บทที่ 1 ใครอนุญาตให้แกมาสรุปชีวิตฉันมั่วซั่ว?

บทที่ 1 ใครอนุญาตให้แกมาสรุปชีวิตฉันมั่วซั่ว?
“เฮ้อ... นี่เป็นบริษัทที่ 18 แล้วที่ฉันทำเจ๊ง” เจียงหยวนนั่งอยู่บนเตียง จ้องมองข้อความที่ส่งเข้ามาในโทรศัพท์มือถือ
บริษัทปิดกิจการเนื่องจากการบริหารงานที่ล้มเหลว
ทำงานมา 28 วัน เงินเดือนสักหยวนก็ยังไม่ได้ บริษัทก็ปิดประตูเจ๊งไปเสียแล้ว หาตัวเจ้านายและผู้รับผิดชอบไม่เจอ ตนเองก็ถูกเพื่อนร่วมงานลากเข้ากลุ่มเพื่อปรึกษาว่าจะเรียกร้องสิทธิ์ทวงหนี้กันอย่างไร
เจียงหยวนไม่ได้แสดงความคิดเห็น
เรื่องพรรค์นี้เขามีประสบการณ์มากเกินไป เป็นไปไม่ได้หรอกที่จะได้เงินคืน เอาเวลาไปร่อนเรซูเม่หางานใหม่ยังดีกว่า
นับตั้งแต่เรียนจบมหาวิทยาลัย บริษัทที่เจียงหยวนสมัครเข้าไปไม่มีที่ไหนต้านทานเขาได้เกิน 3 เดือน บริษัทโฆษณาที่เร็วที่สุด เขาเพิ่งสมัครเข้าทำงานตอนบ่ายวันนั้น เจ้านายก็ประกาศว่าบริษัทเจ๊งแล้ว
แม้แต่บริษัทยาขนาดยักษ์ที่มีความมั่นคงและสวัสดิการดีที่สุด ตอนที่เจียงหยวนเพิ่งเข้าทำงานก็กำลังเติบโตอย่างคึกคักในวงการ แต่หลังจากเขาทำงานไปได้ 2 เดือน เจ้านายก็ลงทุนล้มเหลว รีบร้อนแยกส่วนธุรกิจของบริษัทขายทิ้ง
โชคร้าย เขาเป็นส่วนหนึ่งที่ถูกขายออกไป
เจ้านายใหม่ยื้อไว้ไม่ถึงเดือนครึ่ง ก็ถูกคู่แข่งรายอื่นบีบจนไปต่อไม่ไหว ประกาศปิดกิจการ
เจียงหยวนขีดกากบาทที่ 18 ลงในสมุดเล่มเล็ก
ทีนี้แม้แต่เรซูเม่สมัครงานก็เขียนยากแล้วสิ
HR บริษัทไหนเห็นประวัติการทำงานสีแดงเถือกเป็นพรืดของเขา แล้วยังทำหน้านิ่งได้บ้าง?
[Wilderness Descent : Nemesis ดาวน์โหลดจำกัดเวลาและจำนวน นับถอยหลัง 00 ชั่วโมง 00 นาที 34 วินาที]
โทรศัพท์เด้งแจ้งเตือนเกมขึ้นมาข้อความหนึ่ง
อะไรวะเนี่ย?
ตัวหายนะ?!
ใครอนุญาตให้แกมาสรุปชีวิตฉันมั่วซั่ว?
ตัวเลขวินาทีที่นับถอยหลังอย่างต่อเนื่องสร้างความรู้สึกเร่งรีบอย่างรุนแรง ทำให้เจียงหยวนจ้องมองไอคอนอันวิจิตรนั้นด้วยความลังเลเล็กน้อย
เขานึกถึงเกมออนไลน์เหล่านั้นที่เขาเคยเล่นจนกลายเป็นเขตไร้ผู้คน รวมถึงตอนที่ต้องเลือกระหว่างหวังเจ่อกับเชารอม เกมหลังที่เขาเลือกเล่นดันหยุดให้บริการซะงั้น
จะล่มเกมนี้ด้วยดีไหมนะ?
เจียงหยวนลังเลอยู่ไม่กี่วินาทีก็เลือกดาวน์โหลด
ใครใช้ให้ตั้งชื่อเกมได้ห่วยแตกขนาดนี้ กล้าดียังไงมาดูถูกฉัน เชื่อไหมว่าจะทำแกเจ๊งในไม่กี่นาที?
[ดาวน์โหลดเสร็จสิ้น]
[ติดตั้งเสร็จสิ้น ต้องการเปิดเกมหรือไม่?]
เจียงหยวนไม่คิดเลย แน่นอนว่าเลือก ‘ไม่’
ยังต้องวางแผนส่งเรซูเม่รีบหางานใหม่อยู่ ตอนนี้จะมีอารมณ์สุนทรีย์ที่ไหนมาเล่นเกม ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นเกมที่ลืมไปนานแล้วว่าจองไว้ตอนไหน การโปรโมตก็ไม่เคยเห็น จะเป็นการย้อมแมวขายหรือเปล่าก็ยังไม่รู้เลย
เงินเดือนช่วงทดลองงานโดยทั่วไปมีแค่ 2,500 ถึง 3,000 หยวน และไม่มีสวัสดิการอื่น บวกกับเจ้านายมักจะหนีหนี้เพราะบริษัทเจ๊งทำให้ไม่ได้เงิน ตอนนี้เจียงหยวนเหลือเงินฝากในบัญชีธนาคารแค่ 1,528.64 หยวน
เห็นอยู่ว่าต้องจ่ายค่าเช่าห้องค่าน้ำค่าไฟอีกแล้ว ชายหนุ่มอกสามศอกที่เรียนจบมา 2 ปีกว่า จะให้แบมือขอค่าครองชีพจากพ่อแม่อีกเหรอ?
“ส่งเรซูเม่ไปบริษัทใหญ่ดวงแข็ง เขาก็ไม่รับฉัน ถ้าไม่ไหวจริงๆ ไปหาเป็นพนักงานชั่วคราวดีไหม?” เขาขมวดคิ้วเขียนเรซูเม่ฉบับใหม่ “ร้านที่ไปแจกใบปลิวคราวที่แล้วก็ปิดไปแล้ว หรือจะไปลองเป็นพนักงานเชียร์ขายสินค้าชั่วคราวที่ซูเปอร์มาร์เก็ตดู?”
ครั้งนี้เจียงหยวนไม่ได้หลีกเลี่ยงความจริงเรื่องทำเจ๊งมา 18 บริษัท แต่กลับเน้นด้วยตัวหนาและสีแดงขนาดใหญ่
จากนั้นในส่วนของตำแหน่งงานที่ต้องการ เขาพิจารณาอย่างรอบคอบก่อนจะรัวแป้นพิมพ์เสียงดัง พิมพ์ถ้อยคำจากก้นบึ้งหัวใจลงไป: เนื่องจากสถานการณ์ส่วนตัว จึงมองหางานสายลับหายนะทางธุรกิจด้วยความจริงใจ
เพียงแค่จ่ายค่าคอมมิชชั่นก้อนหนึ่ง แล้วส่งผมเข้าไปทำงานในบริษัทคู่แข่ง รับประกันว่าไม่เกิน 3 เดือนจะกำจัดคู่แข่งของบริษัทท่านได้อย่างสมบูรณ์แบบ!
สุดท้าย เขาเหลือบมองเกมที่เพิ่งดาวน์โหลดมาใหม่ในโทรศัพท์ แล้วตั้งชื่ออาชีพให้ตัวเองว่า—สายลับหายนะทางธุรกิจ เชี่ยวชาญด้านการทำคู่แข่งของคุณให้เจ๊ง
ประสิทธิภาพสูง แม่นยำโหดเหี้ยม กำจัดคู่แข่งโดยไร้ร่องรอย!
เรซูเม่ใหม่ของเจียงหยวนสวยงามมาก ประสบการณ์ทำงานที่เรียงรายเป็นแถวด้วย “วีรกรรมอันยิ่งใหญ่” ดูน่าตื่นตาตื่นใจจริงๆ เขากดบันทึก แล้วส่งเรซูเม่แบบหว่านแหออกไป เน้นปริมาณเข้าว่า
เปิดหน้าเว็บ คัดลอกข้อมูลรับสมัครพนักงานชั่วคราวมาอีก 2-3 แห่ง เขาบิดขี้เกียจดูเวลา ก็ปาเข้าไปเที่ยง 11:30 น. แล้ว
ออกไปกินบะหมี่แก้ขัดสักมื้อ รอตอนบ่ายหางานชั่วคราวได้เงินแล้วค่อยกินของดีๆ
เขาคิดพลางหยิบโทรศัพท์เตรียมจะออกจากบ้าน แต่กลับเหลือบไปเห็นไอคอนเกมที่เพิ่งติดตั้งเสร็จ
ในภาพที่ลึกล้ำมองเห็นภูเขาสูงสายน้ำไหลรินได้ลางๆ เมฆหมอกลอยละล่องดูเหมือนจะซ่อนสัตว์ประหลาดและหมู่บ้านเล็กๆ เอาไว้ ให้ความรู้สึกเหมือนยุคดึกดำบรรพ์อยู่ไม่น้อย เป็นสไตล์ที่เจียงหยวนชอบ
เพียงแต่ตัวหนังสือบรรทัดล่างนั่น...
การจุติของแดนรกร้าง ชวนให้จินตนาการบรรเจิด แต่ไอ้คำว่าตัวหายนะแม่งโคตรแทงตาเลย นี่ด่าใครวะ?
ด้วยความรังเกียจและความสงสัยปนกัน เขากดเปิดเกมไปส่งๆ
หน้าจอโทรศัพท์มืดดับในทันที ตามด้วยข้อความ “กำลังโหลด...”
3 วินาทีต่อมา จู่ๆ เจียงหยวนก็รู้สึกหน้ามืดวูบแล้วสว่างขึ้นอีกครั้งเขามองดูสภาพแวดล้อมแปลกตารอบตัวด้วยความมึนงง
ที่นี่ที่ไหน? ทำไมฉันมาโผล่ที่นี่? ฉันทะลุมิติมาเหรอ?
[ปูมหลัง: หลังจากเซียนคนสุดท้ายทะยานขึ้นสวรรค์เมื่อสามร้อยปีก่อน ปราณวิญญาณในโลกหล้าก็ขาดสะบั้น มนุษย์ฝากความหวังไว้กับความศรัทธา พวกเขาวิงวอนขอให้ปราณวิญญาณฟื้นคืน หวังว่าจะได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางบำเพ็ญเพียรแสวงหาชีวิตอมตะอีกครั้ง
ทว่าการสวดอ้อนวอนนับครั้งไม่ถ้วน สิ่งที่แลกมาคือการจุติของแดนรกร้าง ปราณวิญญาณมาพร้อมกับแดนรกร้าง มนุษย์ที่สูญเสียการสืบทอดวิชาไม่อาจเอาชนะเผ่าพันธุ์ต่างถิ่นที่แข็งแกร่ง จนตกต่ำกลายเป็นเผ่าพันธุ์ชั้นต่ำสุด
คุณ กำพร้าพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก เทียนไขตัวแทนแห่งความโชคดีในพิธีบรรลุนิติภาวะดับลงโดยไร้สาเหตุ ถูกมหาปุโรหิตพิพากษาว่าเป็นตัวหายนะที่นำมาซึ่งความอัปมงคล จึงถูกขับไล่เนรเทศมายังเกาะร้าง]
[เข้าสู่บทเรียนสำหรับมือใหม่]
[เรียนรู้วิธีใช้เครื่องมืออย่างถูกต้อง เกี่ยวหญ้า 1 กอ ตัดต้นไม้ 1 ต้น ขุดหิน 1 ก้อน บุกเบิกที่นา 1 แปลง หว่านเมล็ดพันธุ์ 1 ห่อ รดน้ำต้นไม้ รางวัล: 1,000 เหรียญทอง]
หลังจากมึนงงไปไม่กี่วินาที เจียงหยวนก็พบว่าบนพื้นมีเครื่องมือรุ่นทดลองอย่างเคียว ขวาน และอื่นๆ วางอยู่
รอบด้านเป็นที่รกร้างที่มีต้นไม้ขึ้นหนาทึบ ตนเองยืนอยู่ในพงหญ้า น้ำค้างบนหญ้าป่าเย็นเฉียบ กลิ่นดินเข้มข้นอบอวลในอากาศ เสียงนกร้องและเสียงคำรามของสัตว์ป่าที่ไม่รู้จักดังแว่วมาตามสายลม ทุกอย่างช่างสมจริงเหลือเกิน!
ตรงหน้ามีที่รกร้างรอการบุกเบิกอยู่จริงๆ DNA จงฮวาเจียพลุ่งพล่าน
เชี่ย! ขณะที่ตื่นเต้นดีใจอย่างสุดขีด เขาก็รู้สึกมึนงงและหวาดกลัวหน่อยๆ
ฉันเข้ามาอยู่ในเกมจริงๆ เหรอ? หรือว่าจะเป็นเกมดาวน์โหลดจำกัดเวลา?
ลองนึกย้อนดูดีๆ มันคือความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นหลังจากกดเปิดเกมจริงๆ
ด้วยระดับเทคโนโลยีในปัจจุบัน ไม่มีทางทำเกมโฮโลแกรมที่สมจริงขนาดนี้ได้แน่ ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นแค่เกมมือถือ
เจียงหยวนพิจารณาโทรศัพท์มือถือตกรุ่นของตัวเอง เกมที่เล่นแล้วไม่กระตุกก็เหลือไม่มากแล้ว ต่อให้มีเทคโนโลยีล้ำสมัยขนาดนี้จริง มือถือพังๆ นั่นก็รับไม่ไหวแน่นอน
แต่ตอนนี้...
หาปุ่มออกไม่เจอ สินค้าในร้านค้าก็ยังไม่ปลดล็อก มีแต่บทเรียนสำหรับมือใหม่ที่กะพริบเตือนถี่ยิบให้เขาทำภารกิจให้สำเร็จ
เขากลืนน้ำลายอย่างประหม่า หยิบเคียวพังๆ ขึ้นมาเกี่ยวหญ้ารกในตำแหน่งที่กำหนด
แม่งเอ๊ย ดันออกไม่ได้ซะงั้น! ทำไงดี?
ถึงแม้ปกติอ่านนิยายจะฝันหวานว่าอยากมีชีวิตที่พลิกผันตื่นเต้นเร้าใจและไม่ขาดแคลนเงินทองเหมือนพระเอก แต่การทะลุมิติมามันกะทันหันเกินไป เจียงหยวนยังปรับตัวไม่ค่อยได้ ถ้าตัวเองหายสาบสูญไปพ่อแม่จะเสียใจแค่ไหน!
ในใจกระวนกระวาย เกี่ยวหญ้าเสร็จก็เปลี่ยนเป็นขวานออกแรงตัดต้นไม้ ก้มหน้าก้มตาทำงานหนักอยู่ชั่วโมงกว่า ในที่สุดก็ทำภารกิจทั้งหมดเสร็จสิ้น พร้อมกับเสียงเหรียญทองเด้งดึ๋งไพเราะเสนาะหู 1,000 เหรียญทองเข้าบัญชี พร้อมกับปุ่มออกที่ปรากฏขึ้นที่มุมซ้ายบน
เจียงหยวนไม่คิดหน้าคิดหลังรีบกดออกทันที วินาทีถัดมาภาพตรงหน้าสว่างวาบ เขาพบว่าตัวเองยังคงยืนอยู่ในห้อง ความเปลี่ยนแปลงเมื่อครู่ราวกับเป็นความฝัน
[ยอดคงเหลือในบัญชีเกมปัจจุบัน 1,000 ต้องการถอนเงินหรือไม่?]
มองดูหน้าต่างโต้ตอบที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า เจียงหยวนหายใจถี่กระชั้น สองวันนี้ฉันก็ไม่ได้กินเห็ดนี่นา ทำไมถึงเกิดภาพหลอนได้ล่ะ?
ในใจมีเครื่องหมายคำถามนับไม่ถ้วน แต่เมื่อเผชิญกับความเย้ายวนของคำว่า “ถอนเงิน” เขาก็อดใจไม่ไหว
เจียงหยวนที่ไม่เคยได้เงินเดือนสูงและดิ้นรนอยู่บนเส้นความยากจนมาตลอดไม่ได้มีความทะเยอทะยานอะไร ต่อให้เป็นภาพหลอนเขาก็อยากลองสัมผัสความรู้สึกรวยดูสักครั้ง
กดถอนเงิน ได้ยินเพียงเสียง “ติ๊ง!” โทรศัพท์สั่นสะเทือน ได้รับข้อความ SMS เข้ามาหนึ่งฉบับ
เขากดเปิดดู หัวใจเต้นแรงทันที ฝ่ามือมีเหงื่อซึมออกมาโดยไม่รู้ตัว!
“[ธนาคารเพื่อการเกษตรแห่งประเทศจีน] บริษัทหวงเหย่เจี้ยงหลินเอ็นเตอร์เทนเมนต์อินฟอร์เมชั่นจำกัด ได้ทำรายการโอนเงินเข้าบัญชีลงท้าย 1748 ของคุณเมื่อวันที่ 12 เดือน 06 เวลา 11:32 น. เป็นเงิน 800.00 หยวน ยอดเงินคงเหลือ 2,328.64 หยวน”
ทำไมหายไป 200 ล่ะ?
เจียงหยวนงงไปครู่หนึ่งก่อนจะเปิดดูภาษีเงินได้ส่วนบุคคล ปรากฏว่าถูกหักภาษีเงินได้ส่วนบุคคลไปร้อยละ 20 จริงๆ
ช่าง... หลุดโลกแต่ก็ยังมีความจริงจัง แถมยังเคารพกฎหมายดีเหลือเกิน
พลิกดูซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบจนหนำใจกับการได้ลาภลอย เขาถือโทรศัพท์เดินไปเคาะประตูห้องผู้เช่าข้างๆ อย่างหมดเรี่ยวแรง “พี่หยาง พี่ช่วยดู SMS ในมือถือผมหน่อยได้ไหม?”
หยางหงเย่กำลังจะออกจากบ้าน ในมือถือยางรัดผม เกล้าผมยาวขึ้นอย่างคล่องแคล่ว เหลือบมองแวบหนึ่งแล้วพูดด้วยความประหลาดใจ “นายหางานใหม่ได้เร็วขนาดนี้เลยเหรอ? บริษัทบันเทิง... นายคงไม่ได้ไปเป็นหน้าม้าโพสต์กระทู้ให้เขาหรอกนะ?”
เจียงหยวนอึ้งไปครู่หนึ่งแล้วถามกลับ “พี่ สองวันนี้พี่ได้กินเห็ดบ้างหรือเปล่า?”
“เห็ดที่เพิ่งออกใหม่แพงจะตาย เงินเดือนออกฉันยังไม่กล้ากินเลย ทำไม นายหางานใหม่ได้แล้วจะเลี้ยงเห็ดฉันเหรอ?” หยางหงเย่ยิ้มร่าพูดหยอกล้อ มือก็ดึงประตูปิดแล้วโบกมือให้เขา “อยากเลี้ยงก็ต้องเป็นตอนเย็นนะ ฉันต้องไปรับลูกค้าพาเขาไปกินข้าว ไปละ!”
มองดูแผ่นหลังของเธอ เจียงหยวนหันกลับมาดูยอดเงินในบัญชีธนาคารอีกครั้งเพื่อความแน่ใจว่าไม่ใช่ภาพหลอน จู่ๆ ก็มีความคิดที่ทำให้ตัวเองอกสั่นขวัญแขวนผุดขึ้นมา: ฉันคงจะไม่เล่นเกมผจญภัยที่ถอนเงินได้จนเจ๊งไปอีกเกมหรอกนะ?