บทที่ 58 การแย่งชิงดันเจี้ยนวัตถุดิบ! เหล่าผู้มีพรสวรรค์แห่งประเทศมังกรรวมตัวกัน!

ปลายเดือนพฤษภาคม ชายแดนเมืองซางหยู

บริเวณรอบนอกชายแดนที่รกร้าง ขณะนี้เสียงคนดังสนั่น ล้อมรอบไปด้วยผู้ได้รับอาชีพ

ตระกูลชั้นนำต่างๆ ของประเทศมังกร ส่งลูกหลานผู้มีพรสวรรค์มาแย่งชิงดันเจี้ยนวัตถุดิบ

ฝูงชนมุงดู สื่อมวลชนรายงานข่าว

บนฟ้ามีเรือบินจำนวนมากลอยอยู่ บนพื้นเต็มไปด้วยรถหรู

ยังมีสัตว์ขี่ที่เพาะพันธุ์โดยผู้ฝึกสัตว์เวทมนตร์ รูปร่างต่างกัน ขนาดไม่เท่ากัน

ผู้ได้รับอาชีพระดับต่ำบางคนที่มาดูความสนุก ไม่เคยเห็นเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน อดไม่ได้ที่จะพูดคุยกันอย่างกว้างขวาง

เรือบินที่ไม่เคยเห็นในชีวิตจริง แต่พวกเขากลับสามารถบอกได้อย่างแม่นยำถึงรุ่นและราคา

สัตว์ขี่เวทมนตร์ที่มีรูปร่างใหญ่โต ดุร้ายไร้เทียมทาน พวกเขาก็สามารถบอกได้ว่ามาจากอำนาจใด และเป็นผลงานของผู้ฝึกสัตว์เวทมนตร์คนใด

บรรยากาศในที่เกิดเหตุเต็มไปด้วยเสียงดัง ในเขตศูนย์กลางล้วนเป็นผู้ได้รับอาชีพระดับสูง แต่กลับพูดคุยกันไม่มาก

ใบหน้าหนุ่มสาวหลายคนยืนอยู่ตรงกลาง ต่างก็จ้องมองกันและกันอย่างไม่เกรงกลัว

ดันเจี้ยนวัตถุดิบครั้งนี้เป็นการเข้าไปแบบเดี่ยวและต่อสู้กันเอง ใช้กำไลบันทึกผลงานเพื่อกำหนดการครอบครองดันเจี้ยน

เมื่อเข้าไปในดันเจี้ยน ทุกคนจะกลายเป็นศัตรู จึงไม่มีใครมีสีหน้าที่ดี

ในขณะนั้น

เงาดำหนึ่งปกคลุมทุกคนในที่เกิดเหตุ

"นั่นคืออะไร?"

ผู้ได้รับอาชีพจำนวนมากเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน

เรือบินที่มีความยาวเกินร้อยเมตร รูปร่างคล้ายเรือใบแล่นผ่านท้องฟ้า ทิ้งไว้เพียงแสงไฟสีฟ้าสองแถว

"เรือเหยียนถิง! เรือรบเฉพาะของตระกูลเหยียน! เป็นคนของตระกูลเหยียน!"

"เรือเหยียนถิงไม่ใช่ป้อมปราการสงครามของตระกูลเหยียนในสนามรบต่างประเทศหรือ? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่?"

"แล้วจะทำไม? เพื่อสร้างกระแสให้ทายาทของตระกูลเหยียนไง! เรือเหยียนถิงลำนี้มีขนาดไม่เกินร้อยเมตร เมื่อเทียบกับป้อมปราการขนาดใหญ่ที่มีความยาวเกินพันเมตรในสนามรบต่างประเทศ ก็เป็นเพียง 'เรือลำเล็ก' เท่านั้น"

"แต่เนื่องจากสร้างเป็นรูปร่างนี้ เรือเหยียนถิงควรมีวิธีการโจมตีและป้องกันที่ครบถ้วน เพียงแต่สร้างขึ้นเฉพาะสำหรับทายาทของพวกเขา ใช้สำหรับการเดินทาง"

ในขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกัน

เงาร่างหนึ่งกระโดดลงจากเรือใบ ตรงไปยังศูนย์กลางของฝูงชน

เรือบินที่มีความยาวร้อยเมตรหดเล็กลงอย่างรวดเร็ว เมื่อเงาร่างนั้นตกลงสู่พื้น เรือบินขนาดใหญ่ก็เหมือนโมเดลเรือใบที่ถูกเขาถือไว้ในมือ

"เหยียนหมิง?"

ใบหน้าหนุ่มสาวในที่เกิดเหตุทุกคนรู้สึกตึงเครียดในใจ

แม้จะรู้ว่าคนนี้กลับมาแล้ว แต่เมื่อเห็นจริงๆ ก็ยังรู้สึกถึงแรงกดดันที่มาถึงหน้า

หนึ่งในหกผู้ได้รับอาชีพระดับ SSS ของประเทศมังกร ผู้ที่ถูกขนานนามว่าเป็นผู้ได้รับอาชีพสายเวทมนตร์ที่แข็งแกร่งที่สุด ทายาทรุ่นต่อไปของตระกูลเหยียนแห่งเมืองเวทมนตร์...

ทุกตำแหน่งที่ได้รับล้วนแสดงถึงความแข็งแกร่งของหนุ่มคนนี้!

"มองฉันทำไม?" เหยียนหมิงหัวเราะเยาะ "เวลาเปิดดินแดนกำหนดไว้ที่เก้าโมง ฉันก็ไม่ได้มาสาย"

เขาเก็บเรือเหยียนถิงเข้าไปในพื้นที่เก็บของ มองไปรอบๆ

นอกจากเงาร่างที่สวมเสื้อผ้าสีขาวผ้าลินินและพกดาบยาว คนอื่นๆ ล้วนเป็นขยะ อ่อนแอจนไม่น่ามอง

"ตระกูลเจี้ยนหวัง?"

"พวกที่ชอบอวดดี!"

"ใส่อุปกรณ์ที่ดีที่สุด แต่ใช้การเล่นแร่แปรธาตุ [แปลงร่าง] เปลี่ยนรูปลักษณ์ของอุปกรณ์"

"ทำตัวเป็นผู้เชี่ยวชาญนอกโลกให้ใครดู?"

แม้จะบ่น เหยียนหมิงก็ไม่ได้ลดเสียงลง

เหมยซุนเฟิงในฝูงชนกระตุกมุมตาอย่างเห็นได้ชัด

ไม่นานนัก

เสียงอึกทึกดังขึ้นที่รอบนอก

ทุกคนหันไปมองตามเสียง

เงาร่างสี่คนแบ่งเป็นสองกลุ่ม เดินเข้ามาในฝูงชนอย่างช้าๆ จากสองทิศทางซ้ายและขวา

ผู้ได้รับอาชีพที่มุงดูให้ทางเดินแก่พวกเขาโดยไม่รู้ตัว ต่างก็ลดเสียงลงพูดคุยกัน

"ชิงชิง คนเยอะจัง..." เสวี่ยเหวินเดินตามเฉินชิงชิงอยู่ข้างๆ ก้มหน้า ไม่กล้าสบตากับสายตารอบข้าง

"คนพวกนี้ว่างกันจริงๆ" เฉินชิงชิงเบ้ปาก "แค่ดันเจี้ยนวัสดุ ไม่รู้มามุงดูอะไรกัน"

สวมเสื้อคลุมสีเทาทับด้านนอก เพื่อปกปิดรูปร่างที่เผยออกมาจากเกราะหนังรัดรูป

ใบหน้าที่สวยที่สุดของโรงเรียนมัธยมฮั่นไห่ ดึงดูดความสนใจของคนมากมาย แต่เนื่องจากสถานะของเธอ ทุกคนจึงกล้าเพียงแค่แอบมอง ไม่กล้าหยุดนาน

"ชิงชิง เธอไม่ได้ดูสตาร์เน็ต?" เสวี่ยเหินถามด้วยความประหลาดใจ

"สตาร์เน็ต? อะไรน่ะ?" เฉินชิงชิงถามโดยไม่รู้ตัว

เสวี่ยเหวินมองเฉินชิงชิงด้วยสายตาเหมือนมองคนโบราณ แล้วอธิบายว่า "ผู้ค้นพบดันเจี้ยนได้ชี้แจงบนสตาร์เน็ตว่าแหล่งที่มาของดันเจี้ยนมีปัญหา นั่นหมายความว่าอาจมีอันตรายอยู่ข้างใน ไม่ใช่แค่ดันเจี้ยนวัสดุธรรมดา"

"โอ้ เรื่องนี้เหรอ พ่อฉันบอกแล้ว เรื่องเล็กน้อย" เฉินชิงชิงพูดอย่างไม่ใส่ใจ

"เธอรู้ก็ดีแล้ว" เสวี่ยเหวินพยักหน้า

ทั้งสองเดินเข้าไปข้างในมากขึ้น

รอบๆ แทบจะเป็นผู้ได้รับอาชีพระดับสูงจากตระกูลต่างๆ

มีพลังแข็งแกร่ง ตำแหน่งสูงส่ง

เสวี่ยเหวินรู้สึกอยากถอย

"หรือฉันจะรอเธออยู่ข้างนอก?"

"ข้างนอกจะเห็นอะไร? ไม่ต้องห่วง ฉันบอกให้คนข้างในเก็บที่ไว้ให้เธอแล้ว"

เฉินชิงชิงปลอบใจ

ใกล้จะถึงเขตศูนย์กลาง เสียงพูดคุยรอบๆ เริ่มเบาลง

เฉินชิงชิงพอจะได้ยินเนื้อหาของการพูดคุย

"นั่นไม่ใช่หลี่ฉางชิงเหรอ? เขาเป็นผู้ได้รับอาชีพระดับ E ยังกล้ามาแย่งชิงดันเจี้ยนนี้!"

"ผู้ได้รับอาชีพระดับ E แล้วไงล่ะ พึ่งพาขาของนายพลฉิน อุปกรณ์ หนังสือทักษะมีครบทุกอย่าง เตรียมพร้อมเต็มที่แล้ว ไม่ใช่ว่าฉันก็ทำได้?"

"ไม่ใช่มีข่าวลือว่านายพลฉินไม่ให้ความสำคัญกับศิษย์คนนี้เหรอ?"

"นายพลฉินเป็นใคร? แน่นอนว่าจะไม่ให้ความสำคัญกับขยะระดับ E..."

"เธอพูดเบาๆ หน่อย คนเขายังไงก็เป็นศิษย์ของนายพลฉิน ถ้าโดนตำหนิขึ้นมาเธอจะรับผิดชอบไหวไหม!"

คนนั้นเงียบไปทันที มองไปที่หนุ่มสาวไม่ไกลอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรผิดปกติ จึงลดเสียงลงพูดว่า

"ไม่ใช่ฉันพูดนะ ฉันก็เห็นคนพูดแบบนี้ในสตาร์เน็ต ทุกคนก็ยอมรับความคิดเห็นของเขา"

"ก็หมายความว่า...นายพลฉินไม่สนใจหลี่ฉางชิง"

"แต่ทนไม่ได้ที่เด็กคนนี้ใช้เล่ห์เหลี่ยม!"

"ขยะที่ถูกครอบครัวตัวเองทอดทิ้ง เข้าร่วมการแย่งชิงดันเจี้ยนวัสดุต่อหน้าผู้คนมากมาย ไม่ใช่แสดงถึงหน้าตาของนายพลฉินเหรอ?"

"ถ้าการแสดงของเขาน่าอับอาย นายพลฉินก็จะเสียหน้า"

"เขาใช้วิธีนี้ บังคับให้นายพลฉินให้ทรัพยากรแก่เขา"

"ไม่อย่างนั้น...เขาเป็นผู้ได้รับอาชีพระดับ E จะกล้าแข่งขันกับผู้ได้รับอาชีพที่มีพรสวรรค์มากมายได้ยังไง?"

"ยังมีเรื่องนี้อีกเหรอ?"

"หุบปาก!"

เฉินชิงชิงทนไม่ไหว ตะโกนด้วยความโกรธ

"แต่งเรื่องก็ต้องมีขอบเขต นายพลฉินเป็นคนแบบไหน จะถูกบังคับได้ยังไง?"

"ยิ่งไปกว่านั้น นายพลฉินจะไม่ดูถูกใครเพียงเพราะเป็นผู้ได้รับอาชีพระดับ E!"

"ในเมื่อนายพลฉินสามารถรับหลี่ฉางชิงเป็นศิษย์ได้"

"ความสามารถนั้นไม่รู้ แต่หลี่ฉางชิงจะไม่ใช่คนแบบที่พวกเธอพูดแน่นอน!"

(จบตอน)