บทที่ 38 ยอมฆ่าผิดนับพัน ดีกว่าปล่อยรอดแม้แต่คนเดียว

บทที่ 38 ยอมฆ่าผิดนับพัน ดีกว่าปล่อยรอดแม้แต่คนเดียว
กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นเน่าเหม็นโชยมาปะทะใบหน้าจากหน้า ห้องแม่และเด็ก
เซี่ยจิ้น ยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้ลูกทีมหยุด ส่องไฟฉายยุทธวิธีไปที่รอยเลือดที่คดเคี้ยวออกมาจากใต้ช่องประตู
สดใหม่ สีแดงฉาน เลือดมนุษย์แน่นอน
“ระวังตัว อาจมีคนเจ็บ” เขากดเสียงต่ำ นิ้วมือซ้ายชูขึ้นสามนิ้วเริ่มนับถอยหลัง
สาม สอง หนึ่ง!
“ปัง!”
พลระเบิดถีบบานประตูเสริมความแข็งแกร่งจนเปิดออก ปากกระบอก ปืน QBZ-191 หกกระบอกเล็งเข้าไปในห้องพร้อมกัน
“อย่ายิง! ขอร้องล่ะ!”
แม่ลูกอ่อนคนหนึ่งนั่งคุดคู้อยู่ที่มุมห้อง ในอ้อมกอดอุ้มทารกน้อย ข้างกายมีเด็กชายอายุราวเจ็ดแปดขวบนั่งหมดเรี่ยวแรงอยู่
ทั้งสามคนมีคราบเลือดเปรอะเปื้อนไปทั้งตัว แขนเสื้อข้างขวาของผู้หญิงถูกฉีกขาด เผยให้เห็นรอยขีดข่วนที่เริ่มตกสะเก็ดจางๆ
“ถูกกัดหรือเปล่า?” ปากกระบอกปืนของ เซี่ยจิ้น ยังคงนิ่งสนิท
ผู้หญิงคนนั้นส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง “ไม่! พวกเราหลบอยู่ที่นี่มาสามวันแล้ว... เมื่อกี้ข้างนอกระเบิด เลยชนเข้ากับชั้นวางของจนเป็นแผล!”
ทารกในอ้อมกอดส่งเสียงร้องไห้จ้าขึ้นมาพอดี เสียงนั้นดังก้องแสบแก้วหูในห้างสรรพสินค้าที่เสียงปืนเพิ่งสงบลง
เซี่ยจิ้น กวาดตามอง แท็บเล็ต AI สนามรบ ภาพความร้อนไม่แสดงอุณหภูมิที่ผิดปกติ
“ทีมกู้ภัย!”เขากดหูฟัง “โซน C พบ ผู้รอดชีวิต สามราย เบื้องต้นประเมินว่าไม่มีการติดเชื้อ”
ชายคนหนึ่งที่แต่งกายธรรมดาหิ้ว กระเป๋าพยาบาล รีบวิ่งเข้ามาตรวจสอบ แล้วทำการปฐมพยาบาลบาดแผลที่แขนของผู้หญิงอย่างง่ายๆ
เด็กชายเอาแต่ก้มหน้านิ่งไม่พูดจา ตอนที่ถูกดึงตัวขึ้นมาก็เซถลาไปเล็กน้อย
“เดินไหวไหม?” ทหารยื่นมือเข้าไปประคอง
เด็กชายเงยหน้าขึ้นทันที ขอบรูม่านตามีเส้นเลือดฝอยสีแดงผิดปกติปรากฏขึ้น “หิว...”
เจ้าหน้าที่ชายขมวดคิ้ว กำลังจะล้วงบิสกิตอัดแท่งออกมา จู่ๆ ผู้หญิงก็กรีดร้องลั่น “เสี่ยวเป่า ตาของลูกเป็นอะไรไป?!”
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก
เล็บของเด็กชายงอกยาวออกมาสามเซนติเมตรในพริบตา แล้วกัดเข้าที่เส้นเลือดใหญ่ที่คอของทหารที่ประคองเขาอยู่อย่างจัง!
เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดไปติดสติกเกอร์การ์ตูนบนเพดาน ในขณะเดียวกันทารกในอ้อมกอดของผู้หญิงก็เริ่มกลายพันธุ์ ฟันซี่เล็กละเอียดกัดทะลุหัวนมของผู้เป็นแม่!
“ยิง!”
เสียงคำรามของ เซี่ยจิ้น และเสียงปืนดังขึ้นพร้อมกัน กระสุนจาก ปืน QBZ-191 ยิงถล่ม ห้องแม่และเด็ก จนพรุนไปทั้งห้อง
เมื่อควันปืนจางลง บนพื้นเหลือเพียงศพที่ไม่สมประกอบสี่ร่าง รวมถึงทหารที่ถูกกัดนายนั้นด้วย
“แม่งเอ๊ย!” เจ้าหน้าที่ชายคุกเข่าลงกดบาดแผลของทหาร แต่เลือดสีดำจากเส้นเลือดใหญ่ที่ฉีกขาดได้ชุ่มโชก เสื้อกั๊กยุทธวิธี ไปหมดแล้ว “แข็งใจไว้! เดี๋ยวจะรีบส่งตัวกลับ——”
ทหารที่กำลังจะตายคว้าข้อมือเขาไว้แน่น ในลำคอที่มีฟองเลือดอุดตันเค้นเสียงออกมาไม่กี่คำ “...เผา...ผมซะ...”
สิ้นเสียง รูม่านตาของเขาก็ขยายกว้าง ก่อนจะหดตัวลงจนเหลือเท่ารูเข็มในวินาทีถัดมา!
“ระวัง!”
เฉินเฟิง กระโดดลงมาจากทางเดินเชื่อม แต่ก็สายไปเสียแล้ว “ศพ” กระโจนกัดหลอดลมของเจ้าหน้าที่กู้ภัยคนนั้นจนขาดสะบั้น!
ปืน QBZ-191 สองกระบอกลั่นไกพร้อมกัน กระสุนสองนัดเจาะทะลุกะโหลกศีรษะทั้งสองหัวแยกกัน
ในช่องสื่อสารเงียบกริบราวกับป่าช้า มีเพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วง
เซี่ยจิ้น มองดูสัญญาณชีพสี่จุดที่เพิ่งหายไปจาก แท็บเล็ต AI สนามรบ แล้วชกกำแพงเต็มแรง
“ผู้หมวด...” หัวหน้าหมวด ทีม A เสียงสั่นเครือ “แผลของผู้หญิงคนนั้นมันแปลกๆ เหมือนแผลเมื่อสามวันก่อน...”
เซี่ยจิ้น ตระหนักได้ทันที
ถูกขีดข่วนแล้วค่อยๆ กลายพันธุ์! นี่คือสถานการณ์ใหม่ที่ไม่เคยเจอมาก่อน!
“ทั้งหมดระวังตัว!” เขากดปุ่มสื่อสารทุกช่องสัญญาณ “ตรวจพบรูปแบบการติดเชื้อชนิดใหม่ ระยะฟักตัวอาจนานถึง 72 ชั่วโมง! ผู้รอดชีวิต ทุกคนต้องถูกแยกกักตัวเพื่อดูอาการ! ย้ำ ต้องแยกกักตัว!”
ยังพูดไม่ทันขาดคำ จากส่วนลึกของห้างก็มีเสียงกรีดร้องของทีมกู้ภัย มู่ชิง ดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงวิ่งหนีสับสนอลหม่านและ... เสียงกัดกิน
ภายในห้างตกอยู่ในความโกลาหลราวกับขุมนรกในพริบตา
ในกลุ่ม ผู้รอดชีวิต ที่เพิ่งช่วยออกมาได้ จู่ๆ บางคนก็ชักกระตุกไปทั้งตัว ลูกตาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำและดำมืดอย่างรวดเร็ว ในลำคอส่งเสียงคำรามที่ไม่ใช่เสียงมนุษย์
พวกมันกระโจนใส่ทหารและเจ้าหน้าที่กู้ภัยที่อยู่ใกล้ที่สุด ฟันและเล็บฉีกกระชากเลือดเนื้อราวกับสัตว์ป่า
“ถอย! ถอยเดี๋ยวนี้!” เซี่ยจิ้น ตวาดลั่น ปืน QBZ-191 ในมือพ่นไฟแลบ ระเบิดหัว ผู้รอดชีวิต ที่กำลังกลายพันธุ์สองคน
แต่สถานการณ์อยู่เหนือการควบคุมแล้ว!
เด็กสาวในชุดนักเรียนคนหนึ่งกระโจนใส่ มู่ชิง อ้าปากกัดเข้าที่ท่อนแขนของเธออย่างจัง
มู่ชิง ยกแขนขึ้นป้องกันตามสัญชาตญาณ ตะขอโลหะของเชือกปีนเขาจึงเข้าไปติดอยู่ในปากของเด็กสาว
เด็กสาวส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด แต่วินาทีถัดมาก็ถูกสมาชิก หน่วยรุกคืบเสวี่ยเป่า ที่ตามมาสมทบยิงตายคาที่
“ทุกคนฟัง!” เสียงเย็นเยียบของ หลินเย่ ดังขึ้นในหูฟังของเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการทุกคน “ใครก็ตามที่มีแผลใหม่หรือแผลตกสะเก็ดที่ยังไม่หายดี ให้ยิงทิ้งทันที”
น้ำเสียงของเขาไม่มีความสั่นไหวแม้แต่น้อย ราวกับกำลังอ่านคำสั่งปฏิบัติการที่ธรรมดาที่สุด
“ยอมฆ่าผิดนับพัน ดีกว่าปล่อยให้รอดไปได้แม้แต่คนเดียว”
ในช่องสื่อสารเงียบสนิท มีเพียงเสียงลมหายใจหนักๆ และเสียงปืนที่ดังก้อง
เซี่ยจิ้น กัดฟันแน่น ออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด “ปฏิบัติตามคำสั่ง! ทีม A ระวังหลัง ทีม B คุ้มกัน ผู้รอดชีวิต ถอย! หมู่ยิงสนับสนุน เตรียม ระเบิดเพลิงขนาด 40 มม. ปิดทางเดิน!”
ทหารปรับขบวนรบอย่างรวดเร็ว แสงไฟฉายยุทธวิธีสาดส่องไปมาอย่างวุ่นวายในห้างที่มืดสลัว
ใครก็ตามที่มีแผลบนตัว ไม่ว่าจะถูก ซอมบี้ ข่วนกัด หรือบาดเจ็บมาก่อนหน้านี้ ต่างล้มลงท่ามกลางเสียงปืน
“ไม่! อย่าฆ่าฉัน! ฉันแค่หกล้มหัวเข่าแตก!” ชายวัยกลางคนถอยหลังด้วยความหวาดกลัว ขาของเขามีผ้าพันแผลเปื้อนเลือดพันอยู่
“ปัง!”
กระสุนเจาะทะลุกลางหน้าผากของเขาอย่างแม่นยำ
มือของทหารที่ลั่นไกนิ่งสนิท แต่ข้อนิ้วกลับซีดขาว
ทีมกู้ภัยของ มู่ชิง คุ้มกัน ผู้รอดชีวิต สองสามคนสุดท้ายที่ยืนยันว่าไม่มีบาดแผลวิ่งหนีออกมาอย่างสุดชีวิต
ข้างหูของเธอเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องและเสียงปืน จมูกได้กลิ่นคาวเลือดและเขม่าดินปืนคละคลุ้ง
“เร็ว! ขึ้น รถเกราะเมิ่งสือ !”
รถจู่โจมเมิ่งสือ CSK181 แบบหุ้มเกราะความคล่องตัวสูง สามคันและ ตงฟงเมิ่งสือ CSZ181 รุ่นขนส่งทหาร สี่คันกลับรถเตรียมพร้อมแล้ว ปืนกลหนักขนาด 12.7 มม. เล็งไปที่ทางเข้าห้าง เตรียมยิงคุ้มกันได้ทุกเมื่อ
เฉินเฟิง นำทีม เสวี่ยเป่า ระวังหลัง ขว้าง ระเบิดควัน และ ระเบิดแสงเสียง เพื่อชะลอการไล่ล่าของ ฝูงซอมบี้ อย่างต่อเนื่อง
เมื่อทหารคนสุดท้ายกระโดดขึ้นรถ หมู่ยิงสนับสนุนก็กดระเบิดเพลิงที่ฝังไว้ทันที
“ตูม!”
เปลวเพลิงลุกโชนกลืนกินทางเข้าห้างในพริบตา เผาผลาญ ซอมบี้ ที่กรูตามออกมาจนกลายเป็นตอตะโก
ความร้อนสูงทำให้มวลอากาศบิดเบี้ยว และหยุดยั้งการไล่ล่าไว้ได้ชั่วคราว
รถเกราะเมิ่งสือ คำรามลั่นพุ่งทะยานออกไป ภายในห้องโดยสารเงียบกริบ
เหล่าทหารตรวจสอบกระสุนอย่างเงียบเชียบ ไม่มีใครพูดอะไร
ผู้รอดชีวิต เหล่านั้นที่ถูกพวกเขาสังหารด้วยมือตัวเอง อาจเป็นผู้บริสุทธิ์ หรืออาจกำลังจะกลายพันธุ์ เปรียบเสมือนฝันร้ายที่กดทับอยู่ในใจของทุกคน
มู่ชิง มองดู ห้างอี้ต้า ที่ค่อยๆ ห่างออกไปนอกหน้าต่าง เปลวไฟสะท้อนอยู่ในดวงตาของเธอ ราวกับกำลังเผาผลาญวิญญาณของเธอไปด้วย
และใน ห้องบัญชาการ ที่ คฤหาสน์หยุนจง หลินเย่ จ้องมองสัญญาณความร้อนที่ค่อยๆ ดับลงบนหน้าจอ แววตาลึกล้ำราวกับหุบเหว
เขารู้ดีว่าคำสั่งนี้หมายความว่าอย่างไร
แต่ใน วันสิ้นโลก เช่นนี้...
ความเมตตา คือความฟุ่มเฟือยที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
คฤหาสน์หยุนจง · ภายใน ห้องบัญชาการ
หลินเย่ ยืนอยู่หน้าจอมอนิเตอร์ สายตาเย็นชาจับจ้องภาพเหตุการณ์ในเขตคัดกรอง
ทหารของเขา
นักรบที่มีเลือดเนื้อและยอมบุกตะลุยฝ่าดงกระสุนเพื่อเขา กลับต้องมาตายด้วยน้ำมือของผู้ติดเชื้อระยะแฝงเพราะความประมาทเพียงชั่ววูบ
เรื่องแบบนี้ จะต้องไม่เกิดขึ้นเป็นครั้งที่สอง
“เซี่ยจิ้น ” หลินเย่ กดปุ่มสื่อสาร น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่คมกริบ “ดำเนินการตามขั้นตอนการกักกันโรคอย่างเต็มรูปแบบ”
ไม่มีข้อยกเว้น
รอบนอกฐาน บริเวณเขตคัดกรองชั่วคราว
หลี่ฮัว เหงื่อท่วมหัวกำลังตะโกนผ่านโทรโข่ง เสียงแหลมจนแหบพร่า “ทุกคนฟังให้ดี! ถอดเสื้อผ้าออก ยอมให้ตรวจซะ! ผู้ชายยืนซ้าย! ผู้หญิงยืนขวา! ใครกล้าขัดขืน”
“ปัง!”
หนุ่มหัวเกรียน เหลิ่งเฟิง ยกมือขึ้นยิง ชายวัยกลางคนที่พยายามจะวิ่งหนีตายคาที่ทันที
เลือดสาดกระเซ็นเปรอะป้ายคำขวัญสีขาวสะอาด ดูน่าสยดสยอง
“นี่คือจุดจบ” หลี่ฮัว กลืนน้ำลายเอือกใหญ่ แล้วพูดประโยคครึ่งหลังให้จบ
เหล่า ผู้รอดชีวิต เบียดเสียดกันด้วยความหวาดกลัว เริ่มถอดเสื้อผ้าภายใต้การคุกคามของปากกระบอกปืน
ผู้ชายถูกตรวจโดยทีมของ หลี่ฮัว และ เหลิ่งเฟิง ส่วนผู้หญิงรับผิดชอบโดย มู่ชิง และ หลิวอิ๋ง
“หันหลัง ยกมือ นั่งยองๆ” เสียงของ เหลิ่งเฟิง เย็นชาเหมือนเครื่องจักร ปากกระบอก ปืน QBZ-191 เล็งไปที่ผู้รับการตรวจตลอดเวลา “คนต่อไป”
เด็กสาวคนหนึ่งกอดเสื้อผ้าตัวเองไว้แน่น น้ำตาไหลพราก “ฉ...ฉันไม่ได้รับบาดเจ็บ! ไม่ถอดได้ไหม...”
มู่ชิง เม้มริมฝีปาก กำลังจะเอ่ยปาก...
“ปัง!”
กระสุนเฉี่ยวปลายผมเด็กสาวเจาะลงพื้นดิน
ทหารยามคนหนึ่งถือปืนพก แววตาโหดเหี้ยม “ถอด หรือตาย”
เด็กสาวตกใจจนแข้งขาอ่อนลงไปกองกับพื้น ในที่สุดก็มือสั่นเทาปลดกระดุมเสื้อ
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
เซี่ยจิ้นดูรายงานผลการตรวจในมือ สีหน้ามืดมน “45 คน? เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?”
“ล้วนเป็นผู้บาดเจ็บเมื่อเร็วๆ นี้ค่ะ” เสียงของ มู่ชิง แหบพร่าเล็กน้อย “แผลตกสะเก็ดไม่เกิน 72 ชั่วโมง ตามคำสั่งท่านจอมพลต้องกักตัวดูอาการทั้งหมด”
เธอมองไปยังเขตกักกันหลังรั้วลวดหนาม
ที่นั่นมีทั้งคนแก่ ผู้หญิง แม้กระทั่งเด็กโตไม่กี่คน
พวกเขานั่งคุดคู้อยู่มุมกำแพง มองดูยามที่ติดอาวุธครบมือด้วยความหวาดผวา
“มันไม่ยุติธรรมเลย...” น้องใหม่ใน ทีมกู้ภัย บ่นพึมพำ “บางคนก็แค่แผลถลอก...”
“ปัง!”
เสียงปืนที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้ทุกคนสะดุ้งโหยง
เซี่ยจิ้น ไม่รู้ว่าโผล่มาที่เขตคัดกรองตั้งแต่เมื่อไหร่ ปากกระบอก ปืนพก QSZ-92 ในมือยังมีควันลอยกรุ่น
“ยุติธรรม?” เขาเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า รองเท้าคอมแบท เหยียบย่ำลงในกองเลือดส่งเสียงดังหนืดๆ “ตอนที่ทหารของฉันถูกกัดตายทั้งเป็นในห้าง ทำไมแกไม่ไปคุยเรื่องความยุติธรรมกับพวกมันวะ?”
แพทย์สนามน้องใหม่หน้าซีดเผือดไร้สีเลือด
สายตาของ เซี่ยจิ้น กวาดมองทุกคน ท้ายที่สุดไปหยุดอยู่ที่เขตกักกัน
ตรงนั้น เด็กชายตัวเล็กๆ ที่ถูกขังแยกเดี่ยวกำลังใช้เล็บขูดตะแกรงเหล็ก ปลายนิ้วถลอกจนเลือดเนื้อเละเทะ
“สามวัน” เซี่ยจิ้น หันหลังเดินจากไป เสียงลอยมาในอากาศที่คาวคลุ้ง “ถ้าหลัง 72 ชั่วโมงไม่กลายพันธุ์ ก็ปล่อยพวกเขาออกมา”
เงาของเขาทอดยาวไปตามแสงอาทิตย์อัสดง ราวกับมีดที่เพิ่งชักออกจากฝัก
เหล่า ผู้รอดชีวิต มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่กล้าส่งเสียงใดๆ
ใน วันสิ้นโลก ความจริงก็โหดร้ายเช่นนี้