ตอนที่ 22 ผู้กำกับเจียงปากแข็ง

ตอนที่ 22 ผู้กำกับเจียงปากแข็ง

"เรามาคุยเรื่องวัตถุประสงค์หลักที่ผมมาในวันนี้กันดีกว่าครับ"

เขาไม่เกริ่นนำให้เสียเวลา ตัดบทเข้าเรื่องทันที

"คุณหวัง ผู้กำกับเฝิง ผมมาในวันนี้ เพื่อต้องการมอบสิทธิ์ในบทภาพยนตร์ที่ผมเพิ่งแต่งขึ้นเรื่อง [Youth] ให้กับทางหัวอี้ โดยไม่มีค่าใช้จ่ายครับ"

สิ้นคำพูดนั้น อากาศภายในห้องทำงานก็แข็งตัวไปชั่วขณะ

รอยยิ้มบนใบหน้าของหวังจงจวินค้างเติ่ง

เฝิงเสี่ยวกังที่นั่งอยู่ข้างๆ ถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่แววตาจะฉายความประหลาดใจระคนยินดี

เจ้าหนุ่มนี่ ไม่ธรรมดาจริงๆ

หวังจงจวินโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย หรี่ตาลง

เขาเก็บอาการนักธุรกิจที่คอยเอาใจออกไป แล้วเผยตัวตนที่แท้จริงของนักเจรจาออกมา

"เงื่อนไขของคุณล่ะ"

เจียงหลางชูสองนิ้วขึ้นมาอย่างชัดเจนและเด็ดขาด

"สองข้อครับ"

"ข้อแรก ผมหวังว่าทางหัวอี้จะยอมใช้ทรัพยากรด้านประชาสัมพันธ์ทั้งหมดที่มี ผ่านช่องทางของสื่อหลักและบทสัมภาษณ์พิเศษ เพื่อล้างมลทินข่าวฉาวในโลกออนไลน์ทั้งหมดที่คุณหลิวอี้เฟยต้องเจอในช่วงหลายปีที่ผ่านมา"

พอเงื่อนไขนี้หลุดปากออกมา หลิวอี้เฟยถึงกับมึนตึ้บ

เธอหันขวับไปมองเจียงหลาง แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและไม่เข้าใจ

นี่มัน... นี่มันไม่ได้อยู่ในแผนที่คุยกันไว้เลยสักนิด!

"ข้อสอง"

น้ำเสียงของเจียงหลางไม่มีสะดุด

"ผมเล็งนักแสดงในสังกัดคุณไว้คนหนึ่ง ชื่อ จ้าวลี่อิ่ง"

"ดูเหมือนตอนนี้เธอยังเป็นแค่ตัวประกอบในละครของพวกคุณอยู่ ผมอยากจะขอโอนสัญญาการเป็นนักแสดงของเธอมาอยู่กับบริษัทปาฏิหาริย์ภาพยนตร์ของผมอย่างสมบูรณ์ครับ"

ห้องทำงานตกอยู่ในความเงียบ

รอยยิ้มบนหน้าหวังจงจวินหายวับไปกับตา

เฝิงเสี่ยวกังเองก็เหลือบมองเจียงหลางด้วยความแปลกใจ ก่อนจะหันไปมองหลิวอี้เฟยที่นิ่งเงียบมาตั้งแต่ต้น แต่ตอนนี้กำลังช็อกสุดขีด

"เจ้าหนุ่ม"

ในที่สุดหวังจงจวินก็เปิดปาก น้ำเสียงไม่ไว้หน้าแถมยังไม่สนใจด้วยว่า หลิวอี้เฟยจะนั่งหัวโด่อยู่ตรงนั้น

"เงื่อนไขข้อที่สอง ฉันตกลง"

"ส่วนข้อแรก... ไม่ได้"

เขาปรายตามองหลิวอี้เฟยที่หน้าซีดเผือดแล้วพูดต่อ

"เรื่องมันเป็นยังไง ใครในวงการเขาก็รู้กันดี"

"ไม่ว่าจะเป็นแปดเทพอสูรมังกรฟ้า มังกรหยกภาค 2 หรือกระทั่ง หนึ่งฟัดหนึ่ง ใหญ่ต่อใหญ่ บริษัททุ่มเททรัพยากรให้เธอไปเท่าไหร่? แม้แต่ปิงปิงยังต้องเล่นเป็นตัวประกอบให้เธอเลย"

"แล้วผลเป็นไง? จะไม่ต่อสัญญาก็ชิ่งหนี เห็นพวกเราหัวอี้เป็นตัวตลกเหรอ? ตอนนี้คิดจะใช้แค่บทหนังเรื่องเดียวมากลบเกลื่อนเรื่องเก่าๆ บนโลกนี้มันจะมีอะไรง่ายขนาดนั้นเชียวเหรอ?"

คำพูดชุดนี้ถือว่ารุนแรงและไม่ไว้หน้ากันเลยแม้แต่นิดเดียว

ใบหน้าของหลิวอี้เฟยยิ่งดูแย่ลงไปอีก ริมฝีปากสั่นระริกเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ถูกเจียงหลางใช้สายตาส่งสัญญาณห้ามไว้ก่อน

เจียงหลางสบตากับสายตาเย็นชาของหวังจงจวิน น้ำเสียงยังคงราบเรียบ

"คุณหวังครับ ไม่ว่าจะเป็นหวังอวี่เยียนหรือเสี่ยวหลงนวี่ นักแสดงกับผลงานต่างก็ส่งเสริมซึ่งกันและกัน เรื่องเก่าๆ ในอดีตไม่เห็นจำเป็นต้องขุดมาพูดเลยครับ"

"ส่วนเรื่องนางเอก หนึ่งฟัดหนึ่ง ใหญ่ต่อใหญ่ เท่าที่ผมรู้ นั่นเป็นฝั่งทีมสร้างจากฮอลลีวูดเป็นคนกำหนด กติกาภายในนั้นทุกคนก็รู้อยู่เต็มอก"

"ตอนนี้จะไปไล่เบี้ยหาคนผิดถูกไป มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอกครับ"

เขาเว้นจังหวะแล้วพลิกสถานการณ์

"ตั้งแต่ต้นจนจบ ข่าวโคมลอยเหล่านั้น มีกี่คนที่เชื่อจริงๆ? ก็เป็นแค่ลูกไม้ตื้นๆ ที่เอามาเล่นงานกันเท่านั้นแหละ"

"การออกมาล้างมลทินตอนนี้ สำหรับหัวอี้แล้ว มันคือการเปลี่ยนหนี้เน่าๆ ทรัพย์สินติดลบให้กลายเป็นน้ำใจไมตรีนะครับ"

"คุณดูนี่สิ"

เจียงหลางชี้ไปที่โครงเรื่อง Youth บนโต๊ะแล้วยิ้มกล่าว

"นี่ไงครับ ผมเอาน้ำใจมาส่งให้ถึงที่เลย"

เฝิงเสี่ยวกังที่เงียบมาตลอด ในจังหวะนี้ก็ยกถ้วยชาขึ้น แล้ววางลงเบาๆ จนเกิดเสียงกังวาน

เขารู้ว่าถึงเวลาที่เขาต้องพูดแล้ว

"จงจวิน ยุทธภพไม่ใช่แค่เรื่องฆ่าฟันหรอกนะ"

"แต่มันคือเรื่องของมนุษยสัมพันธ์"

"เด็กหนุ่มคนนี้ ทั้งมีพรสวรรค์และมีมนุษยสัมพันธ์ ฉันว่า... พิจารณาดูเถอะ"

เฝิงเสี่ยวกังคือเสาหลักของหัวอี้ คำพูดของเขา หวังจงจวินย่อมปฏิเสธไม่ได้

ใบหน้าของหวังจงจวินสลับสีไปมา ในใจคำนวณผลได้ผลเสียอย่างรวดเร็ว

สุดท้ายเขามองมาที่เจียงหลางแล้วพยักหน้าช้าๆ

"ได้"

"เห็นแก่หน้าเสี่ยวกัง ฉันตกลง"

เขากลับมายิ้มแบบนักธุรกิจอีกครั้ง

"โปรเจกต์นี้ก็จบไป หวังว่าครั้งหน้าจะมีโอกาสได้ร่วมงานกับผู้กำกับเจียงจริงๆ สักครั้งนะ"

เขายังคงมองว่าโปรเจกต์ฮวาเชียนกู่มีอนาคต และชื่นชมความสามารถในการสร้างสรรค์ของเจียงหลาง

แต่กับผู้กำกับมือใหม่อย่างเจียงหลาง เขายังไม่ค่อยไว้วางใจเท่าไหร่นัก

ขายน้ำใจให้ก่อน รอดูผลงานเรื่องฮวาเชียนกู่ให้แน่ชัดแล้วค่อยตัดสินใจทีหลัง นั่นแหละคือการทำธุรกิจที่ปลอดภัยที่สุด

เจียงหลางลุกขึ้นยืนแล้วยื่นมือออกไป

"แน่นอนครับ"

ดีลสำเร็จ

เมื่อเจียงหลางและหลิวอี้เฟยเดินเคียงข้างกันออกมาจากตึกหัวอี้ ท่ามกลางแสงแดดยามบ่าย ทั้งคู่ต่างไม่มีใครพูดอะไร

เมื่อขึ้นรถกลับโรงแรม หลิวอี้เฟยมัวแต่มองออกไปนอกหน้าต่าง ดูทิวทัศน์ริมทางที่ถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว บรรยากาศในรถเงียบจนน่าอึดอัด

เจียงหลางมองใบหน้าด้านข้างที่ตึงเครียดของเธอ ในที่สุดก็เป็นฝ่ายเปิดปากก่อน

"เป็นอะไรไป?"

"เป้าหมายก็บรรลุแล้ว ยังไม่ดีใจอีกเหรอ?"

หลิวอี้เฟยหันหน้ากลับมาอย่างช้าๆ

เธอไม่ตอบคำถามเขา แต่กลับใช้ดวงตาใสกระจ่างที่ไร้ซึ่งความขุ่นมัวคู่นั้น จ้องมองใบหน้าของเจียงหลางไม่กะพริบ

เธอถามเบาๆ แต่น้ำเสียงชัดเจนไร้ข้อกังขา

"ที่คุณทำทั้งหมดนี้... สรุปแล้วทำเพื่อโปรเจกต์ หรือว่าทำเพื่อฉันกันแน่?"

เจียงหลางชะงักไปเมื่อถูกจ้องมอง

สายตานั้นตรงไปตรงมาและบริสุทธิ์เกินไป จนเขาไม่มีที่ให้หลบซ่อน

เขารีบเบือนหน้าหนีโดยอัตโนมัติ มองไปทางอื่น แต่ปากกลับตอบเสียงแข็ง

"แน่นอนว่าต้องทำเพื่อโปรเจกต์อยู่แล้ว"

"ข่าวฉาวของนางเอกมันเป็นความเสี่ยงทางธุรกิจมหาศาล ต้องจัดการให้สิ้นซากก่อนเปิดกล้อง"

...

คืนนั้น ในห้องพักโรงแรมของเจียงหลาง

เขาเปิดแล็ปท็อปพิมพ์รัวบนแป้นพิมพ์

[9 สิงหาคม 2008 อากาศแจ่มใส]

ในที่สุดก็จัดการเรียบร้อย

หวังจงจวินเป็นนักธุรกิจจ๋าเลย คำนวณต้นทุนกับกำไรเก่งจริง

ไม่เหมือนน้องชายของเขา หวังจงเหล่ย ไอ้ตัณหากลับนั่น ถ้าวันนี้ต้องไปคุยกับมัน ป่านนี้มันคงยังไม่เลิกคิดจะหม่ำเทพธิดาคนสวยอยู่แน่ๆ ถุย! ทุเรศว่ะ

เทพธิดาคนสวยเนี่ยนะ...

วันนี้โดนยัยเศรษฐีน้อยจ้องจนเริ่มทำตัวไม่ถูก ดีนะที่สกิลการแสดงสดของฉันมันแข็งแกร่งพอ เลยเอาโปรเจกต์มาเป็นโล่กำบังตบตาไปได้

แต่ก็นะ พูดจริงๆ เลย พอช่วยเช็ดรอยเปื้อนบนหน้าจอให้เธอจนสะอาดหมดจด ภาพมันก็ดูสบายตาขึ้นเยอะจริงๆ

อืม... นี่เขาเรียกว่า "นิสัยเจ้าระเบียบของผู้กำกับ"

...

ในห้องสวีทอีกห้อง หลิวอี้เฟยก็เปิดแล็ปท็อปของเธอเช่นกัน

[บันทึกระบายอารมณ์]

ไอ้คนปากแข็งคนนี้!

ถามว่าทำเพื่อฉันไหม ดันเอาเรื่องบริหารความเสี่ยงมาอ้าง!

เห็นฉันเป็นคนโง่หรือไง?

แต่ก็นะ...

เห็นแก่ที่วันนี้เขาจัดการจนประธานหัวอี้พยักหน้ายอมได้ ท่านเทพธิดาผู้นี้ก็จะยอมเชื่อคำพูดพล่อยๆ ของเขาสักครั้งแล้วกัน

หึ…

ที่ออฟฟิศของบริษัทปาฏิหาริย์ภาพยนตร์ งานทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทาง

เจียงหลางนำเอกสารสัญญาที่เพิ่งเซ็นเสร็จหมาดๆ ไปเก็บเข้าแฟ้มทีละฉบับ

จูอี้หลง จางรั่วหยุน ถานซงอวิ้น จ้าวลี่อิ่ง...

. . .