ตอนที่ 17 การเปลี่ยนแปลงของซูหนิง เงินที่รับได้อย่างภูมิใจ

“ฉันหมายถึงราคาหลังหักภาษีร้อยเท่าของค่าจ้างภายนอก!” ซูหนิงเอ่ยเสียงเรียบ แต่น้ำเสียงนั้นกลับแน่วแน่ไม่ไว้หน้า

ฝั่งตรงข้ามเงียบไปชั่วครู่

ร้อยเท่าหลังหักภาษี!

ยังจะเป็นราคาหลังหักภาษีอีกเหรอ!?

ใจดำอะไรขนาดนี้!

ทำไมเมื่อก่อนถึงไม่รู้เลยว่าไอ้หมอนี่มันใจดำขนาดนี้? ไม่ใช่ว่าทุกคนพูดกันว่าซูหนิงเป็นคนอ่อนโยน ไม่สู้คนเหรอ? แล้วแบบนี้มันอ่อนโยนตรงไหน?

ผู้จัดการหวังถึงกับรู้สึกขมขื่นอยู่ในใจ

หรือว่าไอ้หมอนี่ก่อนหน้านี้แกล้งทำตัวเป็นลูกแกะ? หรือว่าช่วงนี้โดนอะไรเข้า เลยเปลี่ยนไปเป็นคนละคน?

เขาไปเจออะไรมากันแน่ ทำไมถึงไม่โดนขูดรีดได้เหมือนเมื่อก่อน?

“มีปัญหาอะไร?” ซูหนิงถามย้ำอีกครั้ง

“ม...ไม่มี ไม่มีปัญหาเลย! ที่จริงฉันก็คิดไว้แบบนั้นแหละ ฮ่า ฮ่า ฮ่า...” ผู้จัดการหวังหัวเราะแห้ง ๆ อย่างพยายามสุดชีวิตจะรักษาหน้าตัวเอง

แม้จะเป็นแค่เสียงผ่านสายโทรศัพท์ ซูหนิงก็ยังจับได้ว่าอีกฝ่ายคงรู้สึกอึดอัดราวกับกลืนแมลงวันตายเข้าไปทั้งตัว

พอคิดถึงอารมณ์ของอีกฝ่ายในตอนนี้ ซูหนิงก็รู้สึกสะใจอย่างรุนแรง

เพราะรู้ว่ามันไม่สบายใจ — เขาก็เลยรู้สึกสบายใจ

คนอื่นอาจไม่รู้ว่า บริษัทนี้มันแย่แค่ไหน ว่าผู้จัดการหวังแย่แค่ไหน แต่ซูหนิงรู้ซึ้งดี

ทำงานล่วงเวลาเกินสิบสองชั่วโมงต่อวัน แต่ไม่มีค่าล่วงเวลา...อ้อ ไม่ใช่สิ! เขารู้กฎหมายดีเลยล่ะ เพราะบริษัทอ้างว่าค่าล่วงเวลารวมอยู่ในเงินเดือนแล้ว ส่วนเงินโบนัส? หลากหลายข้ออ้างถูกหยิบมาใช้ในการตัดคะแนนจนไม่เหลือเศษสตางค์

และยังมีอีกสารพัดความแย่ที่เขาไม่อยากรื้อฟื้นให้เปลืองอารมณ์

โดยรวมแล้ว ซูหนิงตอนนั้นเหมือนเป็นวัวเป็นควายให้เขาใช้งาน หัวหน้าก็เอาแต่ตะคอก ไม่เคยเห็นหัวลูกน้องเลยสักครั้ง — จนซูหนิงยังสงสัยว่าเขาทนได้ยังไงตั้งนาน

โรคร้ายของเขา...ก็น่าจะมาจากการทำงานหนักกับความเครียดสะสมไม่ใช่น้อย

พอย้อนกลับไปมองตัวเองในวันนั้น...เขานี่มันโง่ชะมัด

บางที...อาจเพราะอยากให้คนคนหนึ่งมีบ้าน อยากให้เธอมีอนาคต เขาจึงฝืนตัวเองไปขนาดนั้น

“แค่นี้ก่อนนะ” ซูหนิงกล่าวจบก็ไม่สนใจปลายสายอีก

“ติ๊ง...คุณได้รับเงินโอนจำนวน 210,000 หยวน จากผู้จัดการหวัง!”

ไม่กี่ลมหายใจ เงินก็เข้าบัญชีทันที

“โอ๊ะ? คราวนี้นายหวังใจป้ำแฮะ” ก่อนหน้านี้เรื่องเบิกค่าใช้จ่าย จ่ายเงินเดือน อะไรก็ต้องตามง้อนานสองนาน

“แสดงว่าโปรเจกต์นี้มันต้องสำคัญมากแน่ ๆ” ซูหนิงครุ่นคิด

เขาค่อย ๆ สงบสติแล้วรู้สึกบางอย่างในใจขยับไหว

แต่ก่อนเขาอยากได้เงินสักสองแสน ต้องทำงานไปกี่ปี? ต้องกล้ำกลืนแค่ไหน?

แต่ตอนนี้ เงินเข้ามาแค่เพราะรับโทรศัพท์ไม่กี่นาที?

เอ้อ...

ชีวิตคนมันก็แปลกแบบนี้

ยิ่งไขว่คว้าเท่าไร มันก็เหมือนยิ่งหลุดมือ แต่พอวางใจ มันกลับไหลมาเอง

เงินเป็นแบบนั้น

ผู้หญิงก็เช่นกัน

ความรัก...ก็เหมือนกัน

โดยเฉพาะงาน

ตอนมุ่งมั่นเต็มที่ พยายามสุดแรง แต่กลับได้อะไรนิดเดียว พอเลิกวิ่งตาม มันกลับวิ่งมาหา

เงิน...มันไหลไปหาคนที่ไม่ขาดเงิน

ความรัก...ก็จะมอบให้คนที่ไม่ต้องการมันมากเกินไป

“แต่ไม่ว่าอย่างไร...ตอนนี้ฉันก็สามารถอยู่ในชนบท ใช้ชีวิตสบาย ๆ ฝึกตนต่อได้อย่างสบายใจแล้ว”

ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ เขาก็ไม่ได้ยึดติดกับเงินขนาดนั้นอีกแล้ว

ผักก็ปลูกได้เอง ไก่เป็ดปลาเลี้ยงเอง

ชีวิตพอเพียงจริง ๆ

แถมยังปลอดสารพิษอีกด้วย

แต่ถ้าได้เงินมาก็ไม่เคยปฏิเสธอยู่แล้ว

สองแสนหนึ่งหมื่นหยวน...

ราคาตลาดทั่วไป ถ้าให้แก้โค้ดแบบนี้ จะอยู่ที่สองพันหนึ่ง เท่ากับเขาเรียกราคาเกือบร้อยเท่า

ซูหนิงกลับเข้าห้อง เปิดคอมพิวเตอร์

เปิดไฟล์โปรแกรมที่ผู้จัดการหวังส่งมาให้

หน้ารหัสที่คุ้นเคยพรั่งพรูขึ้นมาตรงหน้า — เหมือนภาพในความทรงจำ

แต่ละบรรทัดเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อของเขา

ไม่ว่าใครจะว่าไง แต่เขาอดภูมิใจไม่ได้ที่เคยทำงานชิ้นนี้ได้ขนาดนั้น

บั๊กที่เกิดขึ้น แค่เขามองผ่านก็รู้แล้วว่ามาจากไหน เพราะเป็นโค้ดที่เขาเป็นคนเขียนเอง

พิมพ์ ๆ ไปไม่ถึงสองนาที — แก้เสร็จหมดแล้ว

มันง่ายมากสำหรับเขา

แต่คนทั่วไปไม่มีทางดูออกแน่ ๆ

“เรียบร้อย...”

ใช้เวลาแค่สองนาที ได้เงินสองแสนหนึ่งหมื่น

ถ้าเป็นเมื่อก่อน คงไม่กล้าคิดด้วยซ้ำ

อ้อ แล้วก็เพิ่งรู้เหมือนกันว่า บริษัทเก่าก็ไม่ได้จนอะไร — จ่ายเงินได้ขนาดนี้ แปลว่าเขาเคยโดนกดขี่แค่ไหน?

“จริงแฮะ...งานที่เราไปหามักไม่ทำเงิน แต่พองานมาหาเราเอง มันกลับทำเงินขึ้นมาได้”

เขาหัวเราะเบา ๆ กับข้อสังเกตนั้น

ถ้าเขายังทำงานอยู่ที่นั่น งานนี้ก็จะเป็นเรื่อง ‘หน้าที่’ ไม่มีค่าตอบแทนพิเศษ ทำได้ก็เหมือนไม่ได้ ทำพลาดก็โดนด่าอีก

บั๊กแบบนี้...เขาจำไม่ได้แล้วว่าแก้มาแล้วกี่ครั้ง — ร้อย? พัน? นับไม่ถ้วน

และไม่เคยได้อะไรกลับมาเลย

แต่คราวนี้…เขายังไม่ส่งไฟล์ให้ทันที

เขาพิมพ์ข้อความไปว่า “ปัญหานี้ดูใหญ่พอตัว คิดว่าน่าจะต้องใช้เวลาสักอาทิตย์ถึงจะเสร็จ”

อีกฝ่ายตอบกลับทันควัน “หา!? นานขนาดนั้นเลยเหรอ? ซูหนิงช่วยหน่อยนะ พวกเรากำลังร้อนมากจริง ๆ…”

“งั้นก็ได้ ฉันจะพยายามเต็มที่ให้เสร็จภายในห้าวัน — นั่นคือเร็วที่สุดที่ทำได้แล้ว”

“ติ๊ง...คุณได้รับอั่งเปาจากผู้จัดการหวัง จำนวน 8888 หยวน!”

ว้าว ไม่พูดเปล่า แถมอั่งเปามาให้ด้วย

“ซูหนิง นายพอจะเร่งได้อีกไหม? ฉันรบกวนจริง ๆ”

ดูท่าจะเดือดร้อนมากจริง ๆ ถึงกับส่งเงินมาก่อน

ซูหนิงรู้สึกสนุกขึ้นมาทันที

ที่แท้ผู้จัดการหวังก็ไม่ใช่คนตระหนี่เสียทีเดียว แค่ตระหนี่กับลูกน้องเท่านั้น?

คนรวยน่ะ...บางทีไม่ได้รวยเพราะประหยัด แต่เลือกใช้เงินให้ตรงจุดมากกว่า

มีคนรวยมากที่โยนเงินเป็นหมื่นให้สตรีมเมอร์ แต่ให้เพื่อนยืมกลับพูดถึงเศษเงิน

“เอาล่ะ ไหน ๆ นายก็ใจป้ำ งั้นฉันก็ยอมทุ่มสุดตัว สองวัน — ฉันจะไม่หลับไม่นอนก็ยอม!”

น้ำเสียงของซูหนิงราวกับวีรบุรุษผู้เสียสละในยุทธภพ

ทางนั้นเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะตอบด้วยความรู้สึกอบอุ่นในใจ

“ขอบคุณจริง ๆ ซูหนิง ฉันซาบซึ้งมาก ไว้มีโอกาสจะขอบคุณอย่างดีแน่นอน!”

“ไม่ต้องคิดมาก ฉันแค่รับเงินแล้วทำหน้าที่ให้ดีที่สุด”

“รับเงินแล้วทำหน้าที่ให้ดี นั่นแหละยอดชาย! ที่จริงจะเสร็จในสองวัน หรือในเจ็ดวัน ก็แสดงถึงหัวใจของนายแล้วแหละ ฉันรู้เลยว่านายเป็นคนจริง!”

“ขอบคุณ...ไว้คุยกันทีหลังนะ ฉันจะเริ่มทำงานแล้ว” ซูหนิงกล่าว

“โอเค งั้นไม่รบกวนแล้ว!”

…แล้วเขาก็ไปทำอาหารเย็นอย่างสบายใจ

ทำไปเรื่อย ๆ อย่างไม่เร่งรีบ

ฝั่งโน้นนึกว่าเขากำลังนั่งปั่นโค้ดหัวฟู

แต่ความจริง? เขาทำเสร็จตั้งแต่สองนาทีแรกแล้ว ที่เหลือคือพักผ่อน…กิน…เล่น…

แล้วรู้สึกผิดบ้างไหม?

เปล่าเลย — เขารับเงินมาอย่างถูกต้อง แถมเขาเองก็เก่งพอจะทำให้เสร็จในสองนาที นี่มันคือคุณค่าของความสามารถล้วน ๆ

หรือจะบอกว่า เพราะฝึกตน ทำให้สมองปลอดโปร่งมากขึ้น การคิดวิเคราะห์ก็เฉียบแหลมกว่าเดิม

อย่างน้อย...ก็เฉียบแหลมพอจะรู้ว่า —

หากทำให้ดูเหมือนยาก คนจะเห็นคุณค่าในงานมากขึ้น

หากทำให้ดูเหมือนง่าย เขาจะคิดว่าเราทำอะไรไม่ได้เรื่อง

ฝึกตน...ไม่เพียงทำให้ร่างกายแข็งแรง แต่ยังทำให้สมองเฉียบคมขึ้นด้วยเช่นกัน