เครื่องขายอัตโนมัติ

ตอนที่ 7 เครื่องขายอัตโนมัติ

“ถ้าพวกคุณอยากเช่า ฉันสามารถสร้างให้ตอนนี้ได้เลย”

ในมือของฉีหว่านมีวัสดุเพียงพอ และเธอก็ถามระบบแล้ว

อย่างชายชราที่มีอายุขนาดนี้ พาเด็กหนึ่งคนเข้าพักบ้านไม้ ถือว่าได้รับอนุญาต

“ไม่ทราบว่าต้องใช้ผลึกคริสตัลมากน้อยเท่าไร?” ชายชราถาม

“หนึ่งผลึกคริสตัลระดับหนึ่งก้อนต่อวัน คุณจะพักไหม?”

ฉีหว่านมองเด็กชายที่ยืนข้างชายชรา เขาไม่ได้หวาดกลัว ยืนอยู่ข้างๆ อย่างเชื่อฟัง แต่ก็แอบสังเกตพวกเธออย่างเงียบๆ

“พัก” ชายชราหันไปมองเด็กชายเล็กน้อย แล้วพยักหน้า

ฉีหว่านพยักหน้า หันไปพูดกับจ้าวเล่อจ้านว่า

“ฉันจะไปจัดการอาคารด้านหลังก่อน ฝากคุณแนะนำเมืองของเราให้เขาฟังหน่อย”

เธอตั้งใจจะรีบจัดการอาคารด้านหลังก่อนฟ้ามืด

อยู่ด้านหลังบ้านของเธอ ไม่สูง เป็นเพียงบ้านชั้นเดียวเท่านั้น

บ้านหลังนี้น่าจะเป็นบ้านสร้างเองของคนท้องถิ่น หลังคาแบน ยังเหลือพื้นที่พอสมควร คาดว่าเผื่อไว้สร้างเพิ่มอีกชั้นในอนาคต

ฉีหว่านจัดการอย่างรวดเร็ว ได้วัสดุมาไม่มาก ไม้ *12 ตะปูเหล็ก *1 ผ้า *5 แต่เธอได้เมล็ดพันธุ์ เมล็ดมะเขือเทศ *5

ตอนนี้เธอยิ่งตั้งตารอผืนดินที่สามารถเพาะปลูกได้จริงๆ ไม่รู้ว่าจะใหญ่โตแค่ไหน และปลูกอะไรได้บ้าง

ตอนกลับมา เธอเห็นจ้าวเล่อจ้านพาชายชรา และเด็กชายนั่งคุยกันหน้าบ้านเขา

จ้าวเล่อจ้านเห็นฉีหว่านกลับมา ก็กล่าวทักทายทันที

“ฉันเข้าไปก่อน เดี๋ยวเอาเสบียงออกมา”

ความหมายแฝงของฉีหว่านคือ เตรียมผลึกคริสตัลเอาไว้ จะขายของแล้ว

จ้าวเล่อจ้านยิ้มซื่อๆ คิดในใจว่าวันนี้จะซื้ออะไรดี

ฉีหว่านเดินเข้าบ้าน ไปยังหน้าจอแสดงผลตามปกติ สร้างบ้านไม้หนึ่งหลังไว้ด้านหลังบ้านของตัวเองก่อน

มองดูบ้านทั้งหกหลังบนแผนที่ มุมปากของเธอยกขึ้นอย่างอดไม่ได้

ดีจริงๆ เพียงสองวัน เธอก็สร้างบ้านไม้ได้ห้าหลังแล้ว

ภารกิจสร้างบ้านไม้สามหลังสำเร็จแล้ว เครื่องขายอัตโนมัติ และต้นกล้าสตรอว์เบอร์รี่อยู่ในคลังเก็บของ

“ระบบ ต้นกล้าเหล่านี้จะไม่แห้งตายไปตามกาลเวลาหรือ?”

เธอไม่รู้ว่าจะได้ต้อนรับแขกครบสิบคนเมื่อไร จ้าวเล่อจ้านกับเซียวเจิ้นซงทั้งสี่ถือเป็นแขกเก่า ไม่นับในโควตาภารกิจ

[ โฮสต์โปรดวางใจ สิ่งของในคลังเก็บของอยู่ในสภาวะหยุดนิ่ง จะได้รับผลกระทบจากเวลาต่อเมื่อถูกนำออกมาเท่านั้น ]

ฉีหว่านพยักหน้าเข้าใจ ขอเพียงไม่แห้งตายก็พอ ไม่อย่างนั้นต้นกล้าสตรอว์เบอร์รี่ที่ว่า ก็เหมือนไม่ได้รางวัลอะไรเลย

เธอกดที่ ‘คลังเก็บของ’ บนหน้าจอ ทันใดนั้นก็ปรากฏแผนที่แบบเดียวกับตอนสร้างบ้าน

เธอเลือกสร้างเครื่องขายอัตโนมัติไว้ระหว่างบ้านไม้ของจ้าวเล่อจ้านกับบ้านไม้ด้านหลัง ติดกับผนังบ้านไม้ของจ้าวเล่อจ้าน

เธอไม่อยากวางไว้หน้าบ้านตัวเอง คนเดินเข้าออกจะวุ่นวายมากกว่าเดิม

เมื่อวางเครื่องขายอัตโนมัติเรียบร้อย หน้าจอโปร่งแสงตรงหน้าก็เปลี่ยนไป

จากเดิมกว้างหนึ่งเมตร สูงหนึ่งเมตร กลายเป็นกว้างสองเมตร สูงหนึ่งเมตร

จากสองส่วนซ้ายขวา กลายเป็นสามส่วน ซ้าย กลาง ขวา

ซ้ายยังเหมือนเดิม เป็นข้อมูลส่วนตัวของฉีหว่าน กลางคือภารกิจ และข้อมูลผู้เช่า ขวาคือซื้อเสบียงด้วยผลึกคริสตัล และสินค้าภายในเครื่องขายอัตโนมัติ

ตอนนี้ภายในเครื่องขายอัตโนมัติยังว่างเปล่า ฉีหว่านกดเครื่องหมาย ‘+’ ตรงกลางใหญ่สุด หน้าจอก็เปลี่ยนเป็นหน้าคลังเก็บของ และหน้าซื้อเสบียงด้วยผลึกคริสตัล

ฉีหว่านเลือกจากหน้าซื้อเสบียงด้วยผลึกคริสตัล ซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปยี่สิบห่อ（ต้นทุน : ผลึกคริสตัลระดับหนึ่งสี่ก้อน ） ข้าวกล่องยี่สิบกล่อง（ ต้นทุน : ผลึกคริสตัลระดับหนึ่งสี่ก้อน ） น้ำแร่ยี่สิบขวด（ ต้นทุน : ผลึกคริสตัลระดับหนึ่งสองก้อน ）

ทั้งสามอย่างถูกนำเข้าสู่เครื่องขายอัตโนมัติทันที

ฉีหว่านมองไปทางซ้าย เห็นผ้าแลกเสื้อผ้า ก็รู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อย เหมือนเปิดกล่องสุ่ม

ไม่ว่าจะชายหญิงหรือสี ก็สุ่มหมด

ตอนนี้ในคลังสินค้ามีผ้า *124 อย่างน้อยแลกได้ 41 ครั้ง เธอไม่เชื่อว่าจะไม่ได้แบบที่ต้องการจริงๆ

แต่ก่อนจะสุ่ม เธอต้องออกไปก่อน

ระหว่างที่เธอจัดการนั้น เวลาสร้างบ้านห้านาทีก็ผ่านไปแล้ว

ฉีหว่านเดินออกมา ตะโกนไปทางซ้าย

“คุณเซียว มาซื้อของได้แล้ว!”

วินาทีถัดมา เซียวเจิ้นซงกับพวกก็ออกมา มือยังถือผลึกคริสตัลหลายก้อน

จ้าวเล่อจ้านกับปู่หลานก็ลุกจากพื้น เดินมาหาฉีหว่าน เห็นมือเธอว่างเปล่า ก็สงสัยเล็กน้อย

ฉีหว่านเห็นว่าทุกคนมาครบแล้ว จึงพาพวกเขาไปทางบ้านด้านหลังจ้าวเล่อจ้าน

ตอนนี้ จางจ้าวตงยืนอยู่หน้าเครื่องขายอัตโนมัติ มือถือขวดน้ำแร่หนึ่งขวด

“ดูเหมือนคุณจางจะใช้เครื่องขายอัตโนมัติเป็นแล้ว ถ้าอยากซื้อเสบียง สามารถซื้อที่นี่ได้ ต่อไปจะมีของอย่างอื่นเพิ่มเข้ามา ทุกคนคอยสังเกตเอาได้”

ฉีหว่านยืนห่างเครื่องขายอัตโนมัติสองเมตร ให้พวกเขาไปซื้อเอง

เมื่อเห็นน้ำแร่ในมือจางจ้าวตง และข้าวกล่องที่หล่นออกมาจากเครื่องขายอัตโนมัติ ดวงตาชายชราก็เปล่งประกายด้วยความตกใจ และดีใจ

“คุณปู่ เชิญตามฉันมา” ฉีหว่านพูดเบาๆ

ตอนนี้ปล่อยบ้านไม้ให้เช่าให้เสร็จคือเรื่องสำคัญที่สุด

เธอพาชายชรา และเด็กชายไปยังบ้านไม้ข้างๆ เปิดประตูบ้านไม้

“ภายในเมือง ตราบใดที่ไม่ออกนอกเขตกระเบื้องรอบนอก จะไม่มีซอมบี้โจมตี ที่นี่มีความปลอดภัย 100％ กลางคืนพักผ่อนได้อย่างสบายใจ”

ชายชราพยักหน้า จ้าวเล่อจ้านเคยบอกเขาแล้ว

ตอนแรกเขาไม่เชื่อ แต่เมื่อเห็นซอมบี้หลายตัวปรากฏขึ้นไกลๆ เขาก็เชื่อ

เพราะจ้าวเล่อจ้านจงใจเดินออกนอกกระเบื้องไปหยอกล้อซอมบี้ แล้วกำจัดมัน

ตอนเขาหยิบผลึกคริสตัล ศพซอมบี้ก็หายไป

ปู่หลานมองพื้นตรงที่เคยมีซอมบี้ด้วยความตกตะลึง ไม่มีอะไรหลงเหลือ

เหตุการณ์ต่อเนื่องเหล่านี้ ทำให้ชายชราเข้าใจ และเชื่อถือเมืองแห่งนี้มากขึ้น

“ได้เลย เจ้าเมืองฉี เจ้าเด็กแซ่จ้าวบอกผมแล้ว ผมจำได้หมด”

ชายชราหันมองหลานชาย ยิ้มอย่างอ่อนโยน หยิบผลึกคริสตัลระดับหนึ่งสองก้อนจากกระเป๋า ส่งให้ฉีหว่าน

“พวกเราจะพักสองวันก่อน” หากเป็นอย่างที่จ้าวเล่อจ้านพูดดีจริง ค่อยจ่ายค่าที่พักต่อ

คำพูดหลังนั้น เขาไม่ได้พูดออกมา แม้จะเชื่อถือ ก็ยังต้องระวัง ไม่อาจไว้ใจได้เต็มร้อย

“ได้ ไม่มีปัญหา ระหว่างที่พวกคุณเข้าพัก บ้านไม้นี้จะเข้าได้เฉพาะพวกคุณสองคน คนอื่นเข้าไม่ได้ แม้แต่แขกที่เชิญมาก็เข้าไม่ได้ ของที่เก็บในบ้านไม้ก็ปลอดภัย 100％ จะไม่มีใครหยิบหรือฉกฉวยไปได้”

ฉีหว่านพูดรวดเดียวจบ คิดว่าเดี๋ยวภายหลังหาเจอกระดานดำมาวางไว้สักหน่อย จะเอากลับมาเขียนประกาศ

“ได้ ขอบคุณมาก”

ฉีหว่านพยักหน้าแล้วจากไป ตอนนี้เธอต้องกลับไปสุ่มดูว่าจะได้เสื้อผ้าที่เหมาะสมกับตัวเองหรือไม่

ชายชราจูงเด็กชาย เอาผลึกคริสตัลครึ่งหนึ่งวางไว้ในบ้านไม้ ปิดประตู แล้วไปที่เครื่องขายอัตโนมัติ

ฝั่งฉีหว่านมองท้องฟ้าที่มืดลง เดินเข้าบ้านเปิดไฟ

แสงสว่างที่ปรากฏขึ้นกะทันหัน ทำให้คนที่ยืนอยู่หน้าเครื่องขายอัตโนมัติอิจฉาอย่างมาก

“ถ้าพวกเรามีไฟฟ้าบ้างก็คงดี……” จางจ้าวตงถอนหายใจ

“จะรีบร้อนไปทำไม ผมเชื่อว่าภายหลังต้องมีไฟแน่นอน แต่ผลึกคริสตัลที่ต้องจ่ายก็คงไม่น้อย ตอนนี้เก็บผลึกคริสตัลให้ดี ภายหน้าจะได้ไม่รู้สึกกดดันมาก”

จ้าวเล่อจ้านเชื่อมั่นในฉีหว่าน เขาคิดว่าน้ำกับไฟฟ้าเป็นเรื่องของเวลาเท่านั้น

ภายในบ้าน ฉีหว่านกำลังยืดเส้นยืดสาย ถูมือเข้าหากันอย่างคาดหวัง แล้วกด [ ผ้า *3 แลกเปลี่ยนชุดเสื้อผ้า *1 ]

วินาทีถัดมา ชุดลำลองสีเขียวนีออนขนาด XXXL ปรากฏในคลังสินค้า

หา ใหญ่ขนาดนี้……แถมยังเขียวนีออนอีก……

ช่างเถอะ เอาไปขายในเครื่องขายอัตโนมัติ

สีจัดจ้านแบบนี้ ลดราคาหน่อยก็แล้วกัน หนึ่งผลึกคริสตัลระดับหนึ่งก็แลกเปลี่ยนได้ ไม่รู้จะมีใครซื้อไหม

XXL สีแดงพุทรา สีชมพูบาร์บี้ ชุดลำลอง

XL สีเทา สีดำ สีเหลืองนีออน ชุดลำลอง

L สีเขียวอ่อน สีฟ้าอ่อน ชุดลำลอง

S สีแดงสด ชุดลำลอง

สุ่มแปดครั้ง มีเพียงไซซ์ L สีฟ้าอ่อนที่เหมาะกับเธอ ที่เหลือนอกจากสีเหลืองนีออนตั้งราคาหนึ่งผลึกคริสตัลระดับหนึ่ง ที่เหลือตั้งสามผลึกคริสตัลระดับหนึ่ง

พอแล้ว ไม่สุ่มแล้ว ใส่หนึ่งชุด อีกสองชุดไว้เปลี่ยนซัก ก็เพียงพอแล้ว

ส่วนเสื้อผ้าเก่า คนอื่นจะมองอย่างไร เธอก็ไม่สนใจ

มองภารกิจ เห็นว่าต้อนรับแขกเสร็จแล้ว 2 / 10 คงเป็นเพราะชายชรากับเด็กชายซื้อของด้วยผลึกคริสตัล

ภารกิจใหม [ เก็บเกี่ยวข้าวโพด รางวัล ก๊อกน้ำประปา *1（ ต้องคิดค่าใช้จ่าย ） ]

เห็นภารกิจใหม่นี้ ปฏิกิริยาแรกของฉีหว่านคือ อีกยาวไกล

ปลูกข้าวโพด ต่อให้จากต้นกล้าถึงสุก ก็ต้องใช้เวลานานหลายเดือน

แต่รางวัลนี้ก็ดีไม่น้อย เมื่อผู้เช่ามีน้ำใช้ ก็จัดการรูปลักษณ์ตัวเองได้ เสื้อผ้าที่เธอสุ่มออกมา ก็ขายได้ราคามากขึ้น

ฉีหว่านกินข้าวกล่องหนึ่งกล่อง แล้วกินสตรอว์เบอร์รี่สองลูกขนาดเกือบเท่าฝ่ามือ เรอออกมาอย่างพึงพอใจ

“หวังว่าพรุ่งนี้จะมีแขกมาเพิ่มอีกหน่อย จะได้รีบทำภารกิจแรกให้สำเร็จ”

เธออาบน้ำเสร็จ ลงมาชั้นล่าง ดูเครื่องขายอัตโนมัติ

ข้าวกล่องกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเหลือไม่มาก เธอเติมเข้าไปอย่างละยี่สิบ

พรุ่งนี้เธอจะนอนตื่นสายได้ แต่ผู้เช่าไม่อาจนอนตื่นสาย พวกเขาต้องออกไปล่าซอมบี้ หาผลึกคริสตัล และดูว่ารอบๆ ยังมีเสบียงหรือไม่

อย่างจ้าวเล่อจ้านที่คิดจะอยู่ยาว ก็จะหาทางหาเฟอร์นิเจอร์ เอาของเข้าไปไว้ในบ้านไม้ตัวเอง

นอกเมือง ซอมบี้เร่ร่อนราวกับไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ผู้รอดชีวิตได้ยินเสียงฮึดฮัดของซอมบี้ ก็หวาดหวั่น ไม่กล้านอนหลับง่ายๆ

ซอมบี้มองไม่เห็น แต่จมูกไวมาก ถ้ามันได้กลิ่น ก็จะวุ่นวายทั้งคืน ประตูบ้านถูกทุบจนพัง

แต่เมืองของฉีหว่าน นอกจากผู้เช่ารายใหม่ คนอื่นต่างหลับสบายทั้งคืน

แม้ยังได้ยินเสียงคำรามของซอมบี้ แต่มีระยะห่าง ทำให้ใจรู้สึกมั่นคงกว่า

ชายชรา ฮั่นเหล่าป๋อ และเด็กชายฮั่นอิงเหอ หลังจากเฝ้าระวังมานาน เปลี่ยนสถานที่แล้ว ก็ยังนอนหลับไม่ได้เต็มตานัก

ฟังเสียงซอมบี้นอกเมือง ประสาทตึงเครียด

หลายชั่วโมงต่อมา ฮั่นเหล่าป๋อเชื่อสนิทแล้วว่าเมืองนี้ปลอดภัยจริง พระจันทร์ค่อยๆ ลับขอบฟ้า ดวงอาทิตย์ขึ้นอย่างเงียบๆ

ห่างออกไปสามกิโลเมตร กลุ่มคนหนึ่งยืนพิงหลังชนหลัง ระมัดระวังรับมือซอมบี้ระดับหนึ่งกลุ่มใหญ่ ภายในมีซอมบี้ระดับสองสองตัว

“พี่สาม ซอมบี้พวกนี้ฉลาดเกินไป หลบการโจมตีพวกเราได้”

ชายหนุ่มสวมชุดกีฬา ขมวดคิ้วเข้ม ใบหน้าคมคาย แต่ผิวคล้ำจากแดด พูดไป เห็นฟันสีเหลืองอ่อนของเขา

“รีบจบเร็วๆ ฟ้าสว่างแล้ว”

แสงอาทิตย์ส่องลงพื้น เงาของชายคนนั้นทอดยาว

รูปร่างสูงตรงของเขาโดดเด่นในกลุ่ม แม้เสื้อผ้าจะสกปรก แต่ยังดูเป็นระเบียบ

ต่างจากชายผิวคล้ำข้างๆ ที่เสื้อผ้าทั้งสกปรกทั้งยับยู่ยี่ กลุ่มคนต่างใช้พลังพิเศษต่อสู้ซอมบี้ตรงหน้า

ทางด้านเมืองซิ่งฝู เซียวเจิ้นซงทั้งสามออกตั้งแต่เช้า วันนี้จะไปปั๊มน้ำมันห่างออกไปสองกิโลเมตร หาเชื้อเพลิงเพิ่มเติม

ไม่มีน้ำมัน ก็ไม่สามารถกลับฐานได้เร็วที่สุด

ฉีหว่านตื่นตอนสิบเอ็ดโมงเช้า นอนอิ่มแล้ว แต่ก็หิวจนตื่น

เธอเกาหัวที่ยุ่งเหยิง เหมือนจะได้ยินเสียงเรียกจากชั้นล่าง

ฉีหว่านหาว เดินไปที่ระเบียง มองลงไป

ไม่มองไม่รู้ พอมองแล้วตกใจ

หน้าบ้านเธอมีคนยืนแน่น อย่างน้อยสิบสองคน

ดีเลย คนเยอะขนาดนี้ ภารกิจแรกก็น่าจะทำสำเร็จได้แล้ว

“เจ้าเมืองฉี ผู้รอดชีวิตพวกนี้เพิ่งมาถึง พวกเขาซื้อของในเครื่องขายอัตโนมัติหมดแล้ว อยากถามว่ามีของขายอีกหรือเปล่า”

จ้าวเล่อจ้านเงยหน้าตะโกน

ได้ยินเช่นนั้น ฉีหว่านเห็นในมือหนึ่งในนั้นถือชุดลำลองสีเขียวนีออนกับสีเหลืองนีออน

ก็ได้ รสนิยมแบบนี้เธอไม่เข้าใจ แต่มีคนซื้อก็พอ ไม่ขาดทุน

“โปรดรอสักครู่”

พูดจบ ฉีหว่านหาวอีกครั้ง เดินเข้าไปด้านใน

สวมรองเท้าแตะ เดินลงช้าๆ เห็นว่าเครื่องขายอัตโนมัติขายหมดจริง

ผลึกคริสตัลที่เข้าบัญชีก็ไม่น้อย เธอยิ้ม เติมข้าวกล่องกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอย่างละห้าสิบ

ผืนดินที่เป็นรางวัลนั้น อยู่ในคลังสินค้า รอเธอจัดวาง

ยังไม่ทันคิดว่าจะวางไว้ตรงไหน เครื่องขายอัตโนมัติก็ขายหมดอีก

ฉีหว่านลูบคาง “หรือว่าพวกเขามีผู้ปลุกพลังมิติ?”

ถ้าใช่ยิ่งดี คราวนี้เธอใจกว้าง เติมอย่างละสองร้อย

เธอไม่เชื่อว่าจะมีผลึกคริสตัลมากพอซื้อหมด

วินาทีถัดมา เธอโดนตบหน้า บะหมี่กับข้าวกล่องขายหมด

“ซื้อเร็วขนาดนี้เลยหรือ……” ฉีหว่านพึมพำ ดูผลึกคริสตัลที่เข้าบัญชี แล้วเติมสต็อกอย่างละหนึ่งพัน

พริบตาเดียว ก็ขายหมด

ฉีหว่านอดคิดไม่ได้ คนพวกนี้เป็นใครกันแน่ มีผลึกคริสตัลมากมายขนาดนี้ แถมซื้อทีเดียวหมด

แม้คิดเช่นนั้น มือเธอก็ไม่หยุด เอาผลึกคริสตัลทั้งหมดที่มีไปซื้อบะหมี่ และข้าวกล่อง

หน้าเครื่องขายอัตโนมัติ

“พี่ซ่ง เอ่อ คุณซื้อพอหรือยัง……”