แฟนหนุ่มหุ่นยนต์อะไรนั่นกัน!

“เถ้าแก่ กำลังหาของอะไรอยู่รึเปล่าครับ ให้ฉันช่วยหาก็ได้นะ”

หน้ารถขายอาหาร มีลูกค้าประจำคนหนึ่งกำลังหิวจนเกือบจะเป็นบ้า ท้องร้องจ๊อกๆ ไม่หยุด

เมื่อเห็น ซูเฉิน มองซ้ายมองขวาอยู่ตลอด เขาก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม พร้อมเสนอความช่วยเหลือ

ซูเฉิน ถึงได้รู้ตัวว่าท่าทีของตัวเองดูแปลกๆ ไปหน่อย

เขายิ้มแห้งๆ แล้วพูดว่า: “อ่า...ไม่มีอะไรๆ เดี๋ยวผมจัดซาลาเปาให้เลย”

พูดจบ เขาก็เปิดซึ้งนึ่ง หยิบซาลาเปาอ้วนๆ สองลูกใส่ถุงยื่นส่งให้ลูกค้าไป

พร้อมกันนั้นในใจกลับยังครุ่นคิดขึ้นมา คะแนน ‘ความเสียใจ’ ที่เหลือจากก่อนหน้านี้ รวมกับที่เพิ่งได้รับเพิ่มเมื่อครู่ พอดีสามารถปลดล็อกสูตร ‘ซาลาเปาซานเซียน’ (ซาลาเปาสามไส้) ได้พอดี

แต่ตอนนี้กำลังเป็นช่วงยุ่งอยู่ ข้างหลังยังคงมีลูกค้าต่อคิวอีกยาวเหยียด

ซูเฉิน เลยได้แต่เก็บความคิดนี้ไว้ก่อน รอให้ว่างๆ ไว้ค่อยจัดการทีหลัง

“โฮ่งๆ วู้วๆ อู้ว อู๊วว โฮ่งๆๆ!”

เสียงเห่าของสุนัขดังขึ้นมา หวังปิน กับซ่งเฟย พาเจ้าปู้ช่ายมาด้วย

ไม่ได้เจอกันตั้งนาน แต่ความนิยมของเจ้าปู้ช่ายก็ยังสูงเหมือนเดิม!

พอมันโผล่มาเท่านั้น สายตาของลูกค้าทั้งแถวยังถูกดึงดูดไปที่มันทันที ตามธรรมเนียมเก่า เจ้าปู้ช่ายก็กระโดดดึ๋งๆ เข้ามาหน้าสุดของแถว น้ำลายไหลย้อยไม่หยุด

“ไม่ให้หรอก! วันนี้เถ้าแก่ไม่มีวัตถุดิบเหลือให้แกกินฟรีแล้วนะ มีเงินรึเปล่า?”

“มีอาลีเพย์? หรือว่าวีแชทเพย์ไหม?”

ทุกคนที่รู้จักกันดีต่างหัวเราะแซว

“โฮ่ง!”

เจ้าปู้ช่ายเอียงคอคิดอยู่ครู่หนึ่งเหมือนเข้าใจความหมายของมนุษย์ จากนั้นมันก็ชูขาหน้าขึ้นโชว์ ‘สมาร์ตวอทช์’ บนขาหมาของมันอย่างภาคภูมิใจ

โอ้โห! นี่มันอะไรกันวะเนี่ย หมายังใส่นาฬิการาคาแพงได้อีกเหรอ?!

ให้ตายโว้ย! การอวดครั้งนี้กลับโดนหมาตัวหนึ่งแย่งซีนไปได้!

“โธ่เอ๊ย! ดูสิ นาฬิกา 7,499 หยวน ก็เอามาใส่อุ้งเท้าหมามันเล่นๆ แบบนี้เหรอ!?”

ลูกค้าหลายคนเสียศูนย์ในทันที

ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตลายตารางแทบทำโทรศัพท์มือถือหล่น เพราะเขาเองก็เล็งนาฬิกาเรือนนี้ไว้ ต้องผ่อนตั้ง 12 เดือนถึงจะซื้อได้ แต่ตอนนี้มันกลับอยู่บนขาหมาซะงั้น

เห็นแบบนี้... ใครจะไม่หัวเสียบ้างล่ะ!

“ฮ่าๆๆ ปู้ช่ายมันชอบกินฟรี ที่ไหนจะมาได้ของจากเถ้าแก่ไปง่ายๆ! ถ้ามันอยากจะกินนักก็ให้มันจ่ายเงินเองนั่นแหละ!”

“อีกอย่าง ที่ใส่อยู่นี่ก็ไม่ใช่ของหรูอะไรหรอก นาฬิกาอิเล็กทรอนิกส์ที่ลดราคาในพินตัวตัว (Pinduoduo) น่ะ สองร้อยสามสิบยังรวมส่งฟรีอีกต่างหาก”

หวังปิน หัวเราะพลางอธิบาย ก่อนจะสะกิด ซ่งเฟย ให้ไปต่อคิวด้านหลังด้วยกัน

‘ฟู่ ยังดีที่ไม่ใช่แบรนด์เนมอะไร’ ทุกคนโล่งอกขึ้นมาทันทีเมื่อรู้ว่าไม่ใช่ของแพง

ลูกค้าประจำคนหนึ่งที่กำลังถือซาลาเปากินอย่างเอร็ดอร่อย ก็เริ่มแกล้งเจ้าปู้ช่ายเล่น

“แจ๊บๆๆ... ปู้ช่าย อยากกินไส้อะไรล่ะ? มีไส้หมู, ไส้ผักกาดขาว แล้วก็ไส้ถั่วแดงนะ เอางี้ ฉันจะพูดอีกครั้ง ถ้าแกอยากกินไส้ไหนให้เห่าหนึ่งที!”

“ไส้หมูไหม?”

“โฮ่งๆ!”

“ฮ่าๆๆ” ทุกคนหัวเราะออกมา “มันยังจะเลือกเป็นอีกนะ!”

“เฮ้ เถ้าแก่! คุณสุภาพบุรุษสุนัขท่านนี้อยากได้ซาลาเปาไส้หมูสองลูกนะ!”

สิ้นเสียง เสียงหัวเราะดังสนั่นไปทั่วทั้งแถว ซูเฉิน ก็อดขำไม่ได้ เขาชี้ไปที่สมาร์ตวอทช์ของเจ้าปู้ช่ายแล้วพูดว่า:

“จ่ายเงินด้วยสิ! สแกนจ่ายเลย!”

ฮ่าๆๆ

เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกระลอก

………………………………

สองชั่วโมงต่อมา

หลินอินและเพื่อนร่วมห้องในที่สุดก็ทำรายงานภาคทฤษฎีเสร็จสิ้นพอดี บรรยากาศในห้องพักก็พลันอบอวลไปด้วยบรรยากาศที่ผ่อนคลายราวกับยกภูเขาออกจากอก

ในตอนนี้ก็ไม่รู้ใครพูดขึ้นมาเบาๆ ว่า:

“ไปกินซาลาเปากันไหม?”

คำชวนนี้ได้รับเสียงตอบรับจากทุกคนในทันที

สาวๆ ที่เหนื่อยล้าพากันไปถึงย่านของกินเล่นหลังวิทยาลัย แต่เมื่อเดินไปถึงร้านซาลาเปาที่คุ้นเคย กลับต้องชะงักไปทั้งหมด

ร้านซาลาเปาที่ควรมีไอน้ำสีขาวลอยฟุ้งจากซึ้งนึ่งกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย

พวกเธอมองหน้ากันด้วยความงงงัน “หา? ร้านซาลาเปาของฉันใหญ่ขนาดนั้นจะหายไปได้ยังไง?”

พวกเธอมองหน้ากัน พยายามค้นหาคำตอบจากแววตาของกันและกัน แต่สุดท้ายก็ไร้ผล

มีคนหนึ่งปิ๊งไอเดียขึ้นมา พลางพูดเตือน หลินอิน ว่า:

“เสี่ยวอิน แฟนเธอไม่ใช่มาทุกวันเหรอ เขาอาจจะรู้เรื่องนี้นะ รีบโทรไปถามสิ!”

“ใช่เลย! โทรหานายแฟนยี่สิบสี่ยอดกตัญญู(1)ของเธอเร็วเข้า!”

เมื่อได้ยินดังนั้น หลินอิน ก็รีบคว้าโทรศัพท์มือถือจากกระเป๋า

ทันทีที่โทรติด เสียงเอฟเฟกต์จากเกมและเสียงแป้นพิมพ์ก็ดังลอดออกมา

“ที่รัก มีอะไรหรือเปล่า ฉันกำลังเล่นทีมไฟต์อยู่…”

หลินอิน ไม่สนคำทักทาย รีบถามด้วยน้ำเสียงร้อนรนว่า:

“วันนี้ร้านซาลาเปาไม่เปิดเหรอ?”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงของ ฟางเจ๋อ จะดังขึ้น

“วันนี้ร้านขายดีมาก ตอนเย็นที่ฉันไป แถวต่อยาวเหยียดเลยนะ”

“ถ้าตอนนี้ไม่อยู่แล้ว ก็คงเพราะเถ้าแก่ขายหมดแล้วเก็บร้านกลับบ้านล่ะมั้ง”

หลินอิน เปิดลำโพง เสียงของ ฟางเจ๋อ จึงดังชัดเจนให้ทุกคนได้ยิน

พอรู้ข่าวนี้ สาวๆ ถึงกับรู้สึกเหมือนฟ้าถล่มใส่หัว

หลังจากอุตส่าห์รีบรวมหัวกันทำรายงานมาตั้งหลายชั่วโมง ความหวังเดียวที่ยึดไว้ในใจ ก็แค่ได้มากินซาลาเปาอร่อยๆ เป็นรางวัลให้ตัวเอง

แต่ตอนนี้…พวกเธอทำได้แค่กินลมแทน

หลินอิน แทบคลั่ง!

เล็บแทบจะข่วนทะลุเคสโทรศัพท์ “ฟางเจ๋อ แกนี่มัน…”

“ทำไมไม่โทรมาบอกก่อนล่ะ! ถ้ารู้แบบนี้ ฉันคงซื้อไว้ก่อนแล้วค่อยทำรายงานทีหลัง!”

ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงแสนจะบริสุทธิ์

“ก็เธอเองนั่นแหละที่บอกให้ฉันอย่ารบกวน จะได้ตั้งใจทำงานให้เสร็จไม่ใช่เหรอ?”

หลินอิน ถึงกับพูดไม่ออก

ปากอ้าค้างอยากจะเถียง แต่ก็จำได้ว่าตัวเองพูดอย่างนั้นไปจริงๆ ตอนนี้เลยเงียบไปโดยสิ้นเชิง

ผู้ชายทื่อๆ! …ไอ้ผู้ชายทื่อๆ บ้าบอเอ๊ย!

หลังจากเงียบไปสองสามวินาที หลินอิน ก็วางสายด้วยความโมโห

ไอ้ผู้ชายพวกนี้นี่มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่ทำตามคำสั่งรึไงกัน! นี่มันแฟนแบบหุ่นยนต์ชัดๆ!

อ๊ากกก! เธออยากจะลากเจ้าผู้ชายซื่อบื้อคนนั้นมาเขย่าๆ ให้หัวหลุด แล้วถามให้รู้กันไปเลยว่า ซาลาเปาวันนี้มันอร่อยขนาดไหนกันเชียว!!

…………………………….

รุ่งเช้า แสงอาทิตย์แรกของวันส่องลอดเข้ามาในห้องพัก

จิน หลิงหลิง กับเพื่อนสนิทตื่นขึ้นด้วยความง่วงเหงา เตรียมลุกไปล้างหน้าแปรงฟัน

แต่ไม่นาน เสียงร้องตกใจก็ดังมาจากในห้องน้ำ

จิน หลิงหลิง ยืนมองกระจกด้วยสีหน้าแทบอยากร้องไห้

ใบหน้าของเธอบวมกว่ามื้อวานจริงๆ เส้นกรามที่เคยคมชัดตอนนี้กลับเลือนหายไปหมดแล้ว

ทั้งๆ ที่เมื่อคืนก็เตือนตัวเองแล้วว่าจะกินแค่คำเดียว ทำไมถึงห้ามปากไม่ได้กันนะ!

เสร็จละสิ... วันนี้ยังมีแคสติ้งนางแบบที่สำคัญสุดๆ อีกด้วย แล้วจะเอาหน้าบวมๆ แบบนี้ไปยืนต่อหน้ากรรมการได้ยังไงกัน!

ด้านเพื่อนสาวก็ไม่ต่างกัน เธอก้าวขึ้นไปยืนบนเครื่องชั่งน้ำหนักตามนิสัยประจำ แล้วจ้องเขม็งไปที่ตัวเลขบนหน้าปัด

เมื่อเข็มหยุดนิ่ง ตัวเลขสุดท้ายทำเอาเธอแทบเป็นลม พร้อมกรีดร้องออกมาเสียงหลง

“อะไรกันเนี่ย! ทำไมขึ้นเยอะขนาดนี้!? ก็แค่ซาลาเปาไส้หมูสองลูกเองนะ ไม่ได้กลืนหมูทั้งตัวสักหน่อย!”

พอคิดถึงตอนเข้าคลาสเรียนท่าทางในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า เพื่อนสาวก็อยากหายไปจากโลกเสียเดี๋ยวนั้น

“ทำยังไงดีเนี่ย! ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ ฉันจะไม่ยอมแพ้ให้กลิ่นซาลาเปาหรอก! มันผิดของมันที่หอมเกินไปจริงๆ!”

หลังจากบ่นกันจนหมดแรง ทั้งคู่ก็ล้างหน้าแต่งตัวเสร็จ ออกจากหอพักไปด้วยสีหน้าเศร้าหมอง

ทันทีที่ จิน หลิงหลิง เดินออกจากประตูวิทยาลัย สิ่งแรกที่เธอทำคือแวะร้านกาแฟ แล้วสั่งอเมริกาโนเย็นเข้มข้นแก้วใหญ่หนึ่งแก้ว

ในวงการนางแบบมีเคล็ดลับกันว่า ‘อเมริกาโนเย็นช่วยลดอาการบวมหน้าได้’ เธอยกแก้วขึ้นดื่มอึกใหญ่ๆ รสขมกระจายทั่วปาก แต่เธอไม่สนเลย ขอแค่คาเฟอีนออกฤทธิ์เร็วที่สุดก็พอ

จากนั้นเธอก็ยกมือเรียกแท็กซี่คันหนึ่ง นั่งเข้าไปแล้วบอกที่อยู่สำหรับการแคสติ้งในวันนี้

……………………………….

(1)[นายแฟนยี่สิบสี่ยอดกตัญญู (二十四孝男友) – เป็นคำเปรียบเปรยถึง แฟนหนุ่มที่ทำดี, ดูแลเอาใจใส่, เชื่อฟังคู่รักของเขาเป็นอย่างมาก ในระดับที่เหมือนกับการแสดงความกตัญญูสุดขีดต่อพ่อแม่ โดยอิงจากในเรื่องเล่า ‘ยี่สิบสี่ยอดกตัญญู (二十四孝)’ ถูกเขียนโดย กัว จวีจิ้ง (郭居敬)]