บทที่ 41: สะพานแห่งดวงดารา และการจุติของประชากรแห่งแสง

ลำแสงสีฟ้าครามเจิดจ้าพุ่งทะยานจากใจกลาง Dream City ที่จังหวัดระยอง ตัดผ่านชั้นบรรยากาศโลกที่หนาแน่นขึ้นสู่ความมืดมิดของห้วงอวกาศอย่างสง่างาม มันไม่ใช่เพียงแค่ลำแสงพลังงานธรรมดา แต่คือ 'สะพานแห่งดวงดาว' (The Star-Bridge) ท่อส่งสสารควอนตัมที่ถักทอด้วยอนุภาคสสารมืดและแรงโน้มถ่วงจำลองที่รินรังสรรค์ขึ้น ภายในท่อแสงนั้น ยานขนส่งรูปทรงหยดน้ำสีขาวมุกนับสิบลำกำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วที่ก้าวข้ามขีดจำกัดของฟิสิกส์ดั้งเดิม มุ่งหน้าสู่ Luna Serenity Garden บนดวงจันทร์

ริน ยืนสงบนิ่งอยู่บนแท่นสังเกตการณ์สูงสุดของโดมแก้วคริสตัลนาโน เธอสวมชุดราตรียาวระย้าทำจากเส้นใย 'Event Horizon' สีดำสนิทประดับด้วยละอองดาวจริง ๆ ซึ่งส่องประกายวับแวมตามจังหวะการหายใจ รอบกายเธอคือเหล่าราชินีทั้งห้าที่ยืนขนาบข้างอย่างพร้อมเพรียง ทุกคนต่างจ้องมองไปยังจุดรวมสายตาที่สะพานควอนตัมมาบรรจบกับสถานีรับ-ส่งบนดวงจันทร์

[ติ๊ง! ระบบ 'Galactic Architect' ตรวจพบการเชื่อมต่อสมบูรณ์ 100%]

[ประชากรชุดแรกเดินทางถึงพิกัด: 10,000 ชีวิต (ประกอบด้วยเด็กกำพร้าในอุปถัมภ์ และทีมนักวิทยาศาสตร์ชั้นยอด)]

[รางวัลจากการขยายเผ่าพันธุ์สู่ดวงดาว: 20,000,000,000,000 บาท และปลดล็อก 'ทักษะ: สรรค์สร้างชีวมณฑล (Biosphere Genesis)']

ทันทีที่ประตูสถานีเปิดออก เสียงแรกที่รินได้ยินไม่ใช่เสียงเครื่องจักร แต่เป็นเสียงตะโกนด้วยความตื่นเต้นและเสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ที่วิ่งกรูออกมา กลุ่มเด็กกำพร้ากว่า 500 ชีวิตที่รินเคยช่วยเหลือไว้จากสถานสงเคราะห์ทั่วโลก ก้าวออกมาสัมผัสกับพื้นหญ้านุ่มนวลและอากาศที่หอมหวานภายในโดมแก้ว ดวงตาของเด็ก ๆ เบิกกว้างเมื่อมองเห็นโลกสีน้ำเงินใบใหญ่ลอยเด่นอยู่เหนือหัว

"คุณแม่ริน! นั่นดวงจันทร์จริง ๆ ใช่ไหมคะ!" เด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่งวิ่งเข้ามากอดขารินพร้อมกับสะอื้นด้วยความดีใจ

รินย่อตัวลงอุ้มเด็กหญิงขึ้นมาพลางลูบหัวอย่างอ่อนโยน "ใช่แล้วจ้ะ ต่อไปนี้ที่นี่คือบ้านของพวกเรานะ บ้านที่จะไม่มีใครมาทำร้ายหนูได้อีก และหนูสามารถฝันถึงดวงดาวดวงไหนก็ได้ตามที่หนูต้องการ"

พิมพ์มาดา และ หมอเกล เดินเข้ามาช่วยกันแจกจ่าย 'ขนมทิพย์ดวงดาว' ที่รินสร้างขึ้นให้เด็ก ๆ พิมพ์มาดามองภาพนั้นด้วยแววตาที่สั่นไหว "รินคะ... พิมไม่เคยคิดเลยว่าอำนาจที่เรามี จะสามารถมอบปาฏิหาริย์ที่บริสุทธิ์ขนาดนี้ให้เด็ก ๆ ได้"

"ความมั่งคั่งจะไร้ค่าค่ะพี่พิม ถ้ามันไม่ได้สร้างรอยยิ้มให้กับคนที่ไม่มีโอกาส" รินตอบพลางส่งยิ้มให้ นารา ที่กำลังเล่นซ่อนแอบกับเด็ก ๆ ท่ามกลางแรงโน้มถ่วงต่ำอย่างสนุกสนาน

ท่ามกลางกลุ่มนักวิทยาศาสตร์หัวกะทิที่กำลังเก็บข้อมูลสภาพแวดล้อม รินสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างผ่านทักษะ 'เนตรราชินี' และระบบแจ้งเตือนของ 'Galactic Architect' ชายวัยกลางคนในชุดกาวน์สีขาวคนหนึ่งมีระดับพลังงานในร่างกายที่เสถียรเกินกว่ามนุษย์ทั่วไป และเขามีคลื่นสมองที่สั่นสะเทือนในระดับความถี่เดียวกับยานลึกลับที่รินเคยขับไล่ไป

[คำเตือน: ตรวจพบตัวแทนจาก 'Star Council' แฝงตัวในรูปกายมนุษย์]

[ชื่อเรียก: เซราฟิม (Seraphim) / สถานะ: ทูตสันติภาพที่แฝงด้วยความสงสัย]

รินส่งสัญญาณทางจิตให้ อาซึมิ และ อาลีนา ทราบทันที ทั้งสองสาวขยับเข้ามายืนคุมเชิงอยู่ข้างหลังรินโดยไม่ให้ใครสังเกตเห็น รินเดินตรงเข้าไปหาชายคนนั้นด้วยท่าทางสง่างามและเปี่ยมไปด้วยรัศมีแห่งการปกครอง

"ยินดีที่ได้พบค่ะ... คุณเซราฟิม" รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงพลัง "รินคิดว่าการแฝงตัวมาในกลุ่มนักวิทยาศาสตร์ของริน ดูจะเป็นวิธีที่ 'ล้าหลัง' ไปหน่อยสำหรับผู้ที่มีอารยธรรมสูงส่งแบบพวกคุณนะคะ"

ชายคนนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ใบหน้าของเขาจะค่อย ๆ เปลี่ยนไป ผิวพรรณเริ่มมีประกายสีเงินจาง ๆ และดวงตาเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มลุ่มลึก เขาคุกเข่าลงต่อหน้ารินอย่างนอบน้อม ท่ามกลางความตกตะลึงของคนรอบข้าง

"ข้าขออภัยที่ล่วงเกิน องค์จักรพรรดินีแห่งอธิปไตย..." เซราฟิมกล่าวด้วยเสียงที่ก้องกังวานในจิตใจ "ทางสภาดวงดาว (Star Council) ไม่ได้มาเพื่อประกาศสงคราม แต่เรามาเพื่อประจักษ์แจ้งว่า ผู้ครอบครองระบบคนใหม่บนโลกดวงนี้ มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะเข้าร่วม 'สหพันธ์กาแล็กซี' หรือไม่"

"แล้วตอนนี้คุณได้คำตอบหรือยังคะ?" รินถามพลางกอดอก

"การที่ท่านใช้พลังงานระดับพระเจ้าเพื่อสร้างบ้านให้เด็กกำพร้า แทนที่จะสร้างอาวุธทำลายล้าง... คือคำตอบที่เหนือความคาดหมายของสภาดวงดาวมากครับ" เซราฟิมเงยหน้าขึ้น "แต่เรายังต้องการเห็นว่า ท่านจะสามารถจัดการกับ 'ความโกลาหล' ที่กำลังจะเกิดขึ้นในจักรวาลนี้ได้อย่างไร"

รินหัวเราะเบา ๆ "ความโกลาหลงั้นเหรอคะ? รินว่าคุณกังวลเกินไปหน่อยนะ... รินจะแสดงให้คุณเห็นว่า ใน Sovereign Nation เราไม่รอให้ปาฏิหาริย์เกิดขึ้น แต่เรา 'สร้าง' มันขึ้นมาเอง"

รินหลับตาลงและเปิดใช้งานทักษะ 'จักรพรรดินีผู้สรรค์สร้างสรรพสิ่ง' ร่วมกับ 'สรรค์สร้างชีวมณฑล (Biosphere Genesis)' เธอเชื่อมต่อพลังงานจากกองทุนสิบล้านล้านเข้าสู่ระบบสกัดสสารมืด

"ทุกคนคะ... ถอยออกไปหน่อยนะคะ"

วินาทีนั้น รินยกมือขึ้นเหนือหัว ท้องฟ้าภายในโดมแก้วพลันเปลี่ยนเป็นสีทองเจิดจ้า รัศมีพลังงานทรงกลมแผ่ออกไปรอบทิศทาง พลังงานที่เข้มข้นมหาศาลถูกบีบอัดและถักทอเข้ากับโมเลกุลของหินดวงจันทร์

จากทุ่งหญ้าว่างเปล่ารอบคฤหาสน์ The Eternal Throne บัดนี้ปรากฏอาคารหินอ่อนสีขาวนวลนับร้อยหลังผุดขึ้นมาจากพื้นดินอย่างรวดเร็วราวกับดอกไม้ที่ผลิบานในยามเช้า มีโรงเรียนที่ล้ำสมัย โรงพยาบาลที่ติดตั้งระบบฟื้นฟูเซลล์ของหมอเกล และสวนสาธารณะที่มีน้ำตกลอยฟ้าไหลวนอยู่กลางอากาศ ภายในเวลาเพียง 60 วินาที มหานครที่หรูหราและเพียบพร้อมที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษย์ก็ถือกำเนิดขึ้นบนผืนผ้าใบของดวงจันทร์

เซราฟิมถึงกับเบิกตากว้าง "นี่มัน... การสร้างสสารจากความว่างเปล่าระดับสมบูรณ์! แม้แต่สภาดวงดาวก็ยังต้องใช้เวลาหลายปีในการสร้างมหานครขนาดนี้!"

"เงินและระบบของรินมีไว้เพื่อสิ่งนี้ค่ะ" รินหันไปยิ้มให้ประชากรของเธอ "ยินดีต้อนรับสู่ 'Astraea City' เมืองหลวงแห่งใหม่ของ Sovereign Nation บนดวงจันทร์ค่ะ!"

หลังจากส่งประชากรเข้าพักในบ้านใหม่ที่หรูหราจนพวกเขาต้องหลั่งน้ำตา รินพาสาว ๆ ทั้งห้ากลับขึ้นไปยังห้องโถงสูงสุดของคฤหาสน์ บรรยากาศคืนนี้เงียบสงัดและเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

รินนั่งลงบนบัลลังก์แก้วมุก โดยมี พิมพ์มาดา และ อาซึมิ นั่งขนาบข้าง นารา และ หมอเกล นั่งอยู่บนตักและพิงขาของเธอ ส่วน อาลีนา ยืนอยู่ด้านหลังคอยนวดไหล่ให้อย่างนุ่มนวล

"รินคะ... วันนี้รินเท่ที่สุดในกาแล็กซีเลยนะ" พิมพ์มาดาพูดพลางซบหน้าลงบนอกของริน "พี่ไม่เคยรู้สึกภูมิใจในตัวรินขนาดนี้มาก่อนเลย"

"พิมพูดถูกค่ะคุณริน การจัดการกับทูตต่างดาวแบบนุ่มนวลแต่ทรงพลังแบบนั้น คือการประกาศอธิปไตยที่อย่างจริง" อาซึมิเสริมพลางจูบที่มือของริน

รินหลับตาลงรับไออุ่นจากทุกคน เธอยกมือขึ้นลูบหัวนาราที่เริ่มเคลิ้มหลับ "รินทำทั้งหมดนี้ก็เพื่อรากฐานที่มั่นคงของพวกเราค่ะ ต่อจากนี้ไป ไม่ว่าใครในจักรวาลจะมาท้าทาย เราจะเผชิญหน้ากับมันด้วยกัน... ในฐานะครอบครัวที่แข็งแกร่งที่สุด"

[ติ๊ง! ความสัมพันธ์ฮาเร็มเข้าสู่สภาวะ: 'The Infinite Sovereign Family']

[รางวัลพิเศษ: ปลดล็อก 'ระบบถวายความอารักขาจากจักรวาล' (ดาวเคราะห์ดวงจันทร์จะกลายเป็นป้อมปราการที่มีชีวิต)]

[ระดับความสุข: 2,000% (เกินพิกัดการวัดของมนุษย์)]

ในความเงียบที่แสนหวานนั้น รินรู้สึกได้ถึงความรักที่ถักทอเข้ากับพลังงานดวงดาว เธอมีทุกอย่างที่มนุษย์จะฝันถึง และเธอกำลังจะนำพามนุษยชาติก้าวไปสู่ยุคสมัยที่ความอดอยากและความโศกเศร้าเป็นเพียงเรื่องในประวัติศาสตร์เก่า ๆ

ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะเข้าสู่ห้วงนิทรา ระบบก็ส่งข้อความสุดท้ายของคืนมาให้

[แจ้งเตือน: ตรวจพบ 'ระบบที่ 2' กำลังตื่นขึ้นบนโลก... ผู้ครอบครองคือ 'อดีตคนรู้จัก' ของโฮสต์ที่เต็มไปด้วยความแค้น!]

รินลืมตาขึ้นเล็กน้อย แววตาของเธอสงบนิ่งดุจผิวน้ำ "จะใครก็ช่างเถอะ... เพราะตอนนี้ รินไม่ได้อยู่บนกระดานเดียวกับพวกเขาอีกต่อไปแล้ว"

โปรดติดตามตอนต่อไป...

(ในตอนหน้า: การปรากฏตัวของ 'ผู้ครอบครองระบบเงา' ที่พยายามจะทำลาย Dream City บนโลก และการใช้แสนยานุภาพจากดวงจันทร์เข้าขัดขวางแบบที่โลกต้องจารึกความสะใจ!)