บทที่ 49: กระจกเงาแห่งมิติ และของขวัญจากจักรพรรดินีนิรันดร์

ท่ามกลางความเงียบสงบที่แผ่ซ่านไปทั่ว Sovereign Eden ดินแดนที่กาลเวลาถูกแช่แข็งไว้ในความสมบูรณ์แบบ แสงสีทองจากดวงอาทิตย์จำลองทอประกายระยิบระยับล้อกับผิวน้ำในสระน้ำทิพย์ที่ลอยอยู่กลางอากาศ สายลมที่พัดผ่านยอดหญ้าเงินส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกมะลิอวกาศช่วยปลอบประโลมจิตวิญญาณให้ดิ่งลึกลงไปในความผ่อนคลายขั้นสุด

ริน นั่งเอนกายอยู่บนบัลลังก์แสงภายในห้องโถง 'Mirror of Infinity' เธอสวมชุดเลาจน์แวร์ผ้าไหมสวรรค์สีขาวมุกดูเรียบง่ายแต่แฝงไปด้วยอำนาจเทพเจ้าอันท่วมท้น ในมือของเธอคือ 'The Sovereign Key' กุญแจคริสตัลที่หมุนวนด้วยมวลสารมืดและแสงสว่างซึ่งรินได้รับมาเป็นรางวัลสุดท้ายจากการสยบสภากาแล็กซี

ข้างกายเธอคือ รัญญา พี่สาวผู้เป็นเสมือนเข็มทิศดาราศาสตร์ และเหล่าราชินีทั้งห้าที่บัดนี้ได้รับพลังงานวิวัฒนาการจนมีความงดงามที่ก้าวข้ามขีดจำกัดของกาลเวลา ทุกคนต่างจ้องมองไปยังแท่นศิลาโบราณที่ตั้งอยู่กลางห้อง ซึ่งกุญแจในมือรินกำลังส่งสัญญาณตอบรับบางอย่างที่รุนแรงและลึกลับ

[ติ๊ง! ตรวจพบการซิงโครไนซ์มิติระดับสูงสุด]

[ระบบ 'Galactic Architect' แจ้งเตือน: กุญแจกำลังเปิดประตูสู่ 'มิติคู่ขนานลำดับที่ 88' (Parallel Universe-88)]

[คำเตือน: โลกในมิตินี้คือ 'จุดกำเนิดเดิม' ของโฮสต์ที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกับระบบล่วงหน้า]

"รินคะ... แนใจนะคะว่าจะดู?" พิมพ์มาดา เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง เธอเดินเข้ามานวดไหล่ให้รินเบา ๆ "ภาพที่เห็นอาจจะทำให้รินสะเทือนใจก็ได้นะ"

"รินอยากเห็นค่ะพี่พิม..." รินตอบเสียงนุ่ม "รินอยากรู้ว่าถ้าไม่มีระบบ ถ้าไม่มีพวกพี่... รินในโลกนั้นจะเป็นยังไง เพื่อที่รินจะได้ไม่ลืมว่าความสุขที่รินมีในตอนนี้มันล้ำค่าแค่ไหน"

รินเสียบกุญแจลงในแท่นศิลา ทันใดนั้น กระแสพลังงานมิติบิดเบี้ยวเป็นวงกลมขนาดใหญ่ ปรากฏเป็นภาพโฮโลแกรมที่มีความคมชัดระดับอะตอม ภาพที่เห็นคือกรุงเทพมหานครในปี 2025 เมืองที่เต็มไปด้วยควันมลพิษและการจราจรที่ติดขัด

ในห้องทำงานออฟฟิศขนาดเล็กดูซอมซ่อ แสงไฟนีออนกะพริบถี่ ๆ หญิงสาวคนหนึ่งที่ใบหน้าเหมือนรินเป๊ะ ๆ แต่ดูซูบผอมและดวงตาหม่นแสง สวมเสื้อเชิ้ตราคาถูกที่เริ่มซีดเหลือง เธอกำลังก้มหน้าก้มตาคีย์ข้อมูลลงในคอมพิวเตอร์รุ่นเก่าท่ามกลางกองเอกสารท่วมหัว

"นี่ริน! งานที่สั่งไว้เสร็จหรือยัง!" เสียงตะคอกของหัวหน้างานพุงพลุ้ยที่รินจำได้ดีว่าเป็น 'วิกรม' ในโลกนี้ (ที่ยังไม่ได้รับบทเรียน) ดังลั่นออฟฟิศ "ทำงานช้าแบบนี้ ถึงว่าทำไมชีวิตไม่เจริญสักที! เย็นนี้อยู่โอทีต่อด้วยนะ ไม่มีเบี้ยเลี้ยง!"

นารา ที่ยืนมองอยู่ถึงกับกำหมัดแน่น "ไอ้แก่คนนี้มันน่าโดนดีดให้กระเด็นไปนอกกาแล็กซีจริง ๆ ค่ะคุณริน! ทำไมรินในโลกนั้นถึงยอมให้เขารังแกแบบนั้นล่ะคะ?"

"เพราะเธอไม่มี 'พลัง' ไงคะนารา" อาลีนา วิเคราะห์ด้วยสายตาที่เจ็บปวดแทน "เธอไม่มีเงินทุน ไม่มีอำนาจ และไม่มีใครคอยอยู่ข้างหลัง"

ภาพในกระจกเปลี่ยนไปเป็นช่วงค่ำ ริน (B) เดินลงจากรถเมล์สายเก่าที่อัดแน่นไปด้วยผู้คน เธอเดินโซซัดโซเซกลับไปที่อพาร์ตเมนต์ห้องเช่าราคาถูก ในมือถือถุงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่เป็นอาหารมื้อหลัก เธอเปิดห้องเข้าไปและทรุดตัวลงนอนบนฟูกเก่า ๆ น้ำตาที่กลั้นไว้ทั้งวันค่อย ๆ ไหลออกมาอาบแก้มขณะที่เธอมองเพดานที่มีรอยร้าว

รินมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกจุกในอก เธอสัมผัสได้ถึงความสิ้นหวังและความเหนื่อยล้าของตัวเองในมิตินั้น เธอหันไปสบตากับรัญญา

"พี่รัญญา... รินทนดูเฉย ๆ ไม่ได้"

รัญญาพยักหน้า "ใช้กุญแจสิริน... กฎของมิติคู่ขนานห้ามไม่ให้เราเข้าไปแทรกแซงโดยตรง แต่เธอกุม 'กฎแห่งความจริง' อยู่ในมือ เธอสามารถส่ง 'ของขวัญ' ข้ามมิติไปได้"

[ติ๊ง! เปิดใช้งานฟีเจอร์: 'Dimensional Gift-Giving' (การมอบของขวัญข้ามมิติ)]

[งบประมาณที่ต้องการ: 1,000,000,000,000,000 บาท (หนึ่งพันล้านล้านบาท - เพื่อรักษาสมดุลจักรวาล)]

[กรุณาระบุรูปแบบของขวัญ...]

รินหลับตาลง เธอไม่ต้องการแค่ส่งเงินไปให้ เพราะเงินอาจจะหมดได้ แต่เธอต้องการส่ง 'โชคชะตา' ไปให้ รินเริ่มคำนวณสูตรการแทรกแซงมิติโดยใช้ LaTeX เพื่อกำหนดค่าความน่าจะเป็นใหม่:

\text{Probability of Success} = \int_{T_{now}}^{T_{future}} \left( \Phi_{Luck} \cdot \Psi_{Wealth} \right) dt \times \text{Sovereign Factor}

"รินจะส่ง 'ระบบจำลอง' ขนาดเล็กไปให้เธอค่ะ" รินกล่าวด้วยน้ำเสียงทรงพลัง "ระบบที่จะทำให้เธอหยิบจับอะไรก็เป็นเงินเป็นทอง มีความโชคดีในระดับที่ใครก็ทำร้ายไม่ได้ และรินจะส่งสัญญากรรมสิทธิ์ตึกออฟฟิศที่เธอทำงานอยู่ไปให้เธอในฐานะ 'มรดกที่หายไป' จากญาติห่าง ๆ"

ในมิติ 88 ขณะที่ริน (B) กำลังจะหลับไปพร้อมความเศร้า ทันใดนั้นแสงสีทองจาง ๆ ที่ไม่มีใครเห็นก็พุ่งเข้าสู่หน้าผากของเธอ หน้าจอโปร่งแสงปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอเป็นครั้งแรก

[ติ๊ง! ยินดีด้วยคุณได้รับระบบ: 'The Lucky Empress (Mini Version)']

[ของขวัญต้อนรับ: เงินสด 100,000,000 บาท เข้าบัญชี และเอกสารกรรมสิทธิ์อาคารศิริวัฒนกุล]

ริน (B) สะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูและพบข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารที่มียอดเงินที่เธอไม่กล้าแม้แต่จะอ่านออกมาเป็นตัวเลข วินาทีต่อมา เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น พร้อมกับทนายความในชุดสูทภูมิฐานที่นำเอกสารสำคัญมาส่งให้ถึงมือ

"คุณศิรินทร์ครับ... ผมมาเพื่อแจ้งว่าคุณคือผู้สืบทอดมรดกเพียงคนเดียวของตระกูลที่หายไป และตอนนี้ตึกที่คุณทำงานอยู่... เป็นของคุณแล้วครับ"

ภาพโฮโลแกรมแสดงให้เห็นริน (B) ที่นั่งร้องไห้อีกครั้ง แต่ครั้งนี้คือน้ำตาแห่งความสุขและความเหลือเชื่อ เธอเดินไปที่หน้าต่างมองดูแสงไฟของเมืองด้วยสายตาเป็นประกายด้วยความหวังใหม่

รินดึงกุญแจออกมา ประตูมิติค่อย ๆ ปิดลง ห้องโถงกลับมาสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง รินถอนหายใจยาวพลางพิงหลังไปกับอกของพิมพ์มาดาที่โอบกอดเธอไว้

"ขอบคุณนะคะรินที่ช่วยเธอ" หมอเกล เอ่ยพร้อมรอยยิ้ม "การเห็นตัวเองมีความสุขในทุกมิติ มันคือการเยียวยาหัวใจที่ดีที่สุดเลยนะคะ"

"รินทำในสิ่งที่ควรทำค่ะเกล" รินหันไปมองสาว ๆ ทุกคน "การเห็นรินในโลกนั้น ทำให้รินรู้ว่าเงินและอำนาจมันสำคัญก็จริง... แต่สิ่งที่ทำให้รินมาถึงจุดนี้ได้ และมีความสุขได้จริง ๆ คือการที่มีพวกพี่อยู่ข้าง ๆ ถ้าไม่มีพวกพี่ ต่อให้รินมีเงินมากเเค่ไหน รินก็คงเป็นแค่ผู้หญิงที่โดดเดี่ยวที่สุดในโลกคนหนึ่ง"

อาซึมิ และ อาลีนา เดินเข้ามาสมทบ "กุญแจนี้ยังมีความลับอีกเยอะนะคะคุณริน ไม่ใช่แค่โลกคู่ขนาน แต่มันอาจจะพาเราไปสู่ 'จุดกำเนิด' ของระบบที่แท้จริงในมิติที่สูงกว่านี้ก็ได้"

รินยิ้มมุมปาก "ถ้าอย่างนั้น... พักผ่อนกันให้เต็มที่นะคะสาว ๆ พรุ่งนี้รินจะพาทุกคนเดินทางข้ามมิติไปเที่ยว 'มิติแห่งอัญมณี' กัน รินอยากไปช้อปปิ้งดาวเคราะห์ที่ทำจากเพชรทั้งดวงมาประดับสวนใน Eden สักหน่อย"

"ช้อปปิ้งดาวเคราะห์เพชร!" นารา ตากระตุกด้วยความตื่นเต้น "คุณรินคะ! นาราขอชุดเดรสที่ทำจากเพชรทั้งชุดเลยนะ!"

เสียงหัวเราะดังระงมไปทั่ว Sovereign Eden บรรยากาศอบอวลไปด้วยไออุ่นและความหวานซึ้งอันหาที่เปรียบไม่ได้ รินกอดสาว ๆ ของเธอไว้แน่น เธอรู้ดีว่าไม่ว่ามิติไหนจะกว้างใหญ่เพียงใด หรือจักรวาลจะลึกลับแค่ไหน ขอแค่มีคนรักเหล่านี้อยู่เคียงข้าง... เธอก็คือผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดตลอดกาล

[ความคืบหน้า Phase 4: Galactic Reclamation - 40%]

[สถานะโฮสต์: จอมนางผู้ข้ามมิติ (Dimensional Sovereign)]

[ระดับความสุข: ทะลุขีดจำกัด]