เท่า...เท่าไหร่นะ?!
ท้ายแถว
อวี้เจ๋อ เพิ่งจะยืนมั่นคง ก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเป็นอันดับแรก
เลนส์กล้องเล็งไปที่ ซูเฉิน เสียง ‘แชะ’ ดังขึ้น จับภาพด้านข้างสุดหล่อของเทพครัวผู้หลบหนีแห่งวงการอาหารคนนี้ได้อย่างแม่นยำ!
จากนั้นก็กดปุ่มส่ง ส่งรูปภาพไปยังกลุ่มลูกค้าเส้นหมี่ที่คนท้องถิ่นสร้างขึ้นมาเอง
“พวกเพื่อนกินทั้งหลาย! ข่าวใหญ่! ฉันเจอเชฟหมี่แล้ว!”
“สัปดาห์นี้เขามาขายเบอร์เกอร์! แต่ยังไม่รู้ว่าเป็นเบอร์เกอร์แบบไหน กำลังต่อคิวอยู่!”
ในตอนนี้ เพิ่งจะหกโมงเช้ากว่าๆ สมาชิกส่วนใหญ่ในกลุ่มลูกค้าเส้นหมี่ยังคงหลับใหลอยู่ มีเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่ตื่นแล้ว
ถึงแม้ว่าคนออนไลน์ในกลุ่มจะไม่เยอะ แต่พอข้อความเพิ่งจะถูกส่งออกไป ก็มีคนตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว
“โห! นายโชคดีสุดๆ! ส่งโลเคชั่นมาเร็ว!”
“นกที่ตื่นเช้ามีหนอนกิน ส่วนฉัน...มีเบอร์เกอร์กิน ฮ่าๆๆ”
“บ้าเอ๊ย! เชฟหมี่พูดไม่ทำก็คือไม่ทำจริงๆ! ดีเลย ฉันที่ปีหนึ่งจะได้ไปงานศพทีคงมีบุญแล้วสินะ!”
“โห ดูในรูปสิ คนต่อคิวเยอะขนาดนี้ กลัวไปแล้วจะหมดก่อนหรือเปล่า?!”
พอเห็นข้อความตอบกลับนี้ อวี้เจ๋อ ก็รีบเงยหน้าขึ้นมา สังเกตการณ์อยู่ครู่หนึ่ง
“บอกยากแฮะ ฉันเห็นบางคนซื้อทีเดียวห้าชิ้นเลย!”
อวี้เจ๋อตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว
“งั้นแบบนี้ละกัน เดี๋ยวฉันแอดนายเป็นเพื่อน นายช่วยซื้อไว้ให้ก่อน เดี๋ยวฉันไปเอาทีหลัง!”
ข้อความนี้เพิ่งจะแสดงขึ้นมา อวี้เจ๋อ ก็เห็นว่าหน้าจอโทรศัพท์มือถือของตัวเองได้รับคำขอเป็นเพื่อนเข้ามาหลายรายการ
นิ้วมือของ อวี้เจ๋อ เลื่อนไปมาบนหน้าจออย่างบ้าคลั่ง กดตอบรับคำขอเป็นเพื่อนเหล่านั้นรวดเดียว
จากนั้นไม่นาน ข้อความโอนเงินและข้อความฝากซื้อก็หลั่งไหลเข้ามา
“พี่ชาย โอนให้นายก่อน 100 หยวน ซื้อได้เท่าไหร่ซื้อเลย!”
“เพื่อน ฉันโอนให้ 150 ก่อน ถ้าไม่พอเดี๋ยวโอนเพิ่ม อย่าลังเลเด็ดขาด!”
“เฮ้ พี่ชาย...”
ข้อความถาโถมเข้ามาไม่หยุด อวี้เจ๋อ มองดูรายการโอนเงินต่อเนื่องสิบรายการที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือภายในหนึ่งนาที
ลองรวมยอดดูอย่างละเอียด ถึงกับมีถึง 1,500 หยวน!
ตอนที่รับเงิน ยังไม่ทันจะได้คิดอะไรมาก ทว่า… ตอนรับเงิน เขายังไม่ได้คิดอะไรมาก แต่พอรับครบแล้ว เขาก็ตบหัวตัวเองทันที รู้สึกใจหายวาบ
ไม่ใช่สิ! นี่มันเบอร์เกอร์นะ จะราคาแพงขนาดนั้นได้ยังไง!
ไม่ต้องพูดถึงว่าแฮมเบอร์เกอร์ที่เถ้าแก่เตรียมไว้จะมีเยอะขนาดนี้หรือเปล่า ต่อให้มี ตัวเขาคนเดียวจะถือไหวได้อย่างไร?
อีกเดี๋ยวก็ต้องไปทำงาน จะให้แบกเบอร์เกอร์เป็นร้อยไปที่บริษัทเหรอ!?
แต่ในเมื่อรับเงินมาแล้ว อวี้เจ๋อ ก็จนตรอก ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากกัดฟันซื้อให้ครบก่อนแล้วค่อยว่ากัน
โชคยังดีที่ไม่มีใครเพิ่มเขาเป็นเพื่อนแล้วขอให้ซื้อแทน ทำให้เขาพอโล่งใจไปหน่อย
ในตอนนี้ แถวกำลังเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างเป็นระเบียบ
แฮมเบอร์เกอร์ล้วนเตรียมไว้ล่วงหน้าแล้ว เพียงแค่ใส่ถุงก็สามารถยื่นให้ลูกค้าได้เลย ดังนั้นความเร็วในการเคลื่อนที่จึงค่อนข้างเร็ว
ไม่กี่นาที ก็ถึงคิวของ อวี้เจ๋อ
“เถ้าแก่!”
มองดู ซูเฉิน ที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม เขาก็อดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมาอย่างตื่นเต้น
ซูเฉิน ได้ยินเสียงเรียกนี้ ก็ชะงักไปก่อน ถึงแม้จะไม่รู้จัก อวี้เจ๋อ แต่คำเรียกที่คุ้นเคยนี้ บวกกับอารมณ์ตื่นเต้นที่คุ้นเคยของอีกฝ่าย ก็ทำให้เขาเข้าใจทันที
เอาล่ะ! ต้องเป็นลูกค้าเก่าแน่นอน
“สวัสดีครับ” ซูเฉิน ยิ้มๆ “แฮมเบอร์เกอร์เนื้อหลายชั้น สิบห้าหยวนต่อชิ้น คุณจะเอากี่ชิ้นครับ?”
อวี้เจ๋อ ตื่นเต้นสุดๆ เดิมทีอยากถามหลายอย่างเกี่ยวกับการออกมาขายของครั้งนี้ แต่พอได้ยินราคานี้ เขาก็ถูกดึงกลับมาสู่ความจริงทันที
เมื่อนึกถึงเงิน 1,500 หยวนที่หนักอึ้งอยู่ในโทรศัพท์มือถือของตัวเอง ก็รู้สึกว่าเรื่องเร่งด่วนที่สุดในตอนนี้คือการซื้อแฮมเบอร์เกอร์ให้เรียบร้อยก่อน
ก็เถ้าแก่อยู่ตรงนี้แล้ว อีกสักพักก็คงยังไม่หนีไปไหน มีเวลาเหลือเฟือที่จะคุยกัน …ว่าแต่แฮมเบอร์เกอร์นี้ติดป้ายราคาชัดเจนสิบห้าหยวนต่อชิ้น 1,500 หยวนก็ซื้อได้ 100 ชิ้นทั้งหมด
แต่ก็ต้องเผื่อไว้สำหรับตัวเองด้วย...
อวี้เจ๋อ ครุ่นคิดในใจ: “อืม ซื้อสิบชิ้นก็แล้วกัน”
พอรวมแบบนี้ ยอดรวมก็กลายเป็น 110 ชิ้น
อวี้เจ๋อ คำนวณในใจเสร็จเรียบร้อย สูดหายใจเข้าลึกๆ
“เถ้าแก่ รบกวนคุณช่วยห่อเบอร์เกอร์ให้ผม 110 ชิ้นครับ”
“เท่า...เท่าไหร่นะ?! ร้อย...ร้อยสิบชิ้นเหรอ?!”
ซูเฉิน ที่กำลังจะยื่นถุงให้ลูกค้าถึงกับชะงักทันที มือแข็งค้างกลางอากาศ เขาแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่ สีหน้ามีทั้งความตกใจและขำในเวลาเดียวกัน
นี่มันลูกค้าเก่าของจริง!
กำลังซื้อระดับนี้เรียกว่าหลุดกรอบไปเลย พูดปุ๊บสั่งที 110 ชิ้น! ถ้ามากกว่านี้อีกหน่อย คงกวาดเอาแฮมเบอร์เกอร์ทั้งวันของเขาไปหมดแน่
“เยอะเกินไปแล้วครับ ผมไม่มีถึงขนาดนั้นหรอก…”
ซูเฉิน ส่ายหัวอย่างจนใจ แล้วก้มลงดูจำนวนแฮมเบอร์เกอร์ที่เหลืออยู่ ตั้งแต่เช้ามืดที่เริ่มตั้งร้านจนถึงตอนนี้ ก็ขายไปได้มากแล้ว เหลืออยู่ในกล่องเก็บความร้อนนับดูคร่าวๆ ก็น่าจะราวห้าสิบชิ้นเท่านั้น
ยังไม่ทันจะพูดอะไรต่อ เสียงบ่นจากคนที่ต่อคิวอยู่ด้านหลังก็ดังขึ้นทันที
หลายคนเพิ่งจะเคยมาซื้อแฮมเบอร์เกอร์เป็นครั้งแรก ตอนแรกก็แค่คิดจะลองชิมดู ก็เลยซื้อไปแค่ชิ้นเดียว
แต่ไม่คิดว่าแฮมเบอร์เกอร์นี่พอกัดเข้าไปคำหนึ่ง รสชาติมันจะสุดยอดขนาดนี้ พอกินเสร็จแล้ว ก็รีบกลับมาต่อแถวอีกครั้งอย่างอดใจรอไม่ไหว ตั้งใจว่าจะซื้อเพิ่มอีกเยอะๆ
ในตอนนี้ พอได้ยิน อวี้เจ๋อ อ้าปากก็จะเอาแฮมเบอร์เกอร์ 110 ชิ้น ก็ร้อนใจขึ้นมาทันที!
“เดี๋ยวสิพี่! จะซื้อเยอะขนาดนั้นไปเปิดร้านแข่งเหรอ?”
“น้องชาย นี่มันเหมือนเอาไปขายต่อเลยนะ! เห็นใจคนข้างหลังบ้าง!”
“ถ้าจะซื้อขนาดนี้ควรโทรมาจองล่วงหน้าแล้วสิ!”
“ไอ้หลานเวรอวี้! แบบนี้ไม่แฟร์เลยนะ!”
อวี้เจ๋อ หน้าแดงเถือกทันที ตอนมาเข้าคิวก็โดนคุณลุงคุณป้าในแถวบ่นไปแล้วรอบหนึ่ง ไม่คิดว่าคราวนี้จะโดนซ้ำอีก ทั้งๆ ที่ก็ยืนต่อคิวอย่างเรียบร้อยแท้ๆ!
ที่แย่ไปกว่านั้น... เสียงสุดท้ายที่บ่นดันคุ้นหูแปลกๆ พอหันไปมองก็แทบอุทาน
โว้ย! ลุงเจ้าของห้องเช่านี่หว่า!
ลุงเจ้าของห้องมองเขาด้วยสีหน้าที่สื่อได้ชัดว่า ‘อย่าให้ฉันมีเหตุผลขึ้นค่าเช่าเชียว!’
ซูเฉิน มองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความงุนงง
“คุณจะซื้อเยอะขนาดนั้นไปทำไม? ต่อให้เก็บไว้กินเอง ก็คงไม่ต้องถึงร้อยชิ้นมั้ง?”
อวี้เจ๋อ รีบโบกมือพร้อมอธิบายเสียงอ่อย:
“ไม่ใช่ผมจะกินเองครับ แต่เป็นเพื่อนๆ ในกลุ่มคนรักหมี่ฝากผมซื้อไว้…”
“ผมคนเดียวจะกินหมดได้ยังไง กินทั้งเดือนก็ไม่หมดแน่!”
ซูเฉิน ถึงกับเข้าใจทันที กลุ่มคนรักหมี่นี่เล่นกันถึงขั้นมีบริการ ‘ฝากซื้อ’ กันแล้วเหรอเนี่ย! เขาอดขำในใจไม่ได้
แต่ถึงจะเข้าใจแล้ว ปัญหาก็ยังอยู่ จำนวนแฮมเบอร์เกอร์ที่มีอยู่มันไม่พอจริงๆ
ซูเฉิน คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนมองไปยัง อวี้เจ๋อ แล้วพูดขึ้น: “งั้นแบบนี้ละกัน มีทั้งหมดกี่คนนะที่ฝากคุณซื้อ?”
“รวมผมด้วยก็ 11 คนครับ”
ซูเฉิน พยักหน้า หันไปมองแถวที่ยังยาวเหยียด แล้วคำนวณในใจครู่หนึ่ง
“งั้นผมให้คนละสองชิ้นละกัน จะได้แฟร์กับทุกคน”
“ได้เลยครับเถ้าแก่! คุณพูดอย่างไรก็ว่าตามนั้น!”
อวี้เจ๋อ รีบพยักหน้าหงึกๆ
เกือบจะนึกว่าตัวเองจะไม่สามารถทำภารกิจที่เพื่อนๆ ในกลุ่มมอบหมายให้สำเร็จได้แล้วเสียอีก
ไม่คิดว่าเถ้าแก่จะเข้าอกเข้าใจขนาดนี้ ถึงกับอาสาคิดเผื่อตัวเอง เสนอทางออกที่ประนีประนอมแบบนี้ออกมา
สองชิ้นก็สองชิ้นแล้วกัน ถึงแม้จะห่างไกลจากจำนวนที่เพื่อนๆ ในกลุ่มคาดหวังไว้มาก แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้กินเลยสักชิ้นไม่ใช่เหรอ?!!