอน เดินออกจากห้องมาด้วยดวงตาที่ยังคงปรืออยู่

“!!!”

ดวงตากลมโตเบิกกว้างทันที ปากก็อ้ากว้าง ยิ้มจนแก้มแทบแตก

แม่บ้านสองคนสบตากัน กอดอกอย่างภาคภูมิใจ เหอะๆ เรื่องเอาใจเด็กน่ะ ต้องยกให้พวกเธอสองคนนี่แหละ!

………………………

(1)[เค่อ (刻) – หน่วยวัดเวลาของจีนโบราณ 1 เค่อ เท่ากับ 15 นาที]