ตอนที่ 4 ไอ้คนเลวคนนี้... ดันเป็นอัจฉริยะเฉยเลย

ตอนที่ 4 ไอ้คนเลวคนนี้... ดันเป็นอัจฉริยะเฉยเลย

เจียงหลางยิ่งเขียนยิ่งคึก ตอนนี้เขาเข้าสู่โหมดผู้กำกับแบบเต็มตัวแล้ว

[แม่งเอ๊ย! ถ้าช็อตนี้ถ่ายออกมาได้นะ มันจะเป็นฉากเปิดตัวเทพเซียนระดับตำนานที่ต้องจดไว้ในตำราเรียนเลยทีเดียว!]

[แต่ใครจะมาเล่นเป็นฮวาเชียนกู่ล่ะ? นักแสดงคนนี้ต้องรับแรงกดดันมหาศาลเลยนะ]

หัวใจของหลิวอี้เฟยกระตุกวูบไปจังหวะหนึ่ง

เธอกำลังจมดิ่งไปกับมุมมองของผู้กำกับที่เจียงหลางสร้างขึ้น การจัดวางมุมกล้องที่แม่นยำพวกนั้นทำให้ภาพในหัวของเธอชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

เธอถึงกับเริ่มคิดตามว่า ถ้าเป็นเธอที่ต้องเล่นฉากนี้ จะต้องจัดการกับสายตายังไงถึงจะสื่ออารมณ์ทั้ง 3 ระดับนั้นออกมาได้

แล้วประโยคที่เธอทั้งรอคอยและหวาดกลัวที่สุดก็ปรากฏขึ้น

[ดันนึกถึงหลิวอี้เฟยอีกแล้วสิ... เฮ้อ~ ให้เธอมาเล่นฉากโฉมงามกับอสูร แถมด้วยฮีโร่ช่วยสาวงาม ภาพที่ออกมาต้องสวยหยาดเยิ้มจนเอาไปทำวอลเปเปอร์ได้ชัวร์]

[ใบหน้าของเธอตอนที่เปียกน้ำน่ะ มันดูน่าสงสารจนน่ารังแก เอ๊ย! น่าทะนุถนอมสุดๆ กระตุ้นสัญชาตญาณการปกป้องของผู้ชายทุกคนได้แน่นอน]

มุมปากของหลิวอี้เฟยยกยิ้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว ในใจแอบภูมิใจเล็กๆ ‘นายนี่ก็ตาถึงเหมือนกันนะ’

[แต่ปัญหามันก็อยู่ตรงนี้แหละ ถ้าให้เธอเล่นฉากแบบนี้ ปัญหาใหญ่ที่สุดก็คือ... หน้าตาย]

[เดาได้เลยว่าตั้งแต่ต้นจนจบเธอคงทำหน้าตกใจอยู่หน้าเดียว สวยน่ะสวยจริง แต่แววตามันไม่มีชีวิตชีวา]

[อารมณ์ 3 ระดับที่ว่านั่น เธอเล่นไม่ได้หรอก]

[ผลลัพธ์ที่ออกมาก็คือ จะมีตุ๊กตาไม้แสนสวยถูกงมขึ้นมาจากน้ำ แล้วก็นั่งเหม่อมองผู้ช่วยชีวิตแบบบื้อๆ]

รอยยิ้มบนหน้าจอค้างเติ่งทันที

หลิวอี้เฟยรู้สึกเหมือนกรามจะค้างเพราะกัดฟันแน่นเกินไป!

"ฉันหน้าตายตรงไหนยะ? แล้วใครกันที่ไม่มีชีวิตชีวา?" เธอหน้าแดงก่ำด้วยความโมโห พลางชูหมัดน้อยๆ ใส่หน้าจอคอมพิวเตอร์

มันเป็นแบบนี้ทุกที! ชมคำเดียวแล้วตามด้วยคำบ่นอีกเป็นสิบ!

เธอเปิดบันทึกระบายอารมณ์ของตัวเองขึ้นมาทันที นิ้วรัวแป้นพิมพ์ดังปังๆๆ

"เจียงหลาง ไอ้คนบ้า ไอ้ปากเสีย นายนั่นแหละที่หน้าตาย ทั้งบ้านนายนั่นแหละที่หน้าตาย! นายรู้จักการแสดงดีแค่ไหนกันเชียว? นอกจากจะเป็นพวกดีแต่ปากแล้ว นายทำอะไรเป็นอีกบ้าง?"

หลังจากระบายออกไปแล้ว หน้าอกของเธอยังคงกระเพื่อมไหวด้วยความโกรธ

แต่พอเริ่มใจเย็นลง คำพูดที่ว่า ‘แววตาไม่มีชีวิตชีวา’ กลับทิ่มแทงเข้าไปในใจเธออย่างจัง

เธอปิดไฟล์เอกสารอย่างหงุดหงิด แล้วสายตาก็เลื่อนกลับไปที่หน้าต่างแชท QQ

เห็นได้ชัดว่า "คำพูดพล่ามไร้สาระ" ของเจียงหลางยังไม่จบลงง่ายๆ

[เฮ้อ~ เลิกว่าเธอดีกว่า ไว้วันหน้าถ้าพี่รวยเมื่อไหร่ ต้องจัดโปรเจกต์รวมตัวแม่สักเรื่อง ชื่อโปรเจกต์เอาเป็น ‘บันทึกรักหลังบ้านของผม’]

[หยางมี่ต้องมาแน่นอน ดวงตาจิ้งจอกคู่นั้น ถ้าให้เล่นเป็นซูต๋าจี่ที่ล่มเมืองได้ทั้งเมือง คงจะแซ่บน่าดู!]

[ถังเยียนก็ต้องมา เล่นเป็นเจ้าหญิงสายแบ๊วไป หน้าที่หลักคือสวยราวดอกไม้ก็พอ แต่พูดก็พูดเถอะ ขาเธอเนี่ยยาวจริงๆ เป็นแจกันดอกไม้ที่ดูแล้วเจริญตาชะมัด]

[จ้าวลี่อิ่งตอนนี้คงยังวิ่งรอกเป็นตัวประกอบอยู่มั้ง ยัยนี่คือหุ้นเด่นตัวเต็งเลยนะ แววตามีความมุ่งมั่นไม่ยอมแพ้ เหมาะจะเล่นเป็นนางเอกสู้ชีวิตที่พลิกเกมกลับมาชนะตอนจบ]

[แล้วยังมีจ้าวลู่ซือ ยัยแก้มป่องแสนหวาน กับหยางเชาเยว่ที่หน้าเหมือนตุ๊กตาบาร์บี้ แค่ดูหน้าก็คุ้มแล้ว...]

หลิวอี้เฟยมองรายชื่อนักแสดงหญิงที่ทั้งคุ้นและไม่คุ้นหูเหล่านั้น

โดยเฉพาะประโยคหน้าด้านๆ ที่ว่า ‘บันทึกรักหลังบ้านของผม’ ทำให้ความดูถูกที่เธอมีต่อเจียงหลางพุ่งทะลุปรอท

ไอ้หมอนี่ ในหัวนอกจากเรื่องถ่ายหนังแล้ว มีแต่เรื่องอกุศลแบบนี้เหรอ?

ไอ้คนหื่น! ไอ้ลามก!

จ้าวลู่ซือ? หยางเชาเยว่? พวกเธอเป็นใครกัน? ไม่เคยได้ยินชื่อเลยสักนิด

แต่ในขณะที่เธอกำลังดูถูกเขาอย่างหนัก จินตนาการของเจียงหลางก็วกกลับมาที่ตัวเธอจนได้

[ส่วนพี่สาวเซียน... หึหึ เธอต้องเป็นตัวท็อปปิดท้าย]

[เธอคือเป้าหมายสูงสุด คือ แสงจันทร์ขาว (รักแรกที่เอื้อมไม่ถึง) ของผู้ชายทุกคน เป็นเทพธิดาน้ำแข็งที่ศักดิ์สิทธิ์จนใครก็มิอาจล่วงเกิน]

[ในหนังของผม เธอมีหน้าที่แค่ยืนอยู่บนยอดเขา ปล่อยให้เหล่าผู้กล้าสู้กันเจียนตายเพื่อแย่งชิงเธอ]

[และผม ก็จะเป็นผู้ชายเพียงคนเดียวของเธอ การได้พิชิตยอดเขาที่สูงที่สุด มันถึงจะสะใจสมเป็นลูกผู้ชายล่ะนะ ตกลงตามนี้]

เห็นถึงตรงนี้ สีหน้าของหลิวอี้เฟยก็กลายเป็นประหลาดสุดๆ

ทั้งโกรธ ทั้งอาย ทั้งดูถูก... และยังมีความรู้สึกบางอย่างที่แปลกไป... ซึ่งเธอเองก็ไม่อยากจะยอมรับ

ไอ้คนเลวคนนี้ เห็นเธอเป็นอะไร? เป็นรางวัลชนะเลิศงั้นเหรอ?

แต่... เรื่องราวที่เขาบรรยาย บทบาทที่เขาสร้างขึ้นมา มันกลับมีแรงดึงดูดมหาศาลสำหรับเธอในฐานะนักแสดง

ไม่ได้การละ จะมานั่งรอให้เขาป้อนข้อมูลฝ่ายเดียวแบบนี้ไม่ได้

เขาบอกว่าเขาส่งนิยายลงในเว็บฉีเตี้ยน... นามปากกาชื่อจอมยุทธ์พเนจร...

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจของหลิวอี้เฟย และมันก็เริ่มรุนแรงขึ้นจนฉุดไม่อยู่

เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ เปิดเบราว์เซอร์แล้วพิมพ์คำค้นหาแบบเก้ๆ กังๆ ว่า "เว็บนิยายฉีเตี้ยน"

สไตล์ของเว็บไซต์ดูละลานตาไปหมด

เธอลังเลตรงช่องค้นหาอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจพิมพ์คีย์บอร์ดลงไปห้าคำ: “ฮวาเชียนกู่, จอมยุทธ์พเนจร”

กด Enter!

วินาทีต่อมา ชื่อเรื่องและนามปากกาที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นในลำดับแรกของผลการค้นหา

เล่มนี้แหละ!

หัวใจของหลิวอี้เฟยเต้นแรงขึ้นอย่างบอกไม่ถูก เหมือนกำลังจะแอบทำเรื่องไม่ดีอยู่ยังไงยังงั้น

เธอคลิกเข้าไปที่หน้าหนังสือ แล้วกดอ่านตอนที่ 1 ทันที

เมื่อเนื้อหาปรากฏสู่สายตา โลกทั้งใบดูเหมือนจะเงียบงันลง

เศษเสี้ยวไอเดียที่กระจัดกระจายใน QQ ของเจียงหลาง ตอนนี้ถูกร้อยเรียงเข้าด้วยกันผ่านตัวอักษรที่สมบูรณ์และไหลลื่น โลกเซียนที่ยิ่งใหญ่และละเอียดอ่อนค่อยๆ เปิดฉากต่อหน้าเธอ

ภาษาที่ใช้สวยงามแต่ไม่ดูว่างเปล่า จังหวะการดำเนินเรื่องกระชับทิ้งปมให้ชวนติดตามตลอดเวลา

เธอได้เห็นเด็กสาวนามฮวาเชียนกู่ ผู้มีดวงดาวแห่งความหายนะติดตัวแต่กลับมีจิตใจดีงาม เห็นท่วงท่าอันเหนือโลกของไป๋จื่อฮวาแห่งสำนักฉางหลิว เห็นความลึกลับของตงฟางอวี้ชิง...

ตัวละครทุกตัวมีชีวิตชีวา ทุกฉากทุกตอนล้วนบีบคั้นหัวใจ

เธอจมดิ่งลงไปอย่างสมบูรณ์ พลิกอ่านทีละบทๆ จนลืมเวลาไปเลย

จนกระทั่งถึงตอนที่เพิ่งอัปเดตล่าสุด และมีคำว่าจบตอนเด้งขึ้นมาที่ท้ายหน้า เธอถึงได้สะดุ้งรู้สึกตัว

ข้างนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว

หลิวอี้เฟยนั่งเหม่ออยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ในหัวยังมีเสียงก้องกังวานจากเนื้อเรื่องที่เพิ่งอ่านจบ

เดิมทีเธอคิดว่าเจียงหลางก็แค่เพื่อนร่วมรุ่นตกอับที่มีดีแค่หัวหมอ ชอบขี้โม้ และในหัวมีแต่เรื่องหื่นกาม

แต่ไอ้นิยายเล่มนี้... พรสวรรค์ที่ฉายชัดผ่านตัวอักษร การเข้าถึงก้นบึ้งของความเป็นมนุษย์ และการควบคุมจังหวะการเล่าเรื่อง...

นี่ไม่ใช่สิ่งที่เด็กจบใหม่คณะผู้กำกับทั่วไปจะเขียนออกมาได้เลย

ไอ้จอมยุทธ์พเนจรที่บ่นเธอว่าหน้าตายใน QQ ที่เพ้อฝันจะเปิดฮาเร็ม และมีคำพูดคำจาดูเบาแบบนั้น...

กับนักเขียนที่สร้างสรรค์เรื่องราวที่กินใจขนาดนี้ คือคนคนเดียวกันจริงๆ เหรอ?

สีหน้าของหลิวอี้เฟยเต็มไปด้วยความซับซ้อน เธอมองไปที่คำว่า "จอมยุทธ์พเนจร" บนหน้าจอ ก่อนจะกัดฟันพูดออกมาเบาๆ

"ไอ้คนเลวที่หน้าไหว้หลังหลอกคนนี้... ที่แท้... เป็นอัจฉริยะหรอกเหรอเนี่ย"

---

เวลาล่วงเข้าสู่เดือนกันยายน ความร้อนแรงของอากาศปักกิ่งยังคงแผดเผา

แต่สำหรับเหล่านักอ่านเรื่องฮวาเชียนกู่ ต้นฤดูใบไม้ร่วงนี้กลับสดชื่นเป็นพิเศษ

ด้วยการอัปเดตที่สม่ำเสมอทุกวันของเจียงหลาง จำนวนคำในนิยายพุ่งทะลุหลัก 100,000 คำไปเรียบร้อยแล้ว และกระแสวิจารณ์เชิงบวกก็เริ่มกระจายวงกว้าง

จากตอนแรกที่มีนักอ่านมาคอมเมนต์ประปราย ตอนนี้คะแนนโหวตและยอดการเก็บเข้าชั้นหนังสือ เริ่มพุ่งทะยานขึ้นอย่างเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า!

. . .