เฝ้าอ่างเก็บน้ำหรือ? ข้าเฝ้าสายน้ำแห่งกาลเวลาต่างหาก!

บทที่ 36 เจ้าใจกล้าตลอดแบบนี้หรือ?

“ข้าคิดดูสักครู่” ซูมู่พูดพร้อมกับสะบัดมือไปทีหนึ่งกระดาษแผ่นหนึ่งปรากฏขึ้นมาในมือ จากนั้นเขาก็เริ่มเขียนและคำนวณบางอย่าง

จักรพรรดิทั้งสี่ไม่กล้าส่งเสียง ไม่รู้ว่าชายผู้นี้กำลังทำอะไร ไม่กล้าขยับ ไม่กล้าพูด และยิ่งไม่กล้าถาม

หลังจากคำนวณเสร็จแล้ว

ซูมู่เงยหน้าขึ้นและพูดกับพวกเขาทั้งสี่ว่า “เอาแบบนี้ก็แล้วกัน”

“พวกเจ้าทั้งสี่ต้องการข้ามแม่น้ำนอกจากค่าข้ามแม่น้ำสำหรับพวกเจ้าทั้งสี่คนแล้วยังต้องเพิ่มค่าฝังศพสำหรับโลงศพนี้ด้วย”

“เพราะนี่เป็นการฝังน้ำสำหรับผู้ตายข้าต้องคิดค่ารักษาความปลอดภัย ค่าดูแล ค่าชดเชยทางจิตใจ ค่ามลพิษทางสายตาและค่าอื่นๆ อีกหลายอย่าง สรุปง่ายๆ คือข้าจะคิดเป็นสามเท่าของค่าข้ามแม่น้ำ”

“ตกลงไหม เจ้ายอมรับได้หรือเปล่า?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ จักรพรรดิทั้งสี่ถึงกับอึ้งไป ยืนนิ่งกันหมด

อะ... อะไรนะ?

ค่าข้ามแม่น้ำ?!

ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่แม่น้ำแห่งกาลเวลาต้องเสียค่าข้ามด้วย?!

“อะไร?”

“ยอมรับไม่ได้หรือ?” ซูมู่เห็นท่าทีลังเลของพวกเขาจึงถามอีกครั้ง

ที่เขายอมให้พวกเขาฝังศพในน้ำและเก็บแค่สามเท่าของค่าข้ามแม่น้ำ เขาถือว่ายุติธรรมแล้ว

“ได้ ยอมรับได้ ยอมรับได้แน่นอน”

“แต่ทำไมก่อนหน้านี้ไม่เห็นต้องจ่ายค่าข้ามล่ะ?”

“ทำไมตอนนี้ต้องจ่าย...” จักรพรรดิกระดูกรีบตั้งสติแล้วถามขึ้นอย่างรวดเร็ว

เมื่อก่อนทุกคนก็ข้ามแม่น้ำแห่งกาลเวลาได้ฟรีๆ ทำไมตอนนี้ถึงต้องเก็บค่าข้ามแม่น้ำด้วย?!

“เมื่อก่อนก็คือเมื่อก่อน แต่ตอนนี้คือตอนนี้”

“ตอนนี้ข้าเป็นคนดูแลแม่น้ำสายนี้ข้าพูดอะไรข้าก็ตัดสินใจเอง ตอนนี้ใครจะข้ามแม่น้ำก็ต้องจ่ายค่าข้าม”

“ไม่ต้องกังวล ข้าไม่ได้เลือกปฏิบัติกับใคร ข้าเก็บค่าข้ามจากทุกคนที่ข้ามแม่น้ำ”

ซูมู่เป็นคนยุติธรรม เขาไม่ทำการปฏิบัติที่ไม่เท่าเทียมกัน หรือเลือกปฏิบัติตามเผ่าพันธุ์

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องคนตายเลย แม้แต่หมาสักตัวที่จะข้ามแม่น้ำก็ต้องทิ้งขาไว้!

“งั้นขอถามสักหน่อย ค่าข้ามแม่น้ำนี่เก็บยังไงหรือ?” จักรพรรดิกระดูกถามอย่างไม่แน่ใจเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอเรื่องแบบนี้แม่น้ำแห่งกาลเวลานี้ถือว่าเป็นสิ่งไร้เจ้าของมาตลอดใครมีความสามารถก็ข้ามไปได้ ใครจะไปคิดว่าต้องจ่ายค่าข้ามแม่น้ำ?

“ไม่ต้องกังวล ข้าไม่คิดจะโกงพวกเจ้าหรอก”

“ข้าเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับความยุติธรรมที่สุด”

“พวกเจ้าสี่คน ค่าข้ามคนละหนึ่งชิ้นสมบัติ”

“แต่ค่าฝังศพนี้ต้องจ่ายเป็นสามชิ้นสมบัติ”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ ซูมู่หันไปมองจักรพรรดิแห่งความมืดแล้วกล่าวว่า 

“ในเมื่อศพนี้เป็นของบิดาเจ้า เจ้าต้องจ่ายค่าฝังศพสามชิ้นสมบัติ รวมกับของเจ้าคนเดียวก็เป็นสี่ชิ้นสมบัติก็พอแล้ว”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ จักรพรรดิแห่งความมืดถึงกับงงไป

อะไรนะ? ข้าคนเดียวต้องจ่ายสี่ชิ้นเลยหรือ?!

จักรพรรดิอีกสามคนต่างส่งสายตาให้จักรพรรดิแห่งความมืด ให้เขาจ่ายไปก่อน พวกเขาบอกเป็นนัยว่าจะได้รับการชดเชยในภายหลังแน่นอน

เพื่อปลอบใจจักรพรรดิแห่งความมืด จักรพรรดิกระดูกแอบส่งเสียงผ่านจิตบอกเขาว่า 

“เจ้าต้องยอมเสียสละไปก่อน แล้วข้าจะรายงานเรื่องนี้ต่อท่านผู้สูงสุดอย่างตรงไปตรงมา ท่านผู้สูงสุดจะไม่ปล่อยให้เจ้าเสียหายแน่”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ความรู้สึกไม่พอใจของจักรพรรดิแห่งความมืดก็ลดลงบ้าง

แต่ปัญหาก็เกิดขึ้นอีก... สมบัติที่ว่าคืออะไรกันแน่?

จักรพรรดิกระดูกเพิ่งจะตระหนักถึงปัญหาที่สำคัญนี้ และรีบถามว่า 

“ท่านผู้อาวุโส ขอถามว่าท่านหมายถึงสมบัติอะไรหรือ?”

“เข้าใจยากมากหรือ?”

“สมบัติก็คือของดีๆ ที่พวกเจ้ามีนั่นแหละ”

“แต่ข้าขอเตือนเอาไว้ ข้าอาจไม่เอาของที่มีค่าที่สุดของพวกเจ้าแต่! อย่าเอาเศษเหล็กหรือของไร้ค่ามาหลอกข้านะ ข้าไม่ใช่คนโง่”

ซูมู่เป็นคนที่รู้จักผ่อนหนักผ่อนเบา มีความยุติธรรมในระดับหนึ่ง แม้จะไม่ถึงกับใจดำจนทำให้เจ้าต้องหมดเนื้อหมดตัว แต่ก็ต้องเอาของดีมาแลกบ้าง

แม้ว่าคำพูดนี้ฟังดูเรียบง่าย แต่ในหูของจักรพรรดิทั้งสี่ ความหมายของมันลึกซึ้งมาก ในใจพวกเขาแปลคำพูดนี้ได้ว่า

“ข้าแค่พูดให้ดูดี ถ้าเจ้าไม่เอาของที่ดีที่สุดออกมา ข้าจะจัดการพวกเจ้าแน่!”

ในฐานะหัวหน้ากลุ่ม จักรพรรดิกระดูกจึงต้องเป็นคนเริ่มก่อน ไม่สามารถรอช้าได้อีก

เขาหยิบใบไม้สีม่วงใบหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ แล้วยื่นให้ซูมู่พร้อมพูดว่า 

“ท่านผู้อาวุโส ท่านพอใจกับสิ่งนี้ไหม?”

ซูมู่มองไปที่จักรพรรดิกระดูกที่หยิบใบไม้ออกมาอย่างเก้ๆ กังๆ จากนั้นเขาก็มองจักรพรรดิกระดูกอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา

อะไรนะ?

ปกติเจ้าใจกล้าขนาดนี้เลยเหรอ?

เอาใบไม้มาหลอกข้าเนี่ยนะ?

นี่คือการท้าทายกันชัดๆ!

เมื่อเห็นสีหน้าของชายตรงหน้าที่เริ่มไม่พอใจ จักรพรรดิกระดูกถึงกับใจหาย

หา?

แค่นี้ยังไม่พออีกหรือ?

ใบไม้นี่มาจาก “ต้นไม้ไร้ขอบเขต” ซึ่งเป็นสิ่งที่ท่านผู้สูงสุดเคยให้เป็นรางวัลและเป็นสิ่งที่มีค่ามากที่สุด ไม่มีอะไรเทียบได้อีกแล้ว

ใบไม้ไร้ขอบเขตนี้มีพลังแห่งกฎเกณฑ์ของมิติแฝงอยู่ หากสามารถทำความเข้าใจได้ ก็จะสามารถเรียนรู้ส่วนหนึ่งของกฎเกณฑ์ของมิติได้ แม้จะเป็นเพียงเสี้ยวเล็กๆ แต่นั่นก็ถือว่าเป็นพลังแห่งกฎเกณฑ์ที่หายากมาก!

แม้เขาจะยังไม่ได้เข้าใจมัน แต่ถ้าให้เวลา เขาก็คงจะทำสำเร็จได้

เมื่อเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงของจักรพรรดิกระดูก ซูมู่ก็คว้าใบไม้นั้นไป และสังเกตดูรอบๆ พบว่ามันไม่ใช่ใบไม้ธรรมดา แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ถึงกับเรียกว่าเป็นสมบัติได้

ถือว่าเป็นสมบัติครึ่งชิ้นก็แล้วกัน ไว้ค่อยนำไปศึกษาดูทีหลัง

"ช่างเถอะช่างเถอะ ถือว่าเป็นครึ่งชิ้นก็แล้วกัน"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ไม่เพียงแค่จักรพรรดิกระดูกที่งงงัน แม้แต่จักรพรรดิอีกสามคนก็ถึงกับอึ้งไปเช่นกัน

มาตรฐานสูงขนาดนี้เลยเหรอ!

ใบไม้แห่งไร้ขอบเขต นี่นับเป็นแค่ครึ่งชิ้นสมบัติ?

ตอนที่พวกเขารู้ว่าจักรพรรดิกระดูกได้รับรางวัลเป็นใบไม้แห่งไร้ขอบเขตจากท่านผู้สูงสุด พวกเขาอิจฉากันแทบตาย เพราะนี่เป็นพลังของกฎเกณฑ์ที่หายากในตำนาน หากโชคดีสามารถเข้าใจได้ แม้เพียงนิดเดียว ก็ถือว่าเป็นโอกาสล้ำค่าที่สุดแล้ว

ตอนนี้พวกเขาต่างคำนวณในใจ ว่าจะต้องเอาสมบัติอะไรออกมาให้ชายผู้นี้ถึงจะนับว่าเป็น "หนึ่งชิ้นสมบัติ" ตามที่เขากล่าว

ส่วนจักรพรรดิแห่งความมืดนั้นแทบจะสิ้นหวัง เขารู้สึกเหมือนใจแทบจะสลาย

พวกเขาต้องจ่ายเพียงหนึ่งชิ้น แต่ข้า... ข้า ต้องจ่ายถึงสี่ชิ้น!!!

เขาเริ่มเสียใจที่บอกว่าในโลงศพนี้มีศพของบิดาตน

จักรพรรดิกระดูกเมื่อเห็นซูมู่เก็บใบไม้แห่งไร้ขอบเขตไปและบอกว่านับเป็นครึ่งชิ้นเท่านั้น จิตใจของเขาก็แทบจะสลาย ความรู้สึกเหมือนเลือดในใจหยดลงมาทีละหยด

แต่เขาก็ต้องอดทน เพื่อภารกิจ เขาต้องเสียสละมากหน่อย ไม่มีทางเลือก

ถ้าบังเอิญทำให้ชายผู้น่ากลัวคนนี้โมโห แล้วเขาโยนพวกเขาลงไปในแม่น้ำแห่งกาลเวลา มันคงจบเห่จริงๆ

จะพลิกหน้าสู้เหรอ?

เป็นไปไม่ได้ พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะสู้ชายคนนี้ไหวไหม ยิ่งอยู่ในแม่น้ำแห่งกาลเวลา ที่เต็มไปด้วยหมอกแห่งกาลเวลา พวกเขายิ่งไม่กล้าขยับตัว

ต้องอดทน!

ข้าต้องอดทน!

ตราบใดที่สามารถทำภารกิจได้สำเร็จ ท่านผู้สูงสุดจะไม่ทอดทิ้งเขาแน่

"ยืนเฉยทำไม? ยังเหลืออีกครึ่งชิ้นนะ" ซูมู่เห็นจักรพรรดิกระดูกยืนนิ่งอยู่ก็เร่งให้เขารีบหาของต่อ