ตอนที่ 18 เริ่มเดินเครื่องโปรเจกต์

ตอนที่ 18 เริ่มเดินเครื่องโปรเจกต์

ไม่กี่วันต่อมา ณ ออฟฟิศเล็กๆ ที่เช่าไว้ชั่วคราวในตึกสำนักงานแห่งหนึ่งในปักกิ่ง

สภาพในออฟฟิศว่างเปล่า มีเพียงโต๊ะและเก้าอี้ไม่กี่ตัวตั้งอยู่ดูแล้วค่อนข้างกระจอกสุดๆ เจียงหลางยื่นรายชื่อแผ่นหนึ่งให้หลิวอี้เฟย พร้อมใบหน้าที่มีความตื่นเต้นปิดไม่มิด

"ลองดูสิครับ นี่คือทีมงานหลักที่ผมร่างไว้เบื้องต้น"

หลิวอี้เฟยรับกระดาษ A4 แผ่นนั้นมาดู

ผู้กำกับภาพ: โรปัน

ผู้กำกับศิลป์: ตี้คุน

ผู้กำกับแสง: หวังเทียนหลิน

……

เธอมองรายชื่อนิรนามเหล่านั้นพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย

คนพวกนี้... เธอไม่เคยได้ยินชื่อเลยสักคนเดียว

แถมประวัติของบางคนยังระบุว่าเป็นนักศึกษาปริญญาโทที่กำลังเรียนอยู่ที่เป่ยเตี้ยนอีกต่างหาก

นี่มันไม่ใช่ทีมงานสร้างมือโปรแล้ว นี่มันคือกองทัพนักศึกษาชัดๆ เป็นกองถ่ายระดับอบต. ที่ดูยังไงก็ไม่น่ารอด

เจียงหลางดูเหมือนจะอ่านใจเธอออก เขาจึงเริ่มร่ายวาทศิลป์สายศิลปินทันที

"ผมรู้ครับว่าตอนนี้พวกเขายังไม่มีชื่อเสียง" น้ำเสียงของเขาเปี่ยมไปด้วยพลัง

"แต่ทุกคนที่ผมเลือกมา คือคนรุ่นใหม่ที่มีพรสวรรค์และมีจิตวิญญาณที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมาเลยนะ!"

"มุมกล้องของโรปัน มีความสมจริงที่ดูละเมียดละไมดุจกวีนิพนธ์ ส่วนตี้คุนก็มีความเข้าใจในสุนทรียภาพแบบตะวันออกเหนือกว่าพวกที่เรียกตัวเองว่าปรมาจารย์หลายๆ คนซะอีก"

"ที่สำคัญที่สุดคือ พวกเขายังไม่ถูกความเน่าเฟะของระบบโรงงานผลิตหนังขนาดใหญ่ครอบงำ ในหัวของพวกเขายังมีไฟ และในใจยังมีความฝัน!"

"ต้องใช้ทีมงานที่บริสุทธิ์แบบนี้เท่านั้น ถึงจะสามารถถ่ายทอดอุดมการณ์ทางศิลปะที่ผมมีต่อหนังเรื่องฮวาเชียนกู่ออกมาได้ดีที่สุด!"

หลิวอี้เฟยนั่งฟังอย่างสงบ

เธอมองท่าทางฮึกเหิมแบบยอดคนเลือกใช้คนของเจียงหลาง แล้วในใจก็เริ่มคำนวณยิบ

“เด็กใหม่หมดเลย แถมยังมีนักศึกษาด้วย”

“ความหมายคืออะไรน่ะเหรอ?”

“ก็แปลว่าถูกไงล่ะ”

“ถูกจนขนหัวลุกเลยล่ะนาย”

เธอยิ่งมั่นใจในสิ่งที่เธอวิเคราะห์ไว้ก่อนหน้านี้ว่า เจียงหลางคืออัจฉริยะสายทฤษฎีที่ไม่รู้เรื่องโลกความจริง เขาคิดว่าแค่มีไฟกับเด็กใหม่ที่มีพรสวรรค์ก็จะทำหนังดีๆ ออกมาได้

ช่างไร้เดียงสาจริงๆ

แต่ก็นะ แบบนี้แหละที่เข้าทางเธอสุดๆ

ยิ่งเขางกเงินในส่วนงานสร้างมากเท่าไหร่ ก็แปลว่าจะมีงบเหลือไปลงกับค่าเอฟเฟกต์มากขึ้นเท่านั้น ทุกหยวนที่เขาประหยัดในตอนนี้ คือการที่เขาขุดหลุมฝังตัวเองให้ลึกลงไปในกับดักเอฟเฟกต์ที่รออยู่ข้างหน้า

เมื่อคิดได้ดังนั้น หลิวอี้เฟยก็เผยรอยยิ้มชื่นชมออกมา

"ผู้กำกับเจียงคะ ฉันล่ะนับถือความบ้าบิ่นของคุณจริงๆ ค่ะ" เธอยื่นรายชื่อคืนให้ด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงใจสุดชีวิต

"เอาตามที่คุณว่าเลยค่ะ ฉันเชื่อในสายตาของคุณ"

เจียงหลางรู้สึกพองโตด้วยความมั่นใจ "ผมรู้อยู่แล้วว่าคุณต้องสนับสนุนผม!"

---

หลังจากทีมงานเริ่มรวมตัวกัน ทุกคนต่างก็กระตือรือร้นอยากจะโชว์ฝีมือ แต่ไม่นาน ปัญหาใหญ่ที่สุดก็ปรากฏขึ้น

นั่นคือ "โรงถ่ายภาพยนตร์"

เจียงหลางเรียกประชุมทีมงานหลักในออฟฟิศ โดยมีหลิวอี้เฟยในฐานะผู้ลงทุนควบนางเอกเข้าร่วมประชุมด้วย

"ความคิดของผมคือ เพื่อเป็นการประหยัดต้นทุน เราสามารถไปเช่าโรงงานร้างแถวชานเมืองปักกิ่งแล้วมาดัดแปลงเองได้ครับ" เจียงหลางเสนอแผนงาน ซึ่งมันถอดแบบมาจากเส้นทางความสำเร็จของรุ่นพี่ผู้เกิดใหม่ในหัวของเขาเป๊ะๆ

ในช่วงหลายวันต่อมา เจียงหลางก็เริ่มทำทีเป็นติดต่อหาโรงงานร้างจริงๆ เขาโทรศัพท์วุ่นวายอยู่ในออฟฟิศทุกวัน แล้วก็ต้องวางสายด้วยใบหน้าที่ผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า

จนกระทั่งบ่ายวันหนึ่ง เขาเดินเข้ามาหาหลิวอี้เฟยที่กำลังอ่านบทอยู่ด้วยสีหน้าเซื่องซึม

"ซีซีครับ มีปัญหานิดหน่อย" เขายีหัวตัวเองอย่างหงุดหงิด ปั้นหน้าเป็นผู้กำกับมือใหม่ที่กำลังถูกโลกความจริงตบหน้าจนไปไม่เป็น "ผมพยายามติดต่อมาหลายวันแล้ว แต่โรงงานที่เหมาะสมมันหายากจริงๆ"

"ไม่ใช่อะไรหรอกครับ บางที่ราคาก็แพงเว่อร์จนน่าตกใจ บางที่สภาพก็ห่วยแตกเกินไป ทั้งน้ำรั่วไฟดับ ใช้ไม่ได้เลยครับ"

หลิวอี้เฟยเงยหน้าขึ้นมองท่าทางหมดหนทางของเขา ความรู้สึกคุมเกมได้ทุกอย่างของเธอได้รับการเติมเต็มจนฟินสุดๆ

เธอก็ต้องการให้มันเป็นแบบนี้แหละ!

ต้องให้เขาไปเจอทางตัน ให้เขารู้ซึ้งว่าการทำหนังน่ะมันไม่ได้มีแค่ไอเดียศิลปะอย่างเดียว

วินาทีสำคัญแบบนี้ มันต้องพึ่งพาเส้นสาย ทรัพยากร และนายทุนเบื้องหลังอย่างเธอต่างหาก

เธอพูดปลอบใจไปว่า "ใจเย็นๆ นะคะ ค่อยๆ หาไป เดี๋ยวก็เจอค่ะ" แต่ในใจนี่หยิบมือถือรอแล้ว

เธอแกล้งขอตัวไปเข้าห้องน้ำ เดินเลี่ยงออกมานอกออฟฟิศแล้วกดโทรหาแม่หลิวเสี่ยวลี่ทันที

เธอไม่ได้เอ่ยชื่อเจียงหลางและไม่พูดถึงเรื่องหนังเลยแม้แต่น้อย แต่ใช้โทนเสียงเหมือนชวนคุยเล่นทั่วไป

"แม่คะ พอดีหนูมีเพื่อนที่เป็นผู้กำกับน่ะค่ะ ช่วงนี้เขากำลังอยากถ่ายงานอะไรสักอย่าง เลยต้องการเช่าสตูดิโอ แต่เด็กใหม่มันไม่มีเส้นสายน่ะค่ะ ไปที่ไหนก็โดนปฏิเสธหมดเลย"

"แม่รู้จักคุณอาหวังที่อยู่หวยโหรวอิงสื่อเฉิงใช่ไหมคะ? ลองช่วยถามให้หน่อยได้ไหมว่าช่วงนี้มีสตูฯ ไหนว่างบ้าง ขอแบบราคามิตรภาพให้เพื่อนหนูหน่อยได้ไหมคะ?"

หลิวเสี่ยวลี่ปลายสายถึงจะรู้สึกแปลกใจ แต่ในเมื่อลูกสาวนานๆ ทีจะเอ่ยปากขอให้ช่วย เธอก็รับปากว่าจะจัดการให้

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง

หลิวอี้เฟยถือมือถือวิ่งหน้าตั้งกลับมาที่ออฟฟิศด้วยสีหน้าตื่นเต้นสุดขีด

"เจียงหลาง! เจียงหลาง! ดวงพวกเรามันจะดีเกินไปแล้วนะ!" เธอชูมือถือขึ้นพลางพูดอย่างกระดี๊กระด๊า "เมื่อกี้ฉันโทรคุยกับแม่แล้วเผลอหลุดปากเรื่องหาที่ถ่ายทำไป นายทายซิว่าเกิดอะไรขึ้น?"

"แม่ฉันมีเพื่อนสนิททำงานอยู่ที่หวยโหรวอิงสื่อเฉิงพอดีเลยค่ะ! เขาบอกว่ามีสตูฯ หนึ่งเพิ่งจะว่างลงพอดี และเพราะช่วงนี้เป็นช่วงนอกฤดูกาล เขาเลยยอมให้พวกเราเช่าในราคามิตรภาพที่ถูกแสนถูกเลยล่ะ!"

เจียงหลางยืนอึ้งอยู่กับที่ ปั้นหน้าแสดงความตกใจและดีใจที่ดูเหลือเชื่อออกมาได้อย่างแนบเนียน

"จริงเหรอครับ? มันจะบังเอิญขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"จริงสิคะ! ฉันถามรายละเอียดมาครบแล้ว!"

หลิวอี้เฟยยิ้มจนตาหยี สรุปทุกอย่างว่าเป็นเพราะดวงดีล้วนๆ

เจียงหลางมองท่าทางใสซื่อไร้เดียงสาของยัยเศรษฐีน้อยแล้วในใจแทบจะระเบิดหัวเราะออกมา

“เป็นยัยเศรษฐีน้อยที่หลอกง่ายจริงๆ เล๊ย”

แต่ก็นะ แบบนี้ก็ช่วยลดภาระเขาไปได้เยอะ สตูดิโอที่หวยโหรวน่ะมันดีกว่าโรงงานร้างกากๆ เป็นร้อยเท่าอยู่แล้ว

---

2 วันต่อมา

ณ หวยโหรวอิงสื่อเฉิง ภายในสตูดิโอขนาดใหญ่ที่ดูโอ่โถงและว่างเปล่า

ประตูเหล็กบานยักษ์ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก แสงแดดสาดส่องเข้าไปข้างใน กระทบกับฝุ่นผงที่ลอยวนอยู่ในอากาศ

เจียงหลางและหลิวอี้เฟยยืนเคียงข้างกันอยู่กลางพื้นที่อันกว้างขวางนั้น

นี่คือครั้งแรกที่พวกเขามายืนสำรวจสนามรบของตัวเองด้วยกัน ในฐานะผู้กำกับและผู้ลงทุนควบนางเอก

เจียงหลางมองไปรอบๆ รัศมีของศิลปินผู้ตกอับสลายหายไปสิ้น

ตอนนี้ตัวเขาราวกับมีแสงสว่างเจิดจ้าแผ่ออกมา

"คุณดูตรงนั้นสิ" เขาชี้ไปที่พื้นที่ว่างเปล่า พลางบรรยายโปรเจกต์อย่างน้ำไหลไฟดับ "ฝั่งนี้ ผมจะเนรมิตตำหนักเจวี๋ยฉิงแห่งเขาเซียนฉางหลิว มันต้องดูลึกลับและเยือกเย็น โทนสีหลักจะใช้สีขาวตัดกับสีฟ้าอ่อน"

"ส่วนฝั่งโน้น คือตำหนักชีซา ต้องดูอาถรรพ์และหรูหรา โทนสีหลักคือดำตัดแดงเข้ม สไตล์ต้องดูพิศวง"

"และที่สำคัญคือ เสาปราบเซียน มันต้องให้ความรู้สึกที่กดดันอย่างมหาศาล..."

เสียงของเขาก้องกังวานไปทั่วสตูดิโอที่ว่างเปล่า ดวงตาสองข้างเป็นประกายวาววับไปด้วยสิ่งที่เรียกว่า "ความฝัน"

หลิวอี้เฟยยืนอยู่ข้างกายเขาและรับฟังอย่างเงียบๆ

เธอมองดูเสี้ยวหน้าด้านข้างที่ดูจริงจังของเขา มองดูท่วงท่าการขยับแขนที่เปี่ยมไปด้วยพลัง และมองดูประกายตาที่เหมือนจะจุดไฟเผาโลกใบนี้ได้ทั้งใบ

ในวินาทีนี้ เสียงบ่นและแผนการในใจของเธอ กลับสงบนิ่งลงอย่างน่าประหลาด

ความรู้สึกบางอย่างที่แปลกใหม่เริ่มผุดขึ้นมาในใจเธอเป็นครั้งแรก

“บางที...”

“บางทีพวกเราอาจจะทำเรื่องใหญ่ให้สำเร็จได้จริงๆ ก็ได้นะ”

. . .