บทที่ 36 แม่ทัพเดินอย่างสุภาพ

หลินเซียนมองมือขาวสะอาดของจื่ออีเซียนโดยไม่ตั้งใจ ไม่สามารถห้ามตัวเองได้

มือคู่นี้ ช่างประณีตและเล็กมาก

เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

จื่ออีก็มีประสาทสัมผัสที่ไว ยกมือขึ้นทันทีแล้วพูดว่า "แม่ทัพ มือคู่นี้สวยไหม?"

"เอ่อ..." หลินเซียนรู้สึกอึดอัดทันที

นี่มันชัดเจนว่าเป็นการยั่วยวนตัวเอง

"เล็กและประณีตจริง ๆ ไม่แปลกใจเลยที่เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการทอผ้า" หลินเซียนตอบอย่างอึดอัด

ถ้าพูดถึงการทอผ้า เจ็ดเซียนหญิงนี้ต้องเก่งกว่าหกเซียนหญิงอื่น ๆ แน่นอน

"อุ๊ย ข้าไม่ได้หมายถึงเรื่องนี้"

จื่ออีทำปากยื่นอย่างไม่พอใจและยื่นมือไปที่หลินเซียน "แม่ทัพลองสัมผัสดูสิ มือของเซียนหญิงนอกจากจะขาวแล้วยังลื่นอีกด้วย"

"โอ้พระเจ้า!"

หลินเซียนตกใจจากการกระทำที่ไม่คาดคิดของจื่ออี

เขาถอยหลังสองก้าวทันทีและพูดด้วยคิ้วขมวด "โปรดให้เกียรติตัวเองด้วย"

"ฮึ!" จื่ออีหน้าแดงเล็กน้อยและเดินออกไปอย่างอาย

หลินเซียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก เกือบจะถูกอีกฝ่ายทำสำเร็จแล้ว

เขามองจื่ออีด้วยความโกรธในใจ

ถ้าไม่ใช่เพราะกระจกห่าวเทียนของจักรพรรดิหยกที่เฝ้าดูอยู่บนฟ้า ข้าคงจัดการพวกเจ็ดคนนี้ไปแล้ว

ไม่นาน หลินเซียนก็รวมตัวกับเซียนหญิงคนอื่น ๆ

หลินเซียนมองไปรอบ ๆ เจ็ดเซียนหญิงที่เก็บดอกไม้และเล่นสนุก ไม่มีความรู้สึกเร่งด่วนของภารกิจเลย

แต่พี่ใหญ่ชุดแดงยังคงแกล้งทำเป็นเรียกหลินเซียนไปถามนู่นถามนี่

เจ้าถามก็ถามไปเถอะ แต่ยังมาแตะต้องตัวหลินเซียนเพื่อเพิ่มการสัมผัสทางกาย หลินเซียนย่อมไม่ยอมให้พวกเธอทำสำเร็จ ต้องหลบก็หลบ

หลินเซียนบอกว่าการหลบเลี่ยงการยั่วยวนของเจ็ดสาวสวยนี้ทำให้เหนื่อยใจจริง ๆ

ไม่นานนัก พวกเขาก็พบทะเลสาบ

มองจากระยะไกล ทะเลสาบนี้สะท้อนท้องฟ้าสีฟ้าใส เมื่อเดินเข้าไปใกล้ น้ำใสจนเห็นก้น สะอาดบริสุทธิ์

"ว้าว น้ำทะเลสาบสะอาดจัง"

เจ็ดเซียนหญิงมองผิวน้ำที่เหมือนกระจกและแสดงความประหลาดใจ

หลินเซียนยิ้มเยาะอยู่ข้าง ๆ ทะเลสาบนี้เป็นของภาพภูมิทัศน์ของตัวเอง จะไม่สะอาดได้ยังไง?

"ใช่ ทะเลสาบสะอาดมาก ถ้าได้ลงไปล้างตัวก็คงดี"

"ความคิดนี้ดี ข้าไม่ได้อาบน้ำมาสามชั่วโมงแล้ว ตัวเหม็นหมดแล้ว"

พี่ใหญ่ชุดแดงยิ่งยุยง "ใช่ ตัวเหม็นแล้ว แม่ทัพเทียนเผิงก็ไม่ชอบแล้ว เราลงไปล้างตัวกันเถอะ"

เจ็ดเซียนหญิงตกลงกันทันที

หลินเซียนรู้สึกงงงวยทันที อาบน้ำในเขตควบคุมของตัวเอง ไม่ให้ตัวเองเห็นได้ยังไง

แต่เรื่องนี้ก็พูดออกมาไม่ได้ หลินเซียนรู้สึกอึดอัดใจ

"แค่ก ๆ พวกเจ้าล้างตัวกันไป ข้าจะไปดูข้างหน้าหน่อยนะ" หลินเซียนไอแห้ง ๆ แล้วพูด

"ใช่ เดินไปไกล ๆ ห้ามแอบดูนะ"

เซียนหญิงหันมามองหลินเซียน

แต่พี่ใหญ่ชุดแดงส่ายหัว "แม่ทัพอย่าเดินไปไกลเกินไปนะ ไม่งั้นเดี๋ยวเราหาไม่เจอ"

จื่ออีที่อยู่ข้าง ๆ ก็พูดว่า "เอาอย่างนี้ดีกว่า แม่ทัพไม่ต้องหลบ อยู่ที่ริมฝั่งหันหลังให้เรา ไม่แอบดูก็พอ"

พูดจบ จื่ออีก็ส่งสัญญาณตาให้พี่น้องคนอื่น ๆ

"ใช่ ๆ เราเชื่อว่าแม่ทัพจะไม่แอบดู แม่ทัพอยู่ที่นี่หันหลังให้เราก็พอ"

เซียนหญิงรีบเห็นด้วย

หลินเซียนด่าภายในใจ: ใครจะอยากดูพวกเจ้ากัน แม่ทัพนี้สุภาพมาก

คิดในใจแบบนี้ แต่ปากก็ยิ้มแล้วพูดว่า "ก็ดี แม่ทัพจะนั่งใต้ต้นไม้นี้ หันหลังให้พวกเจ้า"

แบบนี้ เจ็ดเซียนหญิงก็ถอดเสื้อผ้าแขวนไว้บนต้นไม้ แล้วเดินลงน้ำทีละคน

หลินเซียนนั่งขัดสมาธิหันหลังให้พวกเธอ สีหน้าดูแปลก ๆ

ไม่นาน เลือดกำเดาก็ไหลออกมา

พูดถึงที่นี่คือโลกของภาพภูมิทัศน์ ทุกมุมที่ซ่อนอยู่ตัวเองก็รู้สึกได้ จะไม่ดูได้ยังไง

"เฮ้อ เจ็บปวดจริง ๆ ดูได้แต่แตะไม่ได้" หลินเซียนบ่นเบา ๆ

เจ็ดเซียนหญิงเล่นน้ำ หลินเซียนก็นั่งใต้ต้นไม้เกาหูเกาหัว มองซ้ายมองขวา รู้สึกไม่สบายใจ

"ไม่ได้ เจ็ดเซียนหญิงนี้ตั้งใจไม่ดีต่อข้า ข้าต้องใช้วิธีบ้าง ไม่ให้พวกเธอสบายใจ" หลินเซียนยิ้มร้าย

คิดแล้ว เขาก็ใช้นิ้วทำท่าทางและท่องคาถาเบา ๆ

ทันใดนั้น ลมพัดผ่าน ใบไม้บนหัวเขาลอยขึ้นตามลม ใบไม้เจอลมกลายเป็นนกอินทรี

นกอินทรีบินออกไป บินวนอยู่เหนือผิวน้ำ

เจ็ดเซียนหญิงที่กำลังเล่นน้ำ เห็นนกอินทรีบินมา ก็ตกใจทันที

"นกอินทรีมาจากไหน ไปให้พ้น"

ทันใดนั้นก็โบกมือพยายามไล่นกอินทรีนี้

หลินเซียนยิ้มร้ายอยู่ริมฝั่ง

แต่นกอินทรีกลับบินไปที่ริมฝั่ง ยื่นกรงเล็บออกมาแล้วจับเสื้อผ้าของเจ็ดเซียนหญิงขึ้นมา

"อ๊า ไม่ดีแล้ว เสื้อผ้าของเราถูกนกอินทรีคาบไปแล้ว"

เซียนหญิงต่างตกใจ

เสื้อผ้าถูกคาบไป พวกเธอก็ไม่มีเสื้อผ้าใส่แล้ว

นกอินทรีเหมือนจะอวด จับเสื้อผ้าบินไปบินมาเหนือผิวน้ำ ทำให้เซียนหญิงโกรธจนทุบอกทุบใจ

พวกเธอหันไปมองหลินเซียนที่ริมฝั่ง แสดงสายตาขอความช่วยเหลือ

"แม่ทัพ เสื้อผ้าถูกนกอินทรีคาบไปแล้ว ช่วยเอากลับมาหน่อย" พี่ใหญ่ชุดแดงตะโกนไปที่หลินเซียน

หลินเซียนอยากหันไปแต่ไม่กล้าหันไป จึงต้องตะโกนว่า "ไม่ได้ แม่ทัพหันไปก็จะล่วงเกินเจ็ดเซียนหญิงแล้ว"

เซียนหญิงต่างขมวดคิ้ว

ให้โอกาสดูฟรีก็ไม่ดู สุภาพเกินไปแล้ว

แต่พวกเธอก็ต้องแกล้งทำเป็นถือดี คงไม่ดีที่จะพูดว่า "ท่านดูได้ ไม่เป็นไร" แบบนี้ มันเปิดเผยเกินไป

ขณะที่หลินเซียนกับพวกเธออยู่ในภาวะตึงเครียด

นกอินทรีที่บินวนอยู่บนหัวก็ดึงกรงเล็บอย่างแรง ทันใดนั้นเสื้อผ้าทั้งหมดก็กลายเป็นเศษชิ้นเล็ก ๆ ร่วงลงมา

เจ็ดเซียนหญิงด้านล่างก็ตกใจ

จบแล้ว เสื้อผ้าหายหมดแล้ว

ไม่มีเสื้อผ้าแล้วจะออกไปยังไง

เซียนหญิงต่างมองไปที่หลินเซียน "แม่ทัพ เสื้อผ้าขาดแล้ว ช่วยหาให้หน่อยนะ"

"อ๊ะ? ทำไมเป็นแบบนี้ งั้นพวกเจ้ารอ แม่ทัพจะไปหาเสื้อผ้าให้"

พูดแล้ว หลินเซียนก็ยิ้มร้ายแล้วบินไปที่คฤหาสน์เทียนเผิง

ตาต่อตา ฟันต่อฟัน สะใจจริง ๆ

ในวัง หลินเซียนก็มองซ้ายมองขวา ถือเสื้อผ้ากองใหญ่แล้วค้นหา "จะเลือกอันไหนดี แย่แล้ว ในวังไม่มีเสื้อผ้าผู้หญิงเลย"

หลินเซียนรู้สึกปวดหัว

ทันใดนั้น หลินเซียนมองไปที่สาวใช้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

"แม่ทัพ ท่าน..."

สาวใช้ถูกหลินเซียนมองจนรู้สึกไม่สบายใจ ใบหน้าก็แดงขึ้นทันที

"ไม่ต้องกลัว แม่ทัพแค่ต้องการเสื้อผ้าของเจ้า...อ๊ะ ไปหาเสื้อผ้าสาวใช้ให้แม่ทัพเจ็ดชุด ต้องสะอาด"

หลินเซียนเกือบทำให้เกิดความเข้าใจผิด

สาวใช้หน้าแดงแล้ววิ่งออกไป

ไม่นาน สาวใช้ก็กลับมาพร้อมกับเสื้อผ้าสาวใช้กองใหญ่

"เสร็จแล้ว ไปได้"

หลินเซียนมองเสื้อผ้าข้าง ๆ แล้วหยิบชาขึ้นมาจิบอย่างสบายใจ ไม่มีแผนจะส่งเสื้อผ้าไปทันที

"เฮ้ รอไปเถอะ"

(จบตอน)