ฉันก็รู้แล้วว่าแกต้องก่อเรื่อง!

วันเสาร์ เที่ยงคืน ท่ามกลางความเงียบสงัด

เสียง ‘ติ๊ง’ ดังขึ้น เสียงของระบบพลันดังสนั่นจนเสียงสะท้อนก้องในหัว!

ซูเฉิน ที่กำลังหลับอยู่ในความฝันก็ตกใจจนสะดุ้งเฮือก

อะไรเนี่ย!? ภารกิจระบบเหรอ!? นี่มันเพิ่งจะวันอะไรกัน มาเร็วขนาดนี้หรือว่าระบบจะเกิดบั๊กอะไรขึ้นมา!

ด้วยความกังวลปนงง เขารีบเปิดหน้าอินเทอร์เฟซระบบขึ้นมา

[ติ๊ง! ภารกิจตั้งร้านในสัปดาห์หน้า: เดินทางไปยังสวนสนุกฮวนเล่อกู่เมืองหนานเฉิง เพื่อให้บริการอาหารประเภทเส้นแก่เหล่านักชิมผู้กล้าหาญ เวลาตั้งร้าน: วันจันทร์ถึงวันศุกร์ เวลา 12:00-16:00 น.]

โอ้! สัปดาห์นี้ได้กลับไปตั้งร้านที่หนานเฉิงสินะ~ ไม่ได้กลับไปพักสองสัปดาห์ เขามีความรู้สึกเหมือนมาทำงานต่างจังหวัดเลย เหมือนจะเริ่มคิดถึงบ้านด้วยซ้ำ อยู่ดีๆ เขาก็รู้สึกว่าระบบนี่… บางทีก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิดนะ

[ติ๊ง! ข้อกำหนดพิเศษสำหรับภารกิจครั้งนี้: โฮสต์จำเป็นต้องทำภารกิจในเครื่องเล่นต่างๆ ให้สำเร็จเพื่อปลดล็อกสูตรอาหารที่เกี่ยวข้อง ลูกค้าก็จำเป็นต้องทำภารกิจในเครื่องเล่นที่เกี่ยวข้องให้สำเร็จเช่นกัน ถึงจะสามารถสั่งอาหารได้]

[คำแนะนำเพิ่มเติม: ได้ดำเนินการเรื่องเอกสารที่เกี่ยวข้องในโซนอาหารของสวนสนุกฮวนเล่อกู่เมืองหนานเฉิงให้แก่โฮสต์เรียบร้อยแล้ว (สามารถพาผู้ช่วยเชฟไปได้หนึ่งคน)]

ห๊ะ!? … อะไรของมันอีกล่ะ!? โอ๊ยย… พี่ระบบแกจะมาเล่นไม้ไหนกับฉันอีก?

ซูเฉิน รีบลุกขึ้นมานั่งพิงหัวเตียง เปิดอ่านรายละเอียดอย่างถี่ถ้วน

“รถไฟเหาะตีลังกาต่อเนื่อง—ยอดวีรบุรุษ(Diving Coaster) สามารถปลดล็อกสูตรอาหาร—บะหมี่เนื้อวัว”

“เครื่องเล่นค้อนยักษ์มรณะ—ค้อนเทพเจ้าสายฟ้า(Giant Frisbee) สามารถปลดล็อกสูตรอาหาร—บะหมี่ไก่ฉีก(โกยซีหมี่)”

“ผจญภัยบ้านผีสิงสุดสยอง—ปาร์ตี้วิญญาณ(Haunted House) สามารถปลดล็อกสูตรอาหาร—บะหมี่ทะเล”

“ม้าหมุน สามารถปลดล็อกสูตรอาหาร—บะหมี่น้ำดั้งเดิม”

………………………………

มองผ่านๆ ก็รู้เลย ยิ่งเครื่องเล่นโหดเท่าไร สูตรอาหารที่ปลดล็อกได้ก็ยิ่งพิเศษขึ้นเท่านั้น ส่วนเครื่องเล่นแบบเด็กๆ อย่างม้าหมุนหรือถ้วยหมุน ก็ได้แค่เมนูพื้นๆ อย่างบะหมี่ซุปใสเท่านั้นเอง

มองแวบเดียว เครื่องเล่นก็มีไม่น้อยเลย สูตรอาหารก็ไม่น้อยเช่นกัน โดยรวมแล้วก็คือ ยิ่งความยากสูง เครื่องเล่นยิ่งหวาดเสียว วัตถุดิบก็ยิ่งหลากหลาย อย่างเครื่องเล่นสำหรับครอบครัวแบบนั้น ม้าหมุน ถ้วยหมุนอะไรพวกนั้นก็ล้วนแต่เป็นบะหมี่น้ำซุปดั้งเดิม

หลังจาก ซูเฉิน ดูคำแนะนำบนระบบจบแล้ว ก็เงียบไปหลายนาที

เดี๋ยวนะเพื่อน...นี่มันสมเหตุสมผลเหรอ? เอ๊ะ ไม่ใช่สิ จะว่าไปแล้ว ก่อนหน้านี้หลังจากตั้งร้านที่สุสาน ระบบเหมือนจะให้รางวัลเพิ่มความกล้าหาญ 50% มานี่หว่า! เฮ้ย! แบบนี้นี่เอง! ที่แท้มันคิดเผื่อไว้ตั้งแต่ตอนนั้นสินะ!!

กลายเป็นว่า ของรางวัลที่เขาคิดว่าไม่มีประโยชน์ ที่แท้มันถูกเตรียมไว้ให้ใช้กับสวนสนุกนี่เอง!

ให้ตายสิ ระบบนี่มันยิ่งเล่นยิ่งแปลกประหลาดขึ้นทุกวัน! ขนาดสูตรอาหารก็ไม่ให้แล้ว แล้วต้องไปปลดล็อกเองอีกเนี่ยนะ!? ไอ้ระบบเฮงซวยนี่มันต้องป่วยหนักแน่ๆ!

เพิ่งจะด่าไปแบบนั้น ระบบก็ไม่พอใจแล้ว ส่งเสียงดังซ่าๆๆ ดังเบาๆ คล้ายเสียงเด็กสาวกำลังงอน ทำเอา ซูเฉิน ทำได้แค่ยอมแพ้

เขานอนเอนหลังลงอีกครั้ง พลางคิดในใจว่า ไม่รู้พวกลูกค้าขาประจำจะยังอยากมากินอยู่หรือเปล่า ถ้ารู้ว่าต้องเล่นเครื่องเล่นโหดๆ ก่อนถึงจะสั่งอาหารได้แบบนี้

แต่ก็ช่างเถอะ... ขายได้ก็ขาย ไม่ได้ก็ถือว่าทำตามเวลาไปละกัน

คิดได้แบบนั้น ซูเฉิน ปล่อยวางโดยตรงแล้วก็ห่มผ้า นอนหลับอุตุต่อไป

ตอนเช้าหลังจากคืนบ้านพักแล้ว ผู้ใหญ่สามคนกับเด็กหนึ่งคนก็ขับรถสองคันมุ่งหน้าสู่การเดินทางกลับบ้าน

หมู่บ้านสุ่ยเหมิน บรรดาปู่ย่าตายายสิบกว่าคนยืนมองรถสองคันที่แล่นออกไปจนลับตา ต่างคนต่างเงียบ ไม่มีใครพูดอะไร คณะงิ้วแสดงจบแล้ว ของอร่อยๆ ก็จากพวกเขาไปแล้ว ไปหมดแล้ว... ทั้งคน ทั้งของกิน...แม้แต่หมาบ้านๆ ในหมู่บ้านก็ยังส่งเสียงร้องโหยหวน ‘โฮ่ง! วู้ว~!’

ซูเฉิน มองผ่านกระจกมองหลัง แล้วอดขมวดคิ้วไม่ได้ เดี๋ยวนะ… นี่เราคิดไปเองหรือเปล่า... ทำไมรู้สึกเหมือนเห็นความอาลัยอาวรณ์ในตาหมานั่นด้วยวะ?

เฮ้อ… สงสัยพักนี้ทำงานหนักเกินไปแน่ๆ ถึงเริ่มเพ้อเจ้อขนาดนี้

อีกฝั่งหนึ่ง ที่ของเศรษฐีใหญ่ที่ไม่ไกลออกไป ผู้เฒ่าจ้าว ที่แม้ผมจะหงอกแล้วแต่ยังแต่งตัวภูมิฐาน นั่งอยู่บนโต๊ะอาหารที่จัดเต็มไปด้วยเมนูทั้งหมี่กึงย่าง, เนื้อกระต่ายปรุงรสเผ็ด, มันฝรั่งเขี้ยวหมาป่า ทั้งหมดเป็นเมนูที่เขาสั่งให้เชฟส่วนตัวทำขึ้น พยายามลอกสูตรจากของ ซูเฉิน

ก่อนหน้านี้รู้สึกว่าฝีมือเชฟก็ไม่เลวเลย ตอนนี้พอกินของที่อร่อยกว่าแล้ว ก็สามารถหาข้อเสียได้กองใหญ่ หมี่กึงกินแล้วแห้งเกินไป ไม่มีความเด้งสู้ฟันเลย เหมือนกับย่างนานเกินไปหน่อย เนื้อกระต่ายก็ไม่หอม ไม่เข้าเนื้อ มันฝรั่งทอดเขี้ยวหมาป่ายิ่งนิ่มเละ มีแต่ขอบๆ ที่ยังมีความกรอบอยู่บ้าง รสเครื่องปรุงก็หนักมาก โดยรวมแล้ว ไม่ได้ไม่อร่อยแต่ก็ไม่ได้อร่อย…

ผู้เฒ่าจ้าว เศรษฐีใหญ่กินไปนิดเดียวก็ไม่ได้คีบต่อแล้ว กลับกันคือกินมันฝรั่งทอดไปไม่น้อย

พอเขาจากไป แม่บ้านก็เริ่มเก็บโต๊ะอาหาร “วันนี้คุณท่านดูเหมือนจะทานได้น้อยนะคะ” เมื่อมองดูจานอาหารที่แทบจะไม่ได้แตะ ก็สามารถสรุปออกมาได้อย่างง่ายดาย

เชฟกลับรู้สึกร้อนใจเล็กน้อย เขาได้เงินเดือนเดือนละสองหมื่นหยวน ก็รับผิดชอบเรื่องสุขภาพอาหารของคุณท่านโดยเฉพาะ ถ้าหากคุณท่านจ้าวไม่ชอบอาหารที่เขาทำ งานดีๆ แบบนี้ก็อาจจะต้องเปลี่ยนคนแล้ว ของพวกนี้ยังเป็นของที่คุณท่านจ้าวระบุมาเองว่าจะกินด้วยนะ ตามหลักแล้วรสชาติน่าจะดีสิ ทำไมถึงกินไปแค่นิดเดียวเอง?

“เดี๋ยวผมลองชิมดูหน่อย” เชฟคีบมันฝรั่งเขี้ยวหมาป่าขึ้นมาชิ้นหนึ่งส่งเข้าปาก นุ่มๆ แป้งๆ หอมเผ็ดร้อน ไม่มีปัญหาอะไรนี่นา แล้วก็ลองชิมอย่างอื่นดู “ก็อร่อยดีนะ คุณลองชิมดูสิ” เชฟไม่พบปัญหาอะไร ให้แม่บ้านลองชิมรสชาติด้วย

แม่บ้านกินแล้วก็ไม่รู้สึกว่ามีอะไรไม่ดีตรงไหน “อร่อยกว่าที่ขายข้างนอกอีก” ทั้งสองคนในชั่วพริบตาเดียวก็ไม่พบอะไรที่ผิดปกติ ทำได้แค่คิดว่าคุณท่านไม่ชอบรสชาติแบบนี้มากกว่า

……………………………

ทางด้าน ซูเฉิน และทุกคน พวกเขาไม่ได้รีบร้อน จึงขับรถกลับค่อนข้างช้า ออกเดินทางตั้งแต่เช้า กว่าจะกลับถึงโครงการอวี้หูจิ่นหยวนก็ล่วงบ่ายสามโมงกว่าให้แล้ว

ทันทีที่มาถึง บ้านข้างๆ ก็มีคุณปู่ข้างบ้านจูงหลานชายออกมาต้อนรับด้วยความดีใจ “อ้าว ทำไมพวกคุณหายไปตั้งนานล่ะ? คนทั้งหมู่บ้านคิดถึงกันแทบแย่เลยนะ!”

แล้วจากนั้นก็หันไปมอง หนัวหนัว อย่างเอ็นดู “โถ~ หนัวหนัว ผอมลงหรือเปล่านี่ ดูสิ แก้มไม่มีเนื้อเลยนะ~” คุณปู่ดึง หนัวหนัว มาพิจารณาดูอย่างละเอียดถี่ถ้วน

ทำเอา ซูเฉิน จนใจจนหัวเราะออกมา มีความผอมชนิดหนึ่ง เรียกว่าคนอื่นคิดว่าคุณผอม เขายังรู้สึกว่าเจ้าตัวเล็กนี่หนักขึ้นไม่น้อยเลยนะ ให้อุ้มก็อุ้มไม่ไหวแล้ว!

คุณปู่ไม่ฟัง หลังจากคุยเรื่อยเปื่อยไปสองสามประโยค ก็รีบพา หนัวหนัว ไปดื่มซุปไก่ที่บ้านตัวเองทันที ถือโอกาสให้ ซูเฉิน ไปด้วยกันเพื่อบำรุงร่างกาย

ซูเฉิน ยิ้มตอบตกลง คิดว่าเดี๋ยวจะถือของขวัญไปหน่อยแล้วค่อยไป

หลังจากขนกระเป๋าเสร็จแล้ว ซูเฉิน ก็ตัดสินใจให้ ผู้จัดการติงและคนอื่นๆ สามคนหยุดพักหนึ่งวัน อย่างไรซะก็ไม่ได้อยู่เมืองหนานเฉิงมาหลายวันแล้ว ทุกคนก็มีครอบครัว ควรจะกลับไปหาครอบครัวบ้างแล้ว

ใครจะไปรู้ว่า ผู้จัดการติงกับแม่บ้านต่างยืนกรานไม่ยอมไป คนวัยกลางคนแล้ว ที่บ้านลูกๆ ก็โตกันหมดแล้ว ไม่ต้องดูแลแล้ว กลับกันคือวิลล่านี้ไม่มีคนอยู่มาสองสัปดาห์ บนโซฟา บนพื้น บนผ้าม่านเต็มไปด้วยฝุ่น จะอยู่ได้อย่างไรกัน ทำความสะอาด ต้องทำความสะอาดเดี๋ยวนี้เลยเท่านั้น

ต่อให้ ซูเฉิน จะห้าม พวกเขาก็ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องทำความสะอาดใหญ่ทั้งในและนอกวิลล่าให้เสร็จก่อนแล้วค่อยว่ากัน

วันอาทิตย์ ซูเฉิน ตื่นแต่เช้า กินข้าวเช้าอย่างไม่รีบร้อน เล่นเกมไปรอบหนึ่ง ก็ได้รับโทรศัพท์จาก หวังซง ผู้จัดการแหล่งตกปลา

“สวัสดีครับ เถ้าแก่! ผมจะมารายงานผลการดูแลบ่อปลาในช่วงนี้ให้ฟังครับ”

“……”

หลังจากรายงานการทำงานเสร็จ หวังซง ได้รู้ว่า ซูเฉิน กลับมาแล้ว ก็รีบให้เถ้าแก่มาตรวจงานที่แหล่งตกปลาทันที ถือโอกาสไปเหวี่ยงเบ็ดสักสองสามที คันเบ็ดที่เพิ่งจะมาใหม่ก็ดีทั้งนั้น!

ซูเฉิน พยักหน้าตกลง พอดีกับที่ หนัวหนัว นักตกปลาตัวน้อยคนนี้ไม่ได้ตกปลามานานแล้ว ดังนั้นหลังจากวางสายแล้ว เขาก็พาลูกสาวตัวน้อยมุ่งหน้าไปยังแหล่งตกปลา

โชคดี พ่อลูกสองคนตกปลาขึ้นมาได้สองสามตัว ก็ย่างกินที่ร้านอาหารในแหล่งตกปลาโดยตรง เล่นอย่างสนุกสนานพอสมควร ซูเฉิน ก็เริ่มเตรียมตัวสำหรับแผนการในช่วงบ่าย อย่างไรก็ต้องไปที่สวนสนุกฮวนเล่อกู่ก่อนสักรอบ

ครั้งนี้ไอ้ระบบเฮงซวยมันต้องการให้ไปลองเล่นเครื่องเล่นก่อนถึงจะปลดล็อกสูตรอาหารได้ ตัวเองก็ต้องเตรียมน้ำซุปกับวัตถุดิบบางอย่างไว้ล่วงหน้าก่อน พรุ่งนี้ถึงจะไปตั้งร้านได้สะดวก!

“ไปกันเถอะ หนัวหนัว~ พ่อจะพาลูกไปที่ใหม่ สนุกแน่นอน!”